مشاعره

[مرید 1252]

آتش گرفته آب رخ وی ز تاب می

آبش نهان در آتش و آتش عیان ز آب

 

 

 

[Arpak 8511]

بلبلان را آرزویی جز گل و گلزار نیست

دوستان را لذتی جز لذت دیدار نیست

[مرید 1252]

تا تو به گلشن آمدی با همه در کشا کشم

 

وه که تو در کنار گل من به میان آتشم

[Arpak 8511]

من که از تمامی پرنده ها رها ترم

با تو و هوای آبی تو آشنا ترم

 

بی دلیل نیست سر به خاک تو نهادم

گر چه از ستاره های دور هم ، فراترم

[moh@mad 5513]

میروم کز خویشتن بیرون شوم

در پی لیلا رخی مجنون شوم

[sanaz.goli 3471]

میروم کز خویشتن بیرون شوم

در پی لیلا رخی مجنون شوم

 

 

 

من تا ابد عاشقت می مانم

هرچند تبر به ریشه ام می کوبی

[Astraea 25354]

ياد باد آن که رخت شمع طرب می‌افروخت

وين دل سوخته پروانه ناپروا بود

[moh@mad 5513]

دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند

خواجه آن است که باشد غم خدمتکارش

[sanaz.goli 3471]

دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند

خواجه آن است که باشد غم خدمتکارش

 

 

 

شب است و سهم من از دوری تو

چیزی جز دلتنگی نیست

[captain 9274]

تا درخت دوستی برگی دهد

حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

[sanaz.goli 3471]

تا درخت دوستی برگی دهد

حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

 

 

 

 

میرسد روزی که شبها در کنار عطر من

شعرهای کهنه ام را مو به مو از بر کنی

[captain 9274]

یا مکن با پیل بانان دوستی

یا بنا کن خانه ای در خورد پیل

[sanaz.goli 3471]

یا مکن با پیل بانان دوستی

یا بنا کن خانه ای در خورد پیل

 

 

 

 

لا اقل کاش دو تا چشمات پناه دل خستگیم بود

کاش آغوش گرمت سر پناه خستگیم بود

[Astraea 25354]

دوش حورازاده​ای دیدم که پنهان از رقیب

در میان یاوران می​گفت یار خویش را

[sanaz.goli 3471]

دوش حورازاده​ایدیدم که پنهان از رقیب

 

 

در میان یاوران می​گفت یار خویشرا

اگر اشک به دادم نرسد میمیرم

اگر یاد او را یادی نکنم میمیرم..

[moh@mad 5513]

مرده بودم سخن عشق تو بیدارم کرد

خفته بودم تشر قهر تو هوشیارم کرد

[sanaz.goli 3471]

مرده بودم سخن عشق تو بیدارم کرد

خفته بودم تشر قهر تو هوشیارم کرد

 

 

 

 

 

در خیالم از تو سایه ای میسازم

وتراشه های اندامت را بر خیال بر آن می نوازم

[Astraea 25354]

مشو تا توانی ز رحمت بری

که رحمت برندت چو رحمت بری

[moh@mad 5513]

یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور

کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

[sanaz.goli 3471]

یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور

کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

 

 

 

 

 

روزی در این دنیا که پایانش به مرگ است

اگر برای هم مردیم قشنگ است