فرهنگ رجز خوانی ایرانیان

[R. Kh 16]

1 ساعت قبل، Essi Stanley گفته است:

چند درصد مردم یک جامعه میتونن به چنین مرحله ای از بلوغ برسند که شما می‌فرمایید؟ در چه میزان برهه تاریخی مردمی با خرد مطلق و کاملا نرم از استبدادهای تمامیت خواه توانسته‌اند عبور کنند؟

ما یک آرزو و آرمان‌شهر و دنیای جذاب ادبی داریم و یک دنیای واقعی سرشار از پلیدی که به ناچار باید برای زدودن بخش‌هایی از آن، پلیدی‌هایی با غلظت کمتر انجام داد. 

خلاصه عرایض شما من را به یاد هشدار نیچه می‌اندازد:

"همو که با اهریمنان به نبرد بر می خیزد، باید بر حذر باشد که در این فرایند خود به اهریمنی تبدیل نگردد و در هنگامی که تو به مغاک می نگری مغاک نیز در تو می‌نگرد."

اما پرسش و چالش اینجاست که چه جامعه‌ای توانسته بدون اعمال درجه ای خفیف‌تر از پلیدی‌ها از پلیدی‌های بزرگ‌تر بگذرد؟ آیا این هشدار یعنی عدم هرگونه مقابله به مثل و صرفا تاباندن نور؟!

در دنیای خیالی، فانتزی و ادبی بله با پرهیز مطلق از هرگونه تندی چنین امکانی میسر است. ولی در دنیای واقعی بنده ندیده ام. مثال‌هایی هم که زدید از عباسیان و امویان و جماعت سلطنت طلب و ... به خاطر ناکام ماندن همین روش های فانتزی است.

آنچه در واقعیت همواره کار کرده ترکیب نرمی و سختی بوده نه حذف مطلق سختی به اسم بی اخلاقی.

درود. 
به نظر میرسد دیدگاه طرفین بسیار نزدیک است، هرچند با ادبیات متفاوت. 

البته با تلفیق روشهای نرم و سخت، من نیز موافقم. میماند به اینکه همگی آن روشها میبایست تعریفی کارشناسانه در حوزه های گوناگون شوند. 
آرمانها، روشها، مسیرها، ابزار، اهدافِ کوتاه، میان و بلند مدت و ... با جزئیات هرچه بیشتر تعریف شوند.
چراکه: 
[شیطان در جزئیات پنهان میشود!] 

 و چنین کار بزرگِ ملی با تقسیم کار در گروهای مطالعاتی و تخصصی برای کمترین هزینه بار شده به مردم این دوران و نسلهای آینده و نیز بهینه ترین دستاورد ممکن است. 

آری: 
[همه چیز را همگان «داند» و همگان تاکنون از مادر نزاده است] 

من به شخصه،  بدون تعارف، خود را هنوز دانش آموزی پژوهنده میدانم، که پرسشهای پاسخ نیافته و پاسخهای نافهمیدهٔ بسیاری دارم. 
هرچند! 
بی عملی را نیز جایز نمیدانم و در این راهِ سنگلاخ و ناهموار میکوشم با اُفت و خیزهای فراوان هم شده، طی مسیر کرده و برای گم نشدن در کوره راههای «شاهراه نُما» از متخصصین و باتجربگان حوزه های دانش و فناوری یاری بجویم. 

و چه درست گفته اند که: 
[دیکتهٔ نانوشته غلط ندارد] 

پس؛
بدون رفتارهای شتابزده ناشی از اعتماد به نفس کاذب، یا بی عملی از ترس ایراد گرفتن دیگران، نمیبایست از کنشگری مثبت به هنگامِ دانشجویی و پرسشگری مداوِم نیز گریزان بود. 

پیروز باشید و سرافراز در راه ایران خِرَدمدار ...  ☘️

 

[Essi Stanley 389]

بازیِ رجزخوان زمانی شکست می‌خورد که نتواند سه چیز را از ما بگیرد:

آرامش، اعتمادبه‌نفس، و اختیارِ واکنش.

رجزخوان معمولاً با اغراق در قدرت، تحقیر، تهدید، یا ایجاد ترس می‌خواهد ما را وادار کند احساسی و عجولانه رفتار کنیم. چون در آن حالت است که کنترل فضا را به دست می‌گیرد. ناکام کردن او یعنی وارد زمین بازی روانی‌اش نشدن: آرام و کوتاه پاسخ دادن، توضیح اضافه ندادن، تحریک نشدن و مرز روشن گذاشتن. وقتی ببیند نمی‌تواند ما را بترساند یا به واکنش نمایشی بکشاند، بخشی از قدرتش فرو می‌ریزد.

همچنین نباید فریب نمایش قدرت را خورد. بسیاری از رجزخوان‌ها بیش از آنکه واقعاً نیرومند باشند، وابسته به ترس و توجه دیگران‌اند. حفظ استقلال فکری، داشتن شبکه‌ای از آدم‌های سالم، و تمرکز بر توانایی واقعی به‌جای جنگ لفظی، مهم‌ترین راه ناکام کردن رجزخوانان است.

