تعیین تکلیف ایرانیان با آمریکا

[Essi Stanley 525]

سن و سالی نداریم اما گویی مدت هاست که از جوانی‌مان می‌گذرد و چون مردان کهنسالی شده‌ایم. تازه شروع به دوست داشتن زندگی کرده بودیم که همه چیز تکه تکه شد. نخستین بمب، نخستین انفجار در قلب مان ترکید. از جنب و جوش و تلاش و پیشرفت جا مانده‌ایم. گویا دیگر به جز جنگ به چیزی اعتقادی نداریم.

در نهایت فهمیدیم که آنها فقط در سفسطه و توجیه امور بر ما برتری داشتند. اولین بمباران، دنیایی را که آنها برای‌مان ترسیم کرده بودند تکه پاره کرد و نشان مان داد چقدر در اشتباهیم. در همان حال که می‌نوشتند و سخنرانی می‌کردند ما با زخمی‌ها و آدم‌های رو به مرگ روبرو بودیم.

 

📖 بخشی از کتاب در جبهه غرب نیست نوشته‌ی اریش ماریا رمارک

[Essi Stanley 525]

بسیاری بر این باور بودند که جنگ آمریکا با ایران می‌تواند منجر به بیداری جمعی و تضعیف اقتدارگرایی در ایران شود. این مسئله چقدر از نظر تاریخی و سیاسی حتمی است؟

ـ نمونه‌ای که نشان می‌دهد جنگ منجر به تضعیف اقتدارگرایی در یک کشور شده است:

پس از شکست ۱۹۴۵ ژاپن در جنگ با آمریکا، ساختار نظامی-امپراتوری این کشور محدود شد، اصلاحات سیاسی و اجتماعی انجام شد و نهادهای جدید شکل گرفتند.

ـ نمونه‌ای که نشان می‌دهد جنگ می‌تواند نتیجه معکوس بدهد:

شکست آلمان در جنگ جهانی اول به‌جای بلوغ دموکراتیک پایدار، در بستر تحقیر، بحران اقتصادی و روایت‌های انتقام‌جویانه، به رشد اقتدارگرایی نازی انجامید.

.

به طور خلاصه با مطالعه تاریخ جنگ‌ها می‌توان به این نتیجه رسید که جنگ به‌خودی‌خود باعث بیداری اجتماعی نمی‌شود. آنچه اهمیت دارد ساختار اجتماعی، سازمان‌یافتگی جامعه مدنی، وضعیت نخبگان و شرایط پس از جنگ است. در برخی موارد جنگ باعث «آگاهی جمعی» و در برخی موارد «خستگی اجتماعی و تقویت اقتدارگرایی» می‌شود.

[Essi Stanley 525]

رنجِ ناشی از بلاتکلیفی گاه از رنجِ یک فاجعه‌ی قطعی بیشتر است. در جنگ، ما با یک «واقعیت» روبرو هستیم که باید با آن دست‌وپنج نرم کنیم اما در وضعیت نه جنگ نه صلح، ما با «هیچ» روبرو هستیم.

از نگاه فلسفی انسان با «طرح‌ریزی برای آینده» معنا می‌یابد. در وضعیت نه جنگ و نه صلح، آینده «مبهم» است. وقتی آینده مبهم باشد، پروژه های زندگی همچون ازدواج، مهاجرت، سرمایه‌گذاری و خلاقیت متوقف می‌شوند و فرد به جای «شدن» در یک «ماندنِ» اجباری گرفتار می‌شود.

عجیب است که با گذشت تقریبا ۵۰ روز از آتش بس موقت، نه تنها هیچ همت و اراده‌ای از داخل این سرزمین برای پایان دادن به این وضعیت تعلیقی دیده نمی‌شود بلکه گره‌های این کلاف سردرگُم هر روز درهم تنیده‌تر از دیروز می‌شوند.

[Essi Stanley 525]

حتی یک روز از امضای توافق‌نامه ایران با آمریکا نگذشت که نامه‌ای آمد که نفر اول مملکت نظر دیگری داشته است. نظری که دوباره تنش‌ها را در کشور بالا برد و مجددا برای چندمین بار تنگه هرمز بسته شد!

دیگر باید یقین حاصل کرد که بخشی از قدرت در ایران از تداوم تنش خارجی سودهای زیادی به دست می‌آورد:

حفظ انسجام بخشی از پایگاه سیاسی خود، توجیه برخی محدودیت‌ها با استناد به تهدید خارجی و افزایش نقش نهادهای امنیتی و سیاسی در مدیریت کشور.

اما هزینه اصلی معمولاً بر دوش مردم می‌افتد. زیرا تنش‌های مزمن می‌تواند به تحریم، کاهش سرمایه‌گذاری، تورم، افت ارزش پول، محدود شدن فرصت‌های شغلی و افزایش نااطمینانی درباره آینده منجر شود.

در نتیجه، آنچه برای ساختار قدرت یک «وضعیت قابل مدیریت» محسوب می‌شود، برای بسیاری از شهروندان به معنای کاهش رفاه، دشوارتر شدن برنامه‌ریزی برای زندگی و فرسایش امید به بهبود شرایط اقتصادی است.

[Essi Stanley 525]

بدترین نوع جنگ‌ها، جنگ موجودیتی است و متاسفانه جنگ ایران و آمریکا به چنین جنگی تبدیل شده است. این نوع جنگ‌ها اغلب به یک پوچیِ سیاه می‌انجامند. جایی که حتی اگر پیروزی حاصل شود، هزینه‌های انسانی و ویرانیِ زیرساخت‌های اخلاقیِ جامعه به قدری بالاست که پیروز هم چیزی از انسانیت خود برای عرضه در جهانِ پس از جنگ باقی نمی‌گذارد.

خطر اصلی در جنگ های موجودیتی بن‌بستِ روانی-سیاسی است. در جنگ‌های معمولی، وقتی فشار اقتصادی یا نظامی بالا می‌رود، طرفین به میز مذاکره بازمی‌گردند. اما در جنگ موجودیتی، مذاکره به معنای «تسلیم» و تسلیم به معنای «مرگ یا ناپدید شدن» قلمداد میشود. بنابراین:

۱. هیچ راه خروجی وجود ندارد.

۲. در قمارِ نهایی بازیگران حاضرند همه‌چیز را فدا کنند (حتی نابودیِ خودشان) تا حریف نابود شود!

[Rose6 895]

بیخودی تخریب و هدررفت هزینه و کشت و کشتار و عقب افتادن از سال های پیشرفت و مدرنیته شدن و پیامدهای ناگوار دیگه همه در سایه جنگ:(

 کلا با جنگ مخالفم :No war 

[SH E I KH 18774]

سلام

از نگاهی آمریکا بخاطر اسرائیل با ایران مسأله داره

از نگاهی دیگه اسرائیل را بهانه می‌کنه

 

از طرفی ممکنه اعتقادات آخر تازمانی بین اسلام و یهودیت(مسیحیت یهودی!!!) جنگ اعتقادی راه انداخته که هریک آمادگی شرایط برای منجی خود را می‌گرفته‌اند

از طرفی احتمالا اعتقادات وسیله است

 

برخی وقتها احساس می‌کنی لابی‌هایی نشستن پشت مانیتور و دسته بازی دست گرفتن و در واقعیت بازی میکنند چه بین روسیه و اوکراین چه اسرائیل و فلسطین و لبنان ... چه ایران و آمریکا و اسرائیل و اعراب

 

به هرحال هرچه هست مهم نیست مهم مردمی عادی هستند که تنها چیزی مهمی است که برای هیچکس مهم نیست

[SH E I KH 18774]

بنظرم جامعه ایران آنقدر آگاه نشده که بتواند مشکلاتش را حل کند

عدم بلوغ باعث می‌شود نداند چه میخواهد و چه کار باید بکند

ایرانیان نه تنها تکلیفشان را با آمریکا نمی‌دانند بلکه تکلیفشان را با چین و روسیه و همسایگان هم دینشان هم نمی‌دانند

حتی تکلیفشان را با فساد حاکم بر جامعه نمی‌دانند تا جایی که بجای مقابله با فساد، خود نیز به آن ملحق میشوند

