تکه ای از کتاب زهیر پائولو کوئیلو

[simulater 380]

دو اتشنشان وارد جنگلی می شوند تا اتش کوچکی را خاموش کنند . اخر کار وقتی از جنگل بیرون می ایند و میروند کنار رودخانه ، صورت یکی شان کثیف و خاکستر است و صورت ان یکی به شکل معصومانه ای تمیز .

سوال : کدامشان صورتش را می شوید ؟

اشتباه کردید ، ان که صورتش کثیف است به ان یکی نگاه می کند و فکر میکند

صورت خودش هم همان طور است .

اما ان که صورتش تمیز است می بیند که سرتاپای رفیقش غبار گرفته است و به خودش می گوید : حتما من هم کثیفم ، باید خودم را تمیز کنم .

از کتاب زهیر پائولو کوئیلو

حالا فکر کنیم چندین بار اتفاق افتاده که دیگران از رفتار بد ما و یا ما از رفتار بد دیگران به شستشو و پالایش روح خودمان پرداخته باشیم

وقتی فرد مقابل ما مهربان و خوب و دوست داشتنی است

یه کمی باید به خودمون شک کنیم

[pari daryayi 22938]

نمی دونم چرا اون موقع که رو بورس بود زهیر به بزرگی آنچه که فکر می کردم نبود

 

اما

 

آدم ها شباهت های زیادی به هم دارند اما تفاوت های اندکشان به چشم می آید نمی دانم ویرانی امروز دنیا به خاطر شباهت آدم هاست یا تقاوتشان...

[simulater 380]

نمی دونم چرا اون موقع که رو بورس بود زهیر به بزرگی آنچه که فکر می کردم نبود

 

اما

 

آدم ها شباهت های زیادی به هم دارند اما تفوت های اندکشان به چشم می آید نمی دانم ویرانی امروز دنیا به خاطر شباهت آدم هاست یا تقاوتشان...

 

 

جمله ی زیبایی بود .

 

ممنون