Cannibal

نابرده رنج گنج میسر نمیشود/مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد

دوستان نظرتون راجع به اتانازی چیه؟

اینتیکاشو ببین تورو خدا!! مگس میره اینتو که اینا میخان هوا بره توش؟؟؟؟ ثانین معمولن ته بالها رو میدن بالا تا اون جریانهای عجیب و غریب سیالاتی رو خنثی کنه، حالا اینا دادن پایین؟ من که سرم نمیشه چیزی ولی مهندسایی که سرشون میشه چی؟ در نهایت، مشکل مردم ما الان نبود جنگندست؟ :|

با بحث الکتریکیش کاری ندارم فعلن...بحثم سر نواختنشه.

حالا اگه یکی مثل من متالهد باشه و بخاد الکتریک یاد بگیره، آیا میتونه بعد از اینکه تو الکتریک مستر شد با گیتار غیرالکتریک(اسم خانوادش چیه؟ گیتار چوبی؟)مثل استادا رفتار کنه؟ اصلن یکی گه هدفش الکتریکه، چطوری باس بره کلاس؟ /m\

Empyrium-Lover's Grief

Uaral-surrendered to decadence

Vangelis-Spiral

بر منکرش لعنت :)) منم که چیزی نگفتم خب!!

The writing and the cry...UARAL

دقیقن برعکس گفتی :) ما بهش انرژی میدیم و اون میره به فار بالاتر و وقتی میخاد برگرده، یه کوانتای انرژی به مقدارh*f که اچ ثابت پلانکه و اف هم فرکانسه آزاد میکنه و به اندازه ایه که ما بهش دادیم. همه چی دوست داره پایدار بمونه.

منظورت از اختلاف فاز چیه؟ اختلاف مدار رو میگی؟ و یه چیز دیگه، انرژی تولید و مصرف میشه؟؟؟؟

شتاب مرکزگرا رو نیروی کولنی تامین میکنه و اینکه نمیفتن تو هسته فک کنم دلیلش اینه که با توجه به شعاع دوران و سرعتشون، یه طوریه که برآیند نیروها صفره...

امشب یه طوریم...یه جوریه حالم...امروز همش دستمو بریدم و امشب وقتی میخاستم قرص بخورم دستم با بستش برید...همه ی کیبرد خونیه الان... چمه این روزا؟!

The writing and the cry... این آهنگو خودم خیلی دوست دارم. آخراش که فلوتم میزنه واقن ناراحت کنندس...

من خودم چون اون قسمت چترم نمیدونم دقیقن باید چیکار کرد...

