TA.RA

در چشم های تو ... هزاران فال قهوه است ! که بی خوابی های مرا تعبیر می کند ...

گناه نه ! چاره ای نبود... طعم سیب می داد لب هایت طاق زدم بهشت را ، با آغوشت...!

قلمرو حکمرانی اش هر لحظه تنگ تر می شد به تنگی یک شهر یک خانه یک اتاق و کفش هایش... خود را سوزاند بر خاکستر پیکرش تف انداخت سپس انگشتش را به ملاط سیاه آغشته کرد و بر سنگ قبرش نوشت: هیچ کس!

زندگی را نفسی ارزش غم خوردن نیست و دلم بس تنگ است بی خیالی, سپر هر درد است باز هم میخندم آن قدر میخندم تا غم از رو برود

در بازگشت از زیارت " تنهایی " خنده سوغات بیاور من هم پیش پایت " سکوت " را سر می برم

بگذار همینگونه کودکانه بماند خنده های گه گاه بیا بزرگ نشویم ... بیا قرار بگذاریم من و تو غم های بزرگانه را دچار نشویم ...

به شانه ام زده ای که تنهائی ام را تکانده باشی ! به چه دلخوش کرده ای ؟ تکاندن برف از شانه های آدم برفی ؟!

گرچه چشم ها باز است ولی باور کن بیداری با بی خوابی خیلی تفاوت دارد ... مثل من ، که شاد باشم یا غمگین لبم خندان است.. !

من یک عابر پیاده هستم واژه‌هایم را عنکبوت‌های هار به تاراج برده‌اند ! یک عابر پیاده که خواب مانده که قضا شده ... که دیگر با هیچ نمازی به جا آورده نمی‌شود ...! . . .

پس مانده لبهای ترک خورده ات بر روی ته سیگار به جا مانده آن را قاب می گیرم و به دیوار می زنم دیوار تَرَک بر می دارد شاید که دیوار لب باز کرده است

گفتم بگو سکوت کرد و رفت ... و من هنوز ... گوش می کنم ...