رفتن به مطلب

spow

کاربر انجمن
  • تعداد ارسال ها

    21065
  • تاریخ عضویت

  • آخرین بازدید

تمامی مطالب نوشته شده توسط spow

  1. برنامه ريزی استراتژيك در سطح يك بنگاه برنامه ريزی استراتژيك در سطح يك بنگاه 1-برنامه استراتژيك يعني چه؟ هنري مينتزبرگ، استراتژيست معروف كانادايي، پنج تعريف از استراتژي ارائه داده است كه بدان مي توان P5 نام نهاد . يعني مي توان استراتژي را به معناي طرح و نقشه، ويا صف آرايي، و يا الگو، و يا موضع، و يا ديدگاه تعريف نمود. يك برنامه استراتژيك، بستر يا چارچوبي است كه يراي عملي ساختن تفكر استراتژيك و هدايت عمليات كه منجر به تحقق نتايج مشخص و برنامه ريزي شده گردند، مي باشد. چنين چارچوبي داراي هفت عنصر مشخص است: *ماموريت سازمان *تحليل استراتژيك *استراتژي *اهداف بلند مدت *برنامه هاي تلفيقي *پيش بيني هاي مالي *خلاصه اجرايي اگرچه هريك از اين عناصر به طور مستقل و جدا توسعه و تكامل مي يابد، ولي بين آنها يك ارتباط دروني نيز وجود دارد. آنها بر روي هم ابزار مديريتي مهمي را تشكيل مي دهند كه با استفاده از آن مي توان ماهيت و مفهوم اصلي سازمان، جهت گيري كلان يا استراتژي مناسب و نقشه راهنماي لازم براي پياده سازي استراتژي اتخاذ شده و دستيابي به نتايج بلند مدت را نيز تعيين كرد. 2-برنامه ريزي استراتژيك يعني چه؟ برنامه ريزي استراتژيك فرآيندي است كه طي آن مديران ارشد اجرايي و عملياتي برنامه ريزي استراتژيك سازمان را طراحي مي كنند. مهمترين ويژگي اين فرآيند در ماهيت كار گروهي آن نهفته است. زيرا در قالب چنين فرآيند و كارگروهي است كه اعتقاد و باور به استراتژي سازمان شكل مي گيرد و افراد درگير در اين فرآيند، احساس تعلق و مالكيت نسبت به آن پيدا مي كنند. بعلاوه چنين فرآيندي باعث تسهيل مرحله استقرار استراتژي سازمان مي گردد. 3-استراتژيست و اتخاذ تصميم چه چيز باعث مي شود كه مدير به فكر تصميم استراتژيك بيفتد؟ توجه به تحليل فاصله پاسخ مناسبي بدين سئوال است. براساس تصميمات اتخاذ شده در گذشته، سازمان از راهي خاص با استراتژي معيني به نتايجي رسيده است. در هر نقطه از زمان (t1) مي توان عملكرد استراتژي را سنجيد و به احتمال زياد در اين صورت مي توان پيشنهاداتي براي تغيير در استراتژي داد. در فرآيند نياز اين تغيير، پيشنهاد بايد با توجه به فاصله بين نتيجه پيش بيني شده در صورت ادامه استراتژي فعلي و نتيجه مورد نظر بر اساس تغيير داده شده در استراتژي براي آينده (t2) تدوين شود. اما بايد توجه داشت كه اولا فاصله بايد معني دار تشخيص داده شود. ثانيا، تصميم گيرنده بايد براي كاهش دادن فاصله، انگيزه اي داشته باشد. ثالثا تصميم گيرنده بايد اعتقاد داشته باشد كه فاصله را مي توان تقليل داد. 4-عناصر برنامه ريزي استراتژيك: برنامه استراتژيك از هفت عنصر تشكيل مي شود: I-ماموريت سازمان: تعريف ماموريت سازمان نقطه شروع فرآيند برنامه ريزي استراتژيك بشمار مي آيد. ماموريت سازمان در واقع شالوده ايست كه ديگر عناصر برنامه استرتژيك روي آن ساخته مي شوند و ماموريت سازمان عبارتي است كه به مفهوم سازمان هويت مي بخشد و نقطه كانوني در تشخيص هويت و فلسفه وجودي سازمان محسوب مي شود. هر يك از شش عنصر ديگر از برنامه استراتژيك مي بايست بطور مستقيم از ماموريت سازمان