hamed_063

با سلام خدمت همه ی دوستان عزیز من یک رمان نویس هستم ، اخیراً هم دارم رو یه رمان کار می کنم که یه جورایی به سبک رمان های اروپایی و آمریکایی هست . می خواستم بدونم امکانش هست از طریق مکاتبه با یکی از شرکت های فیلم سازی خارجی این رمان رو ارائه کنم و بعد اگه خوب باشه به فیلم تبدیل بشه ؟ یعنی مراحل این کار چیه و دقیقاً باید چیکار کرد ؟ اگه یه کار خوب ارائه بشه امکانش هست تبدیل به فیلم بشه و اصلاً قبول کنن این کارو بکنن یا خیر ؟ از دوستانی که راهنمایی می کنن خیلی سپاسگذارم .

سریال خاطرات یک خون آشام یکی از سریال های معروفی است که هم اکنون در حال ساخت و پخش بر روی شبکه ی cw می باشد . این سریال در ژانر عشقی ، هیجانی ، رازآلود ، ترسناک و تخیلی ساخته شده است . در این تاپیک از دوستان عزیز خواهانم تا انتقاداتی رو که به این سریال دارند بنویسند . به عنوان نمونه انتقادی که خودم به این سریال دارم این است که به مقداری خیلی زیاد از نقش سحر و ساحری در این سریال استفاده شده و با این کار سبب شده در برخی مواقع سریال لوث و آبکی جلوه کنه . به نظر می رسه که نویسنده در بسیاری مواقع مشکلات سناریو رو به توسط سحر حل می کرده و همین باعث شده که حالت نامعقول و غیرمنطقی برای حل مسائلی که در داستان به وجود میاد ایجاد بشه چه آنکه کارگردان در خیلی مواقع می تونست مشکلات رو بوجود نیاره که بعداً مجبور نشه واسه حل اون از سحر استفاده کنه . و همچنین برخی کارهای نامعقول دیگه که توسط پرسوناژ ها و شخصیت های فیلم صورت میگیره و درکل به نظر میرسه در عنصر سحر و جادوگری در این سریال زیاده روی شده . منتظر انتقادات دوستان هستم .

سریال خاطرات یک خون آشام رو توصیه می کنم حتماً ببینید .

در یک بعد از ظهر ولرم تابستانی که نور زرد نیم سوز آفتاب را روی دیوار می بینم نارنجی خیره کننده ای در اتاق مشهود است روی یک صندلی چوبی نشسته ام بیخود و سست و عجیب منگ و مات و ملول گوش می کنم و باز هم گوش می کنم صدای هیچ را می شنوم من در اتاق تنهایم ...

سوال اصلی اینه که آیا اگه بعد از مرگ ، ما هیچ بشیم و زندگی دیگه ای رو تجربه نکنیم آیا این زندگی فعلی ما پوچ می شه ؟ و اگه پوچ نمیشه با چه چیزی می تونیم بهش معنا بدیم ؟

من گاهی اوقات وقتی تو خودم فرو میرم واقعاً سوال می کنم که همه ی اینا یعنی چی ؟ برای چی من هستم ؟ چرا دنیا وجود داره ؟ میخواد چی بشه ؟

مسلما اگر امکانات لازم برای ایجاد بدن باشه، سیستم نخاع طوری طراحی میشه که یک حادثه یک عمر انسانی رو فلج و بدبخت نکنه. این هم یک مغالطه ی دیگه . شما فکر میکنی همه چیز باید کامل و بی عیب و نقص باشه . درصورتی که ما تو دنیای نسبی زندگی می کنیم . این دنیا مطلق نیست که همه چیزش مطلق باشه و کامل هم نیست . من هم نگفتم هیچ عیب و ایرادی تو هیچ جای دنیا نیست ولی نمیشه هم به خاطر کمال خواهی و اینکه چرا بعضی چیزا ناقص ان به کلیتش ایراد بگیریم و ردش کنیم . اگه قرار بود همه چی از اول کامل باشه خود حرکت چه معنایی داشت ؟ حرکت به خاطر کاستی و نقص ایجاد میشه و اگر نقصی نبود حرکتی هم نبود و زمانی هم نبود . خود نقص مقدمه ی کماله به همین خاطر جای ایراد نیست . بله البته تو این دنیا خیلی چیزا می تونست بهتر باشه ولی اگه نیست به این معنی نیست که اون رده . درباره ی اومانیست ها هم بگم اومانیسم یعنی انسانگرایی و این یعنی اصل قرار دادن انسان نه چیز دیگه ای . و بله اومانیست ها هستن که فکر می کنن انسان مرکز عالمه حالا شاید تفاسیرشون از این مساله مختلف باشه .

بنده فکر می کنم برخی افکار اومانیستی افراطی باعث میشه انسان فکر کنه همه چیزو می دونه و چون اینطوری فکر می کنه ایده هایی رو که علم کافی بهشون نداره رو رد یا قبول می کنه . اومانیست ها فکر می کنند انسان مرکز عالمه ، همه ی برای انسانه و انسان محوریت اصلی و اساسی برای کل هستی داره . همین نگرش باعث شده عقل انسان در اولویت قرار گرفته و هر چیزی غیر اون رد بشه . اما درواقع اگه به همون عنصر عقلانیت خوب دقت کنیم متوجه می شیم که عقل هیچگاه مساله ای مثل خدا رو رد نمی کنه هرچند ممکنه قطعاً قبول هم نکنه . موضع عقل تا اینجا لاادری گری بوده نه قبول مطلق و نه انکار مطلق . هرچند بعضی از دوستان فکر می کنند هرچیزی رو که تونستن فعلاً با عقلشون ثابت کنن پس درسته و هرچی که خارج از دایره ی عقلانیتشون بوده تا این لحظه رده . درحالیکه این کاملاً اشتباهه . از اونجا که عقل در حال گسترشه پس نمیشه فعلاً درباره ی چیزی به جد و قطع نظری داد چون ممکنه بعداً عقل بهش برسه . اما اینکه تعریفی که ما از خدا داریم ناشی شده از قوه ی خیاله بله شکی درش نیست و اون تعریفی هم که دین از خدا میده هم مبتنی بر خیال و وهمه . به هر حال درباره ی مساله ی خدا بیشتر سکوت لازمه تا حرف . من خودم به شخصه بعد از اینکه به جسم خودم خوب دقیق شدم ، دیدم همه ی اجزای بدنم دقیق سرجای خودشه ، سیستم پیچیده ی بینایی و شنوایی رو می بینم ، دستگاه گوارش و قلب و عروق ، مغز و اعصاب ، کبد و ریه و کلیه ، و همینطور انواع و اقسام پدیده ها و موجودات دیگه رو تو طبیعت می بینم و همچنین جنین رو که چطور اول آب منزجری بیش نبود تبدیل به یک انسان میشه ، آدم می تونه با حس شهودش درک کنه که یه هوش بزرگی باید باشه و همه ی اینا نمی تونه تصادفی و علکی باشه . این شهودی که می تونه این مساله رو بفهمه درواقع بخشی از همون عقلانیته ، برخلاف برخی که فکر می کنند احساس و شهود از عقل جداست اما به قول هگل و هم خودم این دو از هم جدا نیستند . بنابراین من فکر می کنم ابر هوشی وجود داره که ما اسمش رو می زاریم خدا ، اما از توجیه و چگونگی و درک و تجزیه تحلیل و شناختش عاجزم و نمی دونم این ابر هوش چیه و چه کیفیتی داره ، فقط میدونم که هست و خیلی هم باید بزرگ باشه .

اگر پدیده ای به نام خداوند؛ خالق جهان آفرینش است : چرا پیش از خلق جهان، جهان را خلق نکرد؟ در این سوال یک مغالطه ای وجود داره ، اینکه چرا پیش از خلق جهان ، جهان را خلق نکرد ؟ !! واقعاً مغالطه ی ساده لوحانه ایه !! لازمه بگیم این پیش از خلق جهان کی بود ؟ چه پروسه ی زمانی رو باید پیش از خلق جهان در نظر بگیریم ؟ بر فرض پیش از خلق جهان ، جهان رو خلق میکرد اونوقت هم می شد بگیم : چرا پیش از خلق جهان ، جهان را خلق نکرد ؟ یعنی بالاخره پیش از خلق جهان رو باید کی در نظر بگیریم ؟ اگر بگیم مثلاً چرا خدا در لحظه ی 1 جهان رو خلق کرد و چرا در منفی زمان مثلاً لحظه ی 1- خلق نکرد ، اونوقت می تونیم هم بگیم چرا خدا در لحظه ی 2- جهان رو خلق نکرد ، یا 3- و یا 4- و تا بینهایت . پس این سوال که چرا خدا پیش از خلق جهان ، جهان را خلق نکرد اشتباهه ، چون هر وقت که جهان رو خلق می کرد باز هم قبلش قابل تصور بود ، به همین خاطر یا باید بگیم اصلاً جهان رو خلق نکرد و جهان از بینهایت بود و یا اینکه خلق کرد اما نه خلقت در زمان . بنابرین سوال فوق کاملاً یک مغالطه ی ساده لوحانه است . اما درباره ی جواب سوال : اولاً زمان در تقابل با مکان دارای معنا خواهد بود نه به عنوان یک امری جدای از مکان . قبل از آغاز جهان به قول اون دوستمون نه فضا داشتیم و نه زمان ، به عبارتی وقتی فضا یا جرم و جسمی نداشته باشیم حرکتی هم نداریم و وقتی حرکتی هم نباشد زمانی هم نخواهد بود . یک جسم ساکن در لحظه ی سکونش درواقع در زمان صفر قرار دارد اما پس از اینکه حرکت را شروع کرد زمان هم شروع می شود . بنابراین زمان مربوط به دنیای فیزیک و همچنین ذهن ما می شود . فیزیک مال فرآیند پیدایش جهان و بعد از اونه نه قبلش چه بسا که قبلی در اینجا وجود نداره چون قبل و بعد مربوط به جهان فیزیکی است . و اما اینکه حدا قبل از خلقت جهان چیکار می کرد هم باید خدمت شما دوستان عزیز بگم اشتباه ما در رابطه با مساله ی خدا همیشه همین اشتباه وصفی بوده و همیشه هم خواهد بود . ما فکر می کنیم خدا یکی هست مثل ما و بعد یه جایی نشسته ( به قول دین رو عرش ) و بعد حتماً باید مشغول یه کاری باشه و اگه کاری نکنه پس چیکار می کنه ؟! باید بگم که خدا مثل ما نیست که یه جا نشسته باشه و بعد حوصله اش سر بره و بعد دست به یه کاری بزنه اینا همه تصورات ذهن ماست . درثانی خدا در زمان و مکان نمی گنجه یعنی زمان و مکان مربوط به چیزهایی میشن که در حیطه ی فیزیک و روانشناسی بگنجن نه چیزی که حتی نمیشه بهش گفت یه چیز . به همین خاطر خدا یک مفهوم کاملاً فلسفیه نه فیزیکی و مادی که بخواین با فیزیک اونو اثبات کنین . اون دوست عزیزمون که فیزیک جامد خوندن گفتن که قبل از جهان نه فضا بوده و نه زمان پس خدا کجا بوده ؟ باید بگم خدا که یک جرم یا جسم جامد فیزیکی نیست که بخواد یه جایی باشه ، معنویت نیازی نداره یه جایی باشه یا درزمانی خاص باشه ، به عنوان مثال وجود در کجاست ؟ می تونیم بگیم وجود یه جایی هست ؟ یا در یک زمانی هست ؟ این اجسام هستند که نیازمند به بودن در یک مکان خاص اند نه معنویت . بنابراین زمان یک مفهوم نسبی مربوط به فیزیک و ذهن ماست نه یک مفهوم ذاتی مربوط به ذات هستی . ذات هستی همیشه مربوط به لحظه ی اکنون می شه یعنی لحظه ی حال نه گذشته و آینده ، گذشته و آینده در ذات هستی نیست به همین خاطر ذات هستی یا همون خدا مربوط به اکنونه ، بنابراین وجود این ذات یا خدا وابسته به گذشته و آینده نیست چون گذشته و آینده ای براش معنا نداره پس نمیشه گفت قبل از پیدایش جهان خدا چیکار میکرد چون قبل از پیدایشی درکار نیست . تنها می تونیم به خود هستی یا وجود محض فکر کنیم این وجود محض قبل از جهان کجا بود ؟ جایی نبود . چه زمانی بود ؟ در هیچ زمانی . وجود محض یا هستی محض در خودش یعنی لحظه ی اکنون بود و این لحظه زمان نیست بلکه زمان حرکت از نقطه ی قبل به بعد است . فلسفه ی هایدگر میتونه در این زمینه کمکتون کنه .

روحم آذرده مرا وسوسه بیهوده مکن دگر این لحظه تن پاک من آلوده مکن یاری ام کن یاری ام کن که رود از یادم غم دیرینه ی این خاطره ها شوق پرواز سراپای مرا می کشد تا پس این پنجره ها پیش رویم بگشا پنجره ای تا از آن پنجره پرواز کنم روحم از قید تن آسوده شود هستی دیگری آغاز کنم هستی دیگری آغاز کنم آسمون ابراتو بردار و برو دیگه تنها منو بگذار و برو آسمون اخماتو وا کن آبی شو آسمون آفتابی شو آفتابی شو آسمون غرق به خونه دل من آسمون دشت جنونه دل من تک و تنها توی دنیای بزرگ آسمون بی همزبونه دل من آسمون مرده دیگه مهر و وفا عزم ما پر شده از رنگ و ریا نه محبت میشه پیدا نه صفا آسمون قهره دیگه از ما خدا آسمون قهره دیگه از ما خدا آسمون کاشکی که میشد بپرم تو دل آبی تو خونه کنم کاشکی می شد مثال ابرای تو زار زار گریه ی مستونه کنم زار زار گریه ی مستونه کنم آسمون غرق به خونه دل من آسمون دشت جنونه دل من تک و تنها توی دنیای بزرگ آسمون بی همزبونه دل من ...