[Rose6 895]

در ۱۴۰۵/۶/۱ در 02:19، SH E I KH گفته است:

بنظرم جامعه ایران آنقدر آگاه نشده که بتواند مشکلاتش را حل کند

عدم بلوغ باعث می‌شود نداند چه میخواهد و چه کار باید بکند

ایرانیان نه تنها تکلیفشان را با آمریکا نمی‌دانند بلکه تکلیفشان را با چین و روسیه و همسایگان هم دینشان هم نمی‌دانند

حتی تکلیفشان را با فساد حاکم بر جامعه نمی‌دانند تا جایی که بجای مقابله با فساد، خود نیز به آن ملحق میشوند

می‌دونی مشکل این جاست که همه خودشون رو شخص اول مملکت دارن! حتی علاوه بر نظر دادن و اظهار فضل کردن می‌خوان تصمیم گیرنده هم باشند ، همه میفهمند ! بنابراین روی همه چیز از بالاترین سطح تا پایین ترین اثر گذارند ، حتی ممکنه کم سواد ترین و ناآگاه ترینش تصمیمات کلان بگیره . برعکس شده مردم حکومت می‌کنن. و این سران هستند که چون برده سواری می‌دهند ! تا حدودی پوپولیسم ! 

ایرانیان دینشان رو هم قبول ندارن و فکر می‌کنن چون مسلمان هستند اعراب برشان حکم فرمایی می‌کنن ! 

درباره بحث فساد باید بگم چیزی که بنظر میرسه انگار حمله به یک لاشه گوشت شده و همه باید بردارند و بدزدند تا جا نمانند . متاسفانه 

همین مسایل و سایر ناهنجاری های دیگر باعث شده  منتخب هایشان دچار سردرگمی و استرس باشند و نتوانند تصمیم گیرنده  خوبی جهت تعیین تکلیف شأن باشند .

[SH E I KH 18774]

بخوام واضحتر بگم منظورم این بود که جامعه همچنان عقایدی دارد که حتی اگر در ظاهر کمتر از قبل بروز می‌دهد اما همچنان باورهایی است که در تصمیمات جامعه نقش اصلی دارد

مثلاً:

۱. نگاه ارباب و رعیتی، بالا و پایین، مسئول و مردم، نگاهی که مردم ناتوان و هیچ کاره و عده‌ای همه‌چیز دان و همه کاره

نگاهی که میگه مردم صلاحیت ندارند برای آینده‌شان تصمیم بگیرند نگاهی که مردم‌سالاری را فقط برای قشنگی و مقبولیت میخواهد این نگاه نتها در حاکمان بلکه در عموم جامعه هم وجود دارد

هرچند در ظاهر مردم خود را همه چیزدان نشان می‌دهند و در مورد همه چیز صحبت میکنند و نظر و راهکار می‌دهند اما در باور اصلی در درون خود همچنان نظام ارباب رعیتی را قبول دارند

۲. نگاه به زنان در جامعه نهایتا همچنان مثل گذشته‌ای است که صلاحیت زنان را کمتر از مردان میدانند هر چند از عدم تحصیل زنان رسیدیم به وزیر زن اما همچنان قاضی و رئیس جمهور زن نمی‌توانیم داشته باشیم و این باعث شده بسیاری از پستهای مدیریتی و تصمیم‌گیری به زنان نرسد و از توانایی‌های این بخش از جامعه استفاده‌ای نشود حتی اگر وزیر زن انتخاب میکنند هدف اول تبلیغ انتخاب وزیر زن است نه اینکه جدا از جنسیت، بهترین گزینه برای این وزارتخانه چیست

نگاهی که میگوید موتورسیکلت وسیله خطرناکی است و با روحیه لطیف زن سازگار نیست پس چرا زنان متور سوار بشن!!!!