حمايت و پشتيباتني نمايند. II-تحليل هاي استراتژيك: تحليل هاي استراتژيك در حقيقت بانك اطلاعاتي برنامه استراتژيك را تشكيل مي دهد. اين تحليل ها شامل تجزيه و تحليل آن دسته از عوامل دروني و برون سازماني است كه تاثير بسزايي روي آينده سازمان دارند. اين تحليل ها در نهايت باعث اولويت بندي موضوعاتي مي گردد كه برنامه مي بايست به نوعي راه حلي براي آن بيابد. مرحله تجزيه و تحليل هاي استراتژيك يكي از زمان بر ترين مراحل فرآيند برنامه استراتژيك به شمار مي آيد، زيرا برنامه استراتژيك بطور طبيعي و ماهوي برنامه مفهومي است كه براي پشتيباني از نقاط كليدي برنامه به يك بانك اطلاعاتي دقيق نياز دارد. III-استراتژي: عناصر تشكيل دهنده يك استراتژي، جهت گيري كلان سازمان را مشخص مي كند. فعاليت تعين و توسعه استرتژي يكي از ابعاد بسيار مهم و كليدي فرآيند برنامه ريزي استراتژيك محسوب مي شود. IV-اهداف بلند مدت: اهداف بلند مدت مشخص كننده نتايج استراتژيكي است كه ماموريت و استراتژي سازمان بايد به آنها دست يابد. اين نتايج استراتژيك در مفهوم گسترده و عام خود، منعكس كننده آرزوها و انتظاراتي است كه سازمان قصد دارد در حوزه هايي نظير سودآوري، رشد، گسترش ابعاد و نوع فعاليت، محصولات جديد و بازارهاي جديد به آنها دست يابد V-برنامه هاي تلفيقي: برنامه هاي تلفيقي بيانگر عمليات عمده "ميان فعاليتي" است كه براي تحقق استراتژي و دستيابي به اهداف بلند مدت مورد نياز هستند. برنامه هاي تلفيقي در واقع آن نقطه اي است كه ادغام و تلفيق ضروري بين نياز هاي واحدهاي مختلف عملياتي سازمان صورت مي گيرد. و منظور از آن حصول اطمينان نسبت به تفسير و تبديل اهداف بلند مدت به نتايج دقيق و مشخص است. در واقع اين نقطه اي از برنامه ريزي استراتژيك است كه در آن مسئوليت تك تك كاركنان سازمان در قبال تحقق نتايج پيش بيني شده مشخص و تعيين مي گردد. VI-برآورد هاي مالي: برآوردهاي مالي، برنامه و نتايج آن را به اعداد و ارقام پولي تبديل ميكند و معيارهايي را نيز براي سنجش نحوه اجرا و عملكرد برنامه فراهم مي كند. هدف اين بخش از فرآيند برنامه ريزي، خلاصه سازي ابعاد مالي برنامه در يك قسمت مستقل است. ابعاد مالي برنامه مي بايست دقيقا هم توسط كساني كه مسئوليت تصويب آنرا به عهده دارند و هم توسط كساني كه مسئوليت اجرا و پياده سازي ان را به عهده دارند، درك و تفهيم شود. در خلال طراحي و توسعه تفصيلي برنامه اعداد و ارقام برآوردهاي مالي بايد بر اساس اطلاعات تفصيلي تري كه در اين مرحله فراهم مي آيند، به واقعيت نزديكتر شوند. برخلاف ديگر اجزاي برنامه استراتژيك، بخش برآوردهاي مالي وظيفه ترجمه اطلاعات اخذ شده از مراحل تحليل استراتژيك، اهداف بلند مدت و برنامه هاي تلفيقي را به عهده دارد. VII-خلاصه اجرايي: اين گزارش بطور مختصر برنامه را از ديدگاه مديريت عالي اجرايي نشان مي دهد. اين گزارش منعكس كننده موضوعات، منطق آزمايي و قراردادن برنامه دركانون توجه و تمركز است. اين گزارش به مديريت عالي سازمان امكان مي دهد تا ديدگاه هاي خود را نسبت به آينده سازمان بطور مختصر و مفيد به ديگران منتقل كند. متن کامل مقاله اموزشی برنامه ريزی استراتژيك در سطح يك بنگاه را از لینک زیر دریافت نمایید : دانلود کنید. پسورد : [Hidden Content]
  2. spow

