مشاعره

[arash86. 4604]

تو را ناديدن ما غم نباشد

كه در كويت به از ما كم نباشد

[Eng HVAC 4139]

در اين دنيا كسي بي غم نباشد

اگر باشد بني آدم نباشد

[پژمان مهرپویا 1121]

دلم تنهاست ماتم دارم امشب

دلی سرشار از غم دارم امشب

[Eng HVAC 4139]

بايد خريدارم شوي تا من خريدارت شوم

وز جان و دل يارم شوي تاعاشق زارت شوم

[arash86. 4604]

مرا عهديست با جانان كه تا جان در بدن دارم

هوا دارن كويش را چو جان خويش تن دانم

[master of law 526]

مرا مهر سیه چشمان زسر بیرون نخواهد شد

 

 

قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد

 

 

 

میروی و گریه میگیرد مرا

 

 

ساعتی بنشین که باران بگذرد

[moh@mad 5513]

دیدی آخر دم مردانه بجز لاف نبود

بکش از مردم نامرد که حقت این است

[sanaz.goli 3471]

تو بیایی یا نیایی

تا قیامت انتظارت میکشم

منت عشق از نگاه پر شرارت میکشم

ناز چندین ساله چشم خمارت میکشم

تا نفس باقیست اینجا انتظارت میکشم

[master of law 526]

من آن شکل صنوبر را ز باغ دیده برکندم

که هرگل کز غمش بشکفت محنت بار می آورد

میروی و گریه میگیرد مرا

ساعتی بنشین که باران بگذرد

[sanaz.goli 3471]

دو چشمت طرحی از باغ بهشته

جدا از تو دنیا برام چه زشته

تو اونجا بی منو من بی تو اینجا

چه باید کرد این کار سر نوشته

[moh@mad 5513]

همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا

تو قدم به چشم من نه بنشین کنار جویی

[parikoochooloo 10748]

یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور

کلبه ی احزان شود روزی گلستان غم مخور!!!

[arash86. 4604]

روا بود كه گريبان ز هجر پاره كنم

دلم هواي تو كرده بگو چه چاره كنم

[shaden. 18583]

مرا به باده در انظار خلق دعوت کن

من از تخلف پنهان خوشم نمی آید

[پژمان مهرپویا 1121]

مرا به باده در انظار خلق دعوت کن

من از تخلف پنهان خوشم نمی آید

 

دنیا بر روی سینه من دست رد گذاشت

بر هر چه آرزو به دلم بود سد گذاشت

[shaden. 18583]

تو گرگی تیز دندان بودی و دل گله ای نادان

من غافل اگر گرگی شبان کردم پشیمانم

[پژمان مهرپویا 1121]

تو گرگی تیز دندان بودی و دل گله ای نادان

من غافل اگر گرگی شبان کردم پشیمانم

مردان عشق را به هیاهو چه حاجت است

رندان روزگار خموشی گزیده اند

[shaden. 18583]

در انتهای کوچه ی بن بست اختناق

با رنگ نور شکل دری را کشیده ام

[master of law 526]

مارا براه خویش درنگی اگر نبود

یا پیش پای ما سنگی اگر نبود

اکنون گیاه رسته امید میشدیم

کرسی نشین معبد خورشید میشدیم

لعنت به هرچه سنگ

نفرین به هر درنگ

میروی و گریه میگیرد مرا

ساعتی بنشین که باران بگذرد

[shaden. 18583]

گاهی امید از دل من محو میشود

گاهی دلم برای خدا تنگ میشود