در اواخر سال 1944 و نخستین ماههای 1945 ، هیچ جهنمی در دنیا به پای برلین نمی رسید . مردم شهر زیر بمباران بی امان نیروهای هوایی متفقین ، در آن شرایط هول انگیز از گرسنگی می مردند ، و برلین که آلمانیها روزگاری به شکوه و زیبایی آن می نازیدند ، هر روز بیشتر به ویرانه ای غرق در آتش و دود تبدیل می شد . در عید میلاد مسیح 1944 ، گاهی شنیده می شد که مردم به طنز تلخ به یکدیگر می گویند : چیزی عیده بده که بدرد بخورد . یک تابوت هدیه کن ! اما تا پیش از پایان جنگ ، برای تدفین کشتگان دربرلین حتی تابوت هم به تعداد کافی پیدا نمی شد . برلینی ها تلاش می کردند تا بلکه یک روز دیگر زنده بمانند ، و بر همه کس ، به استثنای هیتلر که هنوز در عالم خودپرستی و توهم غوطه می خورد ، روشن بود که جنگ به شکست آلمان انجامیده است و راه بازگشتی نیست . هیتلر در این پندار که می تواند میان متفقین شکاف بیندازد ، در قماری بزرگ در شمال شرقی فرانسه در منطقه ی آردن بی پروا دست به ضد حمله ای عظیم زده و شکست خورده بود ، و وقتی ارتش سرخ آمده یک سلسله حملات در جبهه ی شرق شد ، پیدا بود که سرنوشت آلمان قطعاً رقم خورده است . فرماندهان آلمانی جبهه می کوشیدند واقعیات را به هیتلر بفهمانند ، ولی او همچنان اصرار داشت که اوضاع به آن بدی نیست که آنان تصور می کنند . نه هیتلر و نه هاینریش هیملر ، رئیس منفور اس اس ، که هیتلر با حماقت محض او را به فرماندهی چند ارتش آلمانی مدافع رودخانه ی ویستولا در لهستان گماشته بود ، تا آخر برآوردهای فرماندهان جنگی را باور نکردند . البته در اواخر کار ، حتی هیتلر هم پی برده بود که در جنگ برنده نیست ، ولی هنوز فکر تسلیم را رد می کرد ، و به یکی از اطرافیان گفته بود ممکن است ما غرق شویم ، ولی دنیا را هم با خودمان غرق خواهیم کرد . موضوع کتاب هیجان انگیز آنتونی بیور ، سقوط برلین : 1945 شرح رویدادهای واپسین ماههای وحشتناک جنگ جهانی دوم در اروپاست . فکری که هرگز گریبان استالین را رها نمی کرد این بود که متفقین غربی ممکن است پیش از روسها به برلین برسند . در ژانویه ی 1945 ، ارتش سرخ بیش از چهار میلیون نیرو در کرانه ی رودخانه ویستولا برای حمله نهایی به آلمان گرد آورده بود . دستکم 5/8 میلوین نفر از مردم پروس شرقی تلاش می کردند تا قبل از هجوم قریب الوقع شوروی از خانه و کاشانه بگریزند . برخی در جنگلها پنهان می شدند ، و بعضی به امید اینکه پیش از افتادن به چنگ روسها به متفقین برسند ، به سوی غرب می گریختند . اکثر این مردم ناکام ماندند . مثلاً در بند کونیکسبرگ روسها بسیاری از آنان را به مسلسل بستند ، و عده ای دیگر زیر تانکهای شوروی له شدند . در دریا ، یکی از زیردریایی های شوروی کشتی مسافربری ویلهلم گوستلف را که 6600 مسافر داشت غرق کرد ، و از آن جمع 5300 غیرنظامی جان باختند . از نخستین جاهایی که به دست نیروهای شوروی آزاد شد ، اردوگاه مرگ آوشویتس بد و دیگری یکی از اردوگاه های اسیران جنگی در همان نزدیکی ، و شگفت نیست که یکی از اسرای انگلیسی پس از آزادی فریاد بر آورد : بخدا ، مطلقاً هرکاری که روسها با این مملکت بکنند به عقیده ی من حق دارند . گرچه با فجایعی که آلمانیها در اتحاد شوروی مرتکب شده بودند از انتقام گریزی نبود ، ولی تقاص روسها از مردم آلمان در واپسین جنگ نیز ، چه از نظر وسعت و چه از جهت شدت ، وحشت انگیز بود .پس از اینکه سربازان ارتش سرخ مطلع شدند که آلمانیها اسیران جنگی روس را برای اعدام به اس اس می سپردند ، تصمیم گرفتند که هر اسیر آلمانی را به کام مرگ بفرستند . خشم همگانی روسها از حد رفتار جامعه ای گرفتار جهل و سرکوب جنسی فراتر می رفت و به قلمرو ناپیموده و پیش بینی ناپذر وحشیگریهای هولناک ناشی از جنون توده گیر می رسید . از سوی دیگر ، نوعی عقده ی گنهکاری ملی نیز بظاهر وجود داشت که هم به کینه توزی و انتقام جویی منجر می شد و هم به تلاش برای غرق کردن آن احساس تقصیر در دریایی از نوشابه های الکلی آنچنان پهناور که ، به نوشته ی بیور ف به توان رزمی ارتش سرخ بشدت آسیب می رساند . گروه گروه سربازان ارتش سرخ زنان غیرنظامی آلمانی ، از دختران جوان تا بانوان سالخورده ، را دسته جمعی مورد تجاوز جنسی قرار می دادند و زخم می زدند و بی آبرو می کردند و سپس غالباً می کشتند . بیور نویسنده چند کتاب در زمینه تاریخ نظامی است . به عقیده او ، شمار زنان آلمانی که بعضی حتی بیش از یکبار قربانی تجاوز جنسی شدند ، به حدود دومیلیون می رسید . داستانی که او با ذکر دقیق جزئیات نقل می کند ، حکایت مهیب سیاهترین صفحه کارنامه ی بشر است که هرکس در آن ظاهراً می کوشیده در خشونت و سنگدلی از یکایک دیگران پیشی بگیرد . به نوشته ی بیور ، ارتش سرخ این اعتقاد را به خود تلقین کرده بود که چون رسالت رهانیدن اروپا از چنگ فاشیسم را بر عهده گرفته است ، پس می تواند ، چه از نظر شخصی و چه به لحاظ سیاسی ، مطلقاً به هرکاری که دوست دارد دست بزند . مارشال الکساندر واسیلوسکی ، فرمانده شوروی در جبهه سوم روسیه سفید ، یکی از هوشمندترین و بافرهنگ ترین سرداران ارتش سرخ به شمار می رفت . با اینحال ، وقتی از او پرسیده شد که برای بازداشتن نیروهایش از غارت و ویرانگری چه تدبیری اندیشیده است ، پاسخ داد : اکنون وقتی است که سربازان ما باید خودشان عدالت را اجرا کنند . بیور این داستان منقلب کننده را از دیدگاه کسانی بازمی گوید که در پروس شرقی و برلین زندگی کردند و جنگیدند و متاسفانه اغلب مردند . با در نظر گرفتن توضیحات او از تجربه های شخصی سربازان و غیرنظامیان و پیکار در خیابانهای برلین و آنچه در آن روزها در پناهگاه هیتلر و در کرملین می گذشت ، سقوط برلین 1945 باید بهترین شرحی به شمار آید ک تاکنون درباره ی ناقوس مرگ رایش هیتلر نگاشته شده است – رایشی که با غرور ادعا می شد هزار سال عمر خواهد کرد . بیور خواه در ترسیم چهره ی زده و دقیق بازیگران درام برلین و خواه در وصف رویدادهای بظاهر کوچک ولی تکان دهنده ی زندگی افراد دخیل در آن واقعه بزرگ ، چنان تصویری از واپسین روزهای جنگ می آفریند که خاطره ی آن از ذهن خواننده نازدودنی است . بیور در نتیجه دسترسی استثنایی به آرشیوهای روسیه و آلمان و سوئد و پژوهش وسیع در منابع انگلیسی و آمریکایی ، به کشف مقدار زیادی مطالب تازه موفق شده ه بعضی از آنها مطلقاً شگفت انگیز است . از باب نمونه ، برطبق گزارش او جمجمه و اسخوان آرواره ی هیتلر هریک به نشانه ی قدردانی حزب کمونیست ، به دو سازمان مخوف smersh ( ضداطلاعات ) و NKVD ( پلیس مخفی ) شوروی هدیه شدند ، تا سرانجام سالها بعد آرشیو شوروی آنها را تحویل گرفت و در محلی محفوظ قفل کرد . جسد هیتلر تا 1970 در میدان مشق ارتش شوروی در شهر ماگدبورگ در آلمان شرقی مدفون بود . سپس شبی تاریک بقایای آن را از خاک بیرون آوردند و آتش زدند و خاکستر برجای مانده را در فاضلاب شهر ریختند . بیور در آخر کار یادآور می شود که همه ی اینها کشتاری به دور از عقل و منطق و نتیجه ی خودپرستی هولناک هیتلر بود . مرگ رژیم نازی و وحشیگری غیرانسانی آن ، سرانجام بی کفایتی هیتلر و امتناع جنون آمیز او از قبول واقعیت را آشکار ساخت . ولی با کمال تاسف ، چنانکه وقایع پس از جنگ در آفریقا و بالکان نشان داد ، آدمی هنوز آخرین فصل از اینگونه ددمنشی ها را شاهد نبوده است . منبع : فلسفه و جامعه و سیاست ، گزیده و نوشته و ترجمه ی عزت الله فولادوند ، ماخوذ از کارلو دسته ، ص 447 تا 450 ، نشر ماهی ، تهران ، 1386 . Carlo dEste , " The Fall of Berlin 1945v : The Final Days Of the Third Reich " , The New York Times , Sept . 8, 2002 . [/align]

درباره ی چگونگی کنش فردی و اجتماعی که به نظر می رسد در حوزه ی فردیت و روانشناختی به رفتار تعبیر شود ، بحث بر سر اینکه چگونه کنش فردی و اجتماعی ایجاد شده و به بار می نشیند یکی از مباحث پیچیده و هم البته دلکش فلسفه ی اجتماعی و روانشناسی اجتماعی است . در همین راستا برای تشخیص اینکه کنش چگونه به وجود می آید به نظر بنده عناصر بنیادینی که در ذیل می آوریم در چگونگی این فرآیند نقش آفرین می باشد . 1- آگاهی به سیستم 2- هدف 3- هماهنگی 4- نظم به عقیده ی ما این چهار عنصر اصلی در چگونگی فرآیند پدیدآورندگی کنش نقش مثمر ثمری را ایفا می نمایند تا به جایی که نمی توانیم یک کنش صحیح یا دست کم فعلی را که بتوان کنشمند دانست بدون این عناصر درنظر آوریم . اما قبل از تحلیل این عناصر تعریفی که ما از کنش داریم این است که : یک کنش همان فعلیست که فاعلیت خود را از مرجعی آگاه اما نه الزاماً خودآگاه اخذ کرده و فعلیتش در تعامل و تقابل با سایر فاعلیت های آگاه معنا می یابد . برخلاف رفتار که تنها در حوزه ی تنگ دامنه ی روانشناسانه مفهوم مند است اما کنش تعمیم یافته تر بوده و اعم از رفتار است . در ادامه بین کنش آگاهانه و کنش خودآگاهانه تفاوت وجود دارد . اینکه در اولی کنش بر اساس صرفاً برنامه هایی که از سوی سیستم دیکته می شود ایجاد می شود حال آنکه در دومی یعنی در کنش خودآگاهانه این تنها رابطه ای یکسویه از جانب سیستم یا ساختارها نیست که باید از سوی فرد آگاه به انجام رسد بلکه این رابطه دوطرفه بوده و هم فرد بر سیستم و هم سیستم بر فرد اثر می گذارند . این رابطه ی اثرپذیری و اثرگذاری تنها از برای کنشمند خودآگاه صحیح است و یک کنشمند آگاه درواقع یک رباطیزه ی روزمره است که اختیار و آزادی اش در سیستم تحلیل رفته است . اما مفهوم سیستم هم همان موقعیت و اجزای درونی آن است که با تعامل و تقابل با هم کششها و کشمکش های درون سیستمی را تولید می نمایند که بر فرد آگاه و کنش او تاثیر گذار است . اما بپردازیم به عناصر چهارگانه : 1- آگاهی به سیستم : یک فرد آگاه به توسط آگاهی که به سیستم یا موقعیت فعلی خویش دارد امکاناتی را در محیط پیرامونی خویش می بیند که با مشارکت دادن این امکانات توانایی هایی را پیش روی خود فرض می کند . این مفروضات برگرفته از سیستم بوده و تمامی بازنمودهایی بعدی هم که از ناحیه ی ذهن آگاه خلق و تولید می شوند جز از این مصالح ارائه شده نیستند . فی المثل یک اتاق بدون هیچ ورودی و خروجی برای یک فرد آگاه امکانی فراهم نمی آورد تا به کنش بپردازد اما در همین سیستم اتاق اگر درب خروجی تعبیه شود می بینیم که این فرد می تواند دست به افعال دیگری بزند که کنش های بیشماری را در پی داشته باشد . بنابراین گزینه های ارائه شده همواره از ناحیه ی سیستم به آگاهی بوده نه از آگاهی به سیستم . آگاهی تنها مدون و گردآورنده ی انواع امکاناتی است که یک سیستم بدو وام می دهد و از آن پس کنش ها در جهت کشش ها و نیازهای اجتماعی به سوی خلق و ایجاد مفاهیم تازه گام برمی دارند . چنانچه پارسونز گفته است که بین کشش و نیاز اجتماعی فرق وجود دارد به این معنی که یک کشش همان نیازهای فطری بشری است و یک نیاز اجتماعی در جریان جامعه و الزام های آن معنا می یابد . در یک سیستم هم کشش ها اولین پایه های کنش بوده و نیازهای اجتماعی در موضع ثانویه قرار دارند . پس آگاهی به سیستم اولین بن مایه ی کنش و فعلی است که یک فرد آگاه انجام می دهد . 2- هدف به عنوان دومین علت کنش درواقع تلفیقی از سیستم فعلی و کشش ها و نیازهای اجتماعی است . آنچه در سیستم به آگاهی ارائه می شود جزو امکانات موجود فعلی است و فرد برای رفع کششها و نیازهای اجتماعی اش باید با امکانات موجود سیستم دست به کاری زده و به نحوی عمل کند تا به حد مطلوب خویش برسد . این حد مطلوب هیچگاه فراهم نمی شود زیرا همواره سیستم در حال ارتقا بوده و آگاهی هم با تلفیق انواع اجزا سیستمی در حال گسترش و بزرگی است . هدف همان دلیلی است که سبب تحرک می شود و حتی در فلسفه ی هگل هم دلیل که همان ایده مطلق است در موضعی عامتر و کلی تر از علت پیدایش جهان قرار دارد . در اینجا هدف یک امر ذهنی بوده که در ترکیب با سیستم و امکانات آن شکل گرفته و تعیین می شود . آنچه داریم و آنچه می خواهیم داشته باشیم . سیستم نماد داشته هاست و سوژه ی هدفمند نماد آنچه می خواهیم داشته باشیم . همین مساله درباره ی هست ها و بایدها ، یا واقعیت و نظام ارزش ها و فلسفه ی اخلاق هم صادق است . 3- سومین مرحله هماهنگی است . بعد از آنکه بین سیستم و سوژه ی هدفمند ارتباط تعاملی و تقابلی برقرار شد مساله ی هماهنگی به میان می آید . هماهنگی یعنی زمانبندی دقیق بین اجزای هدفمند . اینکه ما هماهنگ باشیم در فلان ساعت در فلان نقطه باشیم ، فلان وسایل را برای کوه نوردی بیاوریم تا بتوانیم به کوهپیمایی برویم . 4- و نظم در امتداد هماهنگی قرار دارد که به معنای انجام صحیح هر کار برای رسیدن به حد مطلوب است . معمولاً بین نظم و هماهنگی یکسانی برقرار کرده و ایندو را یکی و واحد می دانند . در صورتی که فرق بین ایندو این است که هماهنگی یعنی زمانبندی دقیق بین اجزا و نظم یعنی اجرای دقیق کلیت اجزا . فرضاً در همان مثال بالا اینکه در مثلاً ساعت 8 صبح همه در پای کوه دماوند باشیم و لوازم مورد نیاز را هم بیاوریم و فلان ساعت هم حرکت کنیم و فلان جا هم به هم برسیم یعنی هماهنگی و نظم کلیت این اجزاست که برای هدف رسیدن به قله ی کوه باید به درستی انجام داد . یعنی هماهنگی جزو لوازم اجرای هدف است و نظم چگونگی اجرای هدف . در نهایت وقتی تمامی این عناصر باشند ما به کنش می رسیم که هم جنبه ی فردی دارد و هم اجتماعی که مقاله ای در همین خصوص در دست نوشتار دارم ک مفصلاً به سایر انواع پیچیدگی این نظریه می پردازد .

