Dark Shadow

دلم گرفته......آآآآآهههههه دلم گرفته از اینهمه رفتن....دلم گرفته از اینهمه نرفتن.....دلم گرفته از اینهمه گذشتن های دروغ.....دلم گرفته از صداقت های دروغ....دلم گرفته از اینهمه حسادتهای از برای دشمنی....آه دنیا چه بی رحم است کسی که به تو زیبایی هایت دل می بندد....دلم گرفته از بی رحمی های دنیا....این بی رحمی از برادر کشی قابیل شروع شد....کاش می دانست فرزند آدم که این دو روز دنیا به اینهمه بدی مفرط نمی ارزد.....

یعنی گم شده ام در اینجا؟ ... چه واژه غریب و قریبی!!!!! ... آری،بی تو من ... بیش نیستم ... تا کی باید دوام بیارم در این دیار غربت و فراق به انتظار بنشینم برای دیدن روی همچو ماهت.... ... بگذار تا بگریم...

گریه ام برای این نیست که دلم شکسته است یا غم و غصه هایم زیاد شده یا اینکه دلتنگ شدم....گریه ام از این است که تو می دانی دردم چیست و باز هم می پرسی چرا گریه می کنی؟:4564:

دلم تنگه روزهای کودکی ست روزهای پر از لبخند زیبا و معصومیت از دست رفته ای که حال جای خود را به فریب و نیرنگ داده است.... به راستی چرا آدمیان قدر چیزی را پس از از دست دادنش می دانند؟!؟!؟!!!؟!؟ کاشک هیچوقت بزرگ نمی شدم حال دلم می خواهد بچه باشم........... آه :sigh:

اگر رنگ در این دنیا یعنی فراموش کردن بدبختی های دیگران و نیرنگ زدن شبانه روزی به این انسان های خاکستری ای دل من بی رنگی را ترجیح می دهم در پس این سایه ها....من می خواهم ناپدید شوم تا شاید کسی یادش بیاید که دیگری هم در این دنیای پر رنگ و لعاب هست باشد که ببینند و بشنوند که روزی همه انسانها مانند روز حج سفید و بی ریا شده اند.....به راستی که سفید یعنی بدور از هر بدی....به امید سپید شدن این دنیای تیره ها و سایه ها....

یه زمانی من هم در گوشه اتاق با قاب عکسی درد و دل می کردم و اشک می ریختم....اما حالا با در و دیوار حرف می زنم...

چقدر دلتنگ آن روزهاست این دل..... چی کدام روزها؟!؟!؟!؟؟؟؟!!؟!؟.....وقتی آن همه محبت و خوبی و شادی و خوشی را فراموش کرده ای چرا باید دوباره یادآوری کنم برایت؟؟؟ آههههههههههههههههههههه

سلام سانا.... خوش اومدی....

نه اینکه تو نمی دونی ولی این درد بی رحمه / یه چیزایی رو تو دنیا فقط یک مرد می فهمه تمام روز می خندم تمام ششب یکی دیگم / من از حالم به این مردم دروغای بدی می گم (احسان خواجه امیری)

اینقدر دلم گرفته که.......... آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآهههههههههههههههههههه بی خیال اصلاً تو نمی فهمی که دردم برای چیست و از چه می گریم و از برای چه زاری می کنم......پس به من بگو چرا باید همچنان با تو درد دل کنم؟؟؟؟؟

چرا پاک می کنی هر نوشته ای را که نوشته ای،ای دل؟ هــــــــــــــــــــــــــــــای با تو هستم ای دل،مگر نه اینکه هر سخن که از دل برآید لاجرم بر دل نشیند؟....بنویس ای دل از رسم بد زمانه و هر چه می خواهد دل تنگت بنویس....بنویس با شجاعت تا بیاموزی به این و آن رسم شجاعت را در این دنیای ترسو.....بنویس به خاطر این مکان(گاه نوشته های نواندیشانی ها)....بنویس تا بدانند که تو هم می دانی و می بینی و می فهمی این را که این دنیا و زندگی و زنده بودن یعنی چه.... پس بنویس اما اینبار بدون پاک کن بنویس

چه بی ذوق هستند کسانی که هر روز را شب می کنند در انتظار معجزه ای که شاید روزی هزار بار از جلوی چشمانش عبور می کند و او نمی بیند چرا که معجزه از نظرش یعنی کاری شگرف که هر کسی از پس انجامش بر نیاید و چه زیباست رسم بی رحم زندگی وقتی که این دسته از انسان ها همیشه یا تنها می مانند و یا پس از رابطه ای زود تنها می شوند چرا که معجزه ای که می خواهند چیزی است فراتر از حد آدمیان.....پس ای دل ببین و عبرت بگیر که عاقبت این آدم ها همیشه تنها بودن است...پس یاد بگیر همیشه (......) باشی. جای خالی را شما پر کنید....

دوست داشتن یعنی اینکه اگر به خاطرش تورا یک عمر مجنون خطابت کنند و تو بازهم با یک ظرف به در خانه لیلی بروی تا هزار بار ظرفت را بشکند و تو هر دفعه با یک ظرف دیگر برگردی و کوته فکران بنگرند که دوست داشتن یعنی انتظار بی منت برای برگشتن از روزهای مرگبار زندگی که در آن دروغ و نیرنگ افتخار است نه ذلت....دوست داشتن یعنی در بیابان همچو مجنون اگر یارت در کنارت نیست با نقش کشیده شده از صورتش بر روی خاک عشق بازی کردن و ترانه سرودن....تا نیرنگ کاران بدانند نیرنگشان دگر کارساز نیست در روح و قلب عاشق و عشق یعنی دیوانگی تا سر حد جنون مجنون و دوست داشتن تا مرز جنون همچو فرهاد... حال هر کس عاشق است یا علی....

در میان تاریکی این روزها ستاره ای می درخشد ، تنهاترین ستاره و غریبترین ستاره در این ظلمت روزها...ستاره ای که همیشه با درخشش به آدمها امید می دهد و همیشه راهنمای آدم هاست.....بیا ای دل به این تنها ستاره اقتدا کنیم تنها ستاره ای که اگر نبود هیچ گاه راه خود را نمی توانستیم بیابیم نمی دانم چرا این تنها ستاره با صفاتش مرا به یاد خدایی یگانه می اندازد که بعضی از آدمیان او را پرستش می کنند...آری این همان خدای یگانه است خدایی که عاشق بنده هایش است اما بنده هایش فقط در لفظ و گفتار عاشقش هستند و مثل بقیه در عمل هیچ آه آه آه به راستی که غریبی در این زمین خدایـــــــــــــــــــــــــــــــــــا...... آه

گاه شکستی و گاه شکستنت ای دل از شکستن باکم نیست اما از آشنایانم دل گیرم که چرا دوباره شکستنت ای دل.....با خود می گویم که دل شکسته مگر دوباره می شکند؟ نه ولی خیلی ها شکسته های دلت را هم زیر پا بیشتر می شکنند درست بمانند کسی که بر روی خرده شیشه های یک بطری شکسته راه می رود تا صدای خورد شدن خرده شیشه هارا بشنود....ای دل تو حواست را جمع کن که هر شکستنیی ارزش خود را از دست می دهد جز دل چرا که دل شکسته نزد خدا ارزش بیشتری دارد...پس هر گاه شکستی خودت برو و خرده هایت را تحویل خدا بده تا شاید ببیند که روزی هزار بار می شکنی و به رحم بیاید دل رحمان و رحیمش و تو را با خود ببرد از این دنیای بی وجدان.........