و اما Uaral... یه گروه از آمریکای جنوبی، از شیلی که سبکش فولک/دوم متاله...یه دوم متال متفاوت... متالهدهای فروم نمیدونم کیان ولی این گروه آهنگش به درد هر کسی که غمگینه یا طالب یکم غمه میخوره...هر کسی که ممکنه کسی که دوس داشته رو از دست داده باشه یا چمیدونم...روز سختی داشته! به شرطی که گوشش آمادگی شنیدن یه موسیقی کاملن غمناک و متفاوت داشته باشه. در سال 1996 آچیاگو(Aciago) و کاودال(Caudal)، 2 دوست و خویشاوند، هر کدام راههای خویش را می‌رفتند ولی جفتشان تکه هایی از یک خانواده که محکوم به سرکوبی بود را با خود حمل می‌کردند. رنج و کار در سرزمینشان باعث شده بود آنها دیوانه‌وار به آن عشق بورزند. زمینی که خانه و غم‌ها و امیدشان بود. در آن زمانها در همه‌ی شبهایی که این دو فامیل با هم بودند، می‌شد موسیقی را در جو خانه حس کرد؛ هرچند هیچگاه به سرانجام نرسیدند زیرا نیازهایی که احساسات را مهار می‌کردند، همه‌شان تابعی از زمان بودند. در 1997، غوطه‌ور در تنهایی کوهستان، شراب سرخ، شب را با اصل و نسب خویش پشت آسمان و درختان پنهان می‌کرد و هیزم تر آتش را فروزان نگه می‌داشت و رود پوتررو گرانده را که در تاریکی ناپدید می‌شد، روشن و نمایان می‌کرد. آن شب، شب شعر و موسیقی بود که یوآرال به کاودال و آچیاگو آموخت چگونه درد و رنج خود را با موسیقی ای به زیبایی و غمناکی شب و به تنهایی کوه بیان کنند. و پس از آن بعنوان 2 کار نمونه،"پوتررو گرانده" و "تسلیم در برابر زوال" را ضبط کردند... در آن زمان ها جاده‌های منتهی به نیچه بخاطر پایان یک زندگی نسبی، خونین بودند. هیچکس آن روز را فراموش نمی‌کند که یوآرال رنج خود را در پس دیواره‌های تابوت پنهان کرد و هوا را با دلتنگی پر کرد. دوران سخت و نافرجامی که یوآرال نمادی از یک آینه بود، که درد زمین را در پس یک سکوت ابدی نمایش می‌داد و زجر و سختی که در ترکیب نت‌ها شخصی سازی شده بود. اینگونه بود که بدون نیازی به توافق، نامشان را یوآرال برگزیدند و سمفونی‌هایی تازه در ذهن داغدیده‌شان نواخته شد. درد و رنج آنها در صدای هر قطره‌ی باران منعکس می‌شود...تصمیم گرفتنر که قطعه‌ای جدید بسازند؛"از درد تا ناامیدی" تنها و در میانه‌ی کلبه‌شان در جنگل. که روزی یکی از دوستانشان، بر حسب اتفاقی عجیب، نوای موسیقی محزونشان را شنید و آنان را دعوت کرد تا قراردادی ببندند. و اینگونه بود که آچیاگو و کا.دال، وارد استودیو شدند. و در نهایت از میان همه‌ی رنج و اندوهی که از حس ویرانی سرچشمه می‌گرفت، صدایی تازه برخاست که حزن را به طور کامل بیان می‌کرد، نزدیکی نسبی را و زجر ناامیدی را؛"نواهای رنج" برخاست... چیزی که خوندید یکی از توصیفات گروه یوآرال بود که خودم ترجمش کردم و به سختی می‌تونم چیزی بهش اضافه کنم. یک از اون چیزا اینه که همونطور که متوجه شدید، این گروه فقط 2 نفره، آچیاگو و کاودال که به ترتیب وظیفه‌ی نواخت و خواندن رو بر عهده دارند. برای کسی که بدون زمینه میره سراغ یوآرال شاید عجیب باشه که همه ی این گیتار کلاسیک و الکتریک و فلوت و ارگان و پیانو و درامز و ... رو فقط یه نفر میزنه و همچین گروهی که با این کیفیت آثارشو پخش میکنه فقط دو نفر باشه. هیچ عکسی از چهره‌ی آچیاپو و کاودال تو اینترنت نیست و کلن شاید فقط 2 یا 3 تا عکس از یوآرال تو اینترنت باشه که همش سیاه و سفیده... این گروه برخلاف گروه های دیگه اصلن دنبال شهرت نیست، حتی تو ویکیپدیا هم صفحه نداره! اینو به عنوان مطلع تاپیک ازم بپذیرید تا اگه زنده موندیم چندتا نمونه کار واسه دانلود هم بذارم... همین الان یه نوشته‌ی خوب از یه جای فارسی دیدم: منبع

...An unexpected flight ...Seeking for arms ...That would never hug me ...Alone & Desperated ...This is me ...Here ...Without you ...Can you see ...Your love will kill me ...And i saw it would be when i looked at you when you looked at me ...Here ...Without you

jean michael jarre- Magnetic Fields part5

توضیح بیشتری نبود؟؟

نوکرتم داداش...شما با هر کی مشکل داری عکسشو بده خودم برات پاره میکنم

من وقتی از دست کسی عصبانی میشم از الگوی خاصی پیروی نمیکنم، معمولن بلند بلند با خودم صحبت میکنم و به طرف بد و بیراه میگم و مثلن اگه تو خونه باشم یا جایی که در داشته باشه درا رو محکم میکوبم و خارج میشم و اگه ........ آخرین دفه ای که شدیدن عصبانی شدم، چون نمیتونستم به اون شخص مشت بزنم، مشتمو زدم به دیوارو اونقدر محکم مشت زدم(مثل گراز بودم خب :)) که دوتا از استخونای کف دستم (دوتای کوچیک) شکست. دو تا عمل جراحی رو دستم انجام شد که تو عمل آخرش با پین استخونامو کنار هم نگه داشتن و همین چند روز پیش بازش کردن...ولی دلم نسوخت چون یارو داشت زور میگفت. الانم یه احترام خاصی برام قائله. از اون موقع فهمیدم که هنگام عصبانیت اصلن باید از محلش خارج شد و بهش فکرم نکرد.

خوندن کتاب بازیهای اریک برن هم کمک زیادی میکنه به دوستان مذاکره گر.

من واقن نمیدونم چرا ولی هر وقت حوس گریه میکنم، ای حرمت مرجع درماندگان رو گوش میدم.