۳. استفاده ابزاری از دین که با سوء استفاده از باورهای دینی شکل می‌گیرد گرفتن حق را به آخرت می‌سپارند و در این دنیا از مظلوم بودن لذت می‌برند

تقدسی که مانع از نقد و پیشنهاد میشود

۴. تفکراتی که خود را برتر از جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کند میداند و نمی‌فهمد لطمه به این جامعه نهایتا لطمه به خود است

دقیقا همین لاشه گوشت که گفتین نمی‌نفهمیم که اگر عده‌ای سیر و عده‌ای گرسنه باشند همان گرسنگان ناامنی ایجاد می‌کنند اگر در شهری قدم زدی که حال همه خوب، نهایتا حال تو نیز خوب خواهد بود

۵. چقدر جامعه به نظام مدنی و حزبی باور دارد علت عدم وجود احزاب به معنای واقعی با عملکرد دائمی و پاسخگویی و ... ناشی از عدم اعتقاد جامعه به حزب است شور لازم در ایام انتخابات ایجاد میشود و جامعه جوگیر می‌شود و رای می‌دهد و مدتی بعد شروع به بدگویی از منتخب خود می‌کند

واقعا جامعه چقدر باور دارد که منتخبینش توانایی انجام کاری دارند؟!!! چقدر امیدوار است منتخبینش به حرفهایشان عمل کنند و چقدر امکان عمل کردند دارند؟!!! 

۶. جامعه چقدر بر مدیریت جوانان متخصص باور دارد هرقدر از مدیران پیرتر استفاده میشود عقاید کهنه آنها بیشتر بر جامعه حاکم می‌شود و انگار جامعه همین را میخواهد نه تغییر و آگاهی و رسیدن به باورهای برتر

 

و باورهای دیگری که نشان میدهد هنوز جامعه به بلوغ لازم نرسیده

لازمه انسان و جامعه انسانی رشد است چه در جسم چه در علم و عقل و باور و آگاهی جمعی

زمانی قبیله رئیسی داشت که زورگوتر بود زمانی رئیسی داشت که داناتر بود زمانی رئیس مهربان‌تر زمانی زیرک‌تر زمانی مکارتر زمانی مقدس‌تر زمانی خیرخواه تر زمانی پولدارتر زمانی دلسوزتر .....

 

[نیکزاد افرسی نیا هرسین 31]

در ۱۴۰۵/۱/۲۷ در 08:35، Essi Stanley گفته است:

آمریکا در خاورمیانه به دنبال چیست؟

این پرسشی است که ما ایرانیان در دهه‌های مختلف به آن پاسخ‌های متفاوتی داده ایم و هرگز حاضر نشده‌ایم یک‌بار برای همیشه تکلیف آمریکا با خودمان را مشخص کنیم.

در کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ گفتیم آمریکا با دخالت در مسائل سیاسی ایران، حمایت از شاه و عزل مصدق باعث شد روند شکل گیری دموکراسی در ایران به تاخیر بیوفتد.

در انقلاب اسلامی ۵۷ گفتیم آمریکا با حمایت نکردن از شاه، نشان داد که نمی تواند پیشرفت‌های اقتصادی و قدرتمند‌تر شدن ایران در منطقه را تحمل کند و ترجیح داد ما به عقب برویم.

پیش از جنگ آمریکا با ایران در اواخر ۱۴۰۴ بسیاری گفتند آمریکا به دنبال یک خاورمیانه باثبات و سرشار از دموکراسی است تا جهان جای امن تری شود و منافع مردم ایران و آمریکا همسو شده است.

و حالا در سال ۱۴۰۵ که بسیاری از زیرساخت‌ها نابود شده و زمزمه‌هایی از توافق به گوش می‌رسد، دوباره صدای غالب اینست که آمریکا دنبال منافع خودش است و به فکر مردم ایران نیست و می‌خواهد خاورمیانه در بدبختی و تنش همیشگی بسوزد.

.

.

آیا شما به عنوان یک شهروند ایرانی، تکلیف آمریکا با خودتان را فهمیده‌اید؟

به نظر شما یک خاورمیانه باثبات و با حکومت‌های مردم‌سالار، منافع آمریکا را بیشتر تامین می‌کند یا یک خاورمیانه بی‌ثبات با حکومت‌هایی تمامیت خواه که پیوسته با یکدیگر درگیر می‌شوند و زمینه ساز حضور نظامی آمریکا در منطقه خواهند بود؟

آمریکا با دست درازی به منابع حیاتی کشورهای غرب آسیا و از دسترس خارج کردن بازدهی داخلی آنها از طریق محرومیت علمی و فقر تکنولوژی عملاً برنامه های اون  هارو برای قدم گذاشتن در مسیر رشد و توسعه ی زیرساختی و امکان فراهم نمودن بسترها در داخل کشور هارو با  وابستگی مطلق   جایگزین میکنه ،استعماری پنهانی در پوشش تجارتی دوطرفه .  مسئله ی اصلی میتونه این باشه که چه کسی تعیین میکند که تامین  منافع آمریکا بر منافع مشترک ملیتها ارجحیت دارد؟ 

[Mohammad Aref 120601]

16 ساعت قبل، نیکزاد افرسی نیا هرسین گفته است:

آمریکا با دست درازی به منابع حیاتی کشورهای غرب آسیا و از دسترس خارج کردن بازدهی داخلی آنها از طریق محرومیت علمی و فقر تکنولوژی عملاً برنامه های اون  هارو برای قدم گذاشتن در مسیر رشد و توسعه ی زیرساختی و امکان فراهم نمودن بسترها در داخل کشور هارو با  وابستگی مطلق   جایگزین میکنه ،استعماری پنهانی در پوشش تجارتی دوطرفه .  مسئله ی اصلی میتونه این باشه که چه کسی تعیین میکند که تامین  منافع آمریکا بر منافع مشترک ملیتها ارجحیت دارد؟ 

البته این به نظرم تحلیل درستی نمیتونه باشه. روابط دوطرفه به هردو طرف قرارداد بستگی داره. مگه این رابطه رو دهه 40 آمریکا با ایران نداشت؟ پیشرفت تکنولوژی تو ایران اون موقع تو چه سطحی بود؟ چه تعدادی رفتن آموزش دیدن و برگشتن؟ تقریباً تمام صنعتی که امروز داریم و دانشی که هست از اونجا میاد. قطعا که آمریکا تو قراردادهایی که داره دنبال منافع خودش هست، اما طرف دوم قرارداد هم با عقل سیاسی خودش دنبال منافع خودش هست. فقط هم بحث آمریکا نیست، تو هر رابطه و قرارداد دوطرفه‌ای این قضیه هستش. الان مثلاً چین و روسیه عاشق چشم و ابروی ایرانن؟ و البته اینم که هر کشوری بخواد دنبال منافع مردم خودش (نه حکومتش) باشه، اصلاً توجیه پذیر نیست که بخواد روابطش رو با بقیه کشورها قطع کنه، اتفاقاً دقیقاً باید برعکسش باشه.

[نیکزاد افرسی نیا هرسین 31]

2 ساعت قبل، Mohammad Aref گفته است:

البته این به نظرم تحلیل درستی نمیتونه باشه. روابط دوطرفه به هردو طرف قرارداد بستگی داره. مگه این رابطه رو دهه 40 آمریکا با ایران نداشت؟ پیشرفت تکنولوژی تو ایران اون موقع تو چه سطحی بود؟ چه تعدادی رفتن آموزش دیدن و برگشتن؟ تقریباً تمام صنعتی که امروز داریم و دانشی که هست از اونجا میاد. قطعا که آمریکا تو قراردادهایی که داره دنبال منافع خودش هست، اما طرف دوم قرارداد هم با عقل سیاسی خودش دنبال منافع خودش هست. فقط هم بحث آمریکا نیست، تو هر رابطه و قرارداد دوطرفه‌ای این قضیه هستش. الان مثلاً چین و روسیه عاشق چشم و ابروی ایرانن؟ و البته اینم که هر کشوری بخواد دنبال منافع مردم خودش (نه حکومتش) باشه، اصلاً توجیه پذیر نیست که بخواد روابطش رو با بقیه کشورها قطع کنه، اتفاقاً دقیقاً باید برعکسش باشه.

ایران بخاطر  شرایط ژئوپولوتیک وسهیم بودن در میزان موازنه سیاسی، امنیتی و اقتصادی ابرقدرتها  هیچگاه نمیتونه به اختیار یا حتی تحت فشار ،بیطرفی یا یکجانبه گری رو در رابطه ای دوطرفه انتخاب کنه و از همین رو  میشه گفت  مهمترین وظیفه ای که مسئله ی ثبات کشور  ایران در اون نهفته هست ایجاد تعادلی در مواجهه با سه ضلعی چین، روسیه و آمریکاست که ضامن بقای حکمرانیش میتونه باشه هر چه بین اضلاع این مثلث تساوی بیشتری حاکم باشه از  تنش و تعرض دور میمونه ،همونطور که شاهد بودیم با   افزایش روابط اقتصادی با چین و مشارکت‌های نظامی با روسیه ، آمریکا رو وادار به مداخله ای همه جانبه کردیم ،شایدغیرقابل باور باشه اما شرایط منطقه ای داره به ما میگه رسیدن به  گزینه ی (کسب استقلال) در این نقطه ی جهان یعنی  اعلام هشدارخطر برای دیگر مناطق جهان و ظهور  نوعی  پیامد  داخلی و خارجی  و تقابلی همه جانبه که همه به وضوح شاهد اون هستیم 

در ضمن در دهه چهل آمریکا افقی که برای رشد و  پیشرفتهای خودش درنظر داشت روشن و  چشمگیر و با رفتاری سطحی تر و کم هزینه تر   قابل دسترس بود ،در صورتیکه اکنون بواسطه ی  تغییر الگوی رفتاری کشورها و پیدایش قدرتهای نوظهور  که  باعث به حاشیه رفتن ایالات متحده و هم پیمانانش گردیده میبایست آنها برای  حفظ تاثیر گذاری پیشین خود و برپا سازی نظم منطقه ای  همسو با سیاستگذاری ها و منافع خود مجبور به استفاده از گزینه های نظامی،فشار اقتصادی و  تحریم و .... گردیده

و این تغییر ابزار  به معنای افول است 

[Essi Stanley 525]

در ۱۴۰۵/۶/۲۲ در 21:53، نیکزاد افرسی نیا هرسین گفته است:

 شرایط منطقه ای داره به ما میگه رسیدن به  گزینه ی (کسب استقلال) در این نقطه ی جهان یعنی  اعلام هشدارخطر برای دیگر مناطق جهان و ظهور  نوعی  پیامد  داخلی و خارجی  و تقابلی همه جانبه که همه به وضوح شاهد اون هستیم 

 

 

بستگی به تعریف شما از استقلال داره. یک حکومت چه رفتارهایی در نظام بین الملل داشته باشه میگید این کشور داره از روی استقلال عمل میکنه؟

استقلال با توجه به تعریف‌های دموکراتیک، نه زنگ خطر است نه هشدار و ارتباطی هم به شرایط ژئوپلوتیک ندارد.

اما اگر منظور از استقلال این هست که یک کشوری هرجا خواست بتونه قوانین بین الملل رو دور بزنه یا هر کشوری رو خواست تهدید به حذف از روی زمین کنه و برای همسایگان خودش مدام شاخ و شانه بکشد، بهتر است بگوییم مشکل زا بودن قلدری در منطقه.

استقلال سیاسی داشتن مجوزی برای هرکاری کردن نیست. کما اینکه بین استقلال سیستم و استقلال مردم یک جامعه هم باید تفاوت گذاشت.

[نیکزاد افرسی نیا هرسین 31]

48 دقیقه قبل، Essi Stanley گفته است:

 

بستگی به تعریف شما از استقلال داره. یک حکومت چه رفتارهایی در نظام بین الملل داشته باشه میگید این کشور داره از روی استقلال عمل میکنه؟

استقلال با توجه به تعریف‌های دموکراتیک، نه زنگ خطر است نه هشدار و ارتباطی هم به شرایط ژئوپلوتیک ندارد.

اما اگر منظور از استقلال این هست که یک کشوری هرجا خواست بتونه قوانین بین الملل رو دور بزنه یا هر کشوری رو خواست تهدید به حذف از روی زمین کنه و برای همسایگان خودش مدام شاخ و شانه بکشد، بهتر است بگوییم مشکل زا بودن قلدری در منطقه.