محمود آگنج چکیده : هر آنچه در تاریخ مدنیت غرب از قرن چهارم میلادی به بعد رخ داده با بحث مدرنیسم مرتبط است. این مسئله صحبت کردن درباره جهان مدرن و ریشه هایش را مشکل می سازد و عصر جدیدی که از پی این جهان آمده نیز عملا حتی مبهم تر است . از همین رو بحث های تازه پست مدرنیستی هم بیشتر تکرار نظریات مدرنیسم هنری است . ولی ، واقعا چرا نمی توان این موضوع را به یک نقطه پایان قطعی رساند ؟ پست مدرنیست ها به عقل حمله می کردند و آن را عامل اکثر فجایع بشری می دانستند . اما بعد از پایان جنگ سرد و تغییر شرایط جهانی و به طبع آن زندگی روزمره ، تمام آن مبارزه طلبی ها جای خود را به ایدئولوژی های نرم و متکی بر نوع دوستی دادند . از این رو مهمترین موضوعاتی که در پست مدرنیسم مطرح گردید تاکید بر فرد و حقوق فردی شد . هنرمندان پست مدرن با آثارشان برای انتقال مفاهیم گاه پیچیده برای مسایل انسانی استفاده می کنند ؛ و این ها را می توان در آثار هنری این دست از هنرمندان شاهد بود . آنها در سبک هنری خود از دو عامل میل و غریزه استفاده می کنند و در این میان البته نباید به میل و غریزه به عنوان معیار سنجش حقیقت نگاه کرد ، بلکه اصل مهم تنها تفاسیر هستند . در نتیجه هر کدام از ما در فرهنگ و سنت خودمان ، که سازنده ذات ما است باقی می مانیم . و این گونه است که مخاطبان این نوع از هنر عقیده دارند که پست مدرنیسم جنبه های مهم دنیای امروزین را اگر چه راز آلود اما صادقانه تصویر می کند . مقدمه " شونبرگ "1 می گوید لازم نیست که از هنر نو سخن بگوییم : اگر هنر است ، پس نو است . جهان هنر که همچنان با ملاک نو بودن به پویش خود ادامه می دهد ، دهه 1980 را با اعلام یک رنسانس آغاز می کند ؛ یعنی با هنر مدرن ، اصطلاح" پست مدرنیسم"2 در ابتدا در نقد هنر معماری به کار برده می شود که طی آن ، پایان جنبش خاصی در معماری اعلام می گردد ، جنبشی به نام " سبک بین المللی " که در دهه 1920 پا گرفت و بانیان اصلی آن ، " لوکوربوزیه "3 ، " والتر گروپیوس " 4 و " میس وان درروهه "5 بودند . پست مدرنیسم در نقد هنرهای تجسمی به نفی تمام و کمال مدرنیسم پرداخته است ، پست مدرنیسم ، البته برای جایگزینی ارزش هایی که ویران کرده هیچ راه حل جدیدی ارایه نمی کند . در عوض کثرت گرایی6 را با نام چند فرهنگی عرضه می کند . پست مدرنیسم تمامی نشانه های یک " آوانگارد " 7 خود انگیخته را داراست ، گر چه خود قویا این سان رابطه ای را انکار می کند . هر آنچه می بینیم یا دیده ایم تنها رویایی درون رویاست 8 ………………………………………………… 1- هنر پست مدرن چیست ؟ 2- هدف هنر پست مدرن چیست ؟ تحلیل : جهان مدرن همواره در جستجوی کشف ماهیت و منشا خود بوده و در این مسیر هر یک از نظریه ها رفته رفته عقب تر و عقب تر رفتند ؛ برخی نقطه شروع را انقلاب صنعتی گرفتند ، بعد نوبت به عصر روشنگری قرن هجده و سپس دوره اصلاح دینی و رنسانس رسید و اخیرا نظریاتی مطرح شده که در قرن چهارم میلادی و در آثار " سنت آگوستین "9 دنبال ریشه های مدرنیسم می گردند و به یک معنی می شود گفت که در واقع هر چیزی که در تاریخ مدنیت غربی از آن زمان تا به حال رخ داده ، ارتباطی با بحث مدرنیسم دارد . صحبت کردن از مدرنیسم به یک معنی ، مترادف صحبت کردن از همه چیز است و به همین علت هم انگشت گذاشتن بر ماهیت جهان مدرن و مشخص کردن آن دشوار است . با پرداختن به محتوای نظریات آن دسته از پست مدرنیستها که واقعا از پایان یک عصر سخن می گویند و این نکته را مطرح می کنند که دوره ای تمام و عصر جدیدی شروع شده ، ممکن است این سوال پیش آید که، مشخصات این عصر جدید چیست و چگونه می توان به محتوا و ذاتش پی برد ، اما عملا می بینیم که باز بحث در ابهام فرو می رود و تکه پاره هایی از خود مدرنیسم تکرار می شود . نهایتا می توان گفت که بحث در مورد پایان مدرنیسم و پست مدرنیسم تبدیل می شود به انتظاری بی پایان برای پایان ؛ نوعی انتظار کشدار برای این که این مدرنیسم به سرانجام برسد . از این نظر بحث های جدید پست مدرنیستی هم مثل بسیاری موارد دیگر تکرار نظریات مدرنیسم هنری است . مسئله تمام ناپذیر بودن و این که واقعا نمی شود موضوع را به یک نقطه نهایی قطعی و پایان کشاند ، یکی از مضامین عمده مدرنیسم هنری است ؛ رمان های ناتمام " فرانتس کافکا "10 بسیاری از رمان های مدرنی که در واقع پایان آنها به آغازشان برمی گردد و مهمتر از همه کارهای " ساموئل بکت "11 که عملا مضمون اصلیشان گفتگویی بی وقفه درباره سکوت یا انتظاری بی پایان برای پایان و مرگی است که هرگز فرا نمی رسد . در نتیجه مسئله مدرنیسم ، ماهیتش ، شروعش و پایانش همه در همین ابهام تکرار و انتظار بی پایان برای پایان فرو می رود . انسان پست مدرن مثل ابرمرد " نیچه " 12 کسی است که افسانه می سراید و آگاهانه به این افسانه سرایی ادامه می دهد و احتیاجی هم ندارد که باز هم این افسانه ها را در پس مفاهیمی مثل واقعیت و عینیت پنهان کند . حمله پست مدرنیستها به عقل به منزل منشا شر برای نسل جدید کاملا قابل درک است و آنها به راحتی می پذیرند که بدبختی عصر ما از جنگ و قحطی و فاجعه گرفته تا از بین رفتن احساسات و عواطف ، بحران های اجتماعی و تضادهای مختلف ، همگی نتیجه عقل و فرهنگ عقلانی است که مدرنیسم سعی داشت آن را به صورتی مطلق گرا بر کل جهان تحمیل کند . ایدئولوژی پست مدرن با پایان جنگ سرد ، رفع خطر جنگ اتمی ، رفاه نسبی اقتصادی ، پایان هرگونه آرمانگرایی و به تبع آن هر گونه تعصب و مطلق گرایی مرتبط است و همچنین با زیبا شناسانه کردن زندگی روزمره و محلی فکر کردن ، آن ایده های قدیمی ابتدای قرن بیستم درباره تغییر جهان کنار گذاشته می شوند و در مقابل نوعی جهان بینی کاملا غیر تراژیک که به زندگی و جهان به صورتی نرم و لطیف نگاه می کند ، گسترش می یابد . آن مبارزه طلبیها و نیز چالش های سیاسی و نظری ، آن انقلاب هایی که قرار بود کل جهان را تغییر دهند و آرمانها را تحقق بخشند ، دیگر مطرح نیست و چون خطر جنگ هم عملا رفع شده است ، حالا همه دقیقا می توانند به نوعی به همین زندگی روزمره اکتفا کنند . " ژان بودریار "13 یکی از متفکران پست مدرن می گوید :" ایدئولوژی های تازه همگی نرم و ظریف هستند و بیشتر بر محبت و انسان دوستی و پرهیز از خود پرستی تاکید می کنند . مسایل اصلی مورد نظر این ایدئولوژی ها عبارتند از حقوق بشر ، حمایت از مخالفان سیاسی ، ضدیت با نژاد پرستی جنبش ضد سلاح اتمی ، جنبش حفظ محیط زیست . نسلی که به این ایدئولوژی ها اعتقاد دارد ، نسلی است که از هم اکنون در همه کارهایش به موفقیت رسیده ، از هم اکنون از همه چیز برخوردار است ، با راحتی دل و آسودگی ابراز همبستگی می کند ، نه داغ شوربختی طبقاتی را بر چهره دارد و نه نشان نفرین سرمایه را . " 14 ایدئولوژی پست مدرن چیزی نیست مگر ایدئولوژی دوره پایان جنگ سرد ، رفع خطر جنگ اتمی و به وجود آمدن نوعی رفاه اقتصادی ، لااقل برای کشورهای پیشرفته و بروز نوعی نگاه همراه با تساهل و خوشی و تسامح به زندگی که در واقع به یک معنی می شود گفت همان سازش کاری و التقاط و پرهیز از جستجوی راه حل است . در واقع می توان مسئله را این گونه مطرح کرد که با پایان خطر جنگ اتمی ، تصور پایان جهان به منزله بادکنکی که ناگهان می ترکد نیز محو می شود و ما با تصور جدیدی روبرو می شویم . شاید مهمترین موضوعی که در پست مدرنیسم مطرح می شود تاکید بر فرد به منزله واحد اصلی تشکل و وحدت جمعی است ، تعریف فردیت بر اساس حقوق سیاسی و اجتماعی برابر ، در پست مدرنیسم گامی به پیش است ، اما قیمتی که برای آن پرداخت می شود ، ندیده گرفتن بخش مهمی از احساسات ، نگرشها ، باورها ، تمایلات و ترجیحات در انسانها است . کسب آزادی ، و برابری به قیمت از دست دادن حق حفظ هویت و " خود آیینی "15 راهی است که عصر جدید فرا روی مردمان قرار داده است زنان می توانند به حقوق برابر دست یابند ، اما به شرطی که به کپی کمرنگی از مردان بدل شوند ؛ سیاهان نیز می توانند آزاد شوند ، ولی به قیمت سفید شدن ... پاسخ مدرنیسم و پست مدرنیسم به این تنش های اجتماعی ، تکرار همان راه حل های قبلی بوده است ، همان پیروی از الگوهای فردیت عقلانی ، درست مانند همان تزی که " کارل مارکس "16 در مسئله یهود ارایه داد و مارکسیستها به پیروی از او آن را بارها تکرار کردند ، آن ها مدعی بودند بعد از تحقق سوسیالیسم مسئله کل جامعه حل می شود ، تمایزات مذهبی ، قومی و جنسی . اما کارنامه پست مدرنیسم و مدرنیسم از حل چنین مسایلی خبر نمی دهد . بهترین ویژگی کارهای پست مدرنیسم در ایهام ، کنایه ، نمادگان چند گانه ، مبهم ، طنز آلود ، گزینش های متنوع و پراکنده است ، که تصویرگر کشمکش و گسستگی سنت ها هستند . به این اعتبار که این چند گانگی ، آشکارا بر کثرت گرایی ما غالب است . سرانجام باید گفت پست مدرن ، همان سان که شیفته چند معنایی است ؛ گذرگاهی چندان روشن نیست ، این رسانه ( گذر دهنده ) ، رساننده ای است که محدوده فعالیت ، در رویارویی میان خرد و رویداد ، خرد و تمایز ، و به نظر بعضی ، خرد با دیوانگی تعیین می شود . 17 3- صورت های هنر پست مدرن چیست ؟ تحلیل : وجه مشترک بسیاری از صورت های هنر پست مدرن ، پرمایگی رنگ و فرم و غنای نمایشی آنها است ، نیز گهگاه تنک مایگی بیانگر آنها ، موجب تاثیر برانگیزی نظرگیرشان است . از این شیوه گاه برای عرضه اندیشه های ساده و معطوف به خود درباره هنر و گاه برای انتقال پیام های پیچیده درباره مسایل مهم انسانی استفاده می شود . بسیاری از آثار نقاشان و مجسمه سازان پست مدرن دارای ابعاد بزرگ اند ؛ بسیاری از کارهای آنان با فرم چیدمان در مکانی خاص به اجرا در می آیند و ارتباطی درگیر کننده و احاطه کننده را بوجود می آورند . یکی از دلمشغولی های مهم هنرمندان این سبک فعال سازی بیان گرانه فضا است که سعی می کنند در آثارشان اعم از نقاشی ، مجسمه سازی ، کلاژ و ... بگنجانند . آنها ادعا می کنند هنر چیزی جز اندیشه و کنش انسان نیست ، آنها گاه با استفاده از نمادها و گاه از طریق طنز و هجوهای بصری پیام خود را انتقال می دهند . این نوع از بیان را ما بیشتر می توانیم در کارهای فتو مونتاژ آنها و یا در اجرا های مفهومی این هنرمندان شاهد باشیم . مطمئنا محال است بشود در یک تحقیق کوتاه ، حق مطلب را درباره صورتهای آفرینش پست مدرنیستی ادا کرد . هنری که هنرمندانی چون " جودی شیکاگو " 18 ؛ " کن کیف "19 ؛ " فرانک استلا "20 ؛ " اندی وارهول "21 و ... را به جهان هنر عرضه کرد . 4- عناصر تشکیل دهنده هنر پست مدرن چیست ؟ تحلیل : به نظر می رسد که پست مدرنیسم به طور ضمنی و در عمل وحدت جامعه بشری را مبتنی بر سه نکته اصلی می داند : حقوق بشر دموکراسی بازار آزاد بی شک هیچ یک از ما نمی خواهیم بار دیگر آن داستان غم انگیز و تا اندازه ای مضحک اقتصاد دولتی را با برنامه و عواقب استبدادی و ضد انسانی آن تکرار کنیم ، اما در عین حال صاف و ساده پذیرفتن این که کل جهان فقط بر زمینه حقوق بشر ، دموکراسی ، اقتصاد آزاد و بازار آزاد به وحدت می رسد و مسئله دیگری هم وجود ندارد ، اوج ساده گرایی و خام طبعی است . پست مدرنیست ها کمتر به این بحث می پردازند ، چون بسیار کم پیش می آید که قلمرو مباحث زیبا شناسانه و فلسفی خود خارج شده ، درباره مسایل تاریخی و اجتماعی حرف بزنند و در موارد معدودی هم که چنین می کنند ، می گویند : این حداقلی است که ما بدان دست یافتیم . حقوق بشر ، دموکراسی و بازار آزاد ؛ همین و بس . برای رعایت انصاف باید گفت این امر بیشتر خصیصه ایدئولوژی پست مدرن است تا نظریه های پست مدرنیستی ، ولی این نظریه ها خود در ایجاد و گسترش این ایدئولوژی مسئول هستند . کشفیات سه شخص مشهور ، شخصیت های عهد قدیم یعنی" مارکس" ، " فروید" 22 ،" انیشتین"23 و نیز کامل کنندگان رسالت آنها از انبیای عهد جدید :" لوی استروس"24 ،" چامسکی" 25 و " فوکو"26 . یک شکل عام یا مضمون عام ، در معماری پست مدرن ، این مابعدالطبیعه جدید را کاملا جاندار نشان می دهد و هر کس می تواند مشابهاتی در هنر بیابد : بازگشت به مرکز غایب ، مرکزی که نمی توان دید ؛ بازگشت به میدان های بزرگ مدور27 واقع در قلب شهر ، مراد از آن بخشیدن نوعی مرکزیت جاست ، چیزی که در شهر سازی مدرن نبود . " آراتا ایسوزاکی "28 ؛ " مایکل گریوز "29 ؛ " ریکاردو بوفیل "30 ؛ " چارلز مور"31 ؛ " جیمز استرلینگ "32 – همه پست مدرنیست واقعی – این اشکال اجتماع کردن ، این میدان های محصور ، این عمارت های مدور و گنبدی ، این شهرهای مرکزدار را عرضه کردند – اما این مرکز خالی ماند ، نشانه خلا در قلب جامعه ، یا فقدان شمایلی مناسب برای جا گرفتن در بالای محراب . آنها فضای اجتماعی لازم برای به وجود آمدن قلمرو عامه را فراهم کردند ، آنها این فضا را با سنگ کاری های محکم و زیبا زینت بخشیدند ، اما سپس دست کاری آخر را به عهده جامعه ای لاادری گذاشتند ؛ پیکرتراشی ، نقاشی ، یا هنر های مصنوعی که به آن تعریف دقیق می بخشید . بسیاری از نقاشی های پست مدرن نمایانگر جستجوی این مرکز ناپیدا هستند . به تعبیری ، ما در عصر ویکتوریایی جدید قرار داریم . یک سده قبل در چنین هنگامی امپرسیونیسم بحرانی را پشت سر می گذارد که از درونش ، پست امپرسیونیسم به عنوان جهت دهنده بیست سال بعدی پای به عرصه وجود نهاد . در پس نطق و بیان ماهرانه اش ، پست مدرنیسم را می توان ترفندی دانست برای پیوستی کامل به گذشته و در حین ترکیب شدنش گسست قطعی از آن تا امکانی شود برای ظهور فراورده هایی جدید . هنرمندان وامداران میراثی غنی هستند که با مجموعه ای وسیع و متنوع از سلایق مواجه اند ، ویژگی های اصلی هنر جدید ، حضور التقاط گری فراگیر ، همراه با زنجیره سردرگمی از سبک هاست . در مجموع ، این قطعه ها پازل زمان ما را تشکیل می دهند . ویژگی دیگر وضعیت فعلی تجدید حیات شماری از مراکز هنری – سنتی اروپا و امریکاست . هنر سال 1980 به بعد پست مدرن نامیده می شود . گر چه تمام آثار هنری این دوره را نمی توان زیر چتر این واژه قرار داد . باید بدانیم که مشارکت هنرهای تجسمی در جریان پست مدرن بسیار متنوع گردید و تغییرات شگفت آوری نیز روی داد . به ویژه ، ابزار های مرسوم در نقاشی و مجسمه سازی نقش فرعی پیدا کرد و در عوض ، فرم های غیر مرسوم ، چون چیده مان ها33 و عکاسی به صف اول آمده و در این فرایند بسیار فعال شدند . 5- سبک هنر پست مدرن چیست ؟ تحلیل : در فلسفه کسی مانند " هابرماس " 34 هر سه قلمرو زبان ، تاریخ و غریزه حضور دارند ، هر سه با هم ترکیب می شوند تا بنیانی برای حقیقت و عقل به وجود آید که دیگر آن بنیان متافیزیکی سابق نیست ، بلکه بنیانی است استوار بر اعتبار ، استوار بر اصطلاح ( اینتر سابژکتیویته) یا گفتگوی بین الاذهان . سبک پست مدرننیستی تمام قلمروها را در هم می شکند ، و این باعث می شود نتوان آن را به عنوان معیار و میزان شناخت به کار گرفت . میل و غریزه دو موضوع مهم در سبک پست مدرن است ، میل و غریزه خود موضوع خود را می سازند ؛ و چون دارای هیچ گونه بنیان طبیعی و عینی هم نیست ، بنابراین نمی شود از انحراف در آنها صحبت کرد . و سرانجام به آنجا می رسیم که در سبک پست مدرن چیزی به نام غریزه طبیعی و نرمال وجود ندارد ، پس در این سبک میل و غریزه در عین اهمیت دار بودن نمی توانند معیاری برای سنجش حقیقت یا هر گونه معنای مشترک در اختیار ما قرار دهند . درست همان گونه که " دلوز "35 عنوان کرده بود که غریزه نه ماهیت طبیعی و بیولوژیک دارد و نه موضوعی طبیعی و بیولوژیک است . بنیان غریزه و میل این نیست که چون ما چیزی کم داریم و فقدان آن را حس می کنیم ، پس میل و غریزه بدست آوردن آن در ما ایجاد می شود . به نظر پست مدرن ها تاریخ نیز فاقد جهت و معنای درونی است . صحبت کردن از جوهر تاریخ ،مثلا تاریخ مبارزه طبقاتی هم بی معناست . نتیجه این می شود که سه عرصه ای که فلسفه سوژه بر آنها استوار بود ، خودشان دچار تکثر و تشتت می شوند و ما باید به طور کلی امید دستیابی به تصویری جدید از سوژه را نیز کنار بگذاریم . باید تکثر جهان را بپذیریم و به طور کلی به نسبی گرایی ریشه ای تن دهیم . در پست مدرنیسم ما یاد می گیریم که بپذیریم چیزی به نام واقعیت وجود ندارد ، و ما فقط با تفاسیر سروکار داریم ، با افسانه هایی که خودمان می سازیم و در هیچ جا هم نمی توانیم به یک بنیان نهایی برسیم و حتی نمی توانیم در موردی خاص به نوعی توافق برسیم . به قول " لیوتار "36 هر کدام از ما از درون شکل زندگی خودمان ، فرهنگ خودمان و آن بازی زبانی که مخصوص ما است ، صحبت می کنیم و بین این بازی های زبانی هم هیچ پلی وجود ندارد ؛ هر کدام در واقع معیارهای درونی خود را دارند و نمی شود از این بازی ها خارج شد و به آنها به طور کلی و عینی نگریست ؛ یعنی نمی توان مبنایی کلی برای این بازی های زبانی قایل شد . در نتیجه هر کدام از ما در فرهنگ و سنت خودمان ، در افسانه خودمان که سازنده ذات ماست ، باقی می مانیم . 6- ارتباط معنی هنر پست مدرن با هدف و صورت های هنر پست مدرن در چیست ؟ تحلیل : پست مدرنیسم پدیده ای است جذاب و این را نمی توان منکر شد . با وجود این آثار ماندگار بسیار کمی به وجود آورده است ، اما آن تنها حاکی از علایم بیماری وضعیت زمان ماست . و به همین اعتبار هم ارزش توجه ما را دارد . در یک جهان پست مدرن ، واقعیت اجتماعی ، رشد تحول زای کسانی است که اطلاعات را تولید کرده ، انتقال می دهند . بسیاری از مخاطبان هنر پست مدرن به این دلیل با آن ارتباط برقرار می کنند که می بینند هنر پست مدرن جنبه های مهم دنیای انسان های امروزین را صادقانه به تصویر می کشد . به عنوان مثال نقاشی های سیاسی " لئون گالوب "37 همانند سری تابلو های " ویتنام "38 و نیز " مزدوران "39 غالبا در گروه آثار هنری واقع گرای اجتماعی – یا سوسیال رئالیست – ارزیابی می گردند . این آثار به شکل دردمندانه ای نگرانی ها و پریشانی های ناشی از ستم دوران را منعکس ساخته و به طور متعهدانه ای در صدد افشاگری امپریالیسم هستند . گالوب دقیقا مشابه دیگر هنرمند مدرن " آنسلم کیفر "40 موضوع کار هنری خود را به طور عمده وقف حوادث سیاسی و تاریخی می کرد و همواره تلاش می کرد تا مصادیق ناهنجاری های سیاسی و نابسامانی های اجتماعی را در کارش به تصویر کشد . امثال این نوع دیدگاه های هنری بود که مدرنیسم جدید یا به عبارت دقیق تر پست مدرنیسم را معرفی کرد . در ارتباط با معنی هنر پست مدرن با اهداف و صورت های آن صحبت کردن ساده نیست به دلیل آن که این امر می بایست در کنار تصویر انجام شود ، نه گفتار . آثار هنر پست مدرن خود پرده از رمز و راز خود بر می دارند و از میزان موفقیت خود در رسیدن به اهدافشان با ما می گویند ، در واقع آن هنگام که ما با اثری از این نوع روبرو می شویم و در برابر آن مکث می کنیم و یا به فکر فرو می رویم لحظه ای است که باید به این پرسش پرداخت ، این سوالی شفاهی است که باید شفاهی نیز به آن پاسخ داد . نتیجه : کوتاه سخن این که از نظرگاه تاریخ هنر ، این هنر جدید صرفا نوعی تکامل تکلیف گرایانه است از هنر پاپ41 ، هنر مینیمال42 و هنر مفهومی43 . این هنر در واقع امتزاج تازه و رشد یافته ای است از سبک های هنری که پیش تر به عرصه آمده بودند در حقیقت هنر پست مدرن را باید میراث خوار آگاهی فرهنگی ناشی از هنر پاپ ، شیوه ارایه و مواد به کار گرفته شده در هنر مینیمالیسم و بالاخره ابعاد زیبایی شناختی و کشف زمینه های هنری در اشیا که در هنر مفهومی و نیز دیگر هنرها پدیدار شده ، به شمار آورد . این گونه تعریف از آن چه که در شرف تکوین بود ، فضا را برای انتزاع گرایی44 تام و تمام هنرمندانی که به این حیطه تعلق داشتند هم چون " فیلیپ تافی "45 و " پیتر هالی"46 باز کرد . همچنین زمینه برای هنرمندان جنبش جدیدی که بعدها به " نئوپاپ "47 شهرت یافتند مساعد گشت ، هنرمندانی نظیر " جف کونز"48 و ... با دیدن کارهای این هنرمندان متوجه می شویم که هنر مدرن و تمام اسلاف آن ، تاریخ رشد و ترقی اجتماعی را نشان می دهد که به شدت معترض است ، تاریخ ساماندهی فضاهای خرد شده و تکه تکه شده و یک جهان انتزاعی ... جهانی که احساسات انسان را تحقیر می کند ، شاید هم به تحقیر جهان می پردازد . فهرست منابع : لینتن ، نوربرت / هنر مدرن ، مترجم : علی رامین ، تهران ، نشر نی ، چاپ دوم ، 1383 جنسن ، آنتونی اف / پست مدرنیسم : هنر پست مدرن ، مترجم : مجید گودرزی ، تهران ، نشر عصر هنر ، 1381 فرهاد پور ، مراد / مدرنیسم و پست مدرنیسم ، در فصلنامه هنر ، شماره 25 ، تابستان 1373 لوسی اسمیت ، ادوارد / مفاهیم و رویکردها در آخرین جنبش های هنری قرن بیستم ، مترجم : دکتر علیرضا سمیع آذر ، تهران ، نشر نظر ، چاپ دوم ، 1381 [Hidden Content]