    اخرین فیلمی که دیدی چی بود؟

    فیلم Bal عسل به کارگردانی سمیح کاپلان اوغلو قبلا یومورتا (تخم مرغ) رو از سه گانه کاپلان اوغلو دیده بودم این فیلمش هم بی نهایت زیبا بود موند سوت (شیر) که اگه امشب برسم میبینمش متن زیر داستان فیلم رو لو میده! ---------------------- یوسف پسربچه ای هفت ساله است که با پدر ومادرش در روستایی نزدیک جنگل زندگی می کند.او که دچار اختلال خواندن(نوعی اختلال یادگیری در کودکان که نمی توانند متنی را با صدای بلند بخوانند)است و پدرش یعقوب او را مجبور می کند که هر روز صبح از روی تقویم دیواری با صدای بلند بخواند.یوسف خواب هایش را در گوش پدرش یعقوب تعریف می کند.معلم مدرسه ی یوسف تعدادی نشان دارد که برای تشویق دانش آموزان موفق و به عنوان جایزه به سینه ی آنها نصب می کند.یوسف دوست دارد از روی کتاب داستانی که معلم به بچه ها می دهد تا از رویش بخوانند،روخوانی کند و نشان بگیرد.او با تمرین زیاد آماده است تا داستان شیر و موش را بخواند و وقتی داوطلب می شود،معلم دانش آموز دیگری را انتخاب می کند و زمانی که یوسف از معلم می خواهد که کتاب را به او هم بدهد،معلم داستان عقاب و لاک پشت را انتخاب می کند که یوسف بخواند و او طبیعتا موفق نمی شود متن را درست بخواند و مورد تمسخر بچه ها قرار می گیرد. شب هنگام پدر قول می دهد که هنگام سرکشی به کندوها،یوسف را هم همراه ببرد .پدر درمسیر نام گلها و خاصیتشان روی عسل را به یوسف آموزش می دهد.یوسف در انبارقایق کوچک چوبی و نیم ساخته ای را می یابد که پدرش درحال تکمیل آن است.یوسف دوست دارد به عنوان دستیار به یعقوب کمک کند.پدر متوجه می شود که زنبورها از کندوها کوچ کرده اند و زنبورهای باقی مانده هم عسل کم و نامرغوبی تهیه کرده اند. پدر به سراغ همسایه می رود و تا از او طناب بگیرد و یوسف از دور می بیند که پدر چیزی را به پسرهمسایه - حمید- می دهد .اوبه خانه بازمی گردد و چون قایق چوبی را پیدا نمی کند، گمان می کند پدر قایق را به حمید داده است.فردا در مدرسه،وقتی معلم تکالیف را می بیند،یوسف به سرعت دفتر خالی اش را با دفتر حمید عوض می کند و معلم هم حمید را سرزنش می کند.حمید چیزی به یوسف نمی گوید. پدر برای سرکشی به کندوهایی که در جنگل دارد،خانه را ترک می کند و قرار است دو روز دیگر باز گردد.او صبح خیلی زود در تاریکی هوا از خانه خارج می شود و یوسف هنگامی که برمی خیزد،پدر را نمی بیند.صبح فردا حمید به مدرسه نیامده است و یوسف نگرانش می شود.او در زنگ تفریح دختری را می بیند که در کلاس خالی به تنهایی نشسته و شعر می خواند.یوسف سر راه برگشتن به خانه،روبان سر دختر را که روی زمین افتاده برمی دارد.وقتی به خانه بازمی گردد قایق چوبی کوچک را که تکمیل شده پشت پنجره ی اتاقش می یابد.او به دیدن حمید می رود که بیمار است و قