-
تعداد ارسال ها
271 -
تاریخ عضویت
-
آخرین بازدید
تمامی مطالب نوشته شده توسط Ka!SeR
-
بیا چشم هايم بي هيچ بهانه مي خواهند ببارند درغروبي غم انگيز که سياهي تمام وجودم را به بند کشيده است کجايي؟ * بيا بيا راه را کوتاه کن از کوچه ها بگذر و به ديوارها اعتنايي نکن درها را پنجره ها را باز کن پرده ها را کنار بزن و شتابان خودت را به من برسان و بي هيچ کلامي از من هر چه که مي خواهي بخواه تا که من جان نثار تو کنم
-
زنی را ... زني را مي شناسم من که شوق بال و پر دارد ولي از بس که پر شور است دو صد بيم از سفر دارد * زني را مي شناسم من که در يک گوشه ي خانه ميان شستن و پختن درون آشپزخانه * سرود عشق مي خواند نگاهش ساده و تنهاست صدايش خسته و محزون اميدش در ته فرداست * زني را مي شناسم من که مي گويد پشيمان است چرا دل را به او بسته کجا او لايق آنست * زني هم زير لب گويد گريزانم از اين خانه ولي از خود چنين پرسد چه کس موهاي طفلم را پس از من مي زند شانه؟ * زني آبستن درد است زني نوزاد غم دارد زني مي گريد و گويد به سينه شير کم دارد * زني با تار تنهايي لباس تور مي بافد زني در کنج تاريکي نماز نور مي خواند * زني خو کرده با زنجير زني مانوس با زندان تمام سهم او اينست نگاه سرد زندانبان * زني را مي شناسم من که مي ميرد ز يک تحقير ولي آواز مي خواند که اين است بازي تقدير * زني با فقر مي سازد زني با اشک مي خوابد زني با حسرت و حيرت گناهش را نمي داند * زني واريس پايش را زني درد نهانش را ز مردم مي کند مخفي که يک باره نگويندش چه بد بختي چه بد بختي * زني را مي شناسم من که شعرش بوي غم دارد ولي مي خندد و گويد که دنيا پيچ و خم دارد * زني را مي شناسم من که هر شب کودکانش را به شعر و قصه مي خواند اگر چه درد جانکاهي درون سينه اش دارد * زني مي ترسد از رفتن که او شمعي ست در خانه اگر بيرون رود از در چه تاريک است اين خانه * زني شرمنده از کودک کنار سفره ي خالي که اي طفلم بخواب امشب بخواب آري و من تکرار خواهم کرد سرود لايي لالايي * زني را مي شناسم من که رنگ دامنش زرد است شب و روزش شده گريه که او نازاي پردرد است * زني را مي شناسم من که ناي رفتنش رفته قدم هايش همه خسته دلش در زير پاهايش زند فرياد که بسه * زني را مي شناسم من که با شيطان نفس خود هزاران بار جنگيده و چون فاتح شده آخر به بدنامي بد کاران تمسخر وار خنديده * زني آواز مي خواند زني خاموش مي ماند زني حتي شبانگاهان ميان کوچه مي ماند * زني در کار چون مرد است به دستش تاول درد است ز بس که رنج و غم دارد فراموشش شده ديگر جنيني در شکم دارد * زني در بستر مرگ است زني نزديکي مرگ است سراغش را که مي گيرد نمي دانم؟ شبي در بستري کوچک زني آهسته مي ميرد * زني هم انتقامش را ز مردي هرزه مي گيرد ... زني را مي شناسم من
-
در آستانه ی بهار مي نويسم از تو اي زيباي من مي سرايم از تو اي روياي من * اي نگاهت سبز تر از سبزه زار مي نويسم بي قرارم بي قرار * پشت ديوار بهار مي نويسم مانده ام در انتظار * اي که چشمت خواب را از من گرفت مي نويسم خسته ام از انتظار مي نويسم مي نويسم يادگار * من نمي دانم چه داده اي به من؟ که چنين دل را سپردم دست تو يا چه بود در آن نگاه آتشين يا چه کرد بامن دو چشم مست تو * من نمي دانم، نمي دانم چرا؟ اين چنين آشفته ام آشفته ام با خيالت روز و شب در آتشم شعر هايي نيمه شب ها گفته ام * من نمي دانم ولي اينک بهار با دو صد گل مي رسد باغ تا گل مي دهد گل به بلبل مي رسد * باز مي آيد بهار باز مي آيد بهار من نمي دانم چرا؟ کس نمي آرد مرا پيغام يار اي ستمگر روزگار بي قرارم بي قرار باز مي بارم چو باران بهار
-
تردید گلي از ساقه جدا شد آنشب دختري مست غرور در لباسي از تور بله گفت * همه گفتند مبارک باشد شادي و شورو شعف خنده و نقل و نبات * دختر اما پرسيد راز خوشبختي چيست؟ * پاسخش را دادند سر تسليم نهادن به قضا که نگويي که چرا که نپرسي که چه وقت که نداني به کجا که نخواهي تو بداني تقصير بي تامل ترديد هر چه آيد به سرت همه را حمع زني بگذاري تو به پاي تقدير * دختر اما ترسيد باز ترديد ترديد و دلش هم لرزيد و بر آن تور سفيد اشک هايي که چکيد هيچ کس هم که نديد هيچ کس هم که نديد
-
دکتر محمد معین محمد معین در روز ۹ اردیبهشت ۱۲۹۷ در حوالی رشت به دنیا آمد. پدرش شیخ ابوالقاسم از روحانیان شهر بود. بر طبق صفحهٔ اول دستخطی که وی دربارهٔ زندگی خود نوشته، تاریخ تولد وی ۱۷ رجب سال ۱۳۳۲ (قمری) برابر با ۲۱ جوزای سال ۱۲۹۳ است. در متن دانشنامهٔ دکتری سال تولَد وی ۱۲۹۱ ذکر شدهاست. ولی در نوشتهٔ قابشدهای که در خانهٔ وی و در اتاق کارش به دیوار آویختهاست تاریخ تولد او دوشنبه ۹ اردیبهشت ۱۲۹۷ نوشته شدهاست. او که اولین فرزند خانواده بود، در سن شش سالگی مادرش را از دست داد و پنج روز بعد از فوت مادر، پدرش نیز درگذشت. جد پدری او شیخ محمدتقی معینالعلما که در سلک علمای روحانی بود، به تربیت وی همت گذاشت. محمد معین ترقیات علمی و معنوی خود را مدیون او میدانست. جد مادری او شیخ محمد سعیر نیز از علما و مدرسان علوم قدیمه بود. تحصیلات محمد معین تحصیلات دبستانی را در دبستان اسلامی انجام داد، و دوره شش ساله ابتدایی را ظرف دو سال پایان رساند. در رشت دوره اول متوسطه را در دبیرستان نمره ۱ (که بعدها به نام دبیرستان دولتی شاهپور خوانده شد) به اتمام رساند و دوره دوم متوسطه را در رشته ادبی در دبیرستان دارالفنون تهران به پایان رساند. در اوان تحصیل در دبیرستان، صرف و نحو عربی و بخشی از علوم قدیمه را نزد پدربزرگش و مرحوم سید مهدی رشتآبادی فرا گرفت. در سال ۱۳۱۰ در دانشسرای عالی در رشته ادبیات و فلسفه علوم تربیتی به تحصیل پرداخت. در سال ۱۳۱۳ با نوشتن پایاننامهای به زبان فرانسه در مورد شاعر فرانسوی «لوکنت دولیل» در رشته ادبیات و فلسفه به اخذ مدرک کارشناسی نایل شد. پس از طی دوره شش ماهه دانشکده افسری احتیاط، شش ماه اول سال ۱۳۱۴ را به خدمت افسری گذرانید و در مهر ماه آن سال به دبیری دبیرستان شاهپور اهواز منصوب شد. پس از سه ماه، ریاست دانشسرای شبانهروزی اهواز را یافت و در عین حال عضویت تحقیق اوقاف و ریاست پیشاهنگی و تربیت بدنی استان ششم به عهده وی بود. در همین ایام به وسیله مکاتبه آموزشگاه روانشناسی بروکسل، که تحت نظر Elmer Knowles روانشناس اداره میشد، روانشناسی عملی و دیگر شعب آن از قبیل خط شناسی، قیافه شناسی و مغزشناسی را فراگرفت. در سال ۱۳۱۸ به تهران منتقل گردید. در حین تصدی معاونت و سپس کفالت اداره دانشسراها در وزارت فرهنگ، برای دوره دکتری در ادبیات فارسی دردانشگاه تهران ثبت نام نمود. پس از چندی با حفظ سمت به دبیری دانشکده ادبیات منصوب گردید. در روز سه شنبه۱۷ شهریور سال ۱۳۲۱ از پایاننامه دکتری خود با عنوان «مزدیسنا و تاثیر آن در ادبیات پارسی» دفاع کرد. پایاننامه او با راهنماییابراهیم پورداوود با قید «بسیار خوب» پذیرفته شد و محمد معین به عنوان نخستین فارغالتحصیل دورهٔ دکتری ادبیات فارسی در ایران شناخته شد. از آن پس به سمت دانشیار و سپس به سمت استاد کرسی «تحقیق در متون ادبی» در دانشکده ادبیات برگزیده شد.[۱] در ۱۳۲۱ ازدواج کرد که نتیجه آن ۴ فرزند میباشد. از آغاز سال ۱۳۲۵ شمسی که چاپ لغتنامه دهخدا طبق قانون، در مجلس شورای ملی آغاز شد، دکتر معین به همکاری علیاکبر دهخدا برگزیده شد. در دی ماه ۱۳۳۴ با موافقت علیاکبر دهخدا، سازمان لغتنامه از منزل شخصی دهخدا به مجلس شورای ملی منتقل شد و طبق وصیت نامه دهخدا، دکتر معین به ریاست امور علمی آن سازمان منصوب گردید. در اسفند ۱۳۳۶ سازمان مذکور به دانشکده ادبیات دانشگاه تهران انتقال یافت و طبق اساسنامه مصوب شورای دانشگاه، ریاست سازمان لغتنامه به عهده دکتر محمد معین گذاشته شد. وی این سمت را تا آخرین روزی که دچار سکته گردید به عهده داشت. منبع ......................................................
- 95 پاسخ
-
- 5
-
-
پاسخ نه اين سکوت را کسي نمي شکند هيچ کس مرا صدا نمي زند * اي همه آدم هايي که گوش هايتان را گرفته ايد چشمانتان را بسته ايد و اي همه آنهايي که از سرماي زمستان به خانه هاي تان پناه برده ايد * هنوز آغاز شب است هنوز ماه نتابيده هنوز ستاره نخنديده * من هر شب ماه را مي بينم اگر ابر ها بگذارند و سري به ستاره ها مي زنم اگر باران نبارد * من هر شب از آسمان مي پرسم که چرا پر پرواز من شکسته است؟ و پاسخم سکوت اگر گريه بگذارد
-
بی خبر بي خبر آمده اي باز در خواب شبم کاش هرگز نشود صبح و بيدار شوم * کاش مي گفتي که من دل چراغاني کنم سر راهت گل سرخ باز قرباني کنم * کاش مي گفتي که من گل ميخک بخرم به سراپرده ي شب عطر پيچک بزنم * کاش مي گفتي که من سبز بر تن بکنم جاي پاهاي تو را شمع روشن بکنم * کاش مي گفتي که من نور پر پر بکنم تا مي آيي به شبم چشم خود تر بکنم * کاش اين خواب مرا ببرد تا دم مرگ شب پاييزي من خالي است از همه رنگ * کاش اما .... صبح شد آسمان شد آبي جايت اينجا خالي بي خبر آمدي و بي خبر هم رفتي
-
باور نسيم دلکش کويت مرا از عشق مي راند ولي تنها ترين شبنم سرود عشق مي خواند من اما چشم هايم را براي عشق مي شويم و با هر قطره ي اشکم تو را در عشق مي جويم ولي افسوس که باور نداري هر چه مي گويم
-
گرچه چشمان تو جز در پی زیبایی نیست دل بکن ! آینه اینقدر تماشایی نیست حاصل خیره در آیینه شدن ها آیا دو برابر شدن غصه تنهایی نیست ؟! بی سبب تا لب دریا مکشان قایق را قایق ات را بشکن! روح تو دریایی نیست آه در آینه تنها کدرت خواهد کرد آه! دیگر دمت ای دوست مسیحایی نیست آنکه یک عمر به شوق تو در این کوچه نشست حال وقتی به لب پنجره می آیی نیست خواستم با غم عشقش بنویسم شعری گفت: هر خواستنی عین توانایی نیست فاضل نظری
-
بیگانه با دل نمی دانی چه دلتنگم چه بی تابم چه غمگینم چه تنهایم تو را هر شب صدا کردم نمی بینی نمی خوابم بیا تا باورت گردد که بی تو کمتر از خاکم ولی با تو به افلاکم بیا با آرزوهایم بسازم خانه ای در دل سراغم را نمی گیری مگر بیگانه ای با دل؟
-
دروغ باز هم چشمان من رنگ بي خوابي شده باز قلبم شعله ي عشق و بي تابي شده باز بر بام شبم ماه مهتابي شده * باز مي خوانم که من خسته ام از اين همه دلبستگي خسته ام از زندگي خسته ام از اين سکوت و بندگي خسته ام از جملگي * باز بيزارم من از تکرار شب مي پرم آهسته از ديوار شب مي زنم فرياد و دستم در هوا مانده قلبم زنده در آوار شب * شب شروع بي امان گريه هاست روز آغاز دروغ خنده هاست روز و شب اما چه فرقي مي کند؟ آخر هر خنده وقتي اشک گرمي پا به پاست * باز نفرين بر دروغ خنده هاي بي فروغ خنده هاي پر فريب و پر دروغ * خنده هايي از سر ديوانگي يا دروغين مستي و دلدادگي * خنده هايي يخ زده قلب هايي غم زده اي خدا نفرين به قلبي کز دروغ عشق را بر هم زده * باز باراني دروغ مي چکد از آسمان نغمه مي خواند به من ماه و خورشيدي دروغ باز مي تابد به من * باز مي پرسم ز خود رنگ بي خوابي چه شد؟ عشق و بي تابي کجاست؟ ماه مهتابي چه شد؟
-
کوچه یاس آه من ايستاده ام روي تقويم دلم و پرم از انتظار باز بيچاره دلم *** شنبه ها يکشنبه ها سوختند در انزوا نيز روز هاي دگر رفته اند تا نا کجا *** مي دوم تا دم گل ميزنم من فرياد فصل پرپر شدن است کوچه ياس کجاست؟ به چه کس بايد گفت گل ترازوي خداست *** به چه کس بايد گفت يک نفر هم شايد گاهي آواز خوشي مي خواند از سر دلتنگي يا دم حادثه ها يک نفر هم شايد شعر من را مي خواند بر لب پنجره ها روستايي شهري *** عکس من راديدي؟ گريه ام پيدا بود اشک من را ديدي؟ *** من پرم از هيجان نبض من دلتنگيست نفسم خاطره است خاطراتم ابريست *** از شما مي پرسم هيچ کس اينجا نيست؟ چشم هايم گفتند امشب هم بارانيست کوچه ياس کجاست؟
-
صدای باران نگاه کن گوش کن پنجره مرا مي خواند باران مرا صدا مي زند باران با انگشتانش به شيشه مي زند باران مرا صدا مي زند و من باران را خوب مي شناسم باران مداديست که بر همه چيز رنگ مي زند باران تيريست که بر دلي از سنگ مي زند باران سازيست که باز آهنگ مي زند * باران باز هم مرا صدا مي زند و من ترديد مي کارم ميان ماندن و رفتن
-
علت گریه دويده ام به سوي تو رسيده ام به کوي تو تمام هستي ام کنون بسته به تار موي تو *** مرا نماز کي بود؟ بدون رنگ و بوي تو بهشت من تو بوده اي چو بنگرم به روي تو *** من که هميشه بوده ام فقط به آرزوي تو چگونه بگذرم کنون؟ به راحتي ز کوي تو *** خون درون هر رگم چو باده در سبوي تو در شب وصل واي من تنم گرفته بوي تو *** مپرس ز گريه هاي من ترسم از آبروي تو
-
خوش به حالت خوش به حالت اي شب که چنين نرم و سبک و چنان شاد و رها مي خزي در دل شهر مي پري از سر بام مي دوي تا ته عشق مي رسي کوچه ي خواب مي روي خانه ي يار نرم مي کوبي به در يار من مي گويد : پنجره ها همه باز بوده ام منتظرت خوش به حالت اي شب
-
پرسش خدايا کاش حالم را بداني نگاهم را ، نگاهم را به چشمانم بخواني * خدايا من دلي دارم دلي دارم همه خون شدم بيچاره تر آواره تر از هر چه مجنون * خدايا هر کسي را عشق دادي سينه دادي پس از آن دلبرو دلداده و آيينه دادي * ولي تا موي او را تاب دادي تاب دادي تمام هستي ام بر آب دادي * خدايا چشم هايش را چه گويم؟ چشم هايش را چه کردي؟ کجا؟ کي ؟ با کدامين سازو برگت؟ از چه رنگي؟ * خدايا باز مي خواهم بدانم چرا آتش زده بر جسم و جانم * نمي شد برق چشمانش نمي بود؟ نمي شد يا نگاهش آتشين بود ليک بي دود؟ * نمي شد قلب من با پود و با تار هميشه مست مي شد از مي يار نمي شد قلب او با تار و با پود هميشه تا ابد در پيش من بود؟ * خدايا زين جدايي ها بگو باز تو را آخر چه باشد حاصل و سود؟؟ * خدايا دل تو دادي جرم من نيست تو عشق را آفريدي جرم من نيست اگر در آتشم اندازي از عشق مرا دوزخ تو دادي جرم من چيست؟!
-
تکرار هر شب کنار پنجره یک دل برایت می تپد هر شب کنار پنجره یک دل به یادت می تپد هر چند که .... دستان صبح تاریخ دیگر می زند
-
شعر من پوستم مي ترکد بس که لبريز توام تو بهار سبز من من چو پاييز توام * تو براي آمدن نفسي تازه بکن غم شب هاي مرا باز اندازه بکن * تو که باران مني من کنون چتر توام گل خوشبوي مني من پر از عطر تو ام * تو پرنده اي و من پر پرواز توام تو سکوت مبهمي من چو آواز تو ام * شعر من تويي تويي من فقط ساز توام
-
تو می آیی تو مي آيي کجا يا کي؟ نمي دانم * تو مي آيي پس از شب هاي دلتنگي براي صبح يکرنگي نمي دانم * تو مي آيي براي باور بودن دمي با عشق آسودن نمي دانم * تو مي آيي نگاهت آشنا با من سلامت بوي پيراهن نمي دانم * تو مي آيي پس از باران به دستت شاخه اي ريحان نمي دانم * تو مي آيي سبک چون پر براي لحظه ي برتر نمي دانم * تو مي آيي چو آيينه دلت شفاف و بي کينه نمي دانم * تو مي آيي براي من براي کوري دشمن نمي دانم * تو مي آيي تنت شبنم دلت بي غم نمي دانم * تو مي آيي خدا با تو تمام لحظه ها باتو نمي دانم * تو مي آيي تو مي آيي چرا امشب نمي آيي؟ نمي دانم
-
تنهاترین دلم گرفت از اين همه سکوت چرا؟ مرا نمي خواني دلم گرفت از اين همه تنهايي چرا؟ نمي آيي * تا من دوباره معناي عشق را بفهمم وسعت عميق جاذبه را ... چرا گريه نکنم؟ وقتي که جمعه به غروب مي رسد * چه هفته هايي که بي تو رفتند و چه هفته هايي که بي تو مي ايند اينجا شمعي رو به خاموشيست و اين خانه پر است از آه آه!! که انتظار هم به ستوه آمده * از کدام کوچه خواهي آمد؟ کدام روز؟ * دلم گرفت از اين همه ديوار که مرا از تو دور مي کند دلم گرفت از اين همه کوچه که بن بست است * بگذار سر راهت تنها ترين منتظر باشم تا تو هم تنها ترين خاطره سبز من باشي
-
دیوانگی چند روزي است که من باز ديوانه شدم از غم دوري تو شمع و پروانه شدم * باز سجاده ي من رنگ چشمان تو شد مهر و تسبيح دلم مثل دستان تو شد * باز هم شب هاي من بوي باران مي دهد بوي نمناک زمين در بهاران مي دهد * باز از اين پنجره شعر هايم مي روند گريه هايم مي رسند خنده هايم مي روند * باز از روي درخت مرغ عشقم مي پرد آتش عشقت مرا تا کجاها مي برد * باز قلبم مي تپد خسته حال و بي نفس مي زند فرياد که خسته ام از اين قفس * باز شمعي مي شوم تا بسوزم جان و تن اشک هايم مي چکد بر دل و دامان من * من که رسوايت شدم مي نويسم بر درخت مي نويسم در هوا يا به روي سنگ سخت * مي نويسم از غمت شمع و پروانه شدم چند روزي مي شود باز ديوانه شدم
-
دو راهی مي دانم که همه ي حر فهايم تکراريست مثل کوبيدن بر دري بسته بي اميد باز شدن * اما چه کنم؟ دوباره رنگ نگاهم پريده است دو باره صدايم نفس نفس مي زند * کسي از کوچه دلم نمي گذرد کسي جوانيم را با خود مي برد چيزي در قلبم فرو مي ريزد چيزي در من تمام مي شود مثل کودکي هايم که مرده اند * و من دوباره تنها مسافر اين جاده بي عبور خواهم شد بي حضور خورشيد بي نور ماه و در تمام راه باد در گوشم آواز خواهد خواند و من با خود گل هاي يادگاري خواهم برد و آرزو مي کنم که رد پايم به اين زودي پاک نشود * و سر انجام خواهم رسيد به آن دو راهي هميشگي زندگي کردن يا زندگي را تحمل کردن؟؟؟
-
یادت همیشه سبز هر شب وقتي که آخرين عابر هم از کوچه پس کوچه هاي شهر به خانه مي خزد و آخرين چراغ هم خاموش مي شود ياد تو زير پوست تنم جوانه مي زند و خاطرت مرا سر سبز مي کند چنان بي تاب مي شوم که دلم براي لحظه اي ديدار بي صبر و بي قرار گوش کن تيک تاک ساعت آمدن و رفتن ثانيه ها را خبر مي دهد چه بي درنگ مي آيند و چه پر شتاب مي روند مي آيند تا آهسته آهسته مرا از تو دور تر سازند و مي روند تا ذره ذره گرمي اين آتش افتاده به جانم را با خود ببرند چه خيال باطلي چه سعي بيهوده اي از اين همه کوشش بي حاصل چرا خسته نمي شوند؟ يادت هميشه سبز
-
دو نفر دزد خری دزدیدند سر تقسیم با هم جنگیدند آن دو بودند چو گرم ِ زد و خرد دزد ِ سوم خرشان را زد و برد
- 46 پاسخ
-
- 3
-
-
م.آزاد در سال ۱۳۱۲ در تهران به دنیا آمد. در سال ۱۳۳۶ از دانشکده ادبیات و زبان فارسی دانشگاه تهران لیسانس گرفت و دوره دانشسرای عالی تهران را نیز گذراند. سپس ۱۰ سال به آموزگاری ادبیات فارسی پرداخت و در سال ۱۳۴۶ به استخدام کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان درآمد. او علاوه بر ترجمه اشعار شاعران سرزمینهای دیگر، در زمینه زندگی نامه، نقد ادبی و ادبیات، و قصه به شعر و نثر برای کودکان کتاب چاپ کردهاست. او در تاریخ ۲۹ دی ماه ۱۳۸۴ در هفتاد و دو سالگی درگذشت. آثار کتابهای شعر : دیار شب (۱۳۳۴) قصیدهی بلند باد و دیدارها، تهران: انتشارات مروارید، ۱۳۴۵ آئینهها تهیست، تهران: جوانه، ۱۳۴۶ با من طلوع کن، تهران: انتشارات اشرفی، ۱۳۵۲ گزینهی اشعار، تهران: انتشاران مروارید، ۱۳۷۴ گل باغ آشنایی (مجموعه اشعار)، تهران: نشر علم، ۱۳۷۸ باید عاشق شد و رفت (گزیده)، تهران: نشر ماهریز، ۱۳۷۹ بهارزائی آهو (گزیده)، تهران: دارینوش، ۱۳۸۵ باید عاشق شد و خواند: زندگی و شعر م. آزاد، محمد فتاحی، تهران: نشر ثالث، ۱۳۸۸ ترجمه و تألیف : پریشادخت شعر (زندگی و شعر فروغ فرخزاد) شعرهای کارل سندبرگ بعل زبوب (خداوندگار مگسها) سفرهای شگفت ادیسه ادبیات کودکان نزدیک به پنجاه عنوان داستان و شعر : طوقی عمو نوروز کی از همه پر زورتره لیلی–لیلی حوضک شعرهایی برای کودکان از شاهنامه زال و سیمرغ (۱۳۵۱) زال و رودابه (۱۳۵۲) هفت خوان رستم (۱۳۵۷) کاوه آهنگر [*]خاله سوسکه [*]خاله موندگار [*]گنجشکک اشی مشی و لکلک باغبون باشی [*]گزیده داستانهای مثنوی [*]نمایشنامهای منظوم برای کودکان ( کاست ) [*]طوطی و بازرگان [*]خاله سوسکه کجا میری؟ [*]بز بز قندی [*]جم جمک برگ خزون (ترانه) [*]بچهها بهار (ترانه) [*]پیرهزن گل پیرهن [*]شهربازی
-
- 1
-
