MEMOLI

بی تو هرکاری گریستن است حتی خندیدن ... . . . + 7ماه از رفتنت میگذره ... میگذره اما سخت ... خیلی سخت ...

می بینم صورتمو تو آینه با لبی خسته می پرسم از خودم این غریبه کیه از من چی می خواد ! اون به من یا من به اون خیره شدم باورم نمی شه هرچی می بینم چشامو یه لحظه رو هم می ذارم به خودم می گم که این صورتکه می تونم از صورتم برش دارم ... می کشم دستمو روی صورتم هرچی باید بدونم دستم می گه منو توی آینه نشون میده می گه این تویی نه هیچ کس دیگه ! جای پاهای تموم قصه ها رنگ غربت تو تموم لحظه ها روبروی صورتت تا بدونی حالا امروز چی ازت مونده به جا ... آینه میگه تو همونی که یه روز می خواستی خورشید رو با دست بگیری ولی امروز شهر شب خونه ت شده داری بی صدا تو قلبت می میری ... می شکنم آینه رو تا دوباره نخواد از گذشته ها حرف بزنه ! آینه می شکنه هزار تیکه می شه اما باز تو هر تیکه ش عکس منه عکسا با دهن کجی بهم می گن چشم امید رو ببر از آسمون روزا با همدیگه فرقی ندارن بوی کهنگی میده تمومشون .......

اینکه میگم لذت نیست اما تنها چیزیه که این روزا خودم رو باهاش آروم میکنم ... اینکه مامانم دیگه درد نمیکشه. همین ...

. . . او كه رفت نه فقط مادر، كه تمام زندگي من بود ...

تقصیر کسی نیست که از آب و چای و قهوه هم فال می گیریم ! قرن هاست معجزه ای نباریده و ما تشنه مانده ایم ... بهار منصوری

نگاهم به در ماند و آب شد ! دستگیره ها، حرفی برای گفتن نداشتند ...

خوب است که زن هستم همین که اگر از زنانگی بیفتم می شوم تو می شوم مرد! اما تو اگر از مردی بیفتی می شوی هیچ ! می شوی نامرد ...

اگر از دست بروی از پا می افتم ...

سلام سلام من زیاد باهات برخورد نداشتم فقط اینکه بودنت رو همیشه دوست داشتم و این یعنی برای من دوست خوبی هستی ...