Sanaz.

یک استکان چای تازه دم به سلامتی ِ تو ! و یک شعر کوتاه برای دلخوشی خودم. چیز بیشتری ندارم در این ضیافت کوچک میزبان من, میهمان اندیشهء تو !

چشمانت کارناوال آتش بازی ست! یک روزدر هر سال برای تماشایش می روم و باقی روزهایم را وقف خاموش کردن آتشی می کنم که زیر پوستم شعله می کشد...

نگاهت سنگین است آن‌قدر که کمر طاقتم را می‌شکند! این کلمات از چشم تو می‌افتند وقتی سر به زیر می‌اندازی! سرت را که بلند کنی کلی شاعر شده ام... !

هر قدر هم که دور باشی شب، ماه که می‌تابد کنار پنجره بیا و خوب نگاه کن! دل‌ام خوش است جایی را می‌بینم که تو هم نگاه می‌کنی...

تنها نشسته‌ای چای می‌نوشی و سيگار می‌کشی هيچ‌کس تو را به ياد نمی‌آورد اين همه آدم روی کهکشان به اين بزرگی و تو حتی آرزوی يکی نبودی ...!

عادت می كنی به نام فروردین به نام كوچك ات به نام كوچه ها... عادت می كنی به كفش های تازه خیابان های تازه تر... به تمام شهر عادت می كنی ! اما فقط عادت می كنی ...!

چای را میان ِ انتظار ِ شبانه ات دم کنی و دو استکان ِ کمر باریک غزل و یک قصیده تیک تیک ساعت و یک بغل دل تنگی ... و بعد پشت ِ دلت در بزند گومب .. گومب و بی قرار _ "ببخشید ... امشب نمی آیم" و چایی که هنوز دم می کشد .. و انتظاری که هنوز لبریز است ...

دلم مي خواست هر روز صبح پله ها را با هم پايين مي آمديم تا لب حوض تا بوسه آب به دستهايت و برگشتني - توي بغلت - پله ها را دو تا يكي بالا مي رفتيم ... من يك شمعداني ام توي گلداني كه در حلقه فلزي نرده هاي راه پله گير كرده است...

مگذار كه عشق ، به عادتِ دوست داشتن تبديل شود ! مگذار كه حتی آب دادنِ گلهاي باغچه ، به عادتِ آب دادنِ گلهای باغچه بدل شود! عشق ، عادت به دوست داشتن و سخت دوست داشتنِ ديگری نيست ، پيوسته نو كردنِ خواستنی ست كه خود پيوسته ، خواهانِ نو شدن است و دگرگون شدن...

مشرف الدین نام نویسنده کتاب حافظ ناشنیده پند چیست؟ .../.../ ر /.../.../ ز /.../.../.../ ا /...

اگر شعر های من زیباست دلیلش آن است که تو زیبایی حالا هی بیا و بگو چنین و چنان است اصلا مهم نیست تو چند ساله باشی من هم سن و سال تو هستم مهم نیست خانه ات کجا باشد برای یافتنت کافی ست چشمهایم را ببندم...

برف پاکن ها دست تکان می دهند. بر سه شنبه برف می بارد. دست تکان می دهیم: ” خداحافظ… ” برف پاکن ها از روی تو برف سه شنبه را می روبند من دست تکان می دهم نقش تو را پاک می کنم ” خداحافظ… ” بر جاده خالی برف می بارد و برف پاک کنی دیوانه وار به این سو و آن سوی جدار گلو می کوبد. در گلویم بر نام تو برف می بارد…

اتوبان ها چه می فهمند از اندوه ِ زنی تنها در حجم ِ سپید ِ یک ماشین که فشار انگشت های پای راستش بر پدال بستگی به شدت ِ فشار بغض در گلویش دارد !! اتوبان ها چه می دانند از خاطرات ِ دوطرفه ی یک خیابان ِ بلند با چنار های غمگینش که درست کمی پس از عزیمت ِ تــو یکطرفه اش کردند ! اتوبان ها که نمی دانند لخته های یاد ِ تــو ماه هاست نومیدانه در دهلیزهای قلب ِ یک زن به زندگانی بی مفهوم ِ خود ادامه می دهند ...

یک دنیا حرف . . یک نفس وقت رویای گمشده ام را از چهار گوشه لیوانت می نوشم دیدارها تازه شد ... حرفها زده شد تو می روی .... از تو یک غبار می ماند از من رد چهار بوسه پنهانی به روی لیوانت !

فصل که رخت عوض می کند دوباره عاشقت می شوم گیرم زمستان باشد و من آهسته روی پیاده روی یخزده راه بروم عشق تو همین شال پشمی است که نفسم را گرم می کند بر لبم نام تورا می برم تا برف مثل قند در دل زمستان آب شود

صدای قلب نیست صدای پای توست که شب ها در سینه ام می دوی کافی است کمی خسته شوی کافی است کمی بایستی . . .

دور و نزديک ما يکی‌ست همه خوبند خدا هم خوب است من هم جای دوری نبوده‌ام همينجايم دور و بر آشنای همين کوچه‌های بی‌چراغ همين خواب‌های زابه‌راه ... همين سايه‌های بلند فقط گمان می‌کنم در مذهب آب‌ها بود که شبی از پیِ پيامبرِ تشنگی به اين ترانه رسيدم، پشتِ همين پرده‌ها،‌ خواب‌ها، کبوتران، کلمات ...

آن‌قدر که قلم‌ روی کاغذم دوید اگر خودم می‌دویدم، به گرد رفتنت می‌رسیدم شاید! ...

تو در منی مثل عکس ماه در برکه در منی و دور از دسترس من سهم من از تو فقط همین شعرهای عاشقانه است و دیگر هیچ. ثروتمندی فقیرم مثل بانکداری بی پول من فقط آینه ی تو هستم.

علفزار شدم عجولانه نامت را بوییدم پاییز كه خواست به شاخه ات بپیچد بهار شدم كنارت ماندم حالا كه برای همیشه سفر شدی رفتی شعر می شوم تمام راز تو را با كلمات با كتاب ها قسمت می كنم...

سیگار روشنت را در جنگل خشک و آشفته‌ی من انداختی بعد پرسیدی: "مزاحمتان که نشدم؟" خندیدم، "نه! اصلا"

این عشق برای من هیچ نداشت اما.... گلهای بالشم را " باغبان " خوبی بود اشک های هر شب من...

رهایم کن میان ابرها رهایم کن کسی نشسته است میان چشم‌هایم دعای باران می‌خواند...

به کدام وسوسه وا دادی؟ مسیحِ من! که چشمان تو -لب به جام نبرده- مستند وهژمونیِ مژگانت بر شب سیطره دارد یک شب بیا و یهوداباش تو توطئه بچینی من مصلوبِ توباشم!

تو آن حادثه ی گوارایی که در بیقرار ثانیه ها آوار گشتی ناگاه بر شانه هایم آه مجالی هر چند برای تجربه ی دستانت نیست اما این ایستگاه آخر را بگذار برایت دستی تکان دهم...