تمامی فعالیت ها

تاثیر شبکه فارسی۱ بر نواندیشان در ابتدای دهه ۹۰ امروز در اینستاگرام کلیپی از یکی از سریال‌های کانال ماهواره‌ای فارسی۱ دیدم که ناخودآگاه مرا به یاد انجمن نواندیشان انداخت. فارسی۱ نخستین شبکه فارسی زبان بود که سریال‌های خارجی را بدون سانسور و دوبله شده برای ایرانیان پخش کرد و به دلیل نشان دادن روابطی که آن زمان برای بسیاری از ایرانیان قفل بود، سر و صدای زیادی کرد. بسیاری از کاربران نواندیشان آواتار شخصیت‌های سریال‌های کلمبیایی و کره‌ای این شبکه را در عکس پروفایل خود داشتند و چنان در نقش‌های خانوادگی آن فرو می‌رفتند که گویا بناست سریالی جدید بازی کنند. وقتی این شبکه به دلیل پارازیت قطع می‌شد چندین تاپیک برای یافتن فرکانس‌های جدید زده می‌شد و محتوای آن سریال‌ها و روابط آدم‌هایش مدت ها موضوع بحث بچه‌های آن روزها بود. و حالا نه اثری از شبکه فارسی۱ مانده است و نه کاربری در گفتگوی آزاد نواندیشان ...

جدی ؟ کی گیر داد .. رئیس بزرگ ک شمایی !

همیشه ک نمیشه با هر سواستفاده ای بگیم به درک ، البته ارثیه پدرشون دست من نیست ! چکار کردن ؟ همه اونایی که بنحوی دوطرفه همو البته بدون دیدن همو می‌خواستیم رو زن دادن که با من ازدواج نکنن . خرید نشون ! من بگم بدرک 😐 ؟ ارزونی خودشون ! زنای متاهل رو شوهر دادن دوباره ... این حرفو از شما بخاطر اینکه انسان باسوادی هستین توجه میکنم .

یادمه قدیما یک تاپیک با این مضمون بود بیشتر از ۱۰۰۰ صفحه ولی فکر کنم گیردادن مسدود شد

نواندیشان در حدود ۱۵ سال پیش یک کاربری داشت که با وجودی که از من کوچکتر بود اما درس زندگی بزرگی بهم داد. گفت یاد بگیر تو زندگیت به یکسری چیزها بگی: به درک! اگر اینو یاد نگیری تو مرداب فکری که برات درست شده اینقدر دست و پا میزنی تا غرق بشی. به نظرم اینکه زندگی و آدم‌ها اونطور که انتظار داشتی باهات رفتار نکردن غم انگیزه، اما تو هم یک‌بار برای همیشه به همه اون اتفاقات بگو به درک و مسیر جدید خودت رو پیدا کن.

نه حریم شخصی داریم نه آرامش 😞

بخش دل‌نوشته‌های تالار ادبیات رو باز نکردیما!

از دست زناشون و سوگلی های دزد شون! الآنم ک همشون رو تو پر قو نگه میدارن ... مبادا خش بهشون بیوفته ! ... حیف زندگیم ، جوونیم و آرزو هام 😞

شما نمی دونین چی کشیدم من !

این روزها وقتی زیر ویدیوهای اعتراضات در فرانسه نگاهی به کامنت‌های ایرانیان می‌اندازیم، یک کلمه بیشتر از همه تکرار شده است: کارما! منطق این استدلال اینگونه است که: فرانسه زمانی از انقلاب اسلامی حمایت کرد و حالا دو جریان اسلام‌گرا و چپ‌گرا در حال تخریب این کشور هستند و آنها با کارما تاوان ظلمی که به ما کردند را می‌پردازند! یکی از گرفتاری‌های کارما باوری، همین ساده‌سازی پدیده‌هاست. انسان دلش به دلایل ساده‌ی ماورایی خوش می‌شود و باعث می‌شود بارها و بارها از یک سوراخ گزیده شود. در حالیکه برای درک پیدایش چنین جنبش‌هایی لازم است ریشه های تبعیض اقتصادی، فرهنگی و جنسی را با جزئیات واکاوی کنیم و ببینیم آیا ما توانسته‌ایم برای این معضلات و شکاف‌های اجتماعی راه حلی عملی ارائه دهیم که اسباب سو استفاده دیگران نشود؟

خدا همشون رو بحق علی لعنت کنه و ... 😞

آخه خود فرد درویش مسلک، خانواده تحت سرپرستی‌ت چی؟ چجوری به بچه بفهمونی نیازهای عادی و روزمره‌ت را رها کن!!! اصلا تو به عنوان پدر چه غلطی می‌کنی!!! از طرفی اخلاقیات را هم کنار بزاری و کسی که ازش طلب داری نهایت فشار را وارد کنی وقتی نداره خب نداره وقتی بزی شیر نداره خون‌ش را بدوشی!!!؟ خون که نمیشه بخوری!!!

