masi eng

آبیاری: نسبت به آبیاری بیش از اندازه حساس است.بنابراین زمانی که حدود 5 سانتیمتر از سطح خاک خشک شد نسبت به آبیاری آن اقدام کنید. رطوبت هوا را دوست دارد. می توانید از روش زیر گلدانی حاوی سنگریزه و آب استفاده کنید بدین صورت که یک عدد زیرگلدانی را پر از سنگریزه کنید سپس تا نیمه ارتفاع زیرگلدانی آب بریزید و گلدان محتوی گیاه را بر روی سنگریزه ها قرار دهید . مراقب باشید که کف گلدان با آب در تماس نباشد. اب درون زیرگلدانی به تدریج و در اثر گرمای هوا تبخیر شده و رطوبت مورد نیاز برگسار را تامین می کند. اگر هم می خواهید که از روش غبارپاشی آب بر روی برگسار استفاده کنید بهتر است که از آبهای بدون املاح استفاده کنید. نور: به آفتاب مستقیم نیاز دارد و وجود حدود 8 ساعت نور مستقیم به رشد آن کمک می کند. اگر نور مستقیم کافی نباشد، برگهای این گیاه کاملا باز نمی شوند.دما: دمای شبانه باید بیش از 18 درجه سانتیگراد باشد تا رشد خوبی داشته باشد این مسئله بخصوص در طی زمستان مهم است. اگر دما به زیر 16 درجه سانتیگراد نزول کند کاهش رشد و زرد شدن برگسار شروع خواهد شد. در طی فصل رشد نیز دمای 29-24 درجه برای رشد این گیاه مناسب است. افزایش دما و گرمای هوا از جمله دلایلی است که می تواند بسته شدن برگها را تحریک کند.خاک: از مخلوط خاکی سبک که آب را در خود نگه نمی دارد می توان استفاده کرد به عنوان مثال از مخلوط پیت موس +پرلایت به نسبت مساوی و یا دو قسمت پیت موس+ دو قسمت خاک معمولی + یک قسمت شن یا پرلایت و یا 15٪ خاک برگ+40٪ پیت موس+ 45٪ خاک شنی. در طی فصول بهار و تابستان هر دو هفته با کودهایی مایع مخصوص گیاهان آپارتمانی که میزان فسفر آن بیش از نیتروژن و پتاسیم است و یا با فرمول 10-10-10 و البته با نصف غلظت معمول کوددهی کنید.در طی پاییز و زمستان ماهی یک مرتبه از همین دستور العمل (نصف غلظت معمول کودها هر ماه یک مرتبه ) استفاده کنید. تکثیر: روش اصلی تکثیر این گیاه از طریق بذر است. گیاهان جوان تولید شده از بذر در طی 3-2 ماه اول رشدی نسبتا آهسته دارند و بعد از آن رشد آنها سرعت می یابد. بذرهای این گیاه کوچک هستند و پوششی سخت دارند و همین پوشش جوانه زنی بذرها را با مشکل مواجه می کند.

ساقه در گیاهان جوان به شکل مستقیم رشد می کند اما بعد به مرور زمان و با افزایش سن به شکل خزنده در می آید. ساقه ها نسبتا انعطاف پذیر هستند و ساقه اصلی چند شاخه می شود و به طول 1.5 متر رشد می کند. ارتفاع کلی گیاه معمولا به حدود 70-50 سانیتمتر می رسد اما در صورت مساعد بودن شرایط تا یک متر نیز می تواند ارتفاع بیابد. هر برگ شامل 26-10 برگچه کوچک است(اصطلاحا گفته می شود که برگ از نوع مرکب است) گلهای صورتی و یا ارغوانی رنگ گیاه حساس 3-2 سانتیمتر قطر دارند و در تابستان شکوفا می شود. تعداد گلها در گیاهان جوان اندک است اما با افزایش سن گیاه تعداد گلها نیز بیشتر می شود. همانطور که در مقدمه نیز اشاره شد ، برگهای این گیاه توانایی باز و بسته شدن را دارند که این مسئله در دو صورت اتفاق می افتد. اول اینکه اصولا با فرارسیدن شب برگها بسته می شوند (این عمل از نظر علمی Nyctinastic نامیده می شود) و با دمیدن آفتاب مجدد باز می شوند و حالت دوم زمانی است که برگها در صورت تماس با جسمی دیگر سریعا بسته می شوند که البته بعد از مدتی مجددا به حالت اولیه بر می گردند(این عمل از نظر علمی Seismonastic نامیده می شود). اگرچه گیاه حساس اصولا چند ساله است اما معمولا به شکل یکساله و در فصول بهار و تابستان و به عنوان نوعی کف پوش از آن استفاده می‌شود و سپس با فرارسیدن فصل سرما گیاه خشک می‌شود و از بین می‌رود و سپس در سال بعد مجدد از طریق بذر تکثیر و مورد استفاده قرار می گیرد. ازطرفی می توان در مناطقی که در طی پاییز و زمستان هوایی سرد دارند این گیاه را به شکل گلدانی مورد پرورش و نگهداری قرار داد. از دیگر نامهای این گیاه می توان به این موارد اشاره کرد: Sensitive plant,Humble plant, Shameful plant,Sleeping grass,Touch-me-not-Chuimui,Ant plantچرا برگها بسته می شوند؟ اصولا بسته شدن برگها به دلیل از دست دادن حجمی از آب و سایر محتویات داخل سلولها است. زمانی که دیواره سلول آب خود را از دست می دهد منجر به خم شدن برگ می شود. این مسئله در بسیاری از افراد زیرخانواده Mimosoideae از خانواده Fabaceae وجود دارد. برخی از اعضای این زیرخانواده همانند گیاهان حساس از این مسئله به عنوان نوعی دفاع در برابر حملات احتمالی و خطرات همچون حشرات گیاهخوار استفاده می کنند. بدین صورت که با برخورد جسمی به سطح برگها حجم زیادی از مواد شیمیایی همانند یون پتاسیم و به دنبال آن آب از داخل سلول به بیرون راه می یابد و فشار درون دیواره های سلول به ناگهان کاهش می یابد که منجر به افتادگی برگها می شود.

گیاه گلدانی- گیاه حساس (میموسا)Mimosa گیاه حساس با نام عملی Mimosa pudica به خانواده Fabaceae و راسته Fabales تعلق دارد که بومی آمریکای جنوبی و مناطق مرکزی قاره آمریکا است و به شکل گیاهی خزنده رشد می کند. گیاه حساس چندساله است و به دلیل حساسیتی که برگهای آن در تماس با سایر اجسام نشان می دهند، مورد توجه قرار گرفته اند. برگهای این گیاه در برابر تماس با سایر اجسام عکس العمل نشان داده و خود را جمع می کنند اما بعد از گذشت چند دقیق مجددا به حالت اولیه و طبیعی خود باز می گردند. از طرفی گلهای کوچک این گیاه نیز از زیبایی خاص خود برخوردارند. اگرچه در برخی از نقاط دنیا این گیاه را به عنوان گیاهی زینتی در گلدان نگهداری می کنند اما در برخی از نقاط دیگر بخصوص موطن آن، گیاه حساس گاهی به دلیل رشد سریعی که دارد همانند یک علف هرز برای کشاورزان مزاحمت ایجاد می کند.

[Hidden Content] [Hidden Content] [Hidden Content] منبع: [Hidden Content]

آبیاری: گل یخ به شکل متوسط و میانه ای به آب نیاز دارد و البته نباید خشکی بکشد. خشکی کشیدن گیاه مانع از رشد مناسب آن و عدم گلدهی خواهد شد. بنابراین به گونه ای گیاه را آب دهید که همواره مقداری رطوبت در اطراف ریشه های گیاه باشد. بدین منظور سطح خاک را بررسی کنید زمانی که متوجه شدید رطوبت سطح خاک تا حدودی از بین رفته است نسبت به آبیاری گیاه اقدام کرد. همچنین خاک این گیاه نباید غرقابی شود و آب در آن بماند و این مسئله بخصوص در مورد گیاهانی که در فضای باز کاشته شده اند و در طی زمستان که میزان بارندگی زیاد است از اهمیت برخوردار است. در صورت بروز چنین شرایطی ریشه های گیاه خواهند پوسید و گیاه از بین خواهد رفت. اگر در طی فصل گلدهی متوجه ریزش گلها شدید ، غرقابی بودن خاک یکی از دلایل این مسئله است.نور: مکانی با نور مستقیم آفتاب حداقل به میزان 8-6 ساعت نیاز دارد . اگر قصد کاشتن آنرا در فضای باز دارید کاشت آن در پای دیوار جنوبی و همچنین غربی نتیجه خوبی را به همراه دارد البته چنین موقعیتی در مناطقی که تابستانهای ملایم دارند مناسب است و در مناطقی که تابستانهایی گرم دارند دیوارهای شرقی و شمالی مناسب تر هستند زیرا گیاه را از تابش آفتاب در بعد از ظهر محافظت می کنند. همچنین در مکانهایی که تابستان گرم دارند مکان نیمه سایه –نیمه آفتاب را ترجیح می دهد. وجود سایه بیش از اندازه یکی از دلایل عدم گلدهی گیاه و بلند شدن و انعطاف پذیری بیش از اندازه ساقه های گیاه است. دما: به طور کل این گیاه سرمای هوا را در زمستان تا 23- درجه سانتیگراد تحمل می کند اما سرمای هوا و وزش بادهای سرد زمستانه موجب به تعویق افتادن گلدهی می شود بنابراین اگر چنین شرایطی در محیط شما وجود دارد بهتر است که گیاه را در مکانی قرار دهید که به دلیل وجود دیگر گیاهان و یا دیواره های اطرف ، از وزش چنین بادهایی در امان است. در طی تابستان بخصوص در مناطقی که تابستان گرم دارند بهتر است که ریشه ها را با استفاده از لایه ای از موادی همانند خاک برگ از گرم شدن بیش از اندازه محافظت کرد.همچنین در چنین شرایطی باید گیاه را در مکانی کاشت که بخصوص از زمان ظهر به بعد از آفتاب مستقیم در امان باشد.خاک: این گیاه در مورد خاک سختگیر نیست اما حتما خاک باید به گونه ای باشد که آب را در خود نگه ندارد و از زهکش خوبی برخوردار باشد . زیرا ماندگاری اب در طی زمستان بخصوص در مورد نمونه هایی که در فضای باز کاشته شده اند می تواند منجر به پوسیدگی و از بین رفتن ریشه های گیاه شود. اصولا زهکش نامناسب خاک و خاکهای سنگین از دلایل چروکیدگی و زردی برگهای این گیاه است.بنابراین استفاده از خاک برگ و کودهای پوسیده دامی در زمان تهیه مخلوط خاک می تواند به بافت بهتر خاک و سبک شدن آن و در نهایت رشد بهتر این گیاه کمک کند. برای کوددهی این گیاه می توان از کودهای محلول که فرمولی کامل دارند (میزان سه عنصر اصلی برابر باشد) در طی فصل رشد استفاده کرد . غلظت کود و فواصل کوددهی باید با توجه به دستورالعمل کارخانه سازنده باشد. همچنین گاهی تصور می شود که به دلیل گلدهی این گیاه در طی زمستان، می توان گلدهی را در فصول پاییز و زمستان نیز ادامه داد که این کار کاملا اشتباه است. عدم قطع کوددهی در اواخر تابستان و ادامه دهی این کار منجر به تحریک رشد ساقه های جوان و عدم استحکام لازم آنان جهت زمستان گذرانی می شود و احتمال آسیب رسی به ساقه ها بر اثر سرمای زمستان افزایش می یابد. تکثیر: کاشت بذر در اوسط الی اواخر بهار یکی از راه های تکثیر این گیاه است.در واقع بذرهای موجود بر روی گیاه مادری در اواسط بهار الی اوایل تابستان می رسند و می توان از آنان استفاده کرد. برای آنکه بذر رسیده را مصرف کنید صبر کنید تا پوشش میوه های گیاه تغییر رنگ دهند و تا حدودی حالتی خشکیده بیابند سپس می توانید از بذرهای داخل چنین میوه ای استفاده کنید. البته از زمان کاشت بذر تا بالغ شدن و گلدهی گیاه بین 5 الی 12 سال طول می کشد. بذرها را ابتدا برای مدت دو ساعت در آب بخیسانید و سپس برای سه روز در مکانی گرم قرار دهید و سپس برای 8-5 هفته آنان را در یخچال (دمای حدود 5 درجه ) قرار دهید. این کارها باغث می شود که میزان جوانه زنی این بذرها افزایش یابد. بعد از کاشتن بذرها و در صورت وجود دمای 13 درجه سانتیگراد جوانه زنی بذرها در حدود دو ماه طول می کشد. بهتر است که اگر قصد کاشتن گیاهان جوان حاصل از بذر را در فضای آزاد دارید، حدود یک سال دست نگهدارید و گیاهان جوان را برای اولین زمستان در داخل گلدان و در در محیط محافظت شده ای نگهداری کنید تا کمی بزرگتر شوند. سپس بعد از گذران اولین زمستان ، در اواخر بهار و یا اوایل تابستان سال بعد نسبت به کاشت آنان در فضای آزاد اقدام کنید. [Hidden Content] تصویر فوق: گیاهی جوان که حاصل از کاشت بذر است. گرفتن قلمه نیمه چوبی (یعنی قلمه‌ای که تا حدودی چوبی شده است و سبز رنگ نیست اما هنوز تا حدی انعطاف دارد که بتوان آنرا خم کرد بدون آنکه بشکند) و کاشت آن بخصوص در اوایل الی اواسط تابستان از دیگر راه های تکثیر این گیاه است . البته ریشه دهی چنین قلمه هایی از این گیاه تا حدودی سخت است به همین دلیل برخی از پروش دهندگان قلمه های سبز گیاه را ترجیح می دهند. قلمه سبز از ساقه های جدید و جوان گیاه در بهار و یا اوایل تابستان تهیه میشود که برگ نیز دارند . این نوع قلمه را از ساقه هایی تهیه کنید که در آن سال گلدهی نداشته باشند زیرا احتمال ریشه دهی این ساقه ها بیشتر است. قلمه را به طول حدود 15-12 سانیتمتر تهیه کرده و برگهای پایین را حذف کنید و در بستری سبک که رطوبت را نگه می دارد همانند مخلوط خاک برگ + کوکوپیت و یا ترکیبات مشابه بکارید. قلمه ها را در مکانی روشن اما کاملا به دور از نور مستقیم آفتاب نگهدارید و مراقب عدم خشک شدن بستر کاشت باشید. کشیدن کیسه پلاستیکی شفاف بر روی قلمه ها به ماندگاری رطوبت در اطراف آنان کمک می کند که این امر برای ریشه زایی بسیار مهم است. با این وجود درصد ریشه زایی قلمه های این گیاه پایین است. روش دیگر تکثیر که از دیگر روشها ساده تر است خوابانیدن ساقه ها در بهار است که فقط کافی است در فصل بهار ساقه ای را که انعطاف پذیری خوبی دارد و بدون شکستن خم می شود را در خاک قرار دهیم به نحوی که قسمتی از آن در زیر خاک مدفون شود. این قسمت در اثر تماس با خاک مرطوب به تدریج ریشه می دهد و پس از حدود 10-9 ماه می توان این ساقه را که اکنون به گیاهی مستقل تبدیل شده است از گیاه مادری جدا کرد و در مکانی جداگانه آنرا کاشت. گیاه حاصل از این روش همان سال اول توانایی گلدهی را دارد. افات و بیماری: از جمله آفات این گیاه می توان به شته ، انواع کنه های گیاهی و سوسکهای برگخوار اشاره کرد. این گیاه معمولا به بیماریها مقاوم است و بجز مواردی که زهکش نامناسب خاک و ماندگاری آب در خاک منجر به خفگی ریشه ها و از بین رفتن گیاه می شود بیماری های خاصی آنرا تهدید نمی کند.هرس: این گیاه به هرس زیادی نیاز ندارد اما در صورت لزوم زمان هرس این گیاه بعد از اتمام فصل گلدهی گیاه است و هرس را به منظور کنترل تعداد شاخسار گیاه و جلوگیری از تراکم بیش از اندازه شاخسار در میان گیاه انجام می دهیم. قطع شاخه های بسیار چوبی و مسن گیاه می تواند منجر به تشویق گیاه به رشد شاخه های جدید و در نهایت منجر به افزایش گلدهی گیاه شود. ساقه های مسن را می توان تقریبا تا نزدیکی خاک کوتاه کرد و فقط کافی است 3-2 جوانه بروی آنان نگهداری شود. این جوانه ها شروع به رشد می کنند و ساقه هایی جوان و جدید را ایجاد می کنند. لازم به یادآوری است که اگر زمان هرس این گیاه را به تعویق بیاندازید و به جای اینکه دقیقا بعد از اتمام گلدهی عمل هرس را انجام دهید چند هفته بعد از اتمام گلدهی گیاه را هرس کنید، حتما از گلدهی فصل آینده این گیاه کم خواهید کرد.

[Hidden Content] تصویر فوق: ظاهر گیاه در اواخر زمستان و زمانی که به گل نشسته است. [Hidden Content] تصویر فوق: ظاهر گیاه در طی فصل رشد و زمانی که برگ دارد. [Hidden Content] تصویر فوق: برگ گیاه [Hidden Content] تصاویر فوق: گلهای گیاه تصویر فوق: میوه های گیاه

گل یخ با نام علمی Chimonanthus praecox به خانواده و راسته تعلق دارد و بومی کشور چین است. در جنس این گیاه شش گونه وجود دارد که برخی بیش از دیگران مورد توجه قرار گرفته اند. به طور کل گیاهان متعلق به این جنس بوته هایی خزانپذیر و یا همیشه سبز هستند که 13-2 متر ارتفاع می یابند و برگهایشان 20-7 سانتیمتر طول و 7-3 سانتیمتر عرض دارد. گلهای زرد رنگ و یا سفید رنگ این گیاه 3-2 سانیتمتر قطر دارند و میوه این گیاه که به شکل کپسولی کوچک است 4-3 سانتیمتر طول دارد. یکی از گونه های این گیاه با نام Chimonanthus praecox نمونه ای است که به شکل گسترده در زمینه گلها و گیاهان زینتی مورد کاشت و پرورش قرار می گیرد و دلیل آن گلهای بسیار خوش عطری است که در طی زمستان تولید می کند. [Hidden Content] به همین دلیل به این گیاه گل یخ گفته می شود و در زبان انگلیسی نیز آن را wintersweet می نامند. برخی از ارقام این گیاه تا کنون پرورش یافته اند که گلهایی درشت تر اما با عطری کمتر دارند. نمونه متداول گیاه گل یخ Chimonanthus praecox به طور کل گیاهی با رشد نسبتا زیاد و شاخساری خزانپذیر است که به ارتفاع 4 متر می‌رسد . ساقه ها ابتدا حالتی ایستاده دارند اما بعد از مدتی حالتی کمانی می یابند. برگها بافتی نسبتا ضخیم و خشن و 29-5 سانتیمتر طول و 12-2 سانیتمتر عرض دارند. گلهای بسیار معطر بین 1.5 الی 4 سانتیمتر قطر و 21-15 عدد گلبرگ زرد رنگ دارد که گلبرگهایی که در قسمت مرکزی قرار می گیرند گاهی ته مایه ای از رنگ ارغوانی را نشان می دهند. گلها در طی زمستان بر روی ساقه های عاری از برگ این گیاه شکوفا شده و خودنمایی می کند.میوه های نسبتا چوبی این گیاه 6 سانتیمتر طول و 2.5 سانتیمتر عرض دارند که از زمان شکل گیری می توانند در حدود یک سال بر روی گیاه باقی بمانند. توجه داشته باشید که بذرهای این گیاه سمی است و نباید خورده شود. ارقام C. praecox 'Grandiflorus' و C. praecox 'Luteus' از جمله ارقام معروف و محبوب این گیاه هستند.

آبیاری: یاس بنفش به آبیاری متوسط نیاز دارد یعنی اگر اجازه دهید که سطح خاک تقریبا خشک شود و سپس گیاه را آب دهید مشکلی برای گیاه پیش نمی آید. البته سعی کنید که گیاهان جوان خشکی نکشند اما گیاهان بالغ اصولا مقاومتی بیشتر در برابر خشکی خاک دارند و مدت زمان طولانی تری این مسئله را نسبت به گیاهان جوان تحمل می کنند. از طرفی آبیاری بیش از اندازه و خیس بودن همیشگی خاک پای گیاه نه تنها کمکی به رشد گیاه نمی کند بلکه می تواند منجر به کاهش گلدهی گیاه و همچنین خفگی و پوسیدگی ریشه ها شود که این مسئله را می توان در برگسار گیاه به شکل زردی برگها و ریزش آنان مشاهده کرد. نور: این گیاه به نور مستقیم آفتاب حداقل به میزان 8-6 ساعت در طول روز نیاز دارد. کمبود نور موجب بلند شدن ساقه ها و زیاد شدن فاصله برگها از یکدیگر، پریدگی رنگ برگسار ، عدم گلدهی و یا خوشه هایی با تعداد گل اندک و همچنین فاصله بیشتر میان گلهای موجود بر روی گل آذین می شود. زیاد بودن نور معمولا به این گیاه آسیب نمی رساند مگر آنکه گیاه جوان باشد و هنوز در خاک محل کاشت مستقر نشده باشد. با آبیاری منظم و جلوگیری از خشکی کشیدن گیاه در چنین شرایطی می توان مانع از صدمه آفتاب به این گیاه شد اما به هر حال احتمال سوختن نوک و حاشیه برگها به دلیل آفتاب شدید در شرایطی که هوا گرم است وجود دارد.دما: یاس بنفش به سرمای زمستانه مقاوم است و برخی ارقام آن دما را تا حدود 30- نیز تحمل می کنند اما به هر حال برگهای جوان می توانند در اثر سرمای ابتدای بهار صدمه دیده و خشک و سیاه شوند اما گیاه از بین نخواهد رفت. حتی این گیاه برای گلدهی مناسب در فصل رشد نیاز به سرمای زمستانه دارد و در مناطقی که زمستانهایی ملایم و معتدل دارند گلدهی این گیاه چندان خوب نیست. پایین ترین دمایی که گیاه بدون مشکل به رشد خود ادامه می دهد حدود 15 درجه است و همچنین تا حدود 25 درجه نیز گلدهی به خوبی صورت می گیرد. با گرمتر شدن هوا کمی از گلدهی کاسته می شود و خوشه های گل ممکن است به آن پرپشتی که در هوای خنکتر ایجاد می شدند ، به چشم نیایند. خاک: یاس بنفش در مورد خاک چندان سخت گیر نیست . اما وجود زهکش مناسب و عدم سنگین و یا سبک بودن خاک می تواند به رشد آن کمک کند. بنابراین در زمانی که خاک این گیاه را آماده می کنید اگر در زمان پر کردن گودال محل کاشت از مخلوط خاک برگ+خاک معمولی+کود بسیار پوسده گاوی استفاده شود، محیط خوبی برای رشد ایجاد می کند. توجه داشته باشید که کود حتما باید بسیار پوسیده باشد در غیر اینصورت موجب سوختن ریشه های گیاه می شود که اثر آنرا می توان به شکل کاهش رشد عمومی گیاه و پریدگی رنگ و پژمردگی عمومی برگسار مشاهده کرد. با شروع فصل بهار می توانید یک لایه خاک برگ+کود پوسیده دامی بر روی سطخ خاک در زیر درخت پخش کنید تا علاوه بر جلوگیری از گرم شدن بیش از اندازه سطح خاک به دلیل تابش نور آفتاب، مواد غذایی موجود در موارد یاد شده به تدریج وارد خاک شده و مورد استفاده گیاه قرار گیرد. کوددهی بیش از اندازه این گیاه یکی از موانع گلدهی مناسب آن به شمار می رود . بنابراین اگر می خواهید از کود شیمیایی استفاده کنید فرمولهای ملایم همانند 10-10-10 در اوایل فصل رشد استفاده کنید اما بیش از آن توصیه نشده است. تکثیر: بدرهای گیاه را می توان در عمق 5 سانتیمتری در مخلوط خاکی سبک و مرطوب کاشت و ظرف محتوی آنان را 90-60 روز در یخچال قرار داد. یعنی برای جوانه زنی بذرهای گیاه دوره سرمایی مرطوب مورد نیاز است. برای رفع این نیاز می توان بذرها را در فصل پاییز مستقیما در خاک باغچه کاشت تا چنین نیازی در طی فصل زمستان برطرف شود. 4-3 سال طول می کشد تا گیاه حاصل از بذر بتواند گل بدهد. کاشت بذر اکثرا برای تولید پایه این گیاه و استفاده از آن در شیوه تکثیر از طریق پیوند زنی استفاده می شود. زیرا گفته می شود گیاه حاصل از کاشت بذر از سیستم ریشه ای قوی تری نسبت به گیاه حاصل از کاشت قلمه برخورد دار است. بنابراین بعد از کاشت بذر و رشد گیاه جوان، از گیاه دیگری که گلدهی باکیفیت و باکمیت بالایی دارد پبوندک تهیه شده و بر روی پایه حاصل از رشد بذر پیوند می شود. عمل پیوند روشهای مختلفی دارد و در مورد گیاهان یاس بنفش از پیوند اسکنه استفاده می شود . در این پیوند بعد از سربرداری از پایه، یک شکاف یا دو شکاف عمود بر هر در مقطع عرضی پایه ایجاد شده و پیوندکها که در اصل ساقه هایی کوچک حاوی چند جوانه هستند در شکاف ها قرار داده می شوند به گونه ای که لایه های زاینده پایه و پیوندک روی هم قرار گیرند. قلمه نیمه رسیده یا نیمه چوبی که در اواسط تابستان تهیه میشود راه دیگر تکثیر این گیاه است.طول مناسب قلمه ها حدود 15 سانتیمتر است و استفاده از هورمونهای ریشه زایی به روند ریشه دهی قلمه ها کمک می کند. قلمه ها را می توان در بستری سبک که رطوبت نگه می دارد همانند پرلایت ، کوکوپیت + پرلایت، خاک برگ + پرلایت و ...کاشت و در مکانی به دور از نور مستقیم آفتاب قرار داد. مراقب عدم خشک شدن بستر کاشت باشید. ریشه زایی 6-3 هفته طول می کشد. پاجوشهای برآمده از ریشه های این گیاه راه دیگر تکثیر آن هستند که می توان از گیاه مادری آنان را جدا کرد و به شکل گیاهی مستقل آنان را کشت کرد. این گیاهان در طی 3 سال می توانند بالغ شوند و گلدهی خوبی داشته باشند. البته توجه کنید که اگر گیاه شما از نوع پیوندی است، گیاهی که از این طریق تکثیر می شود به طور کل با گیاه مادری متفاوت است زیرا از سیستم ریشه گیاه برآمده و با خصوصیت آنچه که در قسمت هوایی گیاه فعالیت و گلدهی دارد متفاوت است. خوابانیدن شاخه راه دیگر تکثیر این گیاه است که میتوانید یک شاخه را خم کرده و قسمتی از آنرا در زیر خاک مدفون کنید . این عمل را می توانید در بهار انجام دهید. قسمتی که در زیر خاک مدفون است تا پاییز ریشه داده و می توان آنرا به عنوان گیاهی مستقل از گیاه مادری جدا کرد. آفات و بیماری: سفیدک پودری یکی از بیماری های شایع این گیاه است که بخصوص در اواخر تابستان برای این گیاه مشکلاتی را ایجاد می کند. بیماریهای قارچی مانند لکه برگی نیز گاهی مشاهده می شود. از آفات شایع نیز می توان به شته ، معدنچی برگ، شپشکهای سپردار و زنبورهای برنده برگ (برگها را به شکل هلالی می کند) اشاره کرد.هرس: گیاهان جوان تا 4-3 سال اولیه رشد نیازی به هرس ندارد اما یاسهای بزرگتر را می توان هرس کرد هرس را هرگز در اواخر تابستان در طی پاییز و یا زمستان انجام ندهید این کار موجب کاهش گلدهی این گیاه می شود. ساقه های گیاه که بیش از 6-5 سال عمر ندارند گلدهی مناسبی دارند و ساقه های مسن تر گلدهی کمتری دارند . گلهایی که روی ساقه های مسن تر تشکیل می شود کوچکتر کمتر و اکثرا در نوک ساقه شکل می گیرند . اینکه ساقه ها را به چه میزان می خواهید هرس کنید بستگی به سن و سال ساقه ها و همچنین تصمیم شما در رابطه با شکل و فرم کلی گیاه دارد یعنی زمانی که مثلا می خواهید گیاه بیشتر حالت درختچه ای داشته باشد تا بوته ای باید رشد ساقه های موجود در قسمت پایین گیاه را کنترل کرد و یا اگر تمایل دارد گیاه بیشرت فرم و شکل رشد بوته ای داشته باشد با عمل سرزنی می توان رشد ساقه های جانبی را تحریک کرد. البته فراموش نکنید اگر علاقه دارید که گیاه همانند درختچه ای کوچک رشد کند بهتر است که حتما چندین تنه داشته باشد و داشتن 2-1 تنه برای این گیاه مناسب نیست و موجب ضعیف شدن قسمت بالایی گیاه و عدم گلدهی مناسب آن می شود . به هر حال اصولا هرس را بعد از اتمام گلدهی گیاه انجام دهید زیرا باید بدانید که کدام شاخه گل داده است و کدام یک گل نداده است. همچنین پاجوشهای کوچکی را که از زیر سطح خاک بیرون آمده اند را قطع کنید. این پاجوشها تنها منجر به جذب انرژی گیاه و مانعی برای گلدهی بهتر آن هستند برخی پرورشدهندگان معتقدند که لزومی ندارد که هر سال عمل هرس را انجام داد . مثلا در مورد کنترل گلدهی گیاه و افزایش گلدهی توجه داشته باشید زمانی که گلدهی گیاه کاهش یافت و یا گلها ریز شدند ، می توان نسبت به هرس گیاه جهت بیشتر و درشت تر شدن گلهای آن اقدام کرد. اما برخی دیگر به هرس ساللیانه این گیاه معتدقدند.به طور کل در هرس سالیانه ساقه های شکسته ، بیمار، آنانی که موجب ازدحام مرکز گیاه شده اند و ساقه هایی را که گلدهی خوبی دیگر ندارند قطع می شوند. گفته می شود ساقه هایی که ضخامت آنان به اندازه یک مداد معمولی است از جمله ساقه ها با بهترین گلدهی هستند و باید نگهداری شوند. جدا سازی گلها بعد از پژمردگی آنان نیز عمل دیگری است که باید انجام شود تا انرژی گیاه صرف رشد بذرها نشود . با عمل هرس می توان نسبت به جوان سازی گیاه نیز اقدام کرد بدین صورت که هر چند سال یکبار می توان ساقه های بسیار مسن گیاه را تا نزدیکی سطح خاک کوتاه کرد.. اگر گیاه شما برای مدت زمان طولانی است که هرس نشده و واقعا شکل و فرم نامناسبی پیدا کرده است بهتر است هرس گیاه را برای جوان سازی در طی چند سال انجام دهید و به شکل ناگهانی تمامی ساقه های مسن گیاه را قطع نکنید زیرا این کار (قطع تمامی ساقه های مسن در یک مقطع زمانی ) منجر به شوکه شدن گیاه و رشد تعداد بیشماری پاجوش خواهد شد. بنابراین در سال اول برنامه هرس برای احیا و جوان سازی یک گیاه یاس بنففش می توانید حدود یک سوم ساقه های مسن و چوبی را از گیاه جدا کنید. در سال دوم برنامه هرس، حدود نیمی از ساقه های باقیمانده را از گیاه جدا کنید و در سال سوم این برنامه ، مابقی ساقه های مسن را قطع کنید. در سالهای بعد نیز برنامه هرس عادی را انجام دهید یعنی ساقه هایی که برای حدود دو سال متوالی گلدهی داشته اند را می توان کوتاه کرد تا رشد ساقه های جدید تحریک شود.

[Hidden Content] تصویر فوق: برگ گیاه [Hidden Content] تصویر فوق: تشکیل شدن میوه بعد از گلها. این میوه ها در اصطلاح گیاهشناسی نوعی کپسول هستند که در زمان رسیدن قهوه ای رنگ می شوند و درون هر یک دو عدد بذر وجود دارد. [Hidden Content] [Hidden Content] تصاویر فوق: ارقام مختلفی از یاس بنفش. همانطور که ملاحظه می کنید این گیاه رنگهای دیگری همانند سفید و صورتی نیز دارد اما به دلیل اینکه اغلب ارقام آن طیف های گوناگونی از رنگ بنفش را دارند با نام یاس بنفش شناخته شده اند.

یاس خوشه ای با نام علمی Syringia vulgaris به خانواده Oleaceae و راسته Lamiales تعلق دارند و بومی شبه جزیزه بالکان است که معمولا در فضای آزاد کاشته می شود. یاس بنفش درختچه و یا درختی کوچک با چند ساقه اصلی است که میتواند تا 7-6 متر ارتفاع بیابد و قطر ساقه ها به 20 سانتیمتر برسد. پوست تنه خاکستری یا خاکستری – قهوه‌ای است و ساقه‌های جوانتر سبز رنگ هستند. برگها 12-4 سانتیمتر طول و 8-3 سانتیمتر عرض دارند. گلهای بسیار زیبای این گیاه هر یک 10-6 میلیمتر طول دارند و تعداد زیادی از گلها بر روی یک محور که 18-8 سانتیمتر طول دارد قرار گرفته‌اند و منظره‌ای بسیار زیبا ایجاد می کنند. [Hidden Content] اصطلاحا گفته می شود که گل آذین (مجموعه گلهای) این گیاه خوشه ای است. گلهای این گیاه معمولا بنفش رنگ (طیفهای مختلفی از رنگ بنفش ) هستند اما ارقامی با رنگ سفید و صورتی نیز جود دارد اما به هر حال رنگ اکثر ارقام بنفش رنگ است و به همین دلیل گاهی این گیاه یاس بنفش نیز نامیده می شود. گلها عطری شیرین دارند و در اواخر بهار و یا اوایل تابستان شکوفا می شوند.البته توجه داشته باشید که ارقامی نیز وجود دارند که دیرتر و یا زودتر گل می دهند. میوه های این گیاه کپسولهایی کوچک به طول 2-1 سانتیمتر است که قهوه ای رنگ هستند و در درون هر میوه دو عدد بذر وجود دارد. این گیاه در زبان انگلیسی Common Lilac و یا Lilac خوانده میشود.

هرس : برای کنترل رشد ساقه ها می توان ساقه هایی را که بیش از اندازه بلند شده اند کوتاه کرد. در مورد میزان کوتاه کردن یک ساقه قانون خاصی وجود ندارد اما در یک مقطع زمانی نسبت به کوتاه کردن تعداد 3-2 عدد ساقه اقدام کنید و نه بیشتر تا به گیاه استرس بیش از اندازه وارد نشود. همچنین با سربرداری ساقه ها می توان تولید ساقه های جانبی و افزایش گلدهی را تحریک کرد. [Hidden Content] [Hidden Content] [Hidden Content] [Hidden Content] منبع: [Hidden Content]

پرورش گیاه به شکل گلدانیشرایط محیطی مورد نیاز برای پرورش و نگهداری آپتنیا آبیاری: گل ناز آفتابی اصولا به آبیاری زیادی نیاز ندارد بخصوص اینکه گیاهان بالغ خاک خشک را تا حدود قابل قبولی تحمل کرده و مشکلی برای آنان پیش نمی آید. حتی گیاهان جوان را نباید زیاد آبیاری کرد به بیان دیگر نباید خاک این گیاه رطوبت همیشگی داشته باشد و خیس باقی بماند . این شرایط ابتدا موجب رنگ پریدگی و زردی برگسار ، کاهش رشد ، پوسیدگی ریشه و ساقه های این گیاه و در نهایت از بین رفتن آن می‌شود. در مورد گیاهان جوان زمانی که خاک رطوبت خود را در حال از دست دادن است (سطح خاک حالتی نیمه مرطوب نیمه خشک دارد) و گیاهان بالغ را زمانی که سطح خاک تا عمق حدود 2-1 سانیتمتری خشک شده است آبیاری کنید. نور: ناز یخی به محیطی پر نور و روشن با آفتاب مستقیم به مدت 8-6 ساعت در طی روز نیاز دارد. نور کم محیط منجر به علفی و بلند شدن ساقه ها و افزایش فاصله برگها از هم و کاهش گلدهی گیاه می شود. حتی نور کم محیط می تواند منجر به عدم شکوفایی کامل غنچه های گل شود. در روزهای گرم تابستان اگر مکان آنان در طی بعد از ظهر از سایه برخوردار باشد ، زمینه بهتری برای رشد آنان فراهم می شود. در طی زمستان اگر این گیاه در بالای 15 درجه نگهداری شود و نور مناسب نیز برای آن فراهم شود کم و بیش گلدهی آن ادامه خواهد یافت دما: تا زمانی که دمای شبانه به زیر 10 درجه سانتیگراد نزول نکرده است این گیاه به رشد خود ادامه می دهد. البته نمونه 'Red Apple' دما را تا حدود 2 درجه سانتیگراد تحمل می کند و از بین نمی رود.خاک: خاک این گیاهان باید از زهکش خوبی برخوردار باشد تا بتواند باقیمانده آب ناشی از آبیاری را به خوبی از خود عبور دهد و خیس باقی نماند. مثلا مخلوط خاکی که برای کاکتوسها استفاده می شود برای این گیاه نیز مناسب است به عنوان مثال می توان از سه قسمت خاکهای کیسه ای که مخصوص گیاهان گلدانی به فروش می رسند + یک قسمت پرلایت + یک قسمت شن و یا مخلوط یک قسمت خاک معمولی+ دو قسمت شن + دو قسمت پیت موس استفاده کرد. اگر در زمان تهیه خاک از کود پوسیده دامی استفاده کرده اید نیازی به مصرف کود در طی فصل رشد نیست و اگر هم نسبت به کمبود مواد غذایی در خاک واقف هستید مصرف کود یک یا دو مرتبه در طی فصل رشد (مثلا یک بار اوایل بهار و مربته دوم اوایل تابستان ) کافی است. استفاده بیشتر از کودها منجر به رشد رویشی بیش از اندازه این گیاه و عدم گلدهی آنان می شود. همچنین برخی از پرورش دهندگان استفاده از کودها را با نصف غلظت توصیه کرده‌اند. اگر هر ماه اصرار به استفاده از کودها را دارید حتما غلظت آنرا به یک چهارم کاهش دهید. تکثیر: از قلمه های تهیه شده از انتهای ساقه گیاه برای تکثیر آن استفاده می شود.میت وان در طی فصل رشد با یک چاقوی تیز ساقه ای به طول حدود 10 سانتیمتر از گیاه جدا کرد. قلمه را به مدت حدود 3-2 روز در بین دستمال کاغذی در مکانی خشک و نسبتا خنک(به دور از نور مستقیم آفتاب) نگهداری کنید تا رطوبت اضافه آن از بین برود. ابتدا منفذی را با وسیله ای مانند مداد در خاک ایجاد کنید سپس قلمه را در داخل منفذ قرار دهید و سپس با انگشتان دست خود خاک اطراف قلمه را سفت کنید و آنان را آب دهید. از آبیاری بیش از اندازه قلمه ها خودداری کنید زیرا موجب پوسیدگی آنان می شود. در طی چند هفته اول قلمه ها را دور از نور مستقیم آفتاب قرار دهید و بعد از این که متوجهریشه زایی آنان شدید که در حدود 3 هفته طول میکشد( با کنار زدن آرام خاک اطراف ساقه و بررسی ساقه زیر خاک یک قلمه می توان متوجه ریشه زایی قلمه ها شد) می توانید قلمه ها را ابتدا به شرایط نیمه آفتاب و نیمه سایه عادت دهید و سپس میزان آفتاب را بیبشتر کنید. همچنین ساقه های گیاه در قسمتهایی که با خاک در تماس هستند می توانند ریشه بدهند بنابراین گاهی ساقه های موجود بر روی خاک را بررسی کنید اگر متوجه ساقه های شدید که با خاک اتصال برقرار کرده است، می توانید ساقه را ابتدا از گیاه مادری جدا کنید و سپس ساقه را با خاک زیر آن در آورید و به عنوان گیاهی جدید از آن استفاده کنید. از بذرهای گیاه نیز می توان برای تکثیر این گیاه استفاده کرد. بهترین زمان کاشت اوایل بهار است. مخلوط کاشتی سبک( مثلا مثل مخلوط کوکوپیت + پرلایت و یا شن +خاک برگ) استفاده کنید. ابتدا این مخلوط را به خوبی خیس کنید و بعد از گذشت حدود نیم ساعت (در این مدت آبهای اضافه به خوبی از مخلوط کاشت خارج می شود) بذرها را بر روی سطح خاک قرار دهید و با لایه ای نازک از خاک و یا خاک برگ روی بذرها را بپوشانید. البته خاک برگ را قبل از ریختن روی بذرها با الکی که قطر منافذ آن زیر 0.5 سانتیمتر است الک کنید تا بافتی ریز و یکنواخت پیدا کنند. برای آبیاری بذرها در روزهای اول و قبل از جوانه زنی بذرها می توان از غبارپاشی سطح خاک استفاده کرد تا بذرها در خاک جابجا نشوند . بعد از سبز شدن بذرها می توان از آبیاری معمولی استفاده کرد. [Hidden Content]

ناز یخی با نام علمی Aptenia cordifolia به خانواده Aizoacea و راسته Caryophyllales تعلق دارد و بومی آفریقای جنوبی است. گیاهان متعلق به خانواده Aizoacea در زبان انگلیسی با نام عمومی گیاهان یخی Ice plant معروف هستند و این مسئله شاید از جمله دلایلی باشد که ما این گیاه را ناز یخی می‌نامیم.اینکه چرا این گیاه در زبان انگلیسی Heartleaf iceplant (گیاه یخی برگ قلبی!) خوانده میشود دلیل جالبی دارد . آپتنیا بر روی سطح برگ خود کرکهایی دارد که این کرکها می توانند منجر به انکسار و انعکاس نور خورشید شوند و به همین دلیل گاهی به نظر می رسد که کریستالهای یخ بر روی برگ این گیاه وجود دارد. به همین دلیل به آن گیاه یخی گفته شده است.اگر به برگهای این گیاه در برخی از تصاویری که در ادامه مطلب آمده است توجه کنید این درخشندگی را مشاهده خواهید کرد. از طرفی نباید فراموش کنیم که این گیاه و گل ناز از نظر گیاه شناسی خانواده های جداگانه و متفاوتی دارند . اما میتوان گفت که نیازهای محیطی این دو گیاه تا حدود زیادی شبیه یکدیگر است. این گیاهان همیشه سبز، با برگهایی آبدار و رشد نسبتا سریع هستند که در صورت مساعد بودن شرایط محیطی تا 3-2 چند سال به زندگی خود ادامه می دهند اما از آنان به شکل گیاه یکساله نیز استفاده می‌شود. جنس Aptenia دارای چهار گونه است که در بین این گونه ها از Aptenia cordifolia ، A.haeckeliana و رقم A.'Red Apple که در واقع حاصل از دو رگه گیری بین دو گونه یاد شده می باشد، استفاده بیشتری تا کنون شده است. دو گونه دیگر عبارتند از A.geniculiflora و A.lancifoliaساقه‌های گونهAptenia cordifolia می‌تواند تا 60 سانتیمتر نیز رشد کنند. برگها قلبی شکل به طول 3 سانتیمتر دارند. گلهای محبوبترین انواع آن صورتی – ارغوانی رنگ هستند و 1.5 سانیتیمتر قطر دارند و در طی بهار تا پاییز بر روی گیاه شکوفا می شوند. میوه های گیاه حاوی چهار بذر قهوه ای- سیاه رنگ است.این گیاه در زبان انگلیسی علاوه بر Heartleaf iceplant با نامهایی همچون baby sun rose, red aptenia و نیز شناخته می شود. البته این گیاه نمونه هایی با گلهای سفید رنگ و همچنین انواعی با برگهای ابلق نیز دارد. به نظر می رسد که نمونه های سفید رنگ قدرت رشدی نمونه های دیگر (انواعی که گلهایی صورتی - ارغوانی دارند) را ندارد. گونه A.haeckeliana از نظر ظاهری بسیار شبیه Aptenia cordifolia است اما با این تفاوت که برگهایی بیضوی شکل و گلهایی زرد رنگ دارند و به همین دلیل در زبان انگلیسی این گیاه را Yellow sunrose می‌نامند. محبوبترین گیاهان ناز یخی از دو رگه گیری بین دو گونه قبلی بدست آمد و با نام A.'Red Apple خوانده شده‌اند که گلهایی قرمز درخشان و برگهای تقریبا قلبی شکل با رنگ سبز نسبتا کم رنگ دارد و حدود 15 سانتیمتر ارتفاع می یابد و روی زمین نیز 40-30 سانتیمتر فضا اشغال می کند. گلهای Aptenia cordifolia (که طبیعی هستند و حاصل دو رگه گیری نیستند)به رنگ ارغوانی است و برگها بیشتر قلبی شکل هستند تا بیضوی و رنگ سبز آنان نیز تیره‌تر است و همانطور که در مقدمه نیز اشاره شد ساقه های این گیاه تا 60 سانتیمتر نیز رشد می کنند. در بین دورگه های دیگر این گیاه گلهایی با رنگهای صورتی تا قرمز تیره نیز وجود دارد. برخی از انواع این گیاه دارای برگهایی ابلق هستند یعنی بر روی برگها نواحی به رنگهای سفید، شیری و یا مایل به زرد وجود دارد. [Hidden Content] فوق: سمت راست برگ A.'Red Apple و سمت چپ برگ Aptenia cordifolia [Hidden Content] فوق: نمونه هایی از آپتنیا با برگهای ابلق [Hidden Content] [Hidden Content] [Hidden Content] فوق: رنگهای مختلف آپتنیا

[Hidden Content] [Hidden Content] منبع: [Hidden Content]

هرس: در طی فصل رشد گلهای پژمرده را جدا کنید تا انرژی گیاه صرف تولید بذر و دانه نشود بلکه صرف تولید گلهای جدید شود.برای جداسازی حتما از وسیله ای تیز استفاده کنید.جدا کردن با دست می تواند به ساقه های گل آسیب برساند.برش را در حدود 0.5 سانتیمتری از بالای محل اتصال برگ به ساقه بزنید.همچنین هر چند وقت یکبار ساقه های کوچک و خشکیده ای که در مرکز بوته قرار دارند را جدا کنید. هرس اصلاحی و تربیتی گیاه را باید در فصل رکود انجام داد . ساقه های ضعیف را می توان از نزدیکی سطح زمنی قطع کرد اما ساقه های قوی تر را میتوان کوتاه کرد به نحوی که یک سوم و یا نیمی از طول آنان باقی مانده و بقیه قطع شود. البته این نحوه هرس در رابطه با رزهای مینیاتوری بوته ای است رزهای بالا رونده مینیاتوری به نحو دیگری هرس می شوند. هرس این رزها نیز در اواخر زمستان و اوایل بهار قبل از بیدار شدن گیاه انجام می شود.ابتدا ساقه های شکسته و بیمار و سرمازده حذف می شوند. ساقه های سالم و بلند نگهداشته میشوند اما به طور آنهایی که خارج از شکل و فرم تربیتی گیاه رشد کرده اند را می توان کوتاه کرد. ساقه های فرعی را که قبلا گل دهی داشته را میتوان تا ساقه اصلی کوتاه کرد. بعد از کوتاه کردن باید بر روی این ساقه های فرعی یک یا دو جوانه باقی بماند که بعدا بتوانند رشد کنند.توجه داشته باشید که رزهای مینیاتوری بالارونده (و اصولا تمامی انواع رز بالارونده) در دو سال اول بعد از کاشت در باغچه منزل و یا در گلدان‘ نیازی به عمل هرس ندارند. تصویر فوق: برش صحیح در زمان قطع ساقه ها به منظور هرس تکثیر: می توان از قلمه ساقه برای تکثیر این گیاه استفاده کرد. قلمه ها را از نوک ساقه ها به طول 10 سانتیمتر تهیه می کنند. از سایر قسمتهای ساقه هم می توان استفاده کرد به نحوی که ساقه جدا شده دارای سه تا چهار برگ داشته باشد. برش را در زیر ناحیه اتصال برگ به ساقه بزنید. ایجاد زخم در قسمت پایین پوسته ساقه قلمه و همچنین استفاده از پودرهای مخصوص ریشه زایی قبل از کاشت قلمه ها استفاده شود به ریشه زایی گیاه کمک می شود. بستر کاشت از را از ترکیبات مختلف تهیه می کند مانند دو قسمت مساوی خاک برگ+پرلایت .باید همواره مرطوب باقی بماند و وجود رطوبت بالای هوا نیز به ریشه زایی این قلمه ها کمک می کند. رکود زمستانه رزهای مینیاتوری گلدانی: رزهای گلدانی در صورت نگهداری در محیط گرم در طی زمستان، آنطور که باید و شاید به رکود زمستانه نمی روند و حتی در صورت مساعد بودن شرایط محیطی این رزها در طی زمستان هم می توانند گلدهی داشته باشند.اما توجه داشته باشید که این مسئله موجب ضعیف شدن گیاه می شود و همچنین برای گلدهی مناسب، این گیاه نیاز به یک دوره رکود دارد قبل از اینکه رشد جدید خود را بتواند آغاز کند. در شرایط طبیعی رکود گیاهان رز زمانی انجام می گیرد که هوا سرد باشد یعنی در طی زمستان. اما در مورد رزهایی گلدانی که در محیط خانه نگهداری می شوند، چنین سرمایی به شکل طبیعی وجود ندارد و به شکل مصنوعی باید این شرایط را برای گیاه مهیا کرد . یعنی تغییراتی را در میزان نور، دما و همچنین آبیاری گیاه ایجاد کرد. مکانی با نور کم، کاهش آبیاری تا حدی که خاک گلدان خشک نشود اما همواره مرطوب نیز بباشد و استفاده از محیطی با دمای حدود 3 درجه سانتیگراد، همگی به ایجاد شرایط رکود و استراحت کمک می کند. این شرایط برای حداقل 3 هفته الی 6 هفته مورد نیاز است تا بعدا این گیاه گلدهی خوبی داشته باشد. در انتهای این مدت زمان، برگهای گیاه ریزش می کنند که جای نگرانی نیست اما ساقه ها سبز باقی می مانند. زمانی که ریزش برگها روی داد گیاه برای انجام عمل هرس آماده است. توجه کنید که حتما گیاه باید وارد دوران رکود و استراحت بشود و بعد از آن عمل هرس آن انجام شود. در گیاهی که حدود 30 سانیتمتر ارتفاع دارد ، از ساقه های گیاه حدود 12-10 سانتیمتر می توان باقی گذاشت و بقیه را قطع کرد. یعنی حدود یک سوم طول ساقه ها باقی مانده و بقیه قطع شوند. عمل برش را نیز از قسمت بالای یک جوانه سالم بزنید و بهتر است که سمت جوانه به سمت بیرون (و نه داخلی مرکز گیاه ) باشد. سپس گیاه را به محیطی گرمتر مانند محیط داخل خانه بیاورید تا به دلیل گرمای محیط رشد آن آغاز شود.از شروع رشد جدید تا گلدهی حدود شش هفته طول می کشد. در طی این مدت به دلیل اینکه میزان نور محیط کم است(چون برنامه های دادن رکود مصنوعی به این گیاهان رز را معمولا در طی پاییز و زمستان اجرا می کنند که به هر حال شدت نور آفتاب کم و ناکافی است) می توان از نورهای مصنوعی مثل لامپهای فلئورسنت استفاده کرد.در زمان بکارگیری از این لامپها، گلدان محتوی گیاه (که هرس آن انجام شده است )باید خیلی به لامپ نزدیک باشد عینی فاصله حدود 10-7 سانتیمتر برای آن کافی است.مدت زمان روشنایی لامپ 18 ساعت است. همچنین در طی این مدت اگر پنجره ای رو به آفتاب دارید حتما از آن استفاده کنید. به هر حال توجه داشته باشید که با کمک پنجره رو به آفتاب و لامپ فلورسنت، گیاه شما باید حدئود 18 ساعت نور ببیند تا بتوان 6 هفته بعد از برنامه هرس و قرار گیری در معرض نور ، به اندازه کافی رشد کند و گل بدهد. اگر از لامپ فلورسنت استفاده نکردید مشکلی ایجاد نمی شود و فقط رشد گیاه با سرعت کمتری صورت می گیرد و گیاه دیرتر گل می دهد. با شروع رشد گیاه می توانید از کودهای گیاهی البته با یک چهارم غلظت معمول استفاده کنید. همچنین در زمان آبیاری توجه داشته باشید که اولا گیاه را به قدری آب دهید که حتما از منافذ زیر گلدان آب اضافی خارج شود و دوما صبر کنید تا سطح خاک گلدان رطوبت خود را تا حدودی از دست بدهد و سپس آنرا آبیاری کنید. همچنین یکی از مواردی که این گیاه را ممکن است آزار دهد کمبود رطوبت هوا است بخصوص زمانی که گیاه در زیر لامپهای فلورسنت قرار گرفته است. بدین منظور می توانید از روش زیر گلدانی حاوی سنگریزه و آب استفاده کنید. یعنی یک زیرگلدانی را پر از سنگریزه (قلوه سنگهای کوچک) کنید سپس تا نیمه ارتفاع آن آب بریزید و گلدان گیاه را بر روی قلوه سنگها قرار دهید. مراقب باشید که کف گلدان هرگز با آب داخل زیرگلدانی در تماس نباشد و سطح آب چندین سانتیمتر پایین از کف گلدان قرار گیرد. به دلیل گرمای محیط آب درون زیرگدانی به تدریج تبخیر و موجب افزایش رطوبت محیط می شود. همچنین غبارپاشی در طی روز نیز می تواند رطوبت شاخسار را تامین کند.

آبیاری : زمانی که گیاه در فصل رشد است و گلدهی دارد نباید خشکی ببیند بنابراین سطح خاک را همواره بررسی کنید و زمانی که متوجه از دست دادن رطوبت بخشی از سطح خاک شدید گیاه را آبیاری کنید.به گفته برخی از پرورش دهندگان بهتر است که حدود 2.5 سانتیمتر از سطح خاک خشک شود و سپس گیاه آبیاری شود. در طی آبیاری از خیس شدن برگها جلوگیری کنید زیرا این مسئله موجب شیوع سریعتر بیماریهای قارچی می شود. خشکی کشیدن موجب کاهش گلدهی و زرد شدن برگهای گیاه می شود. در دوران رکود باید میزان آبیاری را کاهش داد. نور: رزهای مینیاتور همانند سایر رزها نیاز به نور کافی دارند تا بتوانند گل دهند یعنی روزانه حداقل 8-6 ساعت نور مستقیم آفتاب برای این گیاهان لازم است تا غنچه های گل تشکیل و شکوفا شود. کمبود نور از جمله دلایل کاهش گلدهی و زرد و رنگ پریده شدن برگها است. توجه داشته باشید که برای رزهایی که در گلدان نگهداری می کنید ودر طی فصل رشد، تابش نور از پشت شیشه برای این گیاه کافی نیست. ممکن است مدتی را در چنین شرایطی بتواند به گلدهی ادامه دهد اما در نیتجه از گلدهی آن کاسته می شود و حتما باید به فضای باز منتقل شود تا نور آفتاب مستقیما به برگسار آن بتابد. توجه داشته باشید که انتقال گیاه را از محیط داخل خانه به بیرون ، به تدریج و در طی 10-7 روز انجام دهید تا گیاه به تدریج به محیط بیرون و نور مستقیم آفتاب عادت کند. دما: دمای 24-16 درجه سانتیگراد برای این گیاه مناسب است و در این دما بهترین گلدهی را دارد با افزایش دما گلدهی به تدریج کاهش می یابد اما به گیاه آسیبی نمی رسد بخصوص اگر آبیاری این گیاه به شکل منظم صورت گیرد و گیاه خشکی نبیند. توجه داشته باشید که اصولا گیاهان رز به سرما مقاوم هستند اما رزهای گلدانی را باید با دقت بیشتری در مقابل سرمای زمستانه محافظت کرد تا خاک گلدان دچار یخ زدگی نشود.خاک: خاک رزها حتما باید زهکش خوبی داشته باشد تا آب حاصل از آبیاری در اطراف ریشه ها ماندگار نشود. از طرفی این خاک نباید خشک شود و گیاه خشکی ببیند بنابراین باید اول از همه موادی استفاده کرد که موجب زهکش بهتر خاک و عبور دهی آب مازاد آبیاری شود و همچنین موادی بکاربرد که توانایی جذب رطوبت و نگهداری از ان را برای مدت زمانی (فاصله زمانی بین دو عمل آبیاری ) را داشته باشد. از طرفی وجود مواد ارگانیک و مغذی برای رشد این گیاهان بسیار مهم است. بنابراین می توان از خاکهای آماده کیسه ای + خاک برگ + پیت موس استفاده کرد و به این مخلوط نیز حدود 10٪ شن اضافه کرد. برای کوددهی در طی فصل رشد (بهار و تابستان)می توان هر دو هفته یکبار از کودهایی با فسفر بیشتر استفاده کرد. زیرا فسفر در رشد زایشی گیاه و گلدهی آن نقش ویژه ای دارد مثلا فرمولی مانند 6-12-6 که البته حاوی عناصر غذایی میکرو نیز هستند مناسب گیاه است. کود دهی را 8-6 هفته قبل از شروع دوران رکود و سرما متوقف کنید. گلدان پلاستیکی، سرامیکی و یا سفالی همگی قابل استفاده هستند البته برخی از پرورش دهندگان گلدان سفالی را استفاده نمی کنند زیرا اعتقاد دارند آب از بدنه این گلدانها تبخیر می شود و بیشتر املاح موجود در آب در بین ذرات خاک باقی می مانند، غلظت آنان به تدریج افزایش می یابد و موجب آسیب به ریشه ها می شود. حداقل قطر گلدان نیز 15 سانتیمتر است و گلدانهایی با قطر 40-30 سانتمتر مناسب ترین هستند. پاییز و بعد از اتمام فصل گلدهی زمان مناسبی برای تعویض گلدان است.آفات و بیماری: شته و کنه تارعنکبوتی از شایع ترین آفات و سفید ک پودری و لکه سیاه از جمله مشکلات شایع این گیاهان هستند.برای آشنایی بهتر و بیشتر با آفات و بیماری ها و سایر مشکلات گیاهان رز به این آدرسها بروید. [Hidden Content]

رزهای مینیاتور در واقع دورگه هایی از رزهای چینی Rosa chinensis و دیگر انواع مختلف رز هستند که به دلیل گلهای کوچک اما فراوان و دور گلدهی طولانی که دارند مورد توجه قرار گرفته اند بخصوص اینکه بسیاری از ارقام این گیاه را که حدود 60-30 سانتیمتر ارتفاع می بایند می توان به راحتی در گلدان نگهداری کرد. البته این رزها نمونه هایی با اندازه های بزرگتر (بوته هایی بزرگتربه ارتفاع تقریبی60-90 سانیتمتر ) و یا بالارونده که معمولا حدود 2-1.5 متر ارتفاع می‌یابند نیز دارند. بنابراین کاربرد اصطلاح مینیاتور برای اندازه گلهای این گیاهان به کار می رود و نه ارتفاع قامت آنان! این گیاهان هر شکل و فرم رویشی که داشته باشند معمولا گلهایی کوچک به قطر 5-2.5 سانتیمتر دارند.[Hidden Content] از رزهای مینیاتور گاهی در محیط ما با نام رز ساناز نیز شناخته می شوند. اصولا از سوی برخی از پرورش دهندگان اگر رزی گلهایی کوچکتر از رزهای معمولی داشته باشد و بتواند در طی زمستان نیز گل بدهد ساناز نامیده می شود.همچنین به گفته برخی دیگر از پرورش دهندگان گلهای رز مینیاتوری با رزهای ساناز متفاوت هستند و گلهایی ریزتر از رزهای ساناز دارند. در این جا لازم است اشاره کنم که رزهای مینیاتور همانند والدین خود (رزهای چینی) دوره گلدهی طولانی دارند و تقریبا تا زمانی که شرایط آب و هوایی اجازه دهد به گلدهی ادامه می دهند(همانند آنچه که در مورد رزهای ساناز ادعا میشود). همچنین رزهای مینیاتور که امروزه استفاده می شوند اصولا از طریقه دو رگه گیری بدست آمده اند و به همین دلیل طیف گسترده ای از اندازه گل، تعداد گلبرگها، رنگ و شکل و فرم گیاه در بین آنان مشاهده می شود.بنابراین شاید بتوان ادعا کرد که رزهای ساناز از جمله رزهای مینیاتوری هستند و در زیرگروه آنان قرار میگیرند اما قطعا نمی توان گفت که تمامی رزهای مینیاتور ، ساناز هستند!!!ار رزهای مینیاتور علاوه بر کاشت در گلدان، در فضاسازی و محوطه سازی به عنوان پرچین و حاشیه نیز استفاده می شود. از انواع بالارونده آن نیز برای زینت بخشیدن به دیوارها و قیمهای افقی می توان بهره فراوان برد. [Hidden Content] [Hidden Content]