استقلال سیاسی داشتن مجوزی برای هرکاری کردن نیست. کما اینکه بین استقلال سیستم و استقلال مردم یک جامعه هم باید تفاوت گذاشت.

تعریف بنده از استقلال هیچ منافاتی با تعاریف عمومی  نداره ، نظام بین‌الملل، سازمان های حقوق بشری و شوراهای به اصطلاح «امنیت » خیلی فرصتها داشتند که با تکیه بر اختیارات و وظایف شان مداخله هایی رو در جهت صحیح انجام بدن اما دریغ از کمترین حرکتی که در اون  پویایی ،عملگرایی و بیطرفی خودشون رو به جهانیان اثبات کنن،

نظام سلطه از سالیان دور با بیرحمی تمام درموردمردم  ایران شروع به قطع و یا محدود کردن دسترسی ها  با بستن شریانهایی که برای نیازهای اساسی مردم  لازم و حیاتی بوده کرده و عملا نوعی نسل کشی تدریجی را در گزینه‌های خود گنجانده 

درسته که با تکیه بر این توجیح  یک حکومت نمیتونه دیگر ملتهارو به رو به حذف از روی زمین تهدید کنه و میبایست به سمت مدیریت اوضاع درجهت تغییر شرایط پیش آمده  حرکت کنه و به نوعی از این مراحل بتونه با کمترین هزینه گذر کنه ولی   ما خیلی مواقع داریم در مخیلات خودمون تمام جوامع رو اتوپیایی تصور میکنیم در صورتیکه در واقعیت چنین چیزی وجود نداره و رفتار درست یک ملت«ایران » به تنهایی تضمین کننده صلح و ثبات  داخلی ،منطقه ای و جهانی نمیباشد

به قول یه بزرگی 

«جنگ  ، صفات بد آدمهارو بیدار میکنه»

نباید فراموش کرد که ما در رویارویی و تقابلی غیر انسانی ولی غیر محسوس و همزمان پیچیده برای بقا از لحاظ سیاستگذاری مجبور به انتخاب گزینه‌هایی میشویم که در هیچ حالت دیگری الا در این مورد خاص ،قابل قبول و توجیح پذیر  نمیباشند مانند قطع منابع انرژی دیگر ملتها که در ظاهر غیر انسانیست و در معنا به نشانه ی سهیم بودن در تعیین موازنه قدرت  و حرکتی در جهت  بازدارندگی است و اینگونه است که هر تصمیمی از چند بُعد باید مورد توجه و بررسی قرار گرفته تا صحت اون مورد ارزیابی قرار بگیرد 

با قبول این واقعیت که مسئولین داخلی که در  باورشان استقلال مردمی رو در این مرحله حذف شده میدانند واضحه که این نادیده گرفتن انتظارات عمومی به بهانه ی درگیری با مواضع بین‌المللی به خودی خود اتخاذ نادرست ترین نوع شیوه ی  مدیریتی به حساب می‌آید که به نوعی  سرپوش گذاشتن بر تمام  ناکارآمدی هاست 

[Mohammad Aref 120601]

ملت‌ها و حکومت‌ها چه در ایران چه در هر جای دیگه دوتا بحث جدا از هم هستن. رفتار درست یا غلط یک ملت کاملاً متفاوت با رفتار درست یا غلط یک حکومته. این تفاوت‌ها گاهی اوقات تا حدی زیاده که میشه گفت در تضاد هم هستن.

