sweetest

رفته بودم سر حوض تا ببينم شايد عکس تنهايي خود را در آب ...

من سردم است و تمام رنگ های گرم دنیا را زنان دیگری شال گردن بافته اند...‏‏

دختران تنها آرزوهای کوچکی دارند شبیه اینکه مَردی نگران جایی منتظرشان باشد...

تصمیم به هرکاری بگیرم باید درست از همون لحظه انجامش بدم خیلی کم پیش میاد موکول کنم به یه موعد دیگه مثلن به شنبه, از بچگیم این عادت رو داشتم و همه کارام طبق برنامه س یادمه پیش دانشگاهی بودیم میرفتیم قلم چی, روز اول به ما یه دفتر برنامه ریزی دادن من از همون شبش شروع به نوشتن کردم همه بچه ها از شنبه شروع کردن.. جاهای دیگه هم این موضوع برام پیش اومده, صبر کردن تا شنبه برام عذابه. ولی خیلی وقتا قول هایی که دیگران بم میدن وعده هایی که باید اون شنبه از راه برسه تا عملی بشه و گاهی هرگز نمیرسه یا وقتی میرسه که دیگه اشتیاقی برا رسیدنش نمونده.

یه اتفاقاتی تو زندگی برام رقم خورده که الان دیگه یقین دارم ما انسانها محکوم به سرنوشتیم بعضی چیزا تو زندگی هست که اگه همه دنیا هم جمع بشن بگن حق توئه, برای رسیدن بهش از جون و مالت هم بگذری خودتو به آب و آتیش بندازی اگه قرار نباشه بهش برسی....نمیرسی. و...

چه قشنگس

والا به خدا, همونو بگو.

:happy:

بسیار دلنشین...

پرِ پرواز ندارم، امّا دلی دارم و حسرتِ دُرناها

چقد دیدن این مدل ابتکارا به آدم روحیه میده عاااااالی بود مرسی

دل هامان به سانِ کاروانسرا در ابتدای جوانی، پر رفت و آمد و شلوغ زمان كه بگذرد، قدیمی‏ ترها و آشناترهایند كه شاید سراغش بیآیند جلوتر كه میرود فقط شاید یك دو آشنای قدیمی راهی كج كنند،‌ آن هم محض تجدید خاطره ای و در آخر فقط خودش میماند و خدای خودش. پر از خاطره و یادگار از مسافرهایی كه آمدند و مهمان شدند و رفتند ...

کاش دلتنگی نیز نام کوچکی می‌داشت تا به جان می‌خواندی: نام کوچکی تا به مهر آوازش می‌دادی، همچون مـــــرگ که نام ِکوچکِ زندگی است...

چه خوب شدتصمیم کبری را از کتابها حذف کردند ! بچه های امروز باید می فهمیدند کتاب داستان زندگی تنها زیر آن درخت تنها زیر باران ورق میخورد!

گفته بودی: "عاشق شو ارنه روزی؛ کار جهان سر آید ... " یادمان بود... حواس مان هم بود که گفته بودند: همین روزها، شاید شاید دنیا بساط ش را جمع کند و تمام. اما چه میتوانستیم کنیم؟ به قول خودت که: "عاشقی نه به کسب است و اختیار ... " ما را چه به این حرف ها؟ جهان هم بالاخره یک روز تمام میشود امروز که نشد، شاید فردا و لابد، ما همچنان به دردِ بی عشقی دچار!