[Rose6 877]

من اسمشو رجز خوانی نمی‌زارم بهش اعتماد به نفس بهتر میشه گفت ، بقول شما رجز خوانی ایجاد قدرت ، انگیزه و توانایی رویایی با دشمن و مشکلات و سایر موانع هست ، اتکا و اعتماد به خود رو نمیشه رجز خواند .. 

هر چند در کنارش ممکنه خالی بندی و اغراق نیز وجود داشته باشه ، با نشان دادن ضعف که نمیشه سری تو سرا بلند کرد ! 

ضمنا شما نمیدونی ممکنه فاگیرا کیا باشند ! هه

ایران به صورت مستقل داره اداره میشه ، طبیعی هست سرانش جانشان در خطر باشه ! 

من تعجب میکنم با وجود تجاوز به خاک کشور نظرتون منعطف نشده هنوز ؟ 

بهتره اینو درباره بعضی از افراد جماعت فربه بدونین که تو نمی‌دونی شاید برای حفظ چه چیزایی ناخواسته و مظلوم به این روز افتاده اند ؟ در حالی که افراد خوش استایل داشتن با خیال راحت نسبت به اینکه عقده های درونی خودشان رو سر فربه ها خالی کردند شبانه روز ادعای فرهیختگی و ابهت و طنازی می‌کردند ! 

بهتر اینه تا دلیل خیلی چیزا و ریشه رو نمی‌دونی نظرت رو نگه داری ! 

[Essi Stanley 389]

در ۱۴۰۵/۳/۲۵ در 21:07، Rose6 گفته است:

من اسمشو رجز خوانی نمی‌زارم بهش اعتماد به نفس بهتر میشه گفت ، بقول شما رجز خوانی ایجاد قدرت ، انگیزه و توانایی رویایی با دشمن و مشکلات و سایر موانع هست ، اتکا و اعتماد به خود رو نمیشه رجز خواند .. 

هر چند در کنارش ممکنه خالی بندی و اغراق نیز وجود داشته باشه ، با نشان دادن ضعف که نمیشه سری تو سرا بلند کرد ! 

ضمنا شما نمیدونی ممکنه فاگیرا کیا باشند ! هه

ایران به صورت مستقل داره اداره میشه ، طبیعی هست سرانش جانشان در خطر باشه ! 

من تعجب میکنم با وجود تجاوز به خاک کشور نظرتون منعطف نشده هنوز ؟ 

بهتره اینو درباره بعضی از افراد جماعت فربه بدونین که تو نمی‌دونی شاید برای حفظ چه چیزایی ناخواسته و مظلوم به این روز افتاده اند ؟ در حالی که افراد خوش استایل داشتن با خیال راحت نسبت به اینکه عقده های درونی خودشان رو سر فربه ها خالی کردند شبانه روز ادعای فرهیختگی و ابهت و طنازی می‌کردند ! 

بهتر اینه تا دلیل خیلی چیزا و ریشه رو نمی‌دونی نظرت رو نگه داری ! 

 

افراد داری اعتماد به نفس نیاز به تهدید مداوم دیگران برای نشان دادن بر حق بودن خود ندارند. دشمن تراشی و گسترش دایره دشمنان از نشانه های ضعف اعتماد به نفس است.

همین حملات شخصی هم یکی از نشانه های افراد رجزخوان است. رجزخوان به جای نقد محتوا به نقد و حمله شخصی به گوینده می پردازد. چون کلا ایجاد تنش و درگیری این موجودات حقیر رو از نظر روانی ارضا میکنه.

[Essi Stanley 389]

عباراتی چون «ملت مبعوث‌شده»، «قوم برگزیده»، «تمدن استثنایی» و به نوعی تعاریفی متمایز از همه جهان را که این روزها زیاد در رسانه‌های حکومتی می‌شنویم، می‌توان به‌عنوان ابزارهای تولید هویت جمعی استثناگرا تحلیل کرد که نقش قابل توجهی در رجزخوانی ایرانیان دارد.

تفاوت مهمی میان «افتخار به هویت» و «استثناگرایی» وجود دارد. افتخار به هویت می‌گوید: ما ویژگی‌های ارزشمندی داریم. اما استثناگرایی می‌گوید: ما از دیگران ذاتاً برتریم. این گذار می‌تواند زمینه‌ساز جزم‌اندیشی شود؛ زیرا نقدپذیری را کاهش می‌دهد. اگر جامعه‌ای خود را حامل حقیقت مطلق بداند، هر انتقادی می‌تواند به‌عنوان حمله به «رسالت تاریخی» تلقی شود.

بنابراین عبارت‌هایی مانند «ملت مبعوث‌شده» را می‌توان نه صرفاً توصیف واقعیت، بلکه نوعی فناوری اجتماعی برای ساختن هویت، انگیزش و مشروعیت دانست. فناوری‌ای که بیشتر از آنکه یک نیروی سازنده ایجاد کند، به توهم جمعی و رجزخوانی ایدئولوژیک دامن می‌زند‌.