مشاعره

[moh@mad 5513]

ناز گل بلبل کشید و بوی آن را باد برد

بیستون را عشق کند و شهرتش فرهاد برد

[Mahtab.r 778]

دگر باره خیاط باد صبا

بر اندام گل دوخت رنگین قبا

[niaz 9807]

از بهاران که شود سر سبز سنگ

خاک شو تا گل بروید رنگ رنگ

[Mahtab.r 778]

از بهاران که شود سر سبز سنگ

خاک شو تا گل بروید رنگ رنگ

 

 

گر باغ لاله داد به من، پس چون

از من گرفت لاله عذارم را ؟

[niaz 9807]

آن خزان نزد خدا نفس و هواست

عق و جان عین بهار است و بقاست

 

[moh@mad 5513]

تو بدری و خورشید تو را بنده شدست

 

تا بنده تو شدست تابنده شدست

[niaz 9807]

تا آمدی اندر برم شد کفر و ایمان چاکرم

ای دیدن تو دین من وی روی تو ایمان من

[moh@mad 5513]

ناقه آن محمل نشین چون راند از منزل مرا

جان قفای ناقه رفت و دل پی محمل مرا

[niaz 9807]

آن عقابش را ،عقابی دان که او

در ربود آن موزه دا زآن نیکخو:icon_pf (34):

[moh@mad 5513]

وز هیچ کسی نیز دو گوشم نشنود

کاین آمدن و رفتنم از بهر چه بود

[تینا 15116]

در حیرتم از این مردم پست

این قوم زنده کش و مرده پرست

زنده تا زنده است کشتنش به جفا

وقتی که مرد بردنش بر سر و دست

[niaz 9807]

تازه شد از او باغ و بر من

شاخ گل من نیلوفر من

 

[تینا 15116]

نگاهت آسمانم بود گم شد

دو چشمت بیابانم بود گم شد

[moh@mad 5513]

در بیابانی که لطف ضامن آهو شود

گر گذار گرگ افتد گرگ چوپان می شود

[niaz 9807]

دو سر انگشت خود بر دو چشم نه

هیچ بینی از جهان انصاف ده

 

[تینا 15116]

هنوزم تنهاترینم توی قصه زمونه

کاشکی رد پای عشقم روی جاده ها بمونه

[moh@mad 5513]

همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا

تو قدم به چشم من نه بنشین کنار جویی

[shaden. 18583]

یارب تو آن جوان دلاور نگاه دار

کز تیر آن گوشه نشینان حذر نکرد

[moh@mad 5513]

در هوای جرعه ای از آب سقاخانه اش

خضر اگر در کوثر افتد دایم عطشان می شود

[تینا 15116]

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

وندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند