ARASH_NAZARI

کاشکی شعرشم میذاشتی

من فقط اومدم سلام بدم به همه دوستای عزیزم :w14::hi:

سلام این نرم افزار و نرم افزار قبلب که معرفی کرده بودی واسه این سبک آهنگسازی رو میشه تو بازارهم پبدا کرد؟

حال من دست خودم نیس دیگه آرروم نمیگیرم......دلم از کسی گرفته که میخوام براش بمیرم

واقعآ چرا ها چرا....

جالبه چه کارایی میکنن...

آموزش گیتار سلام به دوستان گلم دیدم بعضی از بچه ها توی بخش گیتار به شدت دنبال جزوه ای میگردن که هم تئوری موسیقی رو یاد بده و هم گیتار رو و منم دیدم دقیقا یه کتاب با فرمت PDF به زبان فارسی در 68 صفحه دارم که همه اینها رو خیلی خوب و شیوا توضیح داده، خلاصه این کتاب خیلی از سوالات و مشکلاتتون رو برطرف می کنه. لذت ببرید لینک دانلود : [Hidden Content]

کلارینت (Clarinet) کلارینت یکی از سازهای بادی قمیشی است که انواع حرفه‌ای‌اش معمولا از چوب سیاه آفریقایی ساخته می‌شود.کلارینت انواع زیادی دارد که روی‌هم آنها را «خانواده کلارینت» می‌خوانند. معمولاً منظور از کلارینت نوع سوپرانوی آن است. نوعی کلارینت که توانایی تولید فاصله‌های موسیقی شرقی را دارد به قره‌نی معروف است. قره نی یا کلارینت: قره نی سازی انتقالی است و باید گفت انواع مختلفی از این ساز ساخته شده که هر یک با فاصله ای دیگر، انتقالی هست. ما در اینجا از قره نی سی بمل که رایج ترین نوع قره نی است گفتگو می کنیم. قره نی از دسته سازهای یک زبانه ای است و متشکل است از یک لوله استوانه ای که انتهای آن کمی مخروطی شده است. در انتهای بالای ساز، تکیه گاهی مانند منقار، از جنس چوب، کائوچو یا پلاستیک تعبیه شده، که از یک سوی ان تقریبا صاف و سوی دیگر سطحی منحنی است و در سوی صاف آن تیغه ای نئی بر منقار تکیه کرده است( زبانه) این قسمت را مجموعا دهانی می نامند که در موقع نواختن کاملا در دهان( و احیاناما بین دندانها ) قرار می گیرد. علاوه بر دهانی قسمت های دیگر نبز در این ساز به نظر می رسند که همگی می توانند از هم جدا شوند. تعداد کلیدها و سوراخ های قره نی، بسیار بیشتر از کلیدها و سوراخ های فلوت و به همین دلیل انگشت گذاری این ساز مشکل تر از فلوت است. وسعت صدای قره نی از سازهای بادی دیگر نسبتا بیشتر است. قره نی باس یا باس کلارینت: این ساز با همان اصول انگشت گذاری قره نی معمولی، یک اکتاو بم تر از آن صدا می دهد. بر خلاف کلارینت معمولی متشکل از لوله مستقیم در سراسر طول خود نیست، بلکه در قسمت دهانی و انتهای تحتانی ساز خمیدگی هائی دارد، قسمت دهانی از قمیش (زبانه)، تکیه گاه قمیش و لوله ای که دوبار خمیده شده است و به سر لوله اصلی ساز می رسد تشکیل شده است و در قسمت انتهای تحتانی، لوله اصلی به طرف بالا برگشته و مانند انتهای شیپور کمی گشادتر شده است. این ساز نیز از دسته سازهای انتقالی است و مانند کلارینت در دو نوع سیستم انتقالی سی بمل و لا ساخته شده است. در کلارینت باس سی بمل گاه یک عدد کلید اضافی برای ایجاد صدائی نیم پرده بم تر تعبیه شده است. تعریف فرهنگ لغات : کلارینت: از سازهای بادی چوبی بیشتر از جنس آبنوس و اخیرا فلز، دارای زبانه ای ساده، لوله ای استوانه ای و انتهای شیپوری. بر روی سطح لوله، کلیدهای بسیاری تعبیه شده است. بافت کلیدها بر روی کلارینت به دو علت پیچیده تر و کامل تر از سیستم کلید بندی در اوبوا است: 1. به دلایل آکوستیکی 2. به علت جدیدتر بودن این ساز نسبت به اوبوا به همین دلیل صدای کلارینت از نظر رنگ طنین با اوبوا تفاوت دارد. میدان صدای کلارینت متجاوز از سه اکتاو است. ----------------------------------------------------- منبع: سازشناسی پرویز منصوری+ویکی پدیا ------------------------------------------------------------------------ قره به زبان ترکی به معنی سیاه میباشد (نی سیاه)

ماندولین (Mandolin) ماندولین سازی است کوچک‌تر از گیتار و تا حدی گلابی شکل، دارای هشت سیم زوج دست باز است که رایج‌ترین کوک برای این سیم‌های جفت فاصله پنجم است.این ساز از خانواده عود است و از حدود ۱۶۰۰ به ایتالیا برده شد. ماندولین با مضراب یا زخمه انگشتان نواخته می‌شود. نه فقط قادر به اجرای نت های کوتاه جدا است، بلکه سیم‌های زوج آن امکان تعادل بسیار سریع بین دو نت هم فاصله را به وجود می‌آورد به طوری که افهٔ نسبتاً طویل با نوعی ترمولو منتج می‌گردد. صفحه انگشت‌گذاری آن پرده‌بندی شده‌ است. ساختمان و صدادهندگی شکل ماندولین اشک مانند، دایره‌ای و یا تخم‌مرغی است و سوراخ صدای آن می‌تواند شبیه F یا دایره‌ای شکل باشد، دسته آن پرده‌گذاری شده و قسمت پشتی آن یا مسطح و یا دایره‌ای شکل است. معمول‌ترین شکل کوک این ساز همانند ویلن از بم به زیر به صورت سل-ر-لا-می است. این ساز توانایی تولید صداهای طولانی که از ویلن تولید می‌شود را ندارد و این مشکل به وسیله نواختن ترمولو(همان تکنیکی که در تا و سه تار به آن ریز گفته می‌شود) برای نواختن آکوردها و نت‌های طولانی حل شده‌است. دامنه صوتی ماندولین آثار عمده برای ماندولین این ساز گاهی در ارکستر های اپرایی به کار رفته است مانند اپرای اتللو اثر وردی. آنتونیو ویوالدی یک کنسرتو برای یک ماندولین (کنسرتو در ر ماژور اپوس ۶ شماره ۳) و دو کنسرتو برای دو ماندولین ساخته‌است. موتسارت در اپرای دون جوان از آن استفاده کرده‌است و بتهوون نیز چند سوناتین برای آن نوشته‌است، پاگانینی هم چند سرناد برای این ساز با همراهی گیتار ساخته‌است. سایز این عکس تغییر یافته است. برای دیدن سایز اصلی اینجا کلیک کنید. ماندولین در موسیقی ایرانی آهنگ ساز و خواننده ایرانی، شادمهر عقیلی، برای اولین بار در آهنگ "مشکوک" خود از آلبوم Destiny از این ساز استفاده نمود. در ویدیو کلیپ این آهنگ نیز می‌توان ماندولین را مشاهده کرد. *********************************** ماندولین در گذر تاریخ قرون وسطی: Guittern Carlos Gonzalez, 1991 باروک فرانسه: Mandore سایز این عکس تغییر یافته است. برای دیدن سایز اصلی اینجا کلیک کنید. سایز اصلی عکس 504x154. Carlos Gonzalez, 1995 باروک ایتالیا: Lombard Mandolin سایز این عکس تغییر یافته است. برای دیدن سایز اصلی اینجا کلیک کنید. سایز اصلی عکس 578x181. E. Saunier, ca 1780 دوره کلاسیک: Neapolitan Mandolin سایز این عکس تغییر یافته است. برای دیدن سایز اصلی اینجا کلیک کنید. سایز اصلی عکس 654x259. Wolfgang Früh, 1993 Mandolone سایز این عکس تغییر یافته است. برای دیدن سایز اصلی اینجا کلیک کنید. سایز اصلی عکس 543x350. Carlos Gonzalez, 1987 upper instrument : Neapolitan Mandolin attributed to Gennaro Vinaccia, circa 1760 آغاز مکتب رمانتیک: Milanese, Brescian & Cremonese Mandolins Brescian Mandolin C. Albertini end 19th Romantic Guitar C. Gonzalez 1987 Milanese Mandolin S. Casini 1894 ماندولین الکتریک سایز این عکس تغییر یافته است. برای دیدن سایز اصلی اینجا کلیک کنید. شباهت نوعی ماندولین با بربت سایز این عکس تغییر یافته است. برای دیدن سایز اصلی اینجا کلیک کنید. سایز اصلی عکس 800x600.

درامز كلمه درام در لغت به معني بشكه يا ظرف استوانه ايي شكل يا همون طبل هستش... يه تاريخچه مختصر: تاريخچه ی ساز درام سازهای درام تقریبا به قدمت نسل بشر می باشند. به استثنای حنجره انسان، سازهای درام قدیمی ترین ابزار موسیقایی ما هستند. ابتدایی ترین این سازها احتمالا از قرار گرفتن تکه های چوب و یا سنگ بر روی گودال های زمین ساخته شده اند.بعد از آن این موضوع کشف شد که از تنه ی درختان توخالی، صدای بیشتری می توان تولید کرد(شکل قدیمی درام های چوبی امروزی). مکانی که اولین درام های پوستی در آنجا ساخته شده اند برای کسی شناخته شده نیست، ولی قدمت بعضی از این سازها به 5000 سال می رسد. پوست حیوانات و یا ماهی ها را روی تنه ی درختان تو خالی می کشیدند و احتمالا این سازها صرفا با دست نواخته می شدند. پیشرفت های بعدی منجر به ساخت کاسه ها و پوسته هایی شد که شکل های خاصی داشتند. این کاسه ها و پوسته ها به شیوه های متنوعی ساخته می شدند و این شیوه ها با به کارگیری تنوع در کشش پوسته ها حاصل می شدند. درام هایی که به این روش ساخته شدند، همچنین درام هاییکه طی مراسم مذهبی و با همان کیفیت موسیقایی به دست آمده بودند، تبدیل به آیین مهمی در فرهنگ های مختلف شدند. امروزه درامز به بدنه هاي جوبي و پوسته ايي از جنس طلق دارن كه معمولا در دو طرف طبل قرار دارن. و البته سوراخهايي هم در كناره بدنه براي خروج صدا.. سايز طبلها هم متفاوته و براساس قطر طبلها بر مبناي اينج محاسبه ميشه. معمولا هم شامل اين قطعات هستن. 1- kick يا همون طبل بزرگ كه با پدال نواخته ميشه. 2- snare يا همون سايدارم كه طبلي با ارتفاع كم و فنري براي ارتعاش در زير اون هستش 3- hi tom كه طبل 1 هم گفته ميشه. 4- low tom يا mid tom يا همون طبل دوم ( بسته به نوع سبك موسيقي ممكنه مقدار تام ها افزايش داشته باشه. ) 5- flor tom يا طبلي با ارتفاع بلندتر و صداي بم. 6- hihat مه تشكيل شده از 2 عدد سنج كه روي هم قراردارن و با پدال بالا و پائين ميشن 7- crash يا سنج تامهاي 1 و 2 معمولا در ست استاندارد درامز بر روي طبل بزرگ بسته ميشه. اما در سبكهاي ديگه موسيقي ممكنه مقدار تامها و سنجها بيشتر بشه و حتي kick هم دو تا بشه. كه براي بستن تام هاي بيشتر معمولا از نوعي داربست المينيومي كه جلوي درامز قرار ميگيره استفاده ميشه. عكس ست استاندارد : و يا : و ستهاي حرفه اي تر : سایز این عکس تغییر یافته است. برای دیدن سایز اصلی اینجا کلیک کنید. سایز اصلی عکس 1880x1250. مثل اين نوع درامز. : و اين هم مبدل ميدي به صداي اين مدل :

تنبور تنبور يكى از پرطرفدارترين و پرمخاطب ترين سازهاى موسيقى نواحى ايران است.جذابيت اين ساز، به دليل ماهيت اجراى مقام ها و جنبه عرفانى و معنوى به تدريج پارا از دايره ايران فراتر برده و در اروپا و آمريكا نيز، به اين ساز و اجراى آن توجه و رويكرد فراوان شده است. ساز تنبور متعلق به موسيقى يارسان و حوزه اصلى رواج آن كرمانشاه و دو منطقه صحنه و گوران است. موسيقى اجراشده به وسيله اين ساز شامل مقام هاى حقانى و كلام هاى مذهبى، مقام هاى باستانى و سرانجام مقام هاى مجلسى و مجازى است. این ساز (تنبور) قديمي ترين ساز مضرابي و مقيد ايراني است كه با توجه به نقوش سنگي به جا مانده، حكايت از قدمتي چند هزار ساله دارد. سایز این عکس تغییر یافته است. برای دیدن سایز اصلی اینجا کلیک کنید. سایز اصلی عکس 600x370. نخستين مكتوب و مستند مربوط به آن، كتاب موسيقي الكبير ابونصر فارابي است. فيلسوف، دانشمند و موسيقيدان عصر سامانيان با دقتي تحسين برانگيز تمام زيروبم اين ساز را كاويده و در بخش سازشناسي كتابش، برايمان به يادگار نهاده است. او به ضرورت زمان خويش، كتاب را به زبان عربي نوشت تا سرانجام فرزندان خلفش پس از هزار سال به فارسي برگرداندند! فارابي در موسيقي الكبير از دو نمونه تنبور مهم و رايج زمانه خويش نام مي برد. نخست تنبور بغدادي با كاسه اي كوچك و ديگر از تنبور خراساني ياد مي كند. امروزه تنبور خراساني با همان ويژگي هاي مكتوب فارابي يافت مي شود، چه از حيث ابعاد و اندازه ها و چه از نظر پرده بندي، اما تكليف تنبور بغدادي به درستي برايمان روشن نيست. شايد تنبور رايج در غرب ايران (كرمانشاه) با كاسه اي كوچكتر از نوع خراساني بازمانده همان تنبور بغداد باشد. تنبور خراساني امروزه ديگر بدين نام خوانده نمي شود. بنابر ظاهر ساده و بي تكلفش، آن را دوتار مي نامند زيرا تنها از دو عدد تار (سيم) بهره مي برد. همچنين تنبور كرمانشاه را دوتار نمي خوانند. گويا به دليل تضاد اين عنوان با وضع موجود آن باشد. تنبور امروز كرمانشاه داراي سه عدد تار (سيم) است. دوتار خراسان هم با دو گونه متفاوت هم اينك به حيات چند هزار ساله اش ادامه مي دهد. يكي نوع مربوط به شرق خراسان و به ويژه تربت جام كه ساده ترين دوتار ايران است يعني پرده هاي روي دسته ساز فقط نه عدد است. دوتار ديگر اين خطه متعلق به شمال خراسان با مركزيت قوچان، شيروان و بجنورد است. در لغت نامه دهخدا در خصوص طنبار، طنبور و طنبوره و .... چنين آمده است: طنبار معرب طنبور سازي است معروف. طنبور يكي از آلات ذوات الاوتار است. قسمتي از آن را شش تا گويند كه شش تار دارد و قسمتي ديگر را سه تا كه سه تار دارد. در قديم دو وتر بر آن بوده و امروز تا شش متر بر آن كنند ساز ديگري در ايران بنام طنبور يا تنبور سابقه قديم دارد، اين ساز دو سيم داشته و مضرابي بوده كه با انگشتان دست راست نواخته مي شود، و هم اكنون در كردستان معمول است.شكل طنبور همه جا در نقاشي هاي قديم بخصوص در مينياتورها ديده مي شود و كاسه آن از چوب است و دهانه آن هم پوست ندارد، مثل سه تار ولي كاسه اش بزرگتر است به شكل يك نصفه خربزه. تنبور داراي شكمي گلابي و دسته اي دراز است كه بر روي آن از 10 تا 15 پرده بسته مي شود. رويه جلويي شكم چوبي است. دسته اين ساز مانند سه تار، بر سر ساز متصل است و سر در حقيقت، ادامه دسته است كه بر روي سطوح جلويي و جانبي آن، هر يك دو گوشي كار گذارده شده كه سيم ها به دور آنها پيچيده مي شوند. سيمهاي تنبور 4 عدد و معمولاً به فاصله هاي مختلف كوك مي شده است. اين ساز معمولاً بدون مضراب و با انگشت نواخته مي شود. چنانكه در تاريخ موسيقي ايراني نوشته شده در قديم سازي به نام تنبور وجود داشته و از آن انواع مختلفي ذكر كرده اند. مثلاً گفته شده كه فارابي تئوري دان مشهور موسيقي ايران، تنبور بغدادي و تنبور خراسان را دستان بندي كرده است. قسمتی از گروه نوازی تنبور و دف: [Hidden Content]

قانون یکی از قدیمی ترین سازهای ایرانی است که توانایی بیان گوشه‌های موسیقی ایرانی را دارد ولی متأسفانه مدت مدیدی است که در سرزمین ما ناشناخته مانده، در حالی که در کشورهای همجوار سالهاست که ازاین ساز استفاده شده‌است. تقریبا از نیم قرن پیش تا کنون، موسیقی دانان ایرانی به اجرای این ساز روی آورده‌اند، اما با وجود اینکه زمینه کار اینان بر نغمه‌های موسیقی ایرانی مبتنی بوده‌است، به دلیل تقلید ناآگاهانه از روش و سبک نوازندگی موسیقی عربی، این پندار اشتباه به وجود آمده که ساز قانون عربی است و آن را باید به شیوه عربی نواخت، حال آنکه این سبک در قانون نوازی، علاقه مند به موسیقی ایرانی را فرسنگها از شناخت اصول و ظرایف این ساز که کاملا با موسیقی ایرانی منطبق است، دور می‌سازد. از آنجا که نوازندگی بر روی هر ساز و بیرون کشیدن «نغمه»‌های گوناگون از آن، گذشته از توانایی و مهارت نوازنده، بستگی به امکانات و موانعی دارد که در خود ساز و ساختمان آن نهاده شده‌است، اینک باید اندیشید در ساز قانون که قرنها خارج سرزمین ایران، در کشورهای عربی زبان، ترک زبان و ارمنی زبان، بیرون از مسیر موسیقی ایرانی به رشد و تکامل خود ادامه داده و «بیانی» غیر ایرانی یافته‌است، آیا می‌توان آن را به سازی با بیان موسیقی ایرانی و با امکاناتی ویژه اصول و ظرایف این موسیقی، و با همان پرده بندیهای مخصوص آن تبدیل نمود ؟این تبدیل البته غیر ممکن نیست، هر چند که موسیقی دانان، یعنی آن گروه از نوازندگان پنجاه ساله اخیر، که به معرفی این ساز و اجرای آن دست یازیده‌اند، متاسفانه به فکر این تبدیل نبوده و قانون را کماکان به همان شیوه عربی اجرا کرده‌اند و جای بسی تاسف است که برخی از نوازندگان پیش گفته، حتی همان شیوه اجرایی را در تعلیم به شاگردان خویش به کار گرفته‌اند، در نتیجه اصالت راستین و نخستین آن به مرور از میان رفته ولحنی غیر ایرانی از اجرای ساز قانون انتظار می‌رود. حال آنکه می‌توان با احساس مسئولیتی لازم شیوه نوازندگی این ساز را بر پایه نیاز موسیقی ایرانی منطبق کرد و بر این زمینه به آموزش و فراگیری این ساز پرداخت و شیوه‌های متداول در کشورهای همسایه را به کلی فراموش کرد. قانونهای فعلی موجود در ایران که بر اساس پرده بندیهای خاص خود از کشورهای دیگر به سرزمین ما وارد شده و یا از روی همان الگوها در ایران ساخته شده‌اند، هیچیک جوابگوی موسیقی ایرانی نیستند. این توضیحات، از یک سو ظرایف موسیقی ما را به سادگی در اختیار نوازندگان و نو آموزان می‌گذارد تا به یاری آنها بتوانند قانونهای موجود را که خارج از پرده بندی ایرانی است، از راه کوک و تغییرات جزئی، با پرده بندی این مجموعه تطبیق دهند و از سوی دیگر خود پیشنهادی همه جانبه‌است برای سازندگان ساز قانون که از این پس، این نکات را در نظر داشته باشند، ضمنا یادآوری این نکته نیز لازم می‌نماید که با پرده بندی پیشنهاد شده و امکاناتی که این ساز می‌تواند در اختیار نوازنده بگذارد، نه تنها می‌توان هر قطعه موسیقی ایرانی را در همه مقامها و دستگاهها به اجرا در آورد، بلکه توان اجرای اغلب قطعات نوشته شده برای سازهای دیگر اعم از ایرانی یا غربی را نیز خواهیم داشت. کلمه «قانون» (و در زبانهای اروپائی :kanon-kanun-kanon)، مفاهیمی گوناگون دارد که در پایین به مهم ترین آنها اشاره می‌شود: canon قانون و قاعده‌ای که به ویژه بر حسب احکام شرعی کلیسای مسیحیت و منابع انجیلی وضع شده باشد. canon آثار نبوغ آمیز و برجسته یک خلاق هنری کانن شکلی از یک قطعه موسیقی، ساخته شده تحت قواعد پیچیده‌ای که یک بخش ملودی بتواند پس از پاسی از زمان، به فاصله همصدا، اکتاو، یا فاصله‌های جز آن، توسط بخش‌های دیگر تقلید شود. در موسیقی یونان قدیم، kanon نام مونوکورد است و اینک برای نشان دادن «قانون»‌های فیزیک صوت در آزمایشگاه‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. یک «پسالتری» (psaltery) نوعی ساز که توسط اروپاییها از شرق گرفته شده و مشتق از کلمه «قانون» (qanun) عربی است. این کلمه و نه الزاماً ساز از ریشه kanon یونانی آمده‌است. در حجاری ستونهای کلیسای جامع سانتیاگو، می‌توان ساز canon,mezzo canon قانون متوسط را مشاهده کرد. (qanun) Kanun نام عربی برای سازی شبیه به پسالتری به شکل ذوزنقه و با تعداد زیادی سیم است (۶۴ سیم در قرن ۱۴). این کلمه در یونان قدیم (به این شکل Kanon) به معنای مونو کورد به کار می‌رفته و آن دستگاهی است که در آزمایشگاه صوت شناسی مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است. نام قانون در اوایل قرن دهم میلادی در کتاب شبهای عرب آمده‌است.م این ساز بعداً به اروپا برده شد (احتمالاً در قرن یازدهم). تاریخچه ساز قانون و مخترع آن عده‌ای معتقدند که مخترع این ساز فارابی است و برخی دیگر می‌گویند منشاء آن خراسان بوده و در قرن سیزدهم (میلادی) در موصل پیدا شده، هر چند هیچیک از این نظردهندگان دلیل بر ادعای خود ندارند. واقعیت این است که در فرهنگ کلاسیک شرق، ردی از سازهای خانوادة سیتار پیدا نشده و سرمنشاء قانون نیز، مانند سرچشمة بسیاری از سازهای دیگر، تاریک مانده‌است. آنچه بیشتر محتمل می‌رسد اینکه قانون از سرزمینهای شرق نزدیک، , به اروپا رسیده و در کشورهای اروپایی با مکانیزه کردن آن، بزرگ‌ترین ساز کلاویه‌دار سیمی را ساخته و پرداخته‌اند… قانون را باید سازی از اوایل اسلام دانست. نام ساز از واژة یونانی Kanon گرفته شده، که در آن زبان به مفهومم «قانون، قاعده» مصطلح است. ترک‌ها، زمانی چند این ساز را فراموش کرده بودند، اما از زمان محمود دوم (۱۸۹۹-۱۸۰۸)، عمر افندی، آن را از شام به ترکیه آورد و به سرعت میان مردم رواج یافت. سیمون ژارژی می‌نویسد:کلمة «قانون» از نظر لغوی در زبان عربی، به معنای «قاعده» است ولی از نظر موسیقی، نام سازی است متعلق به خانوادة قدیمی سیتار (Cythare)، که در قرون وسطا تحت عنوان Canon یا miocanon به اروپا آورده شد، این ساز دارای یک جعبة چوبی به شکل ذوزنقه‌است که به وسیلة دو انگشت سبابه و دو مضراب (که میان حلقه‌ای که به انگشت کرده‌اند و خود انگشت قرار می‌گیرند) نواخته می‌شود. برای نواختن ساز، آن را باید روی زانوها، یا روی میز قرار داد.سیمهای ساز، به تعداد ۷۲=۳×۲۴، به فواصل دیاتونیک کوک می‌شوند، برای تامین تغییرهای کوچک کافی است جهت «کلید»های کوچکی را که برای هر صدا پس از گوشی کوک تعبیه شده، تغییر دهیم. قانون به مثابة همراهی کنندة آواز کمتر به کار می‌رود، ولی در شرکت با ارکستر، به همان خوبی عود صدا دهندگی دارد.فارابی این ساز را هزار سال پیش، به صورت ۴۵ سیمی اختراع و در کتاب خود «الموسیقی الکبیر» بیان کرده‌است. صفی الدین آن را «نزهه» نامیده‌است. امروزه در سراسر آفریقا و آسیا، ساز قانون از زدة سازهای سنتی و هنری اعراب به شمار می‌رود. قانون معمولاً توسط مردان (و استثنائاً به وسیلة زنان) اجرا می‌شود. تکنواز (سولیست) قانون، هر گاه با ارکستر همراهی می‌شود، در ردیف اول نوازندگان می‌نیشند و اگر در نقش همراهی با تکسرا اجرا کند، روبروی او قرار می‌گیرد که در این حالت نقش رهبر تکسرا را ایفا می‌کند. قانون سازان مصری را می‌توان از صدها سال پیش، یکی از بهترین سازندگان آن معرفی کرد.از لحاظ دسته بندی سازها قانون جزء سازهای زهی مترابی از آلات (ذرات الاوتار مطلق است و تعداد سیمهای آن در مجموع، از ۶۳ تا ۸۴ متغیر، م و قانون معمول در ترکیه دارای ۷۲ سیم است. سیمها از رودة گوسفند یا نوعی نایلون ساخته شده، که به دور گوشیهایی که وضع ستونی دارند، پیچیده می‌شوند.م وسیلة نواختن، مضرابی است که توسط انگشتانه به انگشت سبابه می‌کنند. هر سه سیم قانون هم صدا کوک شده و یک صوت از آنها بر می‌آید، از این رو از قانون ۷۲ سیمی، تنها می‌توان ۲۴ صوت به دست آورد. قانون مصری ۷۸ سیمی و ۲۶ صوتی است. سطح فوقانی قانون متشکل از پوششی چوبی، به شکل ذوزنقه‌است که سمنت راست نوازنده، قسمتی کم و بیش باریک آزاد است که به پنج خانة چهار گوش (طی ارتفاع ساز) تقسیم شده، روی آن پوست می‌کشند. ضلع سمت راست (به طول تقریبی ۴۰ سانتیمتر) قائم به هر دو مبلغ موازی پیش گفته‌است و ضلع سمت چپ اضلاع موازی را به طور مورب قطع می‌کند. گاه چهار تکة جداگانه یا یک تکه، روی پوست خرک نصب می‌شود که به پنج پایه در زیر پوست تکیه می‌کند. در طرف چپ نوازنده ۲۶ گوشی سه تایی به طور عمودی، و ۱۵۶ کلید تغییر دهندة کوچک مسی، یا از فلزی دیگر، قرار دارند به این ترتیب، بر روی هر سه سیم هم صدا، ۱۶ کلید، در محلی که سیمها به گوشیها می‌رسند، مورد استفاده قرار می‌گیرد. با این کلیدها صدای ساز در هر سه سیم جداگانه، اندکی به دلخواه زیر و بم می‌شود، اما تنظیم کوک به وسیلة گوشیها صورت می‌گیرد. هر گاه نوازنده بخواهد در مقامی دیگر بنوازد، با دست چپ کلیدها را بالا یا پایین می‌برد و در همین حال با دست راست روی سیمها می‌نوازد. نوازندة قانون در حالیکه روی صندلی نشسته‌است، ساز را در هنگام نوازندگی روی زانوی خود می‌گذارد (تا ۵۰ سال پیش، ساز خیلی پایین‌تر از بدن نوازنده قرار می‌گرفت). نوازنده دو دست خود را به فاصلة یک اکتاوروی ساز می‌گذارد و دست چپ اندکی دیرتر از دست راست به سیم زخمه می‌زند، در این حالت صوتی دو صدایی، و همنام به فاصلة اکتاو از ساز شنیده می‌شود. سایز این عکس تغییر یافته است. برای دیدن سایز اصلی اینجا کلیک کنید. سایز اصلی عکس 500x266. اجزای تشکیل دهندة ساز قانون جعبة ذوزنقه شکل ساخته شده از چوب پرده گردان: کلیدهای کوچک و متحرک که در سمت چپ ساز بعد از شیطانک نصب شده و باعث تغییر صدا می‌شود. شیطانک محل گرة سیمها سیمها (هر سه سیم با یکدیگر همصدا کوک می‌شوند). گوشی خرک پایة خرک شبکه‌های صوتی صفحة رو صفحة زیر ضلع کوچک ضلع بزرگ پوست حلقه‌های مضراب مضراب کلید کوک طریقه نشستن برای نواختن قانون، آن را روی میزی که تا اندازه‌ای به طرف نوازنه شیب داشته و با وضع نشستن متناسب باشد قرار داده، نوازنده مقابل آن می‌نشیند به طوری که قاعدة بلند جعبه (که سیمهای ضخیم دارد) در پایین و نزدیک به نوازنده قرار گیرد. میز از صندلی نوازنده کمی بلندتر (و بهتر است زیر آن خالی) باشد، به طوری که در حالت نوازندگی اعضاء بدن به شکل زیر قرار گیرد: ساعد با بازو یک زاویة قائمه تشکیل دهد. پشت، کاملاً صاف باشد و به طرف جلو خم نشود. آرنجها بیرون از بدن قرار نگیرد. دستها روی سیمها تکیه نکند. هر دو دست از شانه‌ها در حالت نواختن آزاد باشد. (به دست فشاری وارد نشود) گاه ممکن است بنا به ضرورت مجبور به قرار دادن قانون بر روی پا باشیم. در این شرایط یک پا را بر روی پای دیگر انداخته و ساز را روی پا قرار می‌دهیم. حتی می‌توان روی زمین (به اصطلاح عامیانه چهار زانو) نشست و ساز را روی پاها قرار داد. وسیله نواختن عبارت است از دو حلقة فلزی که از جنس نقره، ورشو، برنج و… که به طور پهن و مدور (به اندازة بند دوم انگشت نشانه) ساخته شده باشد. مضرابهایی که داخل حلقه قرار می‌گیرد از شاخ گاو، گوزن، بز کوهی و… ساخته شده‌است. حلقه‌ها را در انگشت نشانه (بند دوم) قرار داده و مضراب را به طرف داخل دست، میان حلقه و انگشت جای می‌دهیم. اندازة مضراب ساخته شده باید از نوک انگشت نشانه کمی بلندتر باشد و از زیر بند دوم انگشت، پایین‌تر نیاید. طریقه مضراب زدن: ابتدا روی یکی از سیمها به وسیلة دست راست یا چپ ضربه‌ای بزنید (موقع مضراب زدن انگشتهای نشانه باید از بند آخر خم شود) به طوری که وقتی مضراب سیم را لمس کرد صدایی که از آن برمی‌خیزد صاف و شفاف باشد و این در صورتی امکان پذیر است که هر سه سیم هم صدا در یک لحظه و هم زمان به صدا درآیند. برای انتقال نیرو به مضراب در یادگیری مراحل اولیه، و هنگام مضراب زدن با دست راست و چپ باید انگشتی که مضراب در آن جای دارد انگشت شست را لمس کند. این علم برای قوی شدن انگشت و مضراب موثر است، که باید آن را در تمرینهای اولیه اموخت. در تمرینهای مربوط به مراحل بالاتر که اجرای ساز رفته رفته سریع‌تر شده و حالتهای گوناگون به آن داده می‌شود، دیگر نیازی به تماس انگشت نشانه با شست نیست. در هنگام ضمراب زدن انگشت شست زیر انگشت نشانه قرار می‌گیرد. سایر انگشتان (سه انگشت دیگر) نه باید جمع و نه باز باشد (به حالت برداشتن مدادی که به طور افقی در جایی قرار دارد). طریقه اجرا برای نواختن ساز قانون معمولاً دو طریقه به کاربرده می‌شود: ۱- دستها در طرفین: هنگام اجرای ساز، دست راست به موازات پوست قانون (در قسمتی که پوست به چوب می‌چسبد) و دست چپ در سمت چپ ساز به موازات پرده گردانها و به طور مایل حرکت کند. به این ترتیب دستها در طرفین ساز قرار می‌گیرند. وسعت ساز قانون در کشورهای مختلف ساز قانون در کشورهای مختلف (مانند مصر، ترکیه، ارمنستان و شوروی، ایران و…) به اندازه‌ها و با وسعت‌های متفاوت ساخته شده‌است و بدین جهت تعیین یک وسعت واحد برای ساز قانون مقدور نیست. قانونهای (مصری) ۲۶ صدایی قانونهای (ترکیه) ۲۴ و ۲۵ صدایی قانونهای (ارمنی) ۲۲ صدایی قانونهای (ایرانی) طبق پیشنهاد نگارنده ۲۷ صدایی نام تعدادی از نوازندگان این ساز متاسفانه این ساز طی سالهای دراز به دست باد سپرده شد، ولی می‌توان از نوازندگانی چون رحیم قانونی، جلال قانونی، مهدی مفتاح، سیمین آقارضی، ملیحه سعیدی و پریچهر خواجه نام برد. گفته‌ها و شنیده‌هایی دربارة ساز قانون چنین می‌نویسد: «و آن سازی است که کاسه و سطح آن مثلث بوده (تصویر ۱) و بر آن اکثر مباشران مفتول بندند و هر سه وتر را بر یک آهنگ سازند و طریقة اصطخاب آن و مجموع مطلقات چنان است که نغمات ملائمه ذی الکلی را به هشت نغمه تقسیم کنند هر دایره مناسب با نغمات و ابعاد آن دایره …» هنری جورج فارمر چنین می‌نویسد: شکل پستالتریوم چهار گوش (تصویر ۲) نیز در همان کتاب خطی کشیده شده که شکل سازها در آن آمده‌است ساز «نزهه» دوبار بزرگ‌تر از سازی است که ذوزنقه شکل بوده و به نام «قانون» خوانده می‌شود. در حالی که ساز دومی قانون به فارابی نسبت داده شده، ساز اولی «نزهه» را بایستی از ابداعات صفی الدین عبدالمومن دانست. تصویر ۳ پسالتریوم است. فارمر می‌گوید که این ساز را در سوریه «قانون» و در مصر «سنطیر» (Santir) می‌نامند و از این رهگذر آنها را از هم مشخص می‌سازد.هر گاه ساز ذوزنقه یا نزدیک به این شکل باشد، آن را سنطیر و اگر مستطی باشد، قانون می‌نامند. این ادعا البته با آنچه در زبان امروزی عربی و فارسی مشهود است در تناقض قرار می‌گیرد. فارمر به انتقاد می‌گوید که برخی سازندگان ساز، آن را از «نقره و طلا» می‌سازند و توصیه می‌کند که جعبه، به خاطر طنین آن، بهتر است از چوب ساخته شود. با آنکه رهنمودهای بالا مبنی بر این است که هر دو گونة پسالتریوم، در نواختن در سطح افقی قرار داده می‌شود، (تصویر ۳) جهت سیمها را عمودی نشان می‌دهد، که دست چپ نوازنده ساز را عمودی نگهداشته و با انگشتان دست راست بر سیمها زخمه می‌زند. پسالتریوم چهار گوش «نزهه) بنظر مولف کنزالتحف «پس از چنگ، هیچ سازی شیرین‌تر از نزهه نیست.» وسیلة تقویت ارتعاشی آن به شکل چهار گوش دراز است. (تصویر ۴) مخترع آن را می‌توان صفی الدین عبدالمومن (فوت ۱۲۹۴ م-۶۷۳ه) نوازندة دربار آخرین خلیفة بغداد دانست. در ساختن آن از رودة گوسفند (زه) و چوب سر و استفاده شده روی دور ردیف خرک، ۸۱ سیم کشیده می‌شوند که از هر سه سیم یک صدا تولید می‌شده‌است و وسعت صدای ساز بنابراین ۲۷ صورت بوده و پسالتریوم ذوزنقه‌ای یا شبه ذوزنقه‌ای (قانون) طبق اطلاعات کنزالحف نصف مستطیل آن بوده‌است که ۶۴ سیم داشته‌است واین ساز در قسمت زیر، هر سه سیم یکصدا راحاصل می‌کرده. و در قسمت میانی (قسمت وسط ساز) سیمها دوتایی و در قسمت بم (پایین) تک سیمی بوده‌است. از آنجا که ساز، ذوزنقه‌ای شکل بوده (تصویر ۵) طبعاً سیمها در طول خود اختلاف داشته‌اند همانطوری که دبراه نزهه ذکر شده سیمها به گوشیها محکم می‌شوند. (تصایور ۴و۵ از کنزالتحف گرفته شده) فارمر می‌نویسد قانون، (پسالتریوم، هاکبرت Hackbrett) استناد داده شده به فارابی است اما او چیزی ذکر نکرده‌است. ابن حزم (Hazm) (فوت ۱۰۶۴) قانون را به عنوان رهبر سازها ذکر می‌کند.این ساز از ۶۴ سیم تشکیل شده که بیشتر سیمهای آن (هر سه سیم) یک صدا را حال می‌کند. این ساز بنام Canon از راه اسپانیا به تمام اروپا راه یافت. قانون یکی از انواع یتار بوده، سازی است که ضلع سمت راست عمود بر دو قاعدة کوچک و بزرگ و ضلع چپ آن مایل به این دو قاعده‌است. سیمهای قانون، در طول ساز در جهت افقی قرار دارند و هر چه از نوازندة ساز دورتر شوند، کوتاهتر می‌گردند. خرک، سمت راست ساز، روی پوست قار رداده شده و وجود پوست زیر خرک صدای ساز را رساتر و روشنتر می‌سازد، هر صوت در این ساز به وسیلة سه سیم به صدا در می‌آید. یکی از سازهایی که در ارمنستان طی قرنهای متوالی به تکامل رسیده، قانون است. پیش از میلاد مسیح، سازی در ارمنستان وجود داشته که صوتی شبیه چنگ از آن برمی‌آمده. ولی برخلاف آن فاقد دسته بوده‌است. این ساز به ارمنی «کنار» - (Kunar) نامیده می‌شده (در ارمنستان همة سازهای هم خانوادة قانون را «کنار» می‌نامند). پاستوس بوازند، مورخ ارمنی متعلق به قرن پنجم می‌نویسد: «در ضیافتها از ارکسترهایی، مرکب از سازهای «تنبور»، «لیر»، «عود»، «چنگ»، و «قانون» استفاده می‌کنند.» هیسارلیان می‌نویسد: «نام این ساز از کلمة یونانی qanon گرفته شده. هر چند که یونان وطن قانون نبوده‌است». «گ. لوونیان»، در آغاز قرن حاضر از سازهای قانون و کنار نام می‌برد و از آن دو، تصاویری نیز ارائه می‌دهد. به استناد نظر او، قانون مستطیل شکل بوده، سیمهای آن سه به سه همصدا کوک می‌شده و در مجموع بیست و یک صوت وسعت داشته‌است. ولی کنار با ضلع سمت چپ خود، نسبت به دو قاعده مایل بوده، مجموع سیمهای آن ۳۹ است که سه ته سه تا همصدا بوده‌ اند.در این نقشها بعضی نی و برخی چنگ و عده‌ای سازی به شکل قانون می‌نوازند. شباهت ساز نزهه با قانون بسیار زیاد است. مولف کنزالتحف اختراع نزهه را به صفی الدین ارموی نسبت می‌دهد و راجع به قانون می‌گوید قطر جعبة صوتی کمی بیش از یک گره باید باشد و چوب آن را از تنة درخت مو انتخاب کنند. ضلع بلند جعبة ذوزنقه مانند قانون دو برابر ضلع کوتاه یا قاعدة فوقانی آن است و با لمس کردن این سیمها او تار مطلقه به صدا در می‌آیند و آن را با انگشت یا مضراب می‌نوازند و در تشریح ساختمان نزهه می‌گوید که از ترکیب چنگ و قانون درست شده، تنة ساز از چوب بید سرخ و شکل آن مربع کامل نبوده بلکه مربع مستطیل باشد. دو خرک روی صفحة ساز قرار دارد که ۸۱ تار بر آن طوری کشیده شده که هر سه تار آن با هم کوک می‌شوند. نام نزهه در «دره التاج» و «نفایس الفنون» نیز آمده‌است. کلمة قانون ممکن است از زبانی یونانی اقتباس شده باشد زیرا که اصل آن در زبان یونانی کانن است. در برهان قاطع نوشته شده‌است که قانون معرب کانون است و عربی نیست لیکن در عبی مستعمل است. سازی است تقریباً به شکل سنتور یا مضراب فلزی که مانند انگشتانه‌است و به انگشت سبابه می‌کنند و می‌نوازند. قانون از یک جعبة‌مجوف چوبی ساخته می‌شود که سطح قاعدة زیرین و زبرین آن ذوزنقه غیر منظم است. شکل واندازة آن در نواحی مختلف فرق می‌کند مانند قانون مصرفی، ترکیه و قانون بغدادی. معمولاً قانون مصری بزرگ و قانون ترکی کوچک‌تر است. هر قسمت از جعبة ساز نام خاصی دارد. برای خارج شدن ارتعاشات صوتی سه سوراخ که شکلهای متفاوت و از این نظر نامهای مختلفی دارد، ایجاد می‌کنند. در سطح فوقانی ضلع قائم سمت راست خرک بر روی پوستی که جنس آن از پوست اهو یا ماهی است قرار دارد. در طرف ضلع مورب بر حسب بزرگی و کوچکی قانون از ۲۱ تا ۲۹ ردیف سه تایی مجموعاً ۶۳ تا ۸۱ گوی دارد. طرف دیگر که ضلع ان عمود بر قاعده می‌باشد ۶۳ تا ۸۱ سوراخ ریز کوچک تعبیه شده‌است. زه‌ها (اوتار) از روی دو ردیف خرک از طرف راست به چپ می‌گذرد.

رباب ساز معروف مردم فارس و خراسان است. رباب در عربی به فتح و در فارسی به ضم تلفظ میشود. رباب و چنگ به بانگ بلند میگویند كه هوش و گوش به پیغام اهل راز كنید «حافظ» من دوش به كاسه رباب سحری می نالیدم ترانه كاسه گری «مولوی» سازی قدیمی است که خاستگاه آن شرق و جنوب شرق ایران قدیم که هم‌اکنون در قسمت‌های سیستان و بلوچستان و افغانستان کنونی می‌باشد. ساز اخیر قبلا دو سیم داشته که بعدها یک سیم دیگر به آن اضافه شده‌است. این ساز با کمانه به صدا درآمده و همان است که ما امروز آن را کمانچه مینامیم. از نوازندگان این ساز در ایران می‌توان به استاد بیژن کامکار و استاد حسین علیزاده اشاره کرد. رباب به ویژه در خراسان محبوبیت داشته است . هر چند اعراب نیز ازین ساز آن قدر حمایت كردند تا سرانجام آن را به یك ساز ملی مبدل ساختند . واژه رباب نزد اعراب گویای چندین ساز زهی آرشه دار بوده است كه ظاهراً نوعی از آن كه رویه صاف و مسطح داشته به ارباب ملی اعراب تبدیل شده بود و به همین سیاق ایرانیان نیز رباب خود را «كمانچه» می نامیدند و آن را نام عام سازهای زهی كشیدنی خود قرار داده اند. نوع خاص و قابل تشخیص دیگر رباب ایرانی غیشك ( برابر شوشك ) اعراب است. دو زلفونت بوه تار ربابم چه می خواهی از این حال خرابم «بابا طاهر» با وجود اینكه بعضی از نویسندگان عرب در سدر اسلام از این ساز نام برده اند، نخستین كسی كه درباره آن به تفصیل سخن می گوید حكیم بزرگ ابو نصر فارابی است. رباب كلمه ای است كه در سالهای اخیر به سازهایی كه با كمانه می نوازند اطلاق می شود ولی به احتمال قوی این ساز را هم مثل بربط و تنبور ابتدا با ناخن یا زخمه می نواختند و به تحقیق نمی توان گفت كه در چه تاریخی به صورت ساز آرشه ای در آمده است. اجزاء تشکیل دهنده رباب مجموعا از چهار قسمت شکم، سینه، دسته و سر تشکیل شده‌است، شکم در واقع جعبه‌ای به شکل خربزه‌است که بر سطح جلویی آن، پوست کشیده شده و خرکی کوتاه روی پوست قرار گرفته‌است. سینه نیز جعبه‌ای مثلث شکل است که سطح جلویی آن، تا اندازه‌ای گرده ماهی و از جنس چوب است. در سطح جانبی سینه (سطحی که هنگام نواختن در بالا قرار می‌گیرد)، هفت گوشی تبعیه شده که سیم‌های تقویت کننده صدای ساز به دور آنها پیچیده می‌شوند. بر سطح جانبی دیگر (سطح پائینی)، پنجره‌ای دایره‌ای شکل ساخته شده‌است. دسته ساز نسبتا کوتاه است و بر روی آن، حدود ده «دستان» بسته می‌شود و بالاخره در سر ساز، مانند، تار جعبه گوشی‌ها قرار گرفته و در سطوح بالائی و پائینی این جعبه هر یک سه گوشی تعبیه شده‌است، سطح جانبی جعبه گوشی‌ها کمی به طرف عقب ادامه یافته‌است. تعداد سیم‌های رباب شش یا سه سیم جفتی است که سیم‌های جفت با یکدیگر همصوت کوک می‌شوند، سیمهای رباب در قدیم از روده ساخته می‌شده در حالیکه امروز آنها را از نخ نایلون می‌سازند و سیم بم روی نایلون روکشی فلزی دارد. ● در كشور های خاور میانه نزدیك هفت نوع رباب مختلف وجود داشته است : ۱) رباب با كاسه مربعی شكل ۲) رباب با كاسه استوانه ای ۳) رباب با كاسه كشتی یا كشكول ۴) رباب با كاسه گلابی شكل ۵) رباب با كاسه كروی شبیه به كمانچه كنونی ایران ۶) رباب با كاسه ای شبیه سه تار یا تنبور كنونی ۷) رباب با كاسه ای بیضی شكل رباب فعلی كه در جنوب شرقی ایران باقی مانده از دسته آلات زهی مضرابی است كه دارای ۱۸ سیم است. سیم ها در انتها به یك دكمه متصل شده و پس از عبور از خرك موازی هم در امتداد دسته ساز به گوشیها متصل میشوند . این ساز دارای جعبه بزرگتر پوست كشیده شده است و روی آن خرك قرار دارد كه سیم های اصلی و فرعی از روی آن عبور میكنند . دسته ساز از چوب است و در روی آن سه یا چهار پرده از زه قرار دارد. در روی دسته كه تعدادی روی جعبه دوم قرار گرفته سوراخهای زیادی به شكلهای مختلف كنده شده است . این جعبه فقط برای اضافه كردن طنین بیشتر ساز است . رباب دارای ۶ سیم زه ای اصلی است كه به گوش ها متصل است و اضافه بر این ۱۲ سیم فلزی فرعی دارد كه برای كمك به طنین صدای اصلی است و این سیمها به وسیله ۱۲ خرك كوچك عاجی به گوشیها كه به بدنه ساز نصب شده متصلند . برای نواختن ساز را روی زانو قرار میدهند و با مضرابی كه به شكل مثلث است بر سیم ها ضربه وارد میكنند. هوشیار زمن فسانه ناید مانند رباب بی كمانه «مولوی» افغان ها به ساز ساده رباب، قیچك می گویند. رباب واژه ای ایرانی است كه به تعداد زیادی از ساز های متفاوت زهی می گویند. در پاكستان و شمال هند در گذشته حداقل به ۲ نوع ساز عود مانند رباب می گفته اند كه یكی از آن دو در حال حاضر در افغانستان هنوز به همین نام متداول است. وسعت ساز (متداول امروزی در ایران) به ترتیب زیر است:

يكي از دوستان در مورد نحوه ركورد ساز عود از بنده درخواستي كرده بود من لازم ديدم اول در مورد اين ساز كاملا و اصالتا ايراني مطالبي رو عنوان كنم. : تاریخچهٔ بربط از آن‌جا که پیشینه‌ٔ این ساز به ۱۹۷۰ سال پیش از میلاد مسیح بازمی‌گردد، می‌توان آن را از اصیل‌ترین سازهای موسیقی ایران زمین به شمار آورد. آثار باستانی میان‌رودان متعلق به هزارهٔ دوم پیش از میلاد، نگارهٔ مردی ایستاده را نشان می‌دهد که به نواختن بربط مشغول است. در حقیقت‌ سومری‌های‌ باستان‌ نخستین مردمی‌ هستند که‌ در آثار به‌ جای‌ مانده‌ از آن‌ها ردپایی‌ از این‌ ساز در دیده می‌شود. ساز عود در ایران‌ پیش از اسلام‌ به‌ نام‌ بربط‌ شناخته‌ می‌شد و پس از سومری‌ها و در دوران هخامنشیان رواج داشته‌است. این ساز در عهد ساسانی بیش از همه ادوار رواج داشته‌است. گویا در اوایل اسلام به کشورهای عربی راه یافته و جانشین سازی به نام «مزهر» شده ‌است. بر پایهٔ برخی از اسناد «ابن سریح ایرانی نژاد» نخستین کسی است که در عربستان و در قرن یکم هجری عود فارسی یا بربط را نواخته و نوازندگی آن را آموزش داده‌است. الاغانی می‌گوید:آشنایی او با عود از آنجا شروع شد که «عبدالله ابن زبیر» جمعی از ایرانیان را به مکه دعوت کرده بود تا خانهٔ کعبه را تعمیر کنند. دیوارگران ایرانی عود می‌زدند و اهل مکه از ساز و موسیقی ایشان لذت می‌برند و آن را تحسین می‌کردند، ابن سریح پس به عود زدن پرداخت و در این صنعت سرآمد هنرمندان زمان گشت. و اما عود «مجلس شعر» در دربار اندلس چون سطح ساز بربط از چوب پوشیده شده بود، اعراب آن را عود نامیدند.(العود در زبان عربی به معنای چوب است). به باور برخی پژوهشگران موسیقی مانند اکارد نوبوئر (Eckhard Neubauer) این واژه در اصل عربی شدهٔ واژهٔ "رود" فارسی می‌باشد که هم نام دیگر بربط است و هم به معنای سیم در سازهای زهی می‌باشد. بربط امروزه نقش بسیار کمتری در موسیقی ایرانی دارد. عود عربی بر خلاف بربط ایرانی از اصلی‌ترین سازهای موسیقی عربی است. این ساز پس از اینکه به اروپا برده شد، نام لوت بر آن نهادند. واژه لوت از نگارش كلمهٔ العود به وجود آمده و به تدریج به لوت تبدیل شده است. ابن خلدون در قرن ۸ هجری قمری آن را به ترکه‌های چوبینی که انعطاف‌پذیر است معنی نموده. خود كلمهٔ بربط در واقع از دو كلمهٔ "بر" و بط" ساخته شده یعنی "مانند بط" و بط به معنی مرغابی است. در كل شكل این ساز به مرغابی تشبیه شده چون سینهٔ جلو داده و گردن كوچكی دارد. دیدگاه دیگر این واژه را برگرفته از نام "باربد" نوازندهٔ رود در دربار خسرو پرویز می‌داند. این واژه به صورت بربت نیز نوشته شده است از جمله در بیتی از منوچهری با واژهٔ بی‌دولت هم‌قافیه شده است: تاک رزرا گفت ای دختر بی‌دلت این شکم چیست چو پشت و شکم بربت اصولا بربط یا همان عود در اندازه‌های مختلف ساخته می‌شود که اندازه متداول و معمول همان عودهای ساخت ایران است. نمونه‌های ساخت کشورهای عربی دارای کاسه‌ای بزرگ و عودهای ترکیه کوچک و عودهای ایرانی متوسط است. انواع بربط در قدیم بربط را دو نوع به حساب می‌آوردند: یکی‌ بربط‌ با کاسه‌ٔ‌ بزرگ‌ و دسته‌ٔ کوتاه‌ و دیگر با کاسهٔ کوچک‌ اما دستهٔ‌ بزرگ. امروز به‌ اشتباه‌ ساز دسته‌ بلند را بربط‌ و ساز دسته‌ کوچک‌ را عود می‌نامند. در حالی‌ که‌ اینگونه‌ نیست‌ و براساس‌ تحقیقاتی‌ که‌ انجام‌ شده توسط سیگارچی‌ هر دو عود یا همان‌ بربط‌ هستند و از یک‌ ساختمان‌ صدایی‌ برخوردارند. ساختار بربط شکم این ساز بسیار بزرگ و گلابی شکل و دسته آن بسیار کوتاه‌ است. به طوری که قسمت اعظم طول سیم‌ها در امتداد شکم قرار گرفته‌است. سطح رویی شکم از جنس چوب است که بر آن پنجره‌هایی مشبک ایجاد شده‌است. بربط فاقد «دستان» است و خرک ساز کوتاه و تا اندازه‌ای کشیده‌است. بربط دارای ده سیم یا ۵ سیم جفتی است البته در برخی مواقع استادان قالب شکنی کرده و دو یا یک سیم در قسمت پایین قبل از سیم دو به ساز اضافه می‌کنند که این سیم‌ها فا زیر کوک می‌شود. سیم‌های جفت با هم همصدا (کوک) می‌شوند و هر یک از سیم‌های دهگانه، یک گوشی مخصوص به خود دارد؛ گوشی‌ها در دو طرف جعبه گوشی (سر ساز) قرار گرفته‌اند. بربط(عود) بم‌ترین ساز بین سازهای زهی است؛ نت نویسی آن با کلید سل است(در واقع نت نويسي آن با توجه به وسعت و بمي صداي ساز بر اساس كليد فا مي باشد كه براي سهولت نت خواني و نوازندگي يك اكتاو بالاتر نوشته ميشود) که جمعا دو اکتاو است. «اکتاو» بم‌تر از نت نوشته شده حاصل می‌شود. سیم بم (سُل پائین) معمولاً نقش «واخوان» دارد و گاه این سیم جفت نیست. صدای بربط(عود) به نحوی است که صدای اکتاو چهارم پیانو از راست به چپ برابری دارد و در اصل باید بربط(عود) را با کلید «فا» نواخت یعنی صدای اصلی بربط یک اکتاو پایین‌تر از آن است که امروز متداول شده‌است . مضراب بربط از پر مرغ (یا پر طاووس و شاه‌پر عقابو حتي پر لاشخور ) تهیه شده‌است و گاه نیز نوازنده با مضراب دیگری ساز را می‌نوازد. نوازنده‌های امروزی از مضراب‌های پلاستیکی استفاده می‌کنند. صدای بربط بم، نرم و در عین حال گرم و جذاب و نسبتاً قوی است. این ساز نقش تک‌نواز و هم‌نواز هر دو را به خوبی می‌تواند ایفا کند.همانگونه كه مستحضريد بربت صدايي بم و تا حدودي تو دماغي داردكه دليل آن نوع زه (سيم) ساز و عدم وجود پرده بندي(مانند ويلن) روي دسته ي ساز است.پرده بندي موسيقي ايراني بخوبي روي اين ساز قابل بيان است. احیاء عود (عود معاصر) با تشکیل‌ هنرستان عالی موسیقی‌ در پنجاه‌ سال‌ پیش، استادانی‌ چون‌ اکبر محسنی، كاموسی‌ و منصور نریمان‌ که‌ اکثرشان‌ سه‌تار می‌نواختند، سعی‌ کردند با تهیه‌ٔ عود و همنوایی‌ آهنگ‌های‌ پخش‌ شده‌ از رادیوهای‌ عربی، شیوه‌ صحیح‌ نواختن‌ عود را یاد بگیرند و به‌ این‌ ترتیب‌ عود در عصر معاصر دوباره‌ احیا شد. عود نوازهای‌ معروف‌ جهان‌ ساز عود در یک‌صد سال‌ اخیر کاملاً در قبضه‌ٔ عرب‌ها و به‌خصوص‌ مصری‌ها بوده‌ است. از جمله‌ نوازندگان‌ معروف‌ این‌ ساز منیر بشیر (عراقی) است. در کنار او می‌توان به‌ نام‌هایی‌ چون‌ ریاض‌ سنباطی، فريد الاطرش، ناصر شمه‌ و انور براهم‌ اشاره‌ کرد. عود نوازان‌ معروف‌ ایران‌ در ایران‌ نیز پس‌ از احیای‌ ساز عود تلاش‌های‌ مثمرثمری‌ صورت‌ گرفت. از جمله‌ٔ‌ عود نوازان‌ معروف‌ می‌توان به‌ منصور نریمان، حسن‌ منوچهری، محمود رحمانی‌ پور، اکبر محسنی‌ و عبدالوهاب‌ شهیدی‌ اشاره‌ کرد. در سال‌های‌ اخیر هم‌ که‌ استادان دیگری‌ به‌ این‌ جمع‌ اضافه‌ شدند و اکثر از کسانی‌ هستند که‌ در نواختن‌ ساز عود نوآوری‌هایی‌ داشتند، از جمله‌ این‌ افراد ارسلان‌ کامکار، حسین بهروزی‌نیا، محمد فیروزی‌ و جمال‌ جهانشاد‌ هستند. از عود نوازان معروف خطه جنوب استادانی مانندعلی محبوب ,علی میرشکال , محمد رفیع اشعری, محمد منصور وزیری از جزیره قشم و حسین وفادار از بندر عباس می‌باشند.از عود نوازان معاصر ایران می‌توان به شاهین علوی اشاره کرد که تبحر خاصی در نواختن این ساز دارند.ایشان این ساز را پس از کسب استادی در نواختن گیتار فلامنکو انتخاب و به تبحر رسیدند.شاهین علوی عودسازان ایران عودسازانی مانندبرادران محمدی , محمد اژدری , عرفاتی , مانی جفرودی , عابدینی,ملکشاهی و نریمان آبنوسی در ساخت عود تبحر دارند و باعث رواج بیشتر این ساز اصالتاً ایرانی شده اند. هم چنین ابراهیم قنبری مهر با ایجاد تغییراتی در ساختار عود عربی از جمله کوچک تر کردن کاسه و بلند تر کردن دسته به قالب جدیدی دست یافته و نام آن را بربت گذاشته است. این تغییرات مورد استقبال نوازندگانی چون حسین بهروزی‌نیا قرار گرفته است. بسیاری از دیگر سازندگان این ساز نیز به تجربیاتی در تغییر ساختار فیزیکی عود رسیده اند.

درست درست غلط غلط درست درست غلط درست یعنی آخرش کی جواب رو بهمون میگی

منم اسم پسرامو میگم امیرعلی و امیرسام :JC_thinking: اما مامانشون رو پیدا نکردم

مرسی جالب بود

سلام من دوس دارم بچه ام پسر باشه البته 2 تا پسر خترم خیلی دوس دارم اما شرایط نگهداری از دختر سخته پس پسر همین دلیل خاصی نداره:ws6:

معرفی کامل ويولنسل ویلن سل ویولن سل سازی است که برای تکنوازی خیلی مناسب است و پس از ویولن موثرترین ساز ارکستر بشمار می اید.رپراتور این ساز خیلی زیاد و گسترده تر است و شامل تعداد بیشماری قطعات ((تریو)) برای پیانو ویولن و ویولن سل است.اموختن این ساز چندان مشکل تر از ویولن نیست.ویولن سل در اندازه های 4/3و2/1و4/1 نیز ساخته می شود.ویولن سل شبیه به ویولن ولی از ان بزرگتر است.تنها تفاوت ان ها مربوط می شود به پایه ای فلزی شبیه میله که نوازنده به هنگام نوازندگی ان را زیر کاسه ساز در ناحیه ((سیم گیر)) به بیرون می کشد و ان را روی زمین تکیه گاه ساز قرار می دهد و در هنگامی که ساز مورد استفاده نمی باشد میله را به درون ساز فشار می دهند.ویولن سل را به اندازه یک اکتاو و بم تر از ویولا و به فاصله (پنجم درست) کوک میکنند. Mi_Sol_Re_Laکوک ویولن سل: لا_ر_سل_می گرچه ویولن سل به اندازه قابل ملاحظه ای از ویولن بزرگتر است ولی ارشه ان کوتاهتر و سنگینتر است،از این رو در اجرای پاساژهایی که می بایست به شیوه ((لگاتو)) اجرا شوند برای کشیدن ارشه به مراتب بیشتر از ویولن عوض می شود.گرچه اصول نوازندگی ویولن شباهت زیادی به هم دارند ولی در پاره ای موارد تکنیک های نوازندگی ان ها تفاوت پیدا می کند........ نت اين ساز را در اصوات بم با كليد « فا » , در اصوات وسط با كليد « دو » (( ي خط چهارم )) , و اصوات زير را با كليد « سل » مي نويسند . ****************** ويلنسل شناخت مقدماتی ویولنسل ویولنسل (Violoncello) که معمولا در زبان انگلیسی به اختصار چلو (Cello) و در حالت جمع چلی (Celli) نامیده می شود از خانواده سازهای زهی آرشه ای است. بکارگیری این ساز در تک نوازی، در گروه موسیقی مجلسی و همچنین در بخش زهی های یک ارکستر متداول است. واژه cello، خلاصه شده ی واژه ی ایتالیایی violoncello، به معنی ویولن کوچک است. علت این نامگذاری را باید در دوران رنسانس و باروک جستجو کرد. خانواده ی ویول، گروه سازهای آرشه ای بود که در آن دوران به جای خانواده ویولن امروزی رواج داشت. ششمین عضو این خانواده در محدوده صدایی کنترباس، violone نامیده می شد که سازی شبیه به کنترباس امروزی بود. منظور از ویولن چلو، سازی کوچکتر از ویولنِ خانواده ویول است. ویولن چلو یا به تلفظ فرانسوی آن ویولنسل بسیار با موسیقی غربی آمیخته شده است و آنرا سازی با نزدیکترین صدادهی به صدای انسان توصیف کرده اند. این ساز عضو ثابت ارکستر استاندارد و بخش باس کوارتت زهی است و همچنین در بیشتر آنسامبل های دیگر نیز حضور دارد. کنسرتوها و سونات های فراوان برای ویولنسل نوشته شده است. هرچند این ساز در موسیقی مردم پسند کم کاربرد تر است، اما در برخی از ضبط های موسیقی پاپ و راک وارد ترکیب قطعه می شود. بتازگی ویولنسل در خیلی از اجراهای هیپ هاپ و R & B خودنمایی می کند. از آن جمله می توان به اجراهای خوانندگانی چون Rihanna و Ne-Yo در مسابقه جوایز موسیقی آمریکا اشاره کرد. سوییت های سلوی باخ برای ویولنسل در زمره ی مشهورترین آثار دوره ی باروک هستند که برای این ساز نوشته شده است. دو کنسرتو در دو ماژور و ر ماژور اثر هایدن از آثار برجسته دوره ی کلاسیک برای این ساز به شمار می آیند. همچنین می توان به پنج سونات برای ویولنسل و پیانو اثر بتهوون اشاره کرد که سه دوره مهم در تکامل آهنگ سازی او را پوشش می دهد. رپرتوار دوره رمانتیک، کنسرتو از روبرت شومان در لا مینور، کنسرتوی آنتونین دورژاک و دو سونات از برامس را شامل می شود. در دوره ی آغازین سده ی بیستم، کنسرتو در می مینور از الگار و سونات های سلو برای ویولنسل از زولتان کودای (اپوس 8) و پل هیندمیث (اپوس 25) برجسته هستند. انعطاف پذیری این ساز در اجرا، آن را به ساز محبوب آهنگسازان نیمه دوم سده ی بیستم بدل کرد و این محبوبیت به سبب تمرکز سولیست هایی همچون زیگفرید پالم و مستیسلاو روستروپوویچ که با تمرکز بر روی موسیقی معاصر به یاری این آهنگسازان آمده بودند افزایش می یافت. ******** ساختمان ویولنسل بدنه: ویولنسل معمولا از چوب ساخته می شود، گرچه ممکن است مواد دیگری همچون فیبرکربن و آلومینیوم نیز برای ساخت آن بکار گرفته شود. صفحه رویی یک ویولنسل سنتی از چوب صنوبر و پشت، کناره ها و دسته ساز از چوب افرا ساخته می شود. گاهی از چوب درختان دیگری همچون سپیدار و بید برای پشت و کناره های ساز استفاده می شود. صفحه رویی و پشتی در بیشتر سازهای ارزان قیمت از چوب های چند لایه ساخته می شود. ساخت صفحه رویی و پشتی ساز بطور دست ساز مرسوم است، هرچند در ویولنسل های ارزان به روش ماشینی ساخته می شوند. بخش های کناری یا همان کلاف بین صفحه ی رویی و پشتی، با حرارت دادن چوب و خم کردن آن به دور قالب ها ساخته می شوند. بدنه ی ویولنسل در بالا و پایین پهن است و در وسط توسط دو کلاف C شکل پشت بهم باریک میشود که دو شکاف صدا به شکل f و خرک در این قسمت قرار دارند. دور تا دور صفحه رویی و پشتی خط سیاهی به عنوان حاشیه تزئینی ایجاد می کنند. کارگاه سازگری «لوئیس و کلارک» ویولنسل هایی از جنس فیبرکربن میسازد. اینگونه ویولنسلها بدلیل جنس با دوام آنها و پایداریشان در برابر تغییرات دما و رطوبت، برای نواختن در بیرون ساختمان مناسب هستند. ویولنسل فیبرکربن دسته (Neck)، جعبه گوشی ها (Pegbox)، پیچیدگی سر ساز (Scroll):دسته تراش خورده در بالای بدنه ی اصلی به ساز متصل می شود و در انتهای آن جعبه گوشی ها و حلزونی سر ساز قرار دارد. دسته، جعبه ی گوشی ها و بخش حلزونی معمولا از چوبی یک تکه تراشیده می شود. قطعه ای با سطح منحنی که روی دسته ساز متصل می شود و در بالای بدنه ساز امتداد می یابد گریف یا محل دستان (Fingerboard) نام دارد. شیطانک (Nut) یک برجستگی از چوب است که در مرز دسته و جعبه ی گوشی ها نصب می شود تا سیم ها روی آن قرار گیرند. جعبه گوشی ها، چهار گوشی کوک ساز را در خود جای می دهد (به ازای هر سیم یک گوشی). گوشی ها برای کوک کردن ساز از راه کاهش یا افزایش کشش سیم ها بکار گرفته می شوند. بخش حلزونی قسمتی سنتی از ساختمان ویولنسل و دیگر اعضای خانواده ویولن است. برای ساخت گوشی ها و گریف معمولا از چوب آبنوس استفاده می شود، اما دیگر چوبهای سخت همچون شمشاد و بلسان بنفش را نیز می توان بکار برد. سیم ها: سیم های ویلنسل، هسته ای از جنس زه یا فلز و یا مواد ترکیبی همچون نایلون دارند. نوازندگان ویلنسل ممکن است هر چهار سیم ساز خود را از یک نوع سیم انتخاب نکنند و ترکیبی از این انواع را، هم زمان بکار ببرند. گستره صدا دهی و کوک سیم ها ************* سیم گیر (Tailpiece) و میله ی تکیه گاه (Endpin یا Spike): سیم گیر و میله ی تکیه گاه در بخش پایینی ساز جای دارند. سیم گیر به طور سنتی از چوب آبنوس یا دیگر چوب های سخت ساخته می شود، می توان آن را از پلاستیک یا استیل نیز ساخت. این قطعه از ساز، سیم ها را به انتهای پایینی ویلنسل متصل کرده و می تواند یک یا چند پیچ تنظیم دقیق کوک (Fine tuner) داشته باشد. میله تکیه گاه از چوب، فلز یا فیبرکربن سخت ساخته می شود ویولنسل را در موقعیت نوازندگی نگه می دارد. در دوره باروک ویولنسل میله تکیه گاه نداشت و آنرا بین ساق پاها نگه می داشتند. حدوداً در دهه ی 1830 یک ویولنسل نواز بلژیکی بنام Auguste Adrien Servais میله تکیه گاه را به کار گرفت و کاربرد آن را گسترش داد. میله تکیه گاه های امروزی جمع شونده و قابل تنظیم هستند. در گذشته این قطعه را پس از نوازندگی از ساز جدا می کردند. واژه Endpin که به میله تکیه گاه اطلاق می شود، همچنین در مورد دکمه چوبی که در همین محل در همه اعضای خانواده ویولن وجود دارد نیز اطلاق می شود. نوک میله ی تکیه گاه ویولنسل را گاهی با یک پوشش لاستیکی می پوشانند تا هم به عنوان یک محافظ از کند شدن نوک میله جلوگیری کند و هم مانع سر خوردن تکیه گاه روی کفپوش های صیقلی شود. روش ها و ابزارهای گوناگونی برای جلوگیری از مشکل سرخوردن تکیه گاه ابداع شده است. چند گونه Endpin و ابزارهایی برای جلوگیری از سر خوردن آن خرک (Bridge) و شکافهای صدا (F-holes): خرک سیم ها را بالاتر از بدنه ویولنسل نگه می دارد و ارتعاشات آنها را به صفحه رویی ساز و درون soundpost (میله چوبی که میان دو صفحه رویی و پشتی ساز قرار می گیرد) منتقل می کند. خرک در محل خود چسبانده نمی شود، اما فشار سیم ها آن را در محل خود نگه می دارد. خرک و شکاف های صدا شکافهای F که بدلیل شکل ظاهریشان اینگونه نامگذاری شده اند، در دو طرف خرک قرار داشته و به عنوان بخشی از فرایند صدادهی امکان تبادل هوا بین داخل و خارج ساز را فراهم می کنند. این شکافها همچنین به عنوان محلی هستند که دسترسی به فضای درونی ساز در راستای تعمیر و نگهداری را فراهم می کنند. اجزاء داخلی ساز: ویولنسل در داخل دو قسمت عضو مهم دارد: bass bar که به پشت صفحه رویی ساز چسبانده شده است و یک میله ی چوبی به نام soundpost که به شکل یک گوه دو صفحه رویی و پشتی ساز را در فاصله ثابتی از هم نگه می دارد. نمایی از استقرار Bass bar Bass bar در زیر پایه صدای بم خرک قرار می گیرد و در تحکیم صفحه رویی ساز و همچنین انتشار نوسانات نقش ایفا می کند. در مقابل Soundpost زیر پایه صدای زیر خرک جای گرفته و صفحه پشتی و رویی ویولنسل را به هم مرتبط می کند. Soundpost هم مانند خرک به ساز چسبانده نمی شود، اما با فشار خرک و سیم ها در جای خود نگه داشته می شود. Bass bar و soundpost به کمک هم نوسانات سیم ها را به صفحه رویی ساز و در گستره کمتری به صفحه ی پشتی منتقل می کنند. این دو صفحه در صدادهی ساز نقشی شبیه دیافراگم در صدا دهی بلندگو را ایفا می کنند. ******************* از این نویسنده بخوانید: x • ویلنسل (IV)• ويلنسل (III)• ويلنسل (II)• ويلنسل (I)• نگاهی به سمفونی فانتاستیک اثر جاودان هکتور برلیوز (VI)• نگاهی به سمفونی فانتاستیک اثر جاودان هکتور برلیوز (V)• نگاهی به سمفونی فانتاستیک اثر جاودان هکتور برلیوز (IV)• نگاهی به سمفونی فانتاستیک اثر جاودان هکتور برلیوز (III)• نگاهی به سمفونی فانتاستیک اثر جاودان هکتور برلیوز (II)• نگاهی به سمفونی فانتاستیک اثر جاودان هکتور برلیوز (I) چسب: در ساخت و تعمیر ویولنسل از چسبی به نام چسب پنهان (Hide Glue) بکار می رود که اتصالاتی محکم و ماندگار و با این حال قابل جداسازی در موارد لازم را پدید می آورد. این چسب یکی از انواع چسب های حیوانی است که از جوشاندن بلند مدت بافت پیوندی جانوری تهیه می شود. صفحه رویی ممکن است با چسب رقیق شده چسبانده شود، چرا که برای برخی تعمیرها برداشتن بخش رویی ساز ضرورت پیدا می کند. از نظر تئوری، چسب بکار رفته از چوب ساز، استحکام کمتری دارد. در نتیجه هنگام انبساط و انقباض های احتمالی چوب، چسب گسسته شده و از ترک خوردن صفحه ی ساز پیشگیری می شود. آرشه: در روش سنتی، آرشه از چوب برزیلی یا پرنامبوکو ساخته می شود. هر دوی اینها، چوب یک درخت (Caesalpina echinata) هستند، با این تفاوت که پرنامبوکو که برای آرشه های با کیفیت تر استفاده می-شود، چوب بخش میانی این درخت است (which is sometimes stained to compensate). پرنامبوکو چوب سنگین و صمغ داری با خاصیت ارتجاعی بسیار است و از این رو چوبی ایده آل برای ساختن آرشه به حساب می آید. بدنه آرشه را از فیبرکربن نیز می سازند، چرا که این ماده از چوب مقاوم تر است. آرشه های کم بهای مشقی با کیفیت پایین را معمولا از فایبرگلاس می سازند. میانگین درازای آرشه ویولنسل حدود 73 سانتیمتر (کوتاه تر از آرشه ویولن و ویولا) و بلندی آن (از زیر قلاب متحرک تا بالای چوب آرشه) 3 سانتیمتر و ضخامت آن یک و نیم سانتیمتر است. قسمتهای مختلف آرشه قلاب آرشه ویولنسل (Frog)، بخشی که هنگام گرفتن آرشه زیر انگشتان قرار می گیرد، مانند ویولا دارای گوشه ای گرد شده ولی با پهنای بیشتر است. آرشه ویولنسل تقریباً 10 گرم از آرشه ویولا سنگین تر و آرشه ویولا نیز به همین اندازه از آرشه ویولن سنگین تر است. برای موی آرشه از موی اسب استفاده می شود، هرچند موهای تهیه شده از مواد مصنوعی در رنگهای گوناگون نیز برای این کاربرد موجود است. نوازنده، موهای آرشه را کلوفون اندود می کند تا با سیمهای ساز درگیر شدهتثیشد و آنها را به نوسان درآورد. موی آرشه باید به صورت دوره ای تعویض شود، بخصوص آنگاه که با پاره شدن پیاپی موها یا کاهش کیفیت درگیری آنها با سیم مواجه می شویم. موها در هنگام نوازندگی، بوسیله یک پیچ (End screw) که قلاب گیرنده موها را به عقب می کشد، تحت کشش قرار می گیرند. ****************** از این نویسنده بخوانید: x • ویلنسل (IV)• ويلنسل (III)• ويلنسل (II)• ويلنسل (I)• نگاهی به سمفونی فانتاستیک اثر جاودان هکتور برلیوز (VI)• نگاهی به سمفونی فانتاستیک اثر جاودان هکتور برلیوز (V)• نگاهی به سمفونی فانتاستیک اثر جاودان هکتور برلیوز (IV)• نگاهی به سمفونی فانتاستیک اثر جاودان هکتور برلیوز (III)• نگاهی به سمفونی فانتاستیک اثر جاودان هکتور برلیوز (II)• نگاهی به سمفونی فانتاستیک اثر جاودان هکتور برلیوز (I) تاریخچه تکامل ویولنسل ویولنسل، نمونه ی تکامل یافته ای از باس ویولن است که در سال 1556 توسط Jambe de Fer برای اولین بار عرضه شد که در ابتدا سازی با سه سیم بود. احتمالاً گابریلی نخستین آهنگسازی بود که باس ویولن را در اثر خود به نام Sacrae symphoniae به سال 1597 مورد توجه خاص قرار داد. مونته وردی در اپرای اورفئو (1607) به این ساز با عنوان basso de viola da braccio اشاره کرده است. گرچه احتمالاً اولین باس ویولن زودتر از این ها توسط آماتی در سال 1538 با شباهت بسیار به ساز ویول ساخته شده بود تا برای همراهی ویولن بکار گرفته شود. اختراع سیم هایی از جنس مفتول تابیده شده (مفتول ظریف و نرمی به گرد زهی نازک تابیده می شود)، در حدود سال 1660 در شهر بولوگنا، این امکان را فراهم کرد که بتوان در سازهایی با طول کم، صدای بم نرم تری نسبت به آنچه با سیم های تمام زه میسر بود ایجاد کرد. سازگران در بولوگنا از این فن آوری نو برای ساختن سازهای کوچکتری برای اجراهای سلو استفاده کردند و این دو دلیل را داشت؛ هم رنگ صدای بهتری حاصل می شد و هم اجرای پاساژهای دشوار روی ساز کوتاهتر آسانتر بود. در هر حال این ساز کاستی هایی هم داشت. صدای سبک آن برای اجراهای کلیسایی و آنسامبل مناسب نبود، بنابراین برای پوشش دادن این کاستی با ویولن ها یا کنترباس ها همراهی می شد. حدود سال 1700 نوازندگان ایتالیایی ویولنسل را در اروپای شمالی رواج دادند، اما باس ویولن دو دهه دیگر پس از آن نیز در فرانسه رایج بود. بیشتر باس ویولن ها به تقلید از الگوی ویولنسل های کوچکتر که توسط استرادیواری تکامل پیدا کرده بود، در اندازه های کوچکتر ساخته می شد. استرادیواری شمار زیادی ویولنسل بزرگ با الگوی قدیمی نیز ساخته است (Servais Stradivarius نمونه بارزی از این الگوی ساخت است). در انگلستان باس ویولن تا سال 1740 سازی پر کاربرد باقی ماند و ویولنسل نامتداول بود. در شرایط جغرافیایی و زمانی گوناگون، ویولنسل دارای نامها، اندازه ها و کوک های متفاوتی بود. اندازه آن تا سال 1750 استاندارد نشده بود. به رغم شباهت های ویولنسل به خانواده «ویولا دا گامبا»، این ساز جزو خانواده «ویولا دا براچیو» است که ویولن و ویولا نیز از این خانواده اند. در میان نقاشی هایی همچون «عروسی روستایی» اثر بروگل، دیده می-شود که باس ویولن به سبک های مختلفی موقع نوازندگی نگه داشته می شده است، ولی این سبک عمر چندانی نداشتند و سبک نگه داشتن آن میان پاها که کاربردی تر و با بدن سازگارتر بود دیگر سبک ها را کنار زد. ******************* در پوزیسیون های روی دسته ساز (که تنها کمتر از نیمی از گریف را شامل می شود) انگشت شصت پشت دسته قرار می گیرد. در پوزیسیون شصت (یک نام عمومی برای نت هایی که روی باقیمانده گریف اجرا می شود) انگشت شصت معمولا در کنار دیگر انگشتان روی سیم قرار گرفته و از کنار شصت برای انگشت-گذاری استفاده می شود. بطور معمول انگشتان با تمایل همه بندها نسبت به هم در حالتی خمیده که نوک انگشتها هم با سیمها در تماس باشند قرار می گیرند. اگر لازم باشد که همزمان بوسیله یک انگشت روی دو سیم یا بیشتر برای نواختن فواصل پنجم انگشت گذاری شود (به صورت دوبل نت یا آکورد) استثنائا انگشت گذاری با انگشت صاف انجام می شود. در نوازندگی با سرعت کم یا در نواختن نت های پراحساس میتوان محل تماس را بطور متناوب میان ناخن و برآمدگی گوشتی سرانگشت جابجا کرد، تا لرزشی در صدای خروجی ایجاد شود. وضعیت صحیح دست چپ در پوزیسیون بالای دسته ویبراسیون: ویبراسیون، نوسان اندکی در زیر و بمی نت است که معمولا باعث تقویت بیان احساسی قطعه می شود. این تکنیک از طریق گردش موضعی بازو از مفصل شانه که تبدیل به نوسان خطی در ساعد می شود، اجرا می گردد. در نتیجه این حرکات، نقطه ثابت تماس نوک انگشت روی سیم به پیش و پس نوسان می کند. این دگرگونی در حالت تماس سرانگشت با سیم است که سبب دگرگونی در زیر و بمی نت می شود. ویبراسیون یک ابزار کلیدی در بیان احساس موسیقایی است و داشتن توانایی در اجرای صحیح این تکنیک امروزه یک اصل ضروری در سنجش مهارت نوازندگان ویولنسل بشمار می رود. در برخی سبک های موسیقی، مانند موسیقی دوره رومانتیک، تقریباً ممکن است ویبراسیون روی هر نتی اجرا شود. این در حالیست که در سبک های دیگر، برای نمونه در آثار دوره باروک، ویبراسیون به ندرت و به عنوان زینت بکار می رود. در هر یک از موارد یاد شده انتخاب اینکه ویبراسیون اجرا شود یا نشود و یا اینکه با چه شدتی اجرا شود، به نتی که پیش روی نوازنده است وابسته می باشد. برای نمونه نواختن نت بم تر، ویبراسیونی آهسته تر و گسترده تر را می طلبد. هارمونیک ها (فلاژوله ها): اجرای هارمونیک ها در ویولنسل به دو روش انجام می شود؛ طبیعی و ساختگی. هارمونیک های طبیعی از راه لمس جزئی وبدون