انسان پس از به دنیا آمدن و ورود به زندگی و تجربه ی زیبا و پر جاذبه ی این هستی توام با درد و لذت ، به مرور زمان و رفته رفته به بودن خویش خو کرد تا جائیکه نه مرگ را باور دارد و نه اندیشیدن بدان را کاری نیکو . در گذار از هر روزینگی خویش و در کشاکش لحظات و لایه های متنوع زندگی از وقتی که بی حوصلگی را دریافت در پی نابودی اش به دنبال سرگرمی ها رفت و همواره چیزهایی را جستجو نمود که او را از لحظه ای به خود فرو رفتن باز میداشت . این در خود فرو رفتگی همان سکون نیستی و از هم گسیختگی از همه چیز را در او به یاد می آورد و انسان خواستار ایستادگی و ماندن و سکون و انجماد نیست چون فکر میکند در ماندن جز گندیدگی هیچ نیست . از همان سپیده مان تاریخ و از طفولیت ظهور انسانی در زمین همواره دین و احساسات دینی در بین مردم بود و از این طریق خود را التیام میداد که مرگ پایان راه نیست . انسان از این پایان می ترسد و شاید یکی از دلایل وحشت از قبر و قبرستان و تابوت و جسد هم همین باشد که به یاد آورنده ی پایان است پایانی که انسان این موجود سیال و متحرک خواهان آن نیست . اما به واقع اگر مرگ همان نقطه ی پایان راه باشد چه باید کرد ؟ و در برابر این درد عظیم نیستی چگونه باید واکنش نشان داد ؟ آیا حتی اگر شما در بهترین حالت ممکن هم زندگی کنید می توانید نسبت به مرگ بی تفاوت باشید و آنرا نادیده بگیرید ؟ و آیا اگر مرگ همان نیستی باشد افسردگی اجتناب پذیر خواهد بود ؟ آیا می توانیم به کسانی که مرگ را نیستی می پنداشتند و پس از آن دست به خودکشی زدند یا پوچ شدند حق بدهیم ؟ و آیا اگر مرگ همان نیستی باشد همه چیز پوچ نمی شود ؟

مساله ی خدا و بعد خداشناسی یکی از مهمترین مسائلی است که هرچند به مراتب بیشتر در نزد متکلمین مورد بحث و بررسی قرار گرفت با اینوصف از دید تیزبین فیلسوفان هم دور نماند . درواقع می توان به جرات گفت مساله ی خدا همتراز با مساله ی وجود ، آزادی ، اراده و ذهن از جمله مسائل بسیار حائز اهمیت بوده و نمی توان این مساله را صرفاً به عنوان یک مساله ی کلامی در جهت دفاع از دین مد نظر قرار داد . درباره ی جمله ی معروف نیچه مبنی بر اینکه : خدا مرده است ، باید گفت : مفهوم این جمله در منطوق ظاهری آن نیست بلکه مربوط به باطن این جمله است به عبارتی مفهوم این جمله این نیست که خدا واقعاً مرده است چه آنکه با بذل توجه به ذات خدا نمی توان مرگ را بر خدا حمل کرد و گفت خدا مرده است یا قابلیت مردن را دارد ، از اینرو مرگ خدا یک صنعت استعاری است برای نشان داد مساله ی عمیق تر درباره ی پیشگویی که نیچه درخصوص نهیلیسم و گریزناپذیر بودن آن داشت . از اینرو مرگ خدا به معنای مرگ معنویت است و همان معنویتی که بر حسب اتفاق دقیقاً به نام خدا از بین رفت و مساله مربوط به جنایات کلیسا و بعد ظهور مدرنیته در پاسخ به این جنایات می شود . بعد از آنکه مدرنیته بر علیه کلیسا ایستاد نه تنها مبانی سیاسی و اخلاقی کلیسا را مورد نقد و انتقاد قرار داد بلکه خدایی را هم که به نامش ظلم می شد هم مورد شک و تردید بلکه رد و انکار قرار داد . از اینرو است که می بینیم نیچه می گوید خدا مرده است . این جمله دقیقاً مساوی با جمله ی ارزشها مرده اند می باشد . و باز از همین رو است که می بینیم نیچه به دنبال باز ارزشگذاری ارزشهاست و همه ی ارزشها و باورها را نقد می کند و به دنبال ایجاد ارزشی دیگر است . نتیجه اینکه می توان گفت نیچه به دنبال بازتفسیر مفهوم خدا بود و خدای کلیسا را که به دست مدرنیته گردن زده شد بار دیگر به مفهومی دیگر بازآفرید و این بازآفرینی به الحاد اگزیستانسیالیسمی مشهور شد . به همین خاطر قطعاً خدای دین و کلیسا از ناحیه ی نیچه و هم بسیاری از اندیشمندان مورد طرد و رد و نفی و انکار است و آنچه باقی می ماند نه مفهومی با عنوان خدا بلکه مفهومی با عناوین دیگر است که شاید بتوان اگر دست از بازی با الفاظ برداریم همه ی آن مفاهیم را همان خدا بنامیم اما نه خدایی که در دین بدان پرداخته شده. نکته ی بعدی که باید خاطر نشان کنم این است که به عقیده ی من خدا مساله ای است مربوط به فرد و در فردیت متجلی می شود نه در جامعه . یک جامعه نمی تواند خدا را تعریف کند یا بشناسد ، خدای یک جامعه همان خدای مردم عوام است همان است که دین تعریفش کرده ، خدایی است که برای عامه ی مردم قابل فهم باشد به همین خاطر تا سطح یک انسان و یک شخصیت پایین می آید و می شود یک خدای شخصی که هم خشمگین می شود و هم مهربان است و هم پاداش می دهد و هم عذاب می دهد و هم مثل ما نماینده و سفیر دارد و پیامرانش را به سمت مردم می فرستد و هم نویسنده است و برای ابلاغ پیامی دست به قلم برده و می نویسد و کتاب منتشر می کند . این خدای یک جامعه است نه خدای یک فرد دانشمند و متفکر . پس به اعتباری خدای یک جامعه جز پدیداری از انواع روابط روانی چون امیال و نیازها و ضعف ها و قدرت ها و خواست ها نیست . همه ی این عواطف را که درون هم جمع کنیم می بینیم نیازی عمیقی به خدایی هست که باید باشد و ما را اقناع کند . اما این خدا اگر همان خدای جامعه باشد برای ما قابل اقناع نیست و تنها به نظر من خدایی را می توان اقناع آور دانست که از درون فرد به بیرون متجلی شود . خدا که در بالاترین حد عاطفه ی انسانی ظهور می کند بیش از آنکه با دین و فلسفه و حتی عرفان قابل شناخت و دستیابی باشد به نظر بنده با هنر شناسانده می شود . هگل در درسگفتارهایش مربوط به روح ذهنی معتقد بود در سه پایه اش هنر و دین قبل از فلسفه قرار دارند و فلسفه حد اعلای شناخت است . اکنون دست کم تا به حال به نظر می رسد خدا را بیش از آنکه با دین و فلسفه بتوان شناخت با هنر می توان شناخت . فلسفه ی هنر برای شناخت خدا به مراتب تواناتر از سایر روش ها برای شناخت خدایند . این درصورتی است که ما بپذیریم هستی حقیقتی دارد و کاری که ما باید بکنیم فقط این است که آن حقیقت را با روش و اسلوب صحیح بیابیم . بنابراین بحث بر سر روش است و سوال اینکه آیا علم و فلسفه و دین و هنر و عرفان روشهای درستی برای دستیازی به چننی معرفتی هستند یا خیر ؟ و اگر روش بین اینهاست کدامیک بهتر می توانند به نتیجه رسند ؟ و آیا در نهایت خدا همان احساسی است که ما به نام خدا باورش داریم و یا خارج از آن است ؟ و به قول کانت آیا شی فی نفسه قابل شناخت است یا خیر ؟ آیا خدا قابل شناخت است یا خیر ؟ نظر شخصی بنده تا بدینجا این است که در هنر می توان تا حدودی اقناع شد .