farhatami

زندگی راه درازیست ، حریفش مرگ است عمر یک غصه و پایان ظریفش مرگ است زیستن پرسش سختیست که عمری با ماست پاسخ منطقی و نرم و لطیفش مرگ است این طرف رهگذری ، نام عزیزش انسان آن طرف همسفری ،اسم شریفش مرگ است داغ یاران سفر کرده چه سنگین داغیست داغی آن گونه که یک سوز خفیفش مرگ است زندگی یک غزل نیمه تمام است ای دل که به هر وزن بگوییم ردیفش مرگ است .................................................................. روحش شاد یادش گرامی.

دويست و پنجاه سال پيش از ميلاد در چين باستان شاهزاده اي تصميم به ازدواج گرفت. با مرد خردمندي مشورت کرد و تصميم گرفت تمام دختران جوان منطقه را دعوت کند تا دختري سزاوار را انتخاب کند. وقتي خدمتکار پير قصر ماجرا را شنيد بشدت غمگين شد، چون دختر او مخفيانه عاشق شاهزاده بود، دخترش گفت او هم به آن مهماني خواهد رفت. مادر گفت: تو شانسي نداري، نه ثروتمندي و نه خيلي زيبا. دختر جواب داد: مي دانم هرگز مرا انتخاب نمي کند، اما فرصتي است که دست کم يک بار او را از نزديک ببينم. روز موعود فرا رسيد و شاهزاده به دختران گفت: به هر يک از شما دانه اي مي دهم، کسي که بتواند در عرض شش ماه زيباترين گل را براي من بياورد.... ملکه آينده چين مي شود. دختر پيرزن هم دانه را گرفت و در گلداني کاشت. سه ماه گذشت و هيچ گلي سبز نشد، دختر با باغبانان بسياري صحبت کرد و راه گلکاري را به او آموختند، اما بي نتيجه بود، گلي نروييد. روز ملاقات فرا رسيد ، دختر با گلدان خالي اش منتظر ماند و ديگر دختران هر کدام گل بسيار زيبايي به رنگها و شکلهاي مختلف در گلدان هاي خود داشتند. لحظه موعود فرا رسيد. شاهزاده هر کدام از گلدان ها را با دقت بررسي کرد و در پايان اعلام کرد دختر خدمتکار همسر آينده او خواهد بود. همه اعتراض کردند که شاهزاده کسي را انتخاب کرده که در گلدانش هيچ گلي سبز نشده است. شاهزاده توضيح داد: اين دختر تنها کسي است که گلي را به ثمر رسانده که او را سزاوار همسري امپراتور مي کند: گل صداقت... همه دانه هايي که به شما دادم عقيم بودند، امکان نداشت گلي از آنها سبز شود!!! برگرفته از کتاب پائولو کوئليو

همچو پرنده ای در باد می چرخم در هوایت شاید باز هم به تیر نگاهت دچار شوم شاید

من نگاه تو را شعر میکنم تو شعر مرا نگاه میکنی بازی عجیبیست شعر نگاه تو روی قافیه های دلم می نشیند و زبانم این دیوانگی را می سراید تو را به این نگاه عاشقانه قسم شعر چشمانت را از من مگیر به تمامی عشق قسم من با نگاه تو شاعر شدم ... . .

تنهـــــــــــاییم عمیق است دیگر دست هیچکس به آن نمی رسد که بخواهد از تنهـایی درم آورد

" دلم آرام نمیشود " در این روز ها که نه باران میبارد نه تو هستی زیر باران تو را میخواهد

اگر بنا بود همه ي آرزوها برآورده شود، دنيا به شكل ديگري در مي آمد ((آرتور ميلر))

هرگز نباید سست شد، حتی اگر راه زیادی را پیموده باشی ( پائولو كوئیلو )

کاشکی میتونستیم تقسیم کردن شادیها و خوشی ها رو از دست خدا میگرفتیم و خودمون تقسیم میکردیم حداقل اگر سهمی نداشته باشیم میتونیم لمسشون کنیم و به دیگران هدیه کنیم

من به عشقت اسیر می میرم پیش پایت حقیر می میرم ای نهالم گر نباری تو به خدا در کویر می میرم مهرتو روشنی به دل بخشید گر که روشن ضمیر می میرم چون که مسکین آستان توام وقت مُردن امیر می میرم دوست دارم که با تو باشم من گرجوان یا که پیر می میرم از رهت پانمی کشم هرگز تا که دراین مسیرمی میرم بس که شرمنده ام ز افعالم پیش تو سر بزیر می میرم دم مُردن اگر تو را بینم چقدر دلپذیر می میرم لحظه ای بعد دیدن رویت گربمیرم چه دیرمی میرم به ولای تو می خورم سوگند گر بگوئی بمیر می میرم در ره عشق تو «وفائی »گفت من به عشقت اسیرمی میرم

یادمان باشد حرفی نزنیم که به کسی بر بخورد نگاهی نکنیم که دل کسی بلرزد خطی ننویسیم که آزار دهد کسی را یادمان باشد که روز و روزگار خوش است وتنها دل ما دل نیست

من زیاد فکر نمی کنم گهگاهی فکر می کنم اما هر موقع فکر می کنم ، به تو فکر می کنم

هر کس که میگوید هیچ کس مرا دوست ندارد منظورش همان کسی است که برایش همه کس است..!

روزهایم را ببین این شعرها گم کرده ام دلم را لای موهایت...! ببین هیچ چیز سر جایش نیست حتی تو...! ( حمیدرضاایزدی)

مُردم که ساکتم... ساکت، همین کنار هیاهو نشسته ام. هی تو! صدا نکن، ساکت! نمی بینی که مرده ام؟... (کامران رسول زاده )