11 دقیقه قبل، نیکزاد افرسی نیا هرسین گفته است:

نظام سلطه از سالیان دور با بیرحمی تمام درموردمردم  ایران شروع به قطع و یا محدود کردن دسترسی ها  با بستن شریانهایی که برای نیازهای اساسی مردم  لازم و حیاتی بوده کرده و عملا نوعی نسل کشی تدریجی را در گزینه‌های خود گنجانده

مثال عینی این مورد رو میفرمایید لطفا. اون نسل کشی که گفتین و همینطور بسته شدن دسترسی‌ها

[Essi Stanley 525]

2 ساعت قبل، نیکزاد افرسی نیا هرسین گفته است:

تعریف بنده از استقلال هیچ منافاتی با تعاریف عمومی  نداره ، نظام بین‌الملل، سازمان های حقوق بشری و شوراهای به اصطلاح «امنیت » خیلی فرصتها داشتند که با تکیه بر اختیارات و وظایف شان مداخله هایی رو در جهت صحیح انجام بدن اما دریغ از کمترین حرکتی که در اون  پویایی ،عملگرایی و بیطرفی خودشون رو به جهانیان اثبات کنن،

 ولی   ما خیلی مواقع داریم در مخیلات خودمون تمام جوامع رو اتوپیایی تصور میکنیم در صورتیکه در واقعیت چنین چیزی وجود نداره و رفتار درست یک ملت«ایران » به تنهایی تضمین کننده صلح و ثبات  داخلی ،منطقه ای و جهانی نمیباشد

 

الان یک کشوری مثل امارات که تنش خاصی با آمریکا و روسیه و چین ندارد و در همین منطقه ژئوپلوتیکی ماست، از نظر شما نباید استقلال داشته باشه درسته؟ 

اگر معتقدید امارات استقلال دارد، بفرمایید چرا اونها در همین منطقه توانستند ثبات به کشورشان بیاورند و ما نتوانستیم؟

اگر معتقدید امارات استقلال ندارد، بفرمایید ما به عنوان یک شهروند مستقل از کدام مزایای استقلال داریم بهره مند میشیم که شهروند اماراتی بهره ای از آنها ندارد؟

همانطور که گفتم به نظر میاد بحث بسیار بنیادی تر از این حرفاست و به مفهوم استقلال در ذهن شما برمیگرده که اول باید ببینیم یک کشور مستقل در منطقه کیست و چگونه رفتار می کند؟ تا بعد ببینیم چرا اونا دوست ندارن ما به قول شما مستقل باشیم!

[SH E I KH 18774]

دوستان عنایت بفرمایید بعد از انقلاب تفکراتی در برخی شکل گرفت که باید انقلاب را صادر کنیم غیرمسلمانان را مسلمان کنیم و سنی‌ها را شیعه کنیم بسیار در مورد حکومت اسلامی صحبت شده و مردم را قادر به تصمیم‌گیری در همه امور نمی‌دانند و رای غیرمستقیم که در موارد حیاتی در قانون اساسی آمده تقریبا نشانه همین است

با این موارد آیا خود ما استقلال خود را خدشه‌دار نکردیم؟ استقلال دیگران را به خاطر نینداخته‌ایم؟ صراحتا اعلام جنگ صدام با همین موارد بود

چون باید مسلمان را یاری کنیم باید به مسلمانی در هر کشوری که باشد کمک و یاری کنیم؟

البته مسلمانان برخی کشورها مثل چین را لازم نیست کمک کنیم اما فلان کشور لازم است!!!

من نمیتونم خرج لازم خانوادم را بدم و میرم به بچه دیگری کمک میکنم تا افکار من را گسترش بدهید و بچه خودم از من و افکارم متنفر می‌شود! 

[SH E I KH 18774]

باید با ایدئولوژی تعیین تکلیف شود

آمریکا و اسرائیل نهایت شرارت، اما آیا ما منافع آنها را به خاطر انداخته‌ایم؟ منافعی از آنها که محل منافع ملی ما نیست

باید برسیم به دیانت و سیاست

حتی اگر بپذیریم سیاست عین دیانت باشد اما الان دیانت تحریف شده است و دیانت عین سیاست شده است

[SH E I KH 18774]

اگر دموکراسی واقعی حاکم بود باید سالها قبل در مورد برخی موارد همه‌پرسی میشد و تکلیف جامعه روشن میشد که از اکثریت پیروی کند اما الان تفکرات و نظرات مختلفی در خصوص عقاید اصلی حاکمیت وجود دارد و هرکدام خود را اکثریت میداند که موجب درگیری در جامعه است و عامل اصلی بلاتکلیفی در قبال آمریکا و سایرین