نفحات

آخی نواندیشان من چقدر اینجا سخنرانی و روده درازی میکردم : )) ولی یکم میخونم پستای دوستان رو انگار توی یه دنیای مجزایی دارن سیر میکنن . برای من که خیلی عجیب و ناملموسه. چه روزای مسخره ای طی شد . تلخیش فقط مونده . جدیتش برام بی معناس دیگه... خوشحالم از عقلی که به خرج دادم . یعس کاش لئو زود به زود سر بزنه دو کلوم چاق سلامتی کنیم . رفیق گند اخلاق با ارزش ما : )))))))

یعنی دهه شصتی هستی ؟ ?

سلام . هنوزم سر میزنید به انجمن ... دم شما گرم : ) روز اول فروردینه . مهمون داریم برای شام و بین کارا یکم خواستم خستگی در کنم نواندیشان و نوروز پارسال اومد توی ذهنم . نوروز ۹۹ نوروز خاصی بود واقعا . نوروز ۱۴۰۰ از اون هم خاص تر هست . به دوستان تبریک و شادباش میگم . عاشق نوروزم و همیشه روزهای اول سال برام طلایی رنگ و خوش عطر و طعمه امیدوارم قلبهای شما هم لبریز ازین حس خوش جنس و خوب باشه مراقب سلامت جسم و روحتون باشید ♡

[ حکیم ♡ ] بعضی کلمات هم تلفظشون ، هم حسی که انتقال میدن ، هم معناشون زیباست . تصمیم میگیری اگر صاحب فرزند شدی اینجور صداش بزنی اما زاویه نگاهتو تغییر میدی میبینی این حد از معنا و زیبایی بعدا به تن ِ جامعه ی همسالاش زار میزنه و بچه متمایز و معذبه آخی چه دوره ی تلخی بود وقتی اینجا عضو شدم. با یه غرور در هم شکسته و روحیه ی خسته و زخمی اومدم گوشه ی این انجمنِ آروم و خلوت ماوا گرفتم . از چه غلیان های خشم کنترل شده و نشده عبور کردم و چه بغضایی قورت دادم در خَموشی : )) صبوری همیشه پادزهر خوبی بوده ... همیشه رفیقِ بالاسرم حکیمانه پازلم رو چید . سنگ تمام گذاشت و میذاره . و من چه میتونم کنم در مقام جبران ... هیچ ! بار آخر همین چندوقت پیش سرزدم اینجا دیدم دربارم با اشاره ی غیرمستقیم کسی حرفایی نوشته بود . دلم گرفت و براش عمیقا متاسف شدم . اما خب مهمتر از این حواشی برام پختگی و بلوغیه که پسِ چالش هام توی زندگی حاصل شده همیشه . باور ِ ممزوج به یقینی که منو وادار میکنه موقع دعا ، چیزی سوای آرامش و سکون بخوام . پریای الان برام خیلی دوست داشتنی تر از پریای پارسال و دوسال و پنج سال و ده سال پیشه . آرامش ِ ناشی از بیخبری ذره ای ارزش نداره . باخبر باشی و آرام ؛ یک گنج ِ فوق العاده س که برای همه طلبش میکنم : ) ♡.•° من و دل بریدن از تو چه محال ِ خنده داری ! بیست و چهارم دیماه ۱۳۹۹

بله همینطوره : ))))))) من انقد ازین ضایع بازی ها دارم : )))

حیف که همیشه اونی که قابلیت بیشتری داره اعتماد بنفس کمتری برای داوطلب شدن داره ... اینجوری کار میفته دست آدم نادون

تمیزکاری ، ضدعفونی ، برق انداختن ... والا خیلی خوبه وسواسی هم خودتونید :دی

چقدر ما دهه شصتیا طفلونکی بودیم و هستیم ... چقدر

بله توی فامیل توقعات بالاتر هست و بالطبع انعطاف بیشتری لازمه . خب صحبت من خیلی کلی بود سرکلاس دانشگاه شرایط برابر نیست و این استاد حتما با قرار گرفتن توی جایگاه برتر ، تله ی خودشیفتگی ناسالمش فعال شده ? ..... مثلا ! :دی

تا چه حد زیر بار تغییر توی برنامه ها و تصمیم هاتون می رید ؟ توی همه ی محیط ها و شرایط زیر بار می رید ؟

حد و مرزمون رو بروز نمیدیم تا نامهربون بنظر نیایم ، بعد که اذیت شدیم به آدما میگیم بیشعور . خب آدمیزاد طبیعتشه که تعدی کنه . این ماییم که باید مرزمون رو روشن کنیم

خب براساس تجربه هام گفتم خدمتتون یکم جهت داشت این حرفتون و فکت علمی نبود . با حرف اصلیتونم تناقض داره . اما خب رویه ی منم در قبال چالش هام همینه . تا حدی تلاش میکنم و بعد ذهنم رو دور میکنم و بی تفاوت میشم. خیلی از تغییرات فقط در حد یک ایده آل ذهنی هستن . اما ممکنه وقتی عملی بشن اون کارکرد مورد انتظار مارو نداشته باشن. خصوصا زمانی که سلیقه و میل شخصی درصد زیادی توش دخالت داشته باشه. بطور کلی حالت متعادل و دینامیک یه سیستم رو ترجیح میدم دست توش نبرم :دی خصوصا درمورد روابط انسانی در یک مجموعه . چیزیه که به مرور فرم میگیره تا به حالت استیبل خودش برسه . سازگاری های پایدار یه شبه که حاصل نمیشه در خصوص قوانین، روال کار و عرفِ موجود در یک مجموعه هم همین هستم. نارضایتی جمعی هم البته به همون نسبت برام مهمه اما نارضایتی فردی در چنین شرایطی برام بی معنیه . اگر قصد موندن داشته باشم خودمو وفق میدم

سلام جناب فکور ضمن احترام به نظرتون ولی باید بگم این مسئله درباره من صدق نمیکنه با شناختی که از خودم دارم . و همیشه این رویه در دیگران برام تعجب آور بوده. . اما گذاشتم به حساب اعتماد بنفس پایین خودم در ابراز وجود

جنس دوم - سیمون دوبوار مرحله ی بعد از بیان حقیقت ، گلاویز شدن با کج فهمی هاست خوب است .. خوب است

هیچ کدومش حالت ایده ال نیست