گیاه نخود گل دائمینام علمی: Lathyrus latifoliusنام انگلیسی: Everlasting pea, Perennial pea, Wild sweet pea نخود گل دائمیخانواده: Fabaceaeمبدأ: مناطق جنوب اروپانوع: دائمی، معطرارتفاع: تا حدود ۱/۸۰ الی ۲/۷۰ متر نسبتاً سریع رشد می کند. گسترش عرضی: حدود ۱ الی ۲ مترگل: زیبا، چشم گیررنگ گل: صورتی، سفیدفصل گل: اواسط خرداد تا اوایل مهرمیوه: زیبا، نخود مانند و غیر قابل خوردن و سمی و غلاف آن هم در صورت بلعیدن در ابعاد زیاد سمی و خطرناک است.موارد استفاده: زیبایی محیط در گل جاها، در باغ های سنگی و صخره ای و در کنار جاده ها، ردیف نرده هانیاز نوری: آفتاب کاملنیاز رطوبتی: متوسطسطح نگهداری: متوسط، نه سخت و نه آساننگهداری:نخود گل با آبیاری متوسط و آفتاب کامل، در خاکی که خوب زهکشی شده باشد به آسانی رشد می کند. در سایه روشن هم طاقت می آورد و نسبت به خشکی و کم آبی هم تا حدودی مقاومت نشان می دهد ولی حالت مطلوب آن هوای تابستانی نه چندان گرم و قرار گرفتن در معرض جریان هوا و کاشته شدن در خاک هوموسی سبک و حاصلخیز است. در سراسر فصل رشد رطوبت لازم و تغذیه مناسب به نخود گل برسانید ولی از آبیاری بیش از اندازه خودداری کنید.ساقه های گسترده شونده نخود گل برگ های بیضوی حدود ۷/۵ سانتی متری به صورت جفت جفت دارند و گیاه با این ساقه ها روی زمین را می پوشاند یا روی بلندی توسط ساقه های پیچنده بالا میرود.نخود گل در مناطق مرطوب و بسیار حاصلخیز مشابه شمال ایران، مثل نواحی مدیترانه ای که موطن آن است یا در مناطقی از آمریکا، توسط ریزوم هایش به راحتی تکثیر می شود تا جایی که حالت تهاجمی به خود می گیرد و حذف آن دشوار می شود و به همین دلیل در چنین مناطقی با وجود ظاهر جذابش به عنوان علف هرز در نظر گرفته می شود.گل:گل های این گیاه بسیار زیبا هستند ولی مثل گونه ی دیگر آن Lathyrus odoratus معطر نیستند و نباید با آن اشتباه گرفته شود. Click here to view the original image of 704x380px and 65KB.

مصرف بیش از حد فست فود/کالباس/سوسیس/و ساندویجهای سرد و گرم. باعث کیست دربدن میشود....

پامچال مکزیکی خانواده: Onagraceae موطن اصلی: جنوب ایالت آمریکا و مکزیک پامچال مکزیکی گونه ای همیشه سبز، چند ساله و واشی و زمان گلدهی اواخر بهار است. گل آن در بعدازظهر بازشده و در طلوع آفتاب بسته می شود. گل آن خوش نما و معطر است. رنگ گل در ابتدا سفید و پس ازاینکه به بلوغ نزدیک شد، از لبه بیرونی گلبرگ ها به سمت داخل به رنگ صورتی در می آید. گل های پامچال مکزیکی به شکل پیاله و به سمت آسمان هستند. قطر گل ۱۲ سانتیمتر بوده و در زاویه برگ ها می روید. ساقه باریک، ضخیم و تا حدودی خمیده است، که توسط برگ های نیزه ای شکل آن پوشیده شده است. برگ ها با حاشیه هایی با برش هایی عمیق، به ویژه در پایین بوته که اندازه ای بزرگ تر دارند، هستند. گل های آن جاذب حشرات بوده و نگهداری از آن آسان است. گیاهی ویژه مناطق خشک و کم آب، مطلوب برای آراستن باغ های صخره ای، خشک منظری و مقاوم به آتش سوزی و گرماست. می تواند به گونه ای مهاجم بدل گردد. بذر های بالدار و تخم مرغی شکل آن به قطر ۱۳ میلیمتر در میوه پوشینه به وجود می آید. Click here to view the original image of 691x461px and 115KB.

گیاه چندساله ریشه زاج آمریکایینام علمی: Heuchera americanaنام انگلیسی: Coral bells, American alumroot ریشه زاج آمریکایی این گیاه گونه ای همیشه سبز، واشی و چند ساله است. جنس heuchera شامل بیش از ۵۰ گونه است که همگی بومی آمریکای شمالی هستند.اسم عمومی گونه های این جنس ریشه زاج یا زنگ مرجانی است. زیست بوم طبیعی آن در مناطق خشک و صخره ای است به طور معمول، بوته دارای توده ای از برگ های قلبی شکل به ارتفاع ۳۶ -۳۰ سانتی متر با ۷- ۵ لوب و دمبرگ بلند است. برگ ها با پهنای ۱۲ – ۷ سانتی متر در ابتدا به رنگ بنفش-قهوه ای بوده و پس از بلوغ به صورت یکنواخت به رنگ سبز در می آیند. ممکن است رنگ برگ بسته به فرم و رقم متغیر باشد. همچنین رگبرگ های برجسته و رنگین آن از ویژگی های بارز زینتی گیاه جوان است.گل های ریشه زاج به شکل زنگوله ای (خوشه هوایی) در زمان باز شدن به رنگ سفید مایل به سبز بر روی ساقه های سیمی، باریک و بلند به خوبی بر روی پشته ای از برگساره، ارتفاع گرفته و معمولاً دارای ارتفاع ۵۰- ۴۵ سانتی متر است. خود گل فاقد ارزش زینتی است.به صورت توده ای، و به عنوان گیاه زینتی به دلیل تباین رنگ برگساره و گل های مرتفع، زیبایی خاصی به فضای سبز می دهد. باید ساقه های گل دهنده ای که گل آن پژمرده شده است را حذف کرد تا برای گلدهی بعدی تحریک گردد. بهتر است در سرمای زمستان پای گیاه خاکپوشی (مالچ دهی) شود.مناسب برای باغ صخره ای، کشت مخلوط (mixed Border) و زیر اشکوب درختان است. برخی از فرم های جدید آن به خشکی و سایه مقاومت زیادی دارند.می بایست پس از هر ۴-۳ سال بوته تقسیم شود. بذر ها در میوه پوشینه از مرداد تا اواسط مهر می رسند. روش تکثیر در واقع تقسیم توپ ریشه، بذر و یا قلمه برگی است. عادت رشد آن توده ای و پشته ای است. سرعت رشد متوسط، ارتفاع کلی ۶۰ و گسترش آن ۹۰ – ۶۰ سانتی متر است. نیاز نوری آن آفتاب کامل تا نیمسایه است. در آفتاب گرم تابستانی مناطق گرمسیری سایه بعدازظهر را می پسندد. خاک مطلوب آن خاکی غنی دارای هوموس فراوان و با زهکشی مناسب است. نیاز آبی آن بالاست. خاک نباید خشک شود. نسبت به سرمای متوسط مقاوم است. منبع: شوشتریان، سلمان و علی تهرانی فر. ۱۳۹۰٫ راهنمای شناسایی و کاربرد ۲۲۰ گیاه پوششی در فضای سبز. چاپ اول. انتشارات جهاد دانشگاهی مشهد Golvagiah.comسایت گل و گیاه

Click here to view the original image of 709x473px and 64KB.

گیاه همیشه سبز پیراکانتا (شیرخشت آتشین)نام علمی: Pyracantha نام انگلیسی: Firethorn پیراکانتا (شیرخشت آتشین) تیره: Rosaceae پیراکانتا درختچه ای همیشه سبز تا نیمه همیشه سبز و گونه ای شاخص برای جذب پرندگان است. پیراکانتا، گیاهی چند ساقه ای با شاخه های سفت و پخش شونده است که به عنوان گیاه پوششی مورد استفاده قرار می گیرد. گل های کوچک به رنگ سفید در گل آذین دیهیم می رویند. گل ها رایحه دارند. میوه سته، به تعداد زیاد، به رنگ قرمز و نارنجی و در بعضی واریته ها زرد کوچک در پاییز و زمستان تولید می شود (یک از نقاط بارز زینتی به ویژه در زمستان). برگ پیراکانتا متناوب، بیضی شکل، به رنگ سبز دارای حاشیه هایی صاف است.