امروز سه‌شنبه ۱۳ آبان ۱۴۰۵ انتخابات مجلس نمایندگان و مجلس سنا در آمریکا برگزار شد و جمهوری‌خواهان شکست سنگینی خوردند. برخی در ایران نوشتند که ضدیت آمریکایی‌ها با جنگ ایران باعث شد آنها رای منفی به هم‌حزبی‌های ترامپ بدهند! در حالیکه نظرسنجی‌های مختلف نشان می‌دهد که مشکلات اقتصادی و تورم و حقوق اقلیت‌های دینی و جنسی مردم خودشان برایشان در صدر اولویت بوده است. علاقه عجیبی در نزد بسیاری از ایرانیان است که خودشان را اثرگذار در هرجای زمین بدانند. شاید اگر اینقدر خودمان را خاص و منحصر‌به‌فرد درنظر نمی گرفتیم و سرمان بیشتر به کار خودمان بود، امروز حال و روز به مراتب بهتری داشتیم.

شاه بیت نوشته‌ات همین جاست. گیر کردن در یک پیچ اخلاقی و درگیری وجدان و بقا. کاری که تورم می‌کنه گیر انداختن مداوم شهروندان در چنین تنگنایی است. تا آدم به ضرورت وجود برخی از اخلاقیات شک کنه و از خودش بپرسه تا کجا میشه اخلاقی زندگی کرد؟ در نهایت اکثر آدم‌ها بر اساس آستانه‌ی تحملِ اخلاقی خودشون یک جایی تسلیم میشن و اولویت رو به بقا میدن! شاید عده‌ای درویش مسلک تارک دنیا بتونن مقاومت کنند که اونم روش بحث است که جامعه‌ی باثبات جامعه ای پر از درویش است یا پر از آدم هایی معمولی نیازمند زندگی معمولی.

امروز اصلا دست و دلم به کار نمیره میگم الان برم دنبال فلان کار و فلان تومان دربیارم بعد میگم خب عددی نیست که به فلان خرج برسه و همینجور گزینه‌های مختلف را بررسی میکنم کلی طلب داری کلی بدهی طلبت را زیاد کنی یا طلب موجود را نقد کنی بدهی موجود و بدهی که داره مجدد میاد و هر روز زیادتر میشه تنها موردی که میخواد آرومت کنه اینه که طلبم بیشتر بدهیم هست اما سریع یادم میاد معلوم نیست کی طلبام نقد میشن طلبی که نقد نشه می‌خوام نباشه الان برم فلان پروژه را انجام بدم که طلبکار بشم که نقد نشه!!! خب انجام نمیدم یا فلان کار آنقدر درآمدش کمه که تو این گرونی هیچی نمیشه خب انجام نمیدم یجوری همه مشکل دارن که حتی روت نمیشه بری طلبت را ازشون بخوای واقعا هنگی مطلق این مرحله‌ست شایدم در آینده بدتر از این هم دیدیم میگن عزای دسته جمعی، عروسیه فعلا با همین روحیمون را نگه داریم

البته نواندیشان تازه اواخر دهه 80 یعنی 88 راه افتاد. ولی اوج فعالیت فروم موج دومی بود که اسی گفت یعنی سال 90 تا 93 که فوق العاده بود چه تو فضای مجازی چه واقعی. تقریباً 80،90 درصد خاطرات و دستاوردهای انجمن تو این بازه زمانی بود. بعدش دیگه فراگیر شدن شبکه های اجتماعی که از وایبر و تلگرام شروع شد و همزمان تغییراتی که تو فناوری و سبک زندگی پیش اومد، فروم‌ها و بحث‌های فرومی دچار رکود شدن.

از پیچیدگی‌های فرگشت موجودات همین است که پیوسته با میزان مصرف انرژی سازگار می‌شوند! وقتی میلیون‌ها سال پیش روی زمین منابع انرژی زیاد بود، موجودات عظیم‌الجثه مثل دایناسورها پدید می‌آمدند و هرچه منابع انرژی محدودتر شد شانس بقای جثه‌های بزرگ کاهش پیدا کرد. مغز ما هم به نوعی از همین الگو پیروی میکنه. سعی میکنه با مصرف انرژی سازگار بشه. وقتی در کشور ایران انواع منابع انرژی برای جسم و روان به شدت تقلیل یافته‌اند، مغز با فعالیت‌های راحت‌تر مثل اینستاگرام گردی و دیدن کلیپ‌های کوتاه سازگارتر می‌شود تا کتابخوانی و فعالیت‌های انرژی بر!

