Mohammad-Ali 9730 ارسال شده در 12 مهر، 2016 چرا اکثرا ازوضع زندگی ، ازبی عدالتی ها ، ازگرانی ها می نالیم ولی هیچ کاری برای بهترشدن انجام نمی دیم؟ 7
Mohammad-Ali 9730 مالک ارسال شده در 12 مهر، 2016 زورمان به حاکمان نمیرسد. سلام یعنی حاکمان مقصرند ؟ ما برای عوض شدن شرایط چکار می توانیم بکنیم؟ 3
fakur1 10128 ارسال شده در 12 مهر، 2016 سلام یعنی حاکمان مقصرند ؟ ما برای عوض شدن شرایط چکار می توانیم بکنیم؟ باید بریم شاه رو از فبر بیرون بکشبم بیاریم برامون حکومت کنه 3
Mohammad-Ali 9730 مالک ارسال شده در 13 مهر، 2016 باید بریم شاه رو از فبر بیرون بکشبم بیاریم برامون حکومت کنه چراما خودمون کارهای شاه رانمی کنیم؟ تازه بنده خدا آرام گرفته ازدست این ملت ! 2
S.F 24932 ارسال شده در 13 مهر، 2016 چ جالب، دیدگاه من این بود ک مغز ما اینگونه است ! اومدم تو تاپیک دیدم بحث ی جای دیگه رفته خوب مغز ما اینطوری عمل میکنه. یادگرفتیم طی قرنها که از ضرر دوری کنیم و یشتر تمرکز مغز روی نات منفی بوده. قطعا با اموزش میتونیم مقدار زیادی ب سمتی ک میخاییم دستکاریش کنیم. پیشنهاد میکنم این مقاله رو بخونی، تا بعد درباره اش بحث کنیم و لذت آموزش حین بحث رو ببریم WHY EVIL STRIKES HARDER THAN GOODLoss Aversion On a scale of 1 to 10, how good do you feel today? Now consider what would bring you up to a perfect 10. That vacation in the Caribbean you’ve always dreamed of? A step up the career ladder maybe? Next question: what would make you drop down by the same number of points? Paralysis, Alzheimer’s, cancer, depression, war, hunger, torture, financial ruin, damage to your reputation, losing your best friend, your children getting kidnapped, blindness, death? The long list of possibilities makes us realise just how many obstacles to happiness exist; in short, there are more bad things than good – and they are far more consequential. In our evolutionary past, this was even more the case. One stupid mistake and you were dead. Everything could lead to your rapid departure from the game of life – carelessness on the hunt, an inflamed tendon, exclusion from the group and so on. People who were reckless or gung-ho died before they could pass their genes on to the next generation. Those who remained, the cautious, survived. We are their descendants. So, no wonder we fear loss more than we value gain. Losing $100 costs you a greater amount of happiness than the delight you would feel if I gave you $100. In fact, it has been proven that, emotionally, a loss ‘weighs’ about twice that of a similar gain. Social scientists call this loss aversion. For this reason, if you want to convince someone about something, don’t focus on the advantages; instead highlight how it helps them dodge the disadvantages. Here is an example from a campaign promoting breast self-examination (BSE): two different leaflets were handed out to women. Pamphlet A urged: ‘Research shows that women who do BSE have an increased chance of finding a tumour in the early, more treatable state of the disease.’ Pamphlet B said: ‘Research shows that women who do not do BSE have a decreased chance of finding a tumour in the early, more treatable state of the disease.’ The study revealed that pamphlet B (written in a ‘loss-frame’) generated significantly more awareness and BSE behaviour than pamphlet A (written in a ‘gain-frame’). The fear of losing something motivates people more than the prospect of gaining something of equal value. Suppose your business is home insulation. The most effective way of encouraging customers to purchase your product is to tell them how much money they are losing without insulation – as opposed to how much money they would save with it, even though the amount is exactly the same. This type of aversion is also found on the stock market, where investors tend to simply ignore losses on paper. After all, an unrealised loss isn’t as painful as a realised one. So they sit on the stock, even if the chance of recovery is small and the probability of further decline is large. I once met a man, a multimillionaire, who was terribly upset because he had lost a $100 bill. What a waste of emotion! I pointed out that the value of his portfolio fluctuated by at least $100 every second. Management gurus push employees in large companies to be bolder and more entrepreneurial. The reality is: employees tend to be risk-averse. From their perspective, this aversion makes perfect sense: why risk something that brings them, at best, a nice bonus, and at worst, a pink slip? The downside is larger than the upside. In almost all companies and situations, safeguarding your career trumps any potential reward. So, if you’ve been scratching your head about the lack of risk-taking among your employees, you now know why. (However, if employees do take big risks, it is often when they can hide behind group decisions. Learn more in chapter 33 on social loafing.) We can’t fight it: evil is more powerful and more plentiful than good. We are more sensitive to negative than to positive things. On the street, scary faces stand out more than smiling ones. We remember bad behaviour longer than good – except, of course, when it comes to ourselves. 5
fakur1 10128 ارسال شده در 13 مهر، 2016 چراما خودمون کارهای شاه رانمی کنیم؟تازه بنده خدا آرام گرفته ازدست این ملت ! شاه شاهه.ما هم ملت هستیم.کار شاه شاهی کردنه کار ما هم ملت بودنمونه. مشکل همه ما همین بود که فک کردیم اداره مملکت کار آسونی است و حالا تازه داریم متوجه میشیم که مملکت داری به این راحتی هم نیست. 3
Mohammad-Ali 9730 مالک ارسال شده در 14 مهر، 2016 شاه شاهه.ما هم ملت هستیم.کار شاه شاهی کردنه کار ما هم ملت بودنمونه.مشکل همه ما همین بود که فک کردیم اداره مملکت کار آسونی است و حالا تازه داریم متوجه میشیم که مملکت داری به این راحتی هم نیست. +مردم داری 2
fakur1 10128 ارسال شده در 14 مهر، 2016 سلام یعنی حاکمان مقصرند ؟ ما برای عوض شدن شرایط چکار می توانیم بکنیم؟ مردی و مردانگی مرده . اگر روزگاری پسران نوجوان، با زغال پشت لب خود سبیل می گذاشتند تا شکل پدرانشان شوند، امروز بعضی از آنها زیر ابروهای خود را برداشتند و آرایش می کنند تا شبیه مادران شوند ما را چه می شود، واقعا این نسل به کجا می رود! 2
گـنـجـشـک 24371 ارسال شده در 15 مهر، 2016 چ جالب، دیدگاه من این بود ک مغز ما اینگونه است !اومدم تو تاپیک دیدم بحث ی جای دیگه رفته خوب مغز ما اینطوری عمل میکنه. یادگرفتیم طی قرنها که از ضرر دوری کنیم و یشتر تمرکز مغز روی نات منفی بوده. قطعا با اموزش میتونیم مقدار زیادی ب سمتی ک میخاییم دستکاریش کنیم. پیشنهاد میکنم این مقاله رو بخونی، تا بعد درباره اش بحث کنیم و لذت آموزش حین بحث رو ببریم من واقعا از این پست لذت بردم. یک جواب علمی و غیر احساسی 4
Mohammad-Ali 9730 مالک ارسال شده در 15 مهر، 2016 مردی و مردانگی مرده . اگر روزگاری پسران نوجوان، با زغال پشت لب خود سبیل می گذاشتند تا شکل پدرانشان شوند، امروز بعضی از آنها زیر ابروهای خود را برداشتند و آرایش می کنند تا شبیه مادران شوند ما را چه می شود، واقعا این نسل به کجا می رود! کاشکی مادران امروزی مثل دیروزی بودند! حتما شنیدید صحبت ازافغانی که میشه میگن خدایی ایرانی هامثل اونا کارمیکنند همین صحبت برام پیش امد منم گفتم آره قنات ها را کی کنده ، این بادگیرها راکی درست کرده ، این آبانبارها راکی درست کرده ،آسیابها راکی درست کرده و........... پس ایرانی کلا انسان می تونه ولی متعصفانه اکثرا تنبل وبی امید شدیم وهدفمون را گم کردیم خودمومیگم کاری به کسی ندارم . 1
نیلوفر 0 413 ارسال شده در 19 آبان، 2016 چرا اکثرا ازوضع زندگی ، ازبی عدالتی ها ، ازگرانی ها می نالیم ولی هیچ کاری برای بهترشدن انجام نمی دیم؟ خب راهی برای بهتر شدن پیدا نمیکنیم 2
VINA 31339 ارسال شده در 10 اسفند، 2016 در کل همه ما گرایشمون به غم بیشتر از شادیه و دست به نالمون خوبه 1
afshin18 11175 ارسال شده در 10 اسفند، 2016 بهترین استراتژی در برخورد به زندگی بی تفاوتی هست تجربه نشون داده هر وقت در بدترین زمان زندگیت بودی بعدا خواهی فهمید تا اون زمان بدترین بوده برای بهترین هم معمولا صادق هست ولی نه به اون شدت در مجموع بدی ها بیشتر از خوبی هاست نمونه ساده اش آدم 5 روز کار می کنه 2 روز استراحت آدم 2 ساعت غدا می پزه ربع ساعت غذا رو می خوره آدم یه روز از برف لذت می بره یه هفته از سرما خوردگی و یخ زجر می کشه بعضی ها دو ماه رابطه عاشقانه دارند تا دو سال بعدش می نالند 2
رضا نیوز 805 ارسال شده در 10 اسفند، 2016 برای این می نالیم که منتظر یه منجی ، یه شخصیت هستیم بیا مشکلات مارو حل کنه ، منتظر کنیم کسی که بیاد کار مارو انجام بده در جست وجوی کسی هستیم ما رو از سختی ها رها میده ، تا زمانی که خودمون یعنی من و تو مشکلات رو خودمون حل نکنیم روز به روز بدتر ، احساس ناامیدی می کنیم 2
S-A-E-I-D 220 ارسال شده در 13 اسفند، 2016 نالیدن آسون ترین کاره برا تنبل ها،بی غیرت ها و اونایی که کار بلد نیستن هست منی که برا خواسته شخصی خودم کاری نمیکنم چطور توقع هست که برا بهبود وضع جامعه،خودمو به زحمت بندازم،پس الکی مینالم مسئولین که همه به تن پروری عادت دارند و کار نمیکنند و برای اینکه تصور بشه کار میکنن هرازگاهی میان وسط و همدیگرو میکوبن و ناله میکنن و بعد میرن تو لونشون رییس جمهوری که تخصصش کشورداری نیست تو ساده ترین کارهای مملکت میمونه و فرافکنی میکنه و میناله کاریزماتهای ما که کلامشون جز دشمن شناسی جریان شناسی نیست و شبانه روز عوض توجه به مشکلاتی که از درون مملکت رو میپوسونه فقط ضجه میزنند و ناله میکنند... دیگر چه انتظاری میرود...ما جملگی حرفهایمان به پشیزی نمی ارزد از کوزه همان برون تراود که در اوست،بی عدالتی ها و وضع نابسامان نتیجه کم کاری تک تک ماهاست منتها هرکس به نسبتی 1
ارسال های توصیه شده