peyman sadeghian 30245 سازنده ارسال شده در 22 آبان، 2011 پیمان جان فکر میکنم همین جوری بشه یعنی خصوصیات اخلاقی والدین را کپی میکنند و معمولا مادرو پدر نمیتونن تحمل کنن جالبه که میگن من نمیدونم این بچه این رفتارو از کی یاد گرفته خوب منم میخوام به همین نتیجه برسیم چرا واقعا کسی تحمل خودش رو به عنوان فرزند نداره اما با همین اخلاق ما خودمون فرزندان والدینمان هستیم.............. آیا اونها هم نمیخواستند اخلاق ما اینگونه باشد وما اینگونه شده ایم؟:icon_pf (34): 4
bpcom 10070 ارسال شده در 22 آبان، 2011 من به شخصه خودمو نسبتا قبول دارم ولی مطمئنا دلم میخواد فرزندم بهتر از خودم باشه به طوریکه من به اون افتخار کنم ، نه اون به من در واقع افتخاری در آینده برای من باشه ، نه اینکه من مایه افتخار اون در گذشته بنابراین سعی میکنم فرزندم بهتر از خودم باشه ، تجربیات و دانسته هامو در اختیارش میذارم و بهش کمک میکنم تا انسانی بهتر و والاتر بار بیاد:icon_pf (44): 3
Himmler 22171 ارسال شده در 22 آبان، 2011 خوب منم میخوام به همین نتیجه برسیم چرا واقعا کسی تحمل خودش رو به عنوان فرزند نداره اما با همین اخلاق ما خودمون فرزندان والدینمان هستیم.............. آیا اونها هم نمیخواستند اخلاق ما اینگونه باشد وما اینگونه شده ایم؟:icon_pf (34): بر عکس انچه اعتقاد عامه ی مردم است اخلاق فرزند فقط توسط خانواده شکل نمیگیرد خانواده فقط یک فاکتور از مجموعه ی فاکتور هاییست که در شکل دهی تربیت فرزند موثر است . 1
peyman sadeghian 30245 سازنده ارسال شده در 22 آبان، 2011 بر عکس انچه اعتقاد عامه ی مردم است اخلاق فرزند فقط توسط خانواده شکل نمیگیرد خانواده فقط یک فاکتور از مجموعه ی فاکتور هاییست که در شکل دهی تربیت فرزند موثر است . این حرف شما رو قبول دارم که فاکتورهایی دیگر هم در شکل گیری اخلاق فرزندان دخیل هستنداما وقتی ژنتیک در اخلاق اثرداره یعنی گاهی بعضی خصوصیات اخلاقی در خانواده ای موروثی هست چطور میشه گفت نقش کمرنگی داره؟ 2
Himmler 22171 ارسال شده در 22 آبان، 2011 این حرف شما رو قبول دارم که فاکتورهایی دیگر هم در شکل گیری اخلاق فرزندان دخیل هستنداما وقتی ژنتیک در اخلاق اثرداره یعنی گاهی بعضی خصوصیات اخلاقی در خانواده ای موروثی هست چطور میشه گفت نقش کمرنگی داره؟ نمیشه گفت نقش کدوم بیشتره حتی زنتیک .مثلا اگه یه خانواده نسل در اندر نسل اروم بوده باشند و یک باره شرایطی پیش اید که جامعه و شرایط اجتماعی همه رو عصبانی میکنه و کودکی از این نسل نیز رفتاری عصبانی از خود نشان داد یعنی دیگه ژن هایش نقششان به نسبه کمرنگ میشه . 2
peyman sadeghian 30245 سازنده ارسال شده در 22 آبان، 2011 نمیشه گفت نقش کدوم بیشتره حتی زنتیک .مثلا اگه یه خانواده نسل در اندر نسل اروم بوده باشند و یک باره شرایطی پیش اید که جامعه و شرایط اجتماعی همه رو عصبانی میکنه و کودکی از این نسل نیز رفتاری عصبانی از خود نشان داد یعنی دیگه ژن هایش نقششان به نسبه کمرنگ میشه . یه جوری دنبال کردن این قضیه میشه دور وتسلسل............ یعنی هم ژنتیک هم محیط اطرف روی هم اثر گذارند نمیشه قطعا گفت نقش کدوم کمرنگ تراز اون یکی هست اما اینکه فرزندان اولین تجربیات رو از والدین میگیرند انکارناپذیره حتما شنیدی که میگن پسرکو نداردنشان از پدر تو بیگانه خوانش ،نخوانش پسر یا اینکه حتما واسه خودتون هم اتفاق افتاده که خصوصیات اخلاقی شمارو با یکی از بستگان قیاس میکنند مثلا میگن خیلی اخلاقش شبیه فلانی هست 3
اندیشه 2345 ارسال شده در 22 آبان، 2011 یه جوری دنبال کردن این قضیه میشه دور وتسلسل............ یعنی هم ژنتیک هم محیط اطرف روی هم اثر گذارند نمیشه قطعا گفت نقش کدوم کمرنگ تراز اون یکی هست اما اینکه فرزندان اولین تجربیات رو از والدین میگیرند انکارناپذیره حتما شنیدی که میگن پسرکو نداردنشان از پدر تو بیگانه خوانش ،نخوانش پسر یا اینکه حتما واسه خودتون هم اتفاق افتاده که خصوصیات اخلاقی شمارو با یکی از بستگان قیاس میکنند مثلا میگن خیلی اخلاقش شبیه فلانی هست به نظرم تا 5 سالگی ( یعنی فقط نظر من نیست ) محیط نقش کمرنگی داره در سنین بلوغ محیط بیشتر تاثیر داره اما همون 5 سال اول زندگی کافیه برای این که نسخه تربیتی بچه پیچیده بشه .... بچه ها مثل ضبط یا دوربین فیلم برداری کپی میکنند از والدین یا افرادی که بیشتر باهاشون در ارتباط هستند مثلا شاید یکی پیش مادر بزر و پدر بزرگ رشد کرده باشه ....اینه که شبیه به اونا میشن ....تا حالا پسر بچه 4 یا 5 ساله ای رو ندیدین که داره نقش پدرشو بازی میکنه مثلا یه تیکه اسباب بازی میشه موبایلشو مثل پدرش با موبایل حرف میزنه و خریدو فروش میکنه ؟ درستش اینه اگه من میخوام بچه های خوبی تربیت کنم اول باید خودم تربیت بشم حداقل حالا که به اختیار خودم رفتار میکنم و میتونم خودمو ببرم زیر ذره بین مثلا من گفتم قضاوت پس باید اول خودم این موردو در خودم تصحیح کنم تا از بچم انتظار داشته باشم که قضاوت نکنه 4
Cinderella 9897 ارسال شده در 23 آبان، 2011 خب سواله جالبيه چون مامانم بارها بهم گفته اميدوارم بچت مثه خودت شه!!! يعني منم بدم كه اينو گفته!!! :pichak29::pichak29: اگه بچم مثه خودم شه خوبه چون قلقشو بلدم و تو خيلي جاها كمكش ميكنم... 3
RezaMTJAME 9278 ارسال شده در 23 آبان، 2011 سلام به همه......... خب مثله خودم که هرگز ولی سعی میکنم در حد توان بهش کمک کنم جوری که قدرت تشخیص بهترین ها رو داشته باشه....... 3
EOS 14529 ارسال شده در 23 آبان، 2011 به نظرم من یه چیزایی برمی گرده به ذات و فطرت آدم و مسائلی هم به تربیت بستگی داره مثلا توی یه خانواده نگاه می کنی 2 تا بچه با یه تربیت بزرگ شدن اما شیرازه و ذات هر کدوم به یه سمت گرایش داره و همین باعث تفاوتشون می شه در مورد خودم هم از لحاظ تربیتی من هیچ مشکلی در تربیت مادر و پدرم (به خصوص مادرم) نمی بینم و خیلی دوست دارم که بتونم مثل اون عمل کنم اما از لحاظ ذات که دیگه تصمیم گیری با من نیست فقط امیدوارم مثل من خودرای و لجباز و زود رنج نباشه .... 3
ارسالهای توصیه شده