فشار سیم با انگشت در جاهای معین و سپس آرشه کشی (و به ندرت زخمه زدن) روی سیم ایجاد می شوند. برای مثال، نقطه میانی سیم، نتی را ایجاد می کند که یک اکتاو از نت حاصل از سیم دست باز زیرتر است. هارمونیک های طبیعی تنها نت هایی را ایجاد می کنند که بخشی از سری هارمونیک های سیمی که روی آن اجرا می شوند باشند. بوسیله هارمونیک های ساختگی، فشار کامل نوازنده بر روی یک سیم با یک انگشت و لمس جزئی همان سیم با انگشت دیگر، می تواند هر یک از نت های بالاتر از دو میانی را ایجاد کرد. این هارمونیک ها معمولا با لمس کردن نتی که یک چهارم درست از نت انگشت گذاری شده بالاتر است پدید می آیند، اگرچه فواصل دیگر هم ممکن می باشند. همه هارمونیک ها به طور مشخص صدای شبیه فلوت ایجاد می کنند و معمولا بدون ویبراسیون اجرا می شوند. ************** گلیساندو: گلیساندو افکت اجرایی است که بوسیله سراندن انگشت به بالا و پایین گریف، بدون رها کردن سیم اجرا می شود. این حرکت باعث می شود ارتفاع صدا به نرمی و بدون بریدگی و تغییرات پله پله، بالا و پایین برود. تکنیک های دست راست: آرشه کشی در نوازندگی ویولنسل همانندی فراوانی به نفس گیری نوازنده یک ساز بادی دارد. تقریباً می توان گفت آرشه کشی عمده ترین عامل اثرگذار در بیان موسیقایی نوازنده است. آرشه روی سیمها، حدوداً جایی میان انتهای گریف و خرک و در راستای عمود بر سیمها کشیده می شود. نوازنده، آرشه را به کمک هر پنج انگشت دست راست نگه می دارد، به گونه ای که شصت در مقابل دیگر انگشت ها و نزدیکتر به بدن نوازنده قرار می گیرد. وضعیت پنجه باید شبیه زمانی باشد که آنرا رها کرده ایم و نیرویی به انگشتان وارد نمی کنیم و همه خمیده باشند. انتقال وزن بازو به آرشه از را گردش درونی ساعد انجام می شود که اعمال فشار روی انگشت اشاره و کاهش زاویه انگشت میانی با آرشه را به دنبال دارد. نیروی ضروری در جهت مقابل از طریق شصت وارد می شود. روش گرفتن آرشه انگشت کوچک به کنترل زاویه آرشه با سیم کمک کرده و همچنین در کنترل آرشه هنگامی که آنرا از سیمها جدا می کنیم نقش بنیادی دارد. اصطلاحات آرشه کشی در زبان انگلیسی (آرشه بالا و پایین) کمی گیج کننده است. در واقع منظور از آرشه پایین، کشیدن آرشه به سمت راست و آرشه بالا کشیدن به سمت چپ است. آرشه کشی راست با بکارگیری بازو در آغاز و سپس ساعد و پس از آن پیچش اندک مچ به پایین برای حفظ حرکت آرشه در مسیر مستقیم و آرشه کشی چپ به ترتیب با حرکت بازو، ساعد و سپس مچ (پیچش اندک به بالا) انجام می گیرد. در هنگام نواختن اساساً آرشه در مسیری عمود بر سیم ها حرکت می کند. برای انتقال آرشه کشی از سیمی به سیم دیگر جابجا شدن بازو و ساعد به بالا یا پایین و کمی جابجایی مچ به منظور حفظ زاویه نسبت به سیم لازم است. همچنین نرمی مچ هنگام تغییر جهت آرشه از چپ به راست و برعکس ضرورت دارد. در آرشه کشی های تند، کنترل حرکت افقی آرشه بوسیله مچ انجام می شود. در آرشه کشی های بلند بازو نیز اهمیتی بسان مچ پیدا می کند. جنس صدای ایجاد شده و شدت آن به عوامل گوناگونی وابسته است که سه عامل مهم از این میان عبارتند از: سرعت آرشه، وزن وارد شده به آرشه و در پی آن به سیمها، و نقطه تماس موی آرشه با سیم. یک نوازنده خوب قادر خواهد بود که صدای صافی ایجاد کند و گرایش طبیعی آرشه را به اعمال نیروی بیشتر به سیم در نزدیکی پاشنه و اعمال نیروی کمتر در نزدیکی نوک آرشه، در نظر خواهد گرفت. دستاورد آرشه کشی در نزدیکی خرک صدایی برجسته و روشن است و با نزدیک شدن پیش از اندازه بخ خرک (سول پونتی چلو) صدایی فلزی و لرزان پدید می آید. اگر آرشه کشی نزدیک به گریف (سول تستو) انجام شود، صدای نرم و مهربان و با وضوح کم خواهیم داشت. ********************** انگشت گذاری های دوبل (Double stops): انگشت گذاری دوگانه مربوط به اجرای همزمان دو نت می باشد. دو سیم همزمان انگشت گذاری شده و آرشه بر روی آنها کشیده می شود، در نتیجه دو صدا همزمان شنیده می شود. همچنین ممکن است انگشت گذاری های سه گانه و چهارگانه هم انجام شود (با شکسته شدن حالت منحنی انگشتان). اما مشکلی که در این تکنیک وجود دارد نشدنی بودن آرشه کشی همزمان روی بیش از دو سیم به است که از انحنای لبه خرک ناشی می شود. Frances-Marie Uitti بکارگرفتن دو آرشه را ابداع کرد؛ به گونه ای که یک آرشه روی دو سیم میانی و آرشه زیگر زیر دو سیم کناری کشیده شود تا اجرای سه یا چهار نت همزمان میسر گردد. پیتسیکاتو: در اجرای پیتسیکاتو با انگشتان مستقیماً به سیم زخمه زده می شود. معمولاً این کار با دست راست انجام می گیرد، به اینگونه که آرشه بوسیله بخش آزاد دست دور از سیمها نگه داشته شده یا (در پاساژهای طولانی) به کناری گذاشته می شود. در پیتسیکاتو می توان یک سیم یا همزمان چند سیم را نواخت. گاهی نوازنده باید روی یک سیم با دست راست آرشه بکشد و همزمان روی سیم دیگر با دست چپ زخمه بزند. چنین پیتسیکاتویی با گذاشتن علامت «+» روی نت مشخص می شود. کلگنو (Col legno): در تکنیک کلگنو نوازنده بجای موی آرشه، چوب آرشه را به سیمها می زند. معمولا این یک تکنیک کوبشی است (بطور دقیق تر این تکنیک را col legno battuto می نامند) که صدای نت در این حالت امتداد ندارد. گهگاه بصورت بسیار نامعمولی Col legno tratto اجرا می شود که در این تکنیک لازم است چوب آرشه همانند موها در آرشه کشی معمولی، روی سیم کشیده شود. اسپیکاتو: در اجرای اسپیکاتو، موهای آرشه روی سیم ها کشیده نمی شود، بلکه به آنها ضربه می زند، البته به همراه حرکت ناچیز افقی برای ایجاد صدای خشک و ضربه ای. این تکنیک ممکن است با بکار گرفتن مچ برای فرود آوردن آرشه روی سیم ها اجرا شود. اسپیکاتو معمولاً با موسیقی های پرنشاط متناسب است. در اسپیکاتوی ویولن آرشه از سیم جدا می شود، ولی در ویولنسل ممکن است چوب آرشه به چابکی بالا بپرد بدون اینکه موی آرشه کاملاً از سیم جدا شود. استاکاتو: در استاکاتو، نوازنده آرشه را روی سیم کمی حرکت داده و متوقف می کند و صدای کوتاهی ایجاد می شود. در زمان باقی مانده از کشش نوشته شده برای نت، آرشه جدا از سیمها نگه داشته می شود. لگاتو: در این تکنیک نت ها به نرمی به هم متصل می شوند، بدون تاکید یا بریدگی. اندازه ها ویولنسل هایی با اندازه ی استاندارد به نام full-size شناخته می شوند. اما ویولنسل ها در اندازه های کوچکتر، از هفت هشتم تا یک شانزدهم نیز ساخته می شوند (7/8, 3/4, 1/2, 1/4, 1/8, 1/10, 1/16). ویولنسل های کوچکتر، در ساختمان، محدوده صدایی و کاربری با ویولنسل استاندارد کاملاً همسان هستند، اما در واقع برای استفاده کودکان و همچنین بزرگسالان ریزاندام، تنها در مقیاسی کوچکتر ساخته می شوند. نکته ی قابل توجه اینکه یک ویولنسل half-size، اندازه ای یک دوم ویولنسل full-size ندارد و در حقیقت، تنها کمی کوچکتر است. ********************* بسیاری از ویولنسل نوازان ریزاندام نواخن با ویولنسل هفت هشتم را ترجیح می دهند، چون با این ساز کشیدگی پنجه در پوزیسون های بالای دسته دشواری کمتری برایشان می آفریند. به ندرت ویولنسل هایی بزرگتر از چهار چهارم هم وجود دارد. نوازنده هایی که دستهایی با بزرگی نامعمول دارند، ممکن است ویولنسلی را بنوازند که کمی از full-size بزرگتر باشد. ویولنسل هایی که تقریباً پیش از سال 1700 ساخته می شدند به نسبت قابل توجهی از آنها که پس از این تاریخ ساخته شده اند و همچنین از ویولنسل های امروزی به نسبت قابل توجهی بزرگتر هستند. حدود سال 1680، فن آوری ساخت سیم، ایجاد صدای بم تر روی سیم های کوتاهتر را میسر کرد. برای نمونه می توان گفت ویولنسل های استرادیواری آشکارا به دو مدل تقسیم می شوند: نخست آنهایی که به سبک سالهای پیش از 1702 ساخته شده اند که مشخصه شان اندازه بزرگتر آنهاست. دوم آنهایی که به سبک سال 1702 و پس از آن، یعنی سالهایی که استرادیواری تحت تأثیر گونه جدید سیم ها شروع به ساخت ویولنسل های کوچکتر کرد، ساخته شده است. این مدل اخیرهمانیست که در بین سازسازان امروزی رایج است. لوازم جانبی لوازم جانبی بسیاری برای ویولنسل موجود است که از این میان برخی ضروری تر هستند: • کیس ها برای حفاظت از ویولنسل و آرشه بخصوص در هنگام مسافرت و برای ایمنی در هنگام انتقال به انبار کالا استفاده می شود. • کلوفون که از صمغ درخت conifer ساخته می شود به موی آرشه مالیده می شود و با افزایش اصطکاک و درگیری بین موی آرشه و سیم، صدادهی مطلوبی را موجب می شود. • نگهدارنده میله تکیه گاه (با نامهای تجاری Rockstop و Black Hole) هنگامی که میله تکیه گاه بدون سرپوش لاستیکی باشد، مانع سر خوردن ویولنسل روی کفپوش های چوبی می شود. • برطرف کننده های Wolf tone، گاهی با هدف برطرف کردن ناهنجاری های آکوستیکی به نام Wolf tones یا Wolfs، روی سیمهای ویولنسل (میان خرک و سیم گیر) نصب می شوند. • سوردین ها برای تغییر رنگ صدای ویولنسل از راه کاهش هارمونیک ها، بکار می روند. سوردین های ویژه تمرین (از جنس فلز) شدت صدای ساز را به اندازه قابل توجهی کاهش می دهند (این سوردین ها با به سوردین هتل نیز مشهور هستند). • مترونوم ها، با ایجاد صدا برای تعداد معینی ضرب در دقیقه، به حفظ یک تمپو یکنواخت کمک می کنند. در میان مترونوم ها مدل های زیادی وجود دارد که می توانند ارتفاع صوتی نت A4 (440 هرتز) را برای کوک کردن ایجاد کنند. • رطوبت زا برای کنترل و تثبیت رطوبت اطراف و داخل ویولنسل بکار می رود و ابزار کارایی برای ویولنسل نوازان مسافر است. • تیونرها برای کوک دقیق ساز بکار می روند مقایسه اندازه ویولنسل full-size و یک هشتم *********************** کوارتت و دیگر آنسامبل ها ویولنسل یکی از اعضای ترکیب سنتی کوارت های زهی و همچنین کوینتت ها، سکستت ها و تریوهای زهی و دیگر ترکیب های آنسامبل است. قطعاتی برای هم نوازی دو، سه، چهار یا شمار بیشتری ویولنسل نیز نوشته شده که به سبک از آنسامبل «کر ویولنسل» هم گفته می شود. صدای چنین آنسامبلی را می توان با مقدمه اوورتور اپرای ویلیام تل اثر روسینی و یا صحنه Zaccharias' prayer از اپرای نابوکو اثر وردی همانند دانست. یکی از معروفترین نمونه های مستقل اینگونه آنسامبل ها، Bachianas brasileiras شماره یک برای آنسامبل ویولنسل (شماره پنج این اثر برای سوپرانو و 8 ویولنسل است) و نمونه دیگر Messagesquisse اثر برلیوز برای 7 ویولنسل است. در این میان گروه «دوازده ویولنسل نواز» از ارکستر فیلارمونیک برلین جایگاه ویژه ای دارد و اجرای آثار بسیاری را در برنامه کاری خود داشته که تنظیم هایی از ترانه های معروف هم از آن جمله اند. گروه «دوازده ویولنسل نواز» از ارکستر فیلارمونیک برلین موسیقی مردم پسند و جز هرچند ویولنسل در موسیقی مردم¬پسند نسبت به موسیقی کلاسیک کم کاربرد تر است، گهگاه در آثار ضبط شده پاپ و راک خود نمایی می کند. و نیز به ندرت در ترکیب اصلی گروه گنجانده می شود (به هر صورت همچون هم خانواده اش ویولن، هر روز در جریان اصلی پاپ پرکاربرد تر می شود). در دهه 1960 هنرمندانی همچون بیتل ها و شر (خواننده زن آمریکایی) ویولنسل را در موسیقی مردم پسند و در ترانه هایی همچون Bang Bang، Eleanor Rigby و Strawberry Fields Forever بکار گرفتند. گروه های ویولنسل نامتعارفی شکل گرفتند: Apocalyptica، گروهی از ویولنسل نوازهای فنلاندی که بیشتر با واریاسیون هایشان روی ترانه های متالیکا شناخته می شوند، Rasputina، گروهی متشکل از دو زن ویولنسل نواز که یک سبک پیچیده نوازندگی ویولنسل را با موسیقی گوتیک آمیختند، Von Cello، یک گروه راک پاور تریو و ویولنسل محور، و Break of Reality که عناصر موسیقی کلاسیک را با سبک های مدرن راک و متال می آمیزد. این گروه ها نمونه هایی از سبکی هستند که با عنوان cello rock شناخته می شود. کوارتت زهی bond نیز دارای یک نوازنده ویولنسل است. Silenzium و Vivacello گروه های روسی هستند که راک و متال می نوازند و در سیبری بسیار پر طرفدارند. گروه هایی همچون Aerosmith، Nirvana، Oasis، Murder by Death و Cursive گروه های جدیدتری هستند که ویولنسل را بکار گرفته اند. اخیراً هنرمندان سبکی که اصطلاحاً chamber pop نامیده می شود همچون Kronos Quartet و Margot and the Nuclear So and So's، کاربرد ویولنسل را در alternative rock رایج کردند. گروه هوی متال System of a Down نیز صدای غنی ویولنسل را در کاهایشان بکار گرفته اند. The Stiletto Formal گروهیست با سبک indie rock که مشخصه بارز این گروه بکارگیری ویولنسل به عنوان صدای اصلی می باشد. در موسیقی bluegrass (نوعی موسیقی کانتری مربوط به جنوب ایالات متحده) و فولک نیز ویولنسل کاربرد دارد. ویولنسل و کنترباس در برخی ارکسترهای امروزی چینی بکار می روند. ******************** در موسیقی جز، Oscar Pettiford و Harry Babasin (نوازندگان کنترباس) از نخستین کسانی بودند که ویولنسل را به عنوان یک ساز سلو بکار بردند. هر دوی این ها سیم سازهایشان را با فواصل چهارم و یک اکتاو بالاتر از کنترباس کوک کردند. Fred Katz (که نوازنده کنترباس نبود) یکی از ویولنسل نوازان برجسته ی جز بود که این ساز را با کوک استاندارد و تکنیک آرشه کشی بکار برد. ویولنسل نوازان جز معاصر عبارتند از: Abdul Wadud، Diedre Murray، Ron Carter، Dave Holland، David Darling، Akua Dixon، Ernst Reijseger، Fred Lonberg-Holm، Vincent Courtois، Jean-Charles Capon و Erik Friedlander. سازندگان نامدار ویولنسل به سازنده و تعمیر کنندگان سازهای زهی، از گیتار تا خانواده ویولن، لوتیِر (luthier) گفته می شود. لوتیرهای زیر به سبب ویولنسل هایی که ساخته اند مشهور هستند: • Nicolò Amati • William Forster • Nicolò Gagliano • Matteo Goffriller • Giovanni Battista Guadagnini • Giuseppe Guarneri • Domenico Montagnana • Giovanni Battista Rogeri • Francesco Ruggieri • Stefano Scarampella • Antonio Stradivari • David Tecchler • Carlo Giuseppe Testore • Jean Baptiste Vuillaume ویولنسل های معروف ویولنسل های معروف عبارتند از: • Andrea Amati، ساخته شده به سال 1572، نواخته شده بدست Wieland Kuijken • Servais Stradivarius، در موزه Smithsonian در واشنگتن • Davidov Stradivarius، نواخته شده بدست ژاکلین دوپره و یویوما • Barjansky Stradivarius، نواخته شده بدست جولیان لوید وبر • Bonjour Stradivarius، نواخته شده بدست سو بائه • Paganini-Ladenburg Stradivarius، نواخته شده بدست کلایو گرین اسمیت از کوارتت زهی توکیو • Duport Stradivarius، نواخته شده بدست مستیسلاو روستروپوویچ • Piatti Stradivarius، ساخته شده به سال 1720، نواخته شده بدست کارلوس پریه¬تو Wolf tone wolf tone یا بطور خلاصه wolf، به نویزی می گویند که در هنگام نوازندگی و زمانی که نت نواخته شده با بسامد نواسان طبیعی بدنه ساز یکی شود، پدید می آید و صدایی بلند و ناهنجار که گاهاً شبیه زوزه حیوانات است ایجاد می کند. پدیده ی مشابهی به نام wolf interval وجود دارد که معمولاً بین نت می بمل و سل دیز در انواع تعدیل های غیر گردشی گام پدید می آید. Wolf tone به طور معمول تنها در سازهای زهی آرشه ای و بخصوص ویولنسل یا با نگاه کلی تر در خانواده ویولن دیده می شود، چرا که در این سازها نت ها با کشش بیشتری اجرا می شوند و در نتیجه شنیدن این پدیده آسان می شود. معمولا wolf tone روی نت های می و فا یا بین این ها رخ می دهد. پدیده Wolf را می توان به وسیله قطعه ای به نام زداینده¬ی wolf tone برطرف کرد. این قطعه متشکل از یک لوله فلزی و پیچی که بر آن سوار است می باشد و روکش لاستیکی داخل آن، سیم مشکل دار را در قسمت پایین خرک در بر می گیرد. قطعه زداینده wolf tone در این شکل روی سیم سل دیده می شود ویولنسل الکتریک ویولنسل الکتریک، نوعی ویولنسل است که تولید صدای آن بر پایه تقویت الکتریکی اصوات (و نه رزنانس آکوستیکی) می باشد. ساختار بیشتر ویولنسل های الکتریک همچون انواع آکوستیک آن همچنان میله تکیه گاه و تکیه گاه زانو را شامل می شود، اما برخی نیز به روش های دیگر نگه داشته می شوند؛ برای نمونه برخی دارای سه پایه ای به عنوان تکیه گاه هستند و یا دارای بند نگهدارنده هستند که نوازندگی هنگام حرکت را میسر می کند. بیشتر ویولنسل های الکتریک با پیک آپ های Piezo که روی خرک سوار می شوند راه اندازی می گردد. بسیاری هم دارای پری آمپلی فایر های آنبورد هستند که امکان کنترل موضعی صدا را به نوازنده می دهد. چند گونه ویولنسل الکتریک از یک تا هشت قطعه piezo ممکن است روی این سازها نصب شود. ویولنسل الکتریک چندین برتری نسبت به نوع آکوستیک آن دارد. یکی از این برتری ها گنجایش بالای آن برای ایجاد افکت های صدا، همچون distortion، wash، chorus است که گوناگونی فراوانی در صدادهی و امکان همراهی با گیتار الکتریک، گیتار بیس و ویولن الکتریک را فراهم می سازد. و نیز در نمونه های پنج سیم و شش سیم (در ویولنسل آکوستیک این امکان وجود ندارد) صدادهی در محدوده صوتی گسترده تری میسر است پیک آپ ویولنسل و ساختار آن نواختن یک ویولنسل الکتریک در پوزیسیون های پایین دسته به دلیل نداشتن بدنه رزوناتور بسیار آسانتر از نواختن ویولنسل آکوستیک است و سرانجام اینکه، روبرو شده با مشکل فیدبک در آمپلی فای کردن صدای ویولنسل الکتریک نسبت به همین مشکل در نوع آکوستیک بسیار کمتر است. ویولنسل الکتریک هنوز نتوانسته در فراگیری، جایگاهی همچون گیتار الکتریک بدست آورد و یا در شیوع کاربری خود به اندازه ویولن الکتریک کامیاب نبوده، هرچند گروهای راکی همچون آپوکالیپتیکا و راسپوتینا به محبوبت این ساز کمک کرده اند. همچون ویولن الکتریک، ویولنسل الکتریک نیز نتوانست جایگاه شایسته ای در موسیقی کلاسیک (که ویولنسل آکوستیک عضو شناخته شده ای در آن به شمار می آید) بدست آورد. ********************* امیدوارم کافی بوده باشه

معرفی ساز ، ترومپت Trumpet ترامپت لوله ترومپت در قسمت اعظم طول خود استوانه اي و به طور نا محسوس مخروطي است و در انتها به دهانه اي ناقوس شكل ختم مي شود . ترومپت داراي سه دگمه متصل به سه دريچه است , فشار بر دگمه اول , دريچه مربوطه را باز كرده و طول لوله را در مجموع آنقدر زياد مي كند كه صداي حاصل يك پرده بم مي شود , دگمه دوم هر گاه هر گاه به پائين فشار داده شود , صوت حاصل نيم پرده و دگمه سوم , يك پرده و نيم پائين مي آيد . ترومپت از ساز هائي است كه صدائي بلند , نافذ و زيبا دارد . صداي دو ترومپت برابر است با 20 تا 30 ويولن در اركستر . ترومپت از اين نظر بيشتر در همنواز استفاده مي شود . قسمت دهاني ترومپت فنجاني شكل و كم عمق است . و انتهاي ساز به ناقوسي نه چندان بزرگ ختم مي شود . درترومپت نسبت به سازهای دیگر مانند هورن ، ترومبون ، باریتون ، توبا از آلیاژ برنج بیشتری استفاده شده است. افرادی که نوازنده این ساز می باشند را اصطلاحا" Trumpeterیا Trumpet player می نامند. رایج ترین ترومپت اغلب روی سی بمل تنظیم می شوند که نت دو میانه دونت زیر تر از سی بمل می باشد ، گر چه انواع ترومپت های زیادی در این خانواده سازها وجود دارد. انواع ترومپت رایج ترین نوع ترومپت ، ترومپت سی بمل است . اما ترومپتهای (دو) ، (ر) و( می بمل) و (می) ، (فا) ، (سل) و (لا) نیز وجود دارد . ترومپت (دو) معمولا در اکسترهای آمریکایی استفاده می شوداین ساز در سایز کوچکتر آن صدای شفاف تر و دوست داشتنی تری از ترومپت (سی بمل ) دارد . از آنجا که آهنگساز برای ترومپت های اولیه از ترومپت های مختلف برای هر یک از کلید ها نیاز داشت و همچنین برای اینکه نوازنده ممکن بود بخواهد قطعات کوتاه مخصوص را از ترومپتهای مختلف که در علامات نشان داده شده و در قطعه وجود داشته باشد انتخاب کند را همان لحضه انتقال می دادند . قدمت ترومپت قدمت ترومپت را میتوان به 1500 سال قبل ازمیلاد مسیح ویا حتی زودتر از آن دانست. ترومپت های برنز ونقره ای در قبر توتا نخامون در مصر نوع برنزی آن در زمان لردهای اسکاندیناوی، ترومپت های فلزی در چین به همین زمان بر میگردد. ترومپت ها در تمدن سیحون در آسیای میانه طوری طراحی شده که از وسط آن با می شد(فوت می کردند) اگر چه بعضی از انواع آنها با تکنیک قابل توجی ساخته می شدند. توجه داشته باشید که در این ساز، تمام نتها و صداهای فرعی قابل اجرا نمی باشند. این صداهای فرعی با صدای فرعی اولی شروع می شود که در شکل نشان داده شده است.

آهنگ جدید و فوق العاده شاد امیر تتلو ، رضایا ، طمعه و 2afm به نام ايول MP3 192 ایول MP3 128 ایول 56 OGG ایول

آهنگ جدید و فوق العاده زیبای امین رستمی به نام عشقم ( شعر و ملودی : امین رستمی / تنظیم: سیاوش صدری ) MP3 128 Download OGG 56 Download

آهنگ جدید و فوق العاده زیبای محسن یگانه به نام عذاب ( این آهنگ اجرا شده در کنسرت اصفهان می باشد ) MP3 128 Download OGG 56 Download

آهنگ جديد و فوق العاده زيباي سبحان قهري به همراه علي بيكال به نام روزاي رفته ( تنظيم : سبحان قهري / ترانه : دكتر الناز وفايي / ويولن: پيام توني و ميثم مروسي ) MP3 128 Download OGG 56 Download

آهنگ جديد و بسيار زيباي مرتضي پاشايي به نام چند روز MP3 128 Download OGG 56 Download