نواندیشان دوتا موج کاربری داشت. موج اول از بچه‌هایی بودند که سال ۸۸ اغلب طرفدار جنبش سبز بودن و در باشگاه مهندسان باهاشون برخورد بدی شد و وقتی هم وارد نواندیشان شدن چون اون حالت دوقطبی دیگه وجود نداشت و حکومت هم موفق به سرکوب معترضین شده بود، بیشتر مشغول تاپیک‌های سرگرمی شدند. موج دوم کاربران از سال ۹۰ و بیشتر از طریق تاپیک‌های تخصصی وارد انجمن شدند و انصافا برای تاپیک‌های تخصصی و گفتگوی آزاد سنگ تمام گذاشتند به طوری‌که بسیاری از تاپیک‌های نواندیشان در صفحه اول جستجوی گوگل بالا می‌آمد.

به نظر میاد بیشتر از سرگرمی،‌ یا در کنار سرگرمی، مردم به دنبال فکر نکردن هستن. اون لحظات ناز اینستاگرامی لحظاتیه که مغز انسان به عروج اتوماسیون میرسه.

من هیچوقت پویایی نواندیشان رو ندیدم. وقتی در مهندسان شورش شد و بعد گروهی به اینجا مهاجرت کردن انقدر خسته یا محافظه‌کار بودم که دیگه انرژی فعالیت در جای جدید رو نداشتم.

ایران در حال تجربه یکی از بزرگترین تورم های تاریخ خود است، اما کسی جسارت اعتراض ندارد چرا که این نیز خودش یکی دیگر از تبعات زندگی طولانی مدت با ابرتورم است. در بسیاری از جوامع، مردم حتی با تورم چند درصدی اعتراض می‌کنند، چون شهروندانش احساس می‌کنند مطالبه‌گری می‌تواند سیاست را تغییر دهد. اما جامعه‌ای مشابه ایران با تورم بسیار بالاتر ممکن است به دلیل فرسایش امید، ترس از هزینه‌های اعتراض، بی‌اعتمادی اجتماعی، پراکندگی نیروها و تجربه مکرر ناکامی در تغییر، به سکوت یا انفعال ظاهری برسد. سکوت در جامعه ما نشانه پذیرش وضعیت نیست، بلکه نشانه آن است که هزینه فریاد زدن، از امید به شنیده شدن بیشتر شده است.

چه پیکاری بزرگ تر از زندگی ؟ چه دستاوردی عظیم تر از بودن؟؟ چه شهامتی فرا تر از ماندن؟؟؟ من های زیادی در انتظار ظهورند تا تو از پوسته ی سخت جزئی نگری هایت رهایشان کنی که زنجیرهای دست باف شان را به رهایی بخشی ، مبدل سازی...... تو آری خودِ خودِ تو دِینی به گردن داری از من های همیشه منتظرت از گشایش های چشم به لب های اراده مانده ات حال که زمانه و زمان در بی تفاوت ترین حالت ممکن، سرگرم مشغله ی خویش اند زمان آن رسیده است که فرمانی از اعماق وجود برآوری و به قلب غیرممکن های خیالی و ساختگی لشکر کشی کنی به راستی چه باعث شده انسان از نسخه های دیگر خودش دست بکشد؟ و روزمرگی ای دیوانه وار با وحشتی از فاصله گرفتن از یکنواختی (دایره ی امن تعریف شده اش) را متحمل گردد؟؟

امروز کتابی می‌خواندم با عنوان: "سرگرمی تا سرحد مرگ" نوشته‌ی نیل پُستمن. در این کتاب نویسنده یک چالش مهمی را برای بشر در عصر رسانه‌ها مطرح می‌کند: ما در عصری زندگی می‌کنیم که حتی حقیقت هم برای دیده‌شدن باید سرگرم‌کننده باشد. اندیشه‌های عمیق در چند ثانیه خلاصه می‌شوند. واقعیت‌ها قربانی تصاویر جذاب می‌شوند و مسائل جدی، به نمایش بدل می‌شوند. اما وقتی معیار ما برای فهمیدن یک حقیقت، صرفا جذاب‌بودن آن باشد، چه چیزی از حقیقت باقی می‌ماند؟ . در واقع نویسنده معتقد است غرق شدن بیش از حد بشر در سرگرمی، جلوی تفکر عمیق او را خواهد گرفت بدون آنکه نیاز باشد از زور یا سرکوب استفاده شود. می‌توانیم به این مسئله هم فکر کنیم که چرا بسترهایی مثل نواندیشان دیگر در برابر سایر شبکه‌های اجتماعی هیچ حرفی برای گفتن ندارند و کسی حتی حاضر نیست برای چند دقیقه به آنها سر بزند؟ گویا معیار سرگرمی اینقدر غالب شده که مردم فقط دوست دارند در بسترهایی چون اینستاگرام و تیک‌تاک مدام اسکرول کنند و جز مطالب کوتاه سرگرم‌کننده چیزی نبینند. در نهایت جمله‌ای قابل تامل از این کتاب: گاهی آنچه دوستش داریم، نابودمان خواهد کرد.

اونقدر بدم میاد از آدم هایی ک بخاطرشون اذیت شدم یا اذیتم کردن 😞

برن شکایت کنن تا باز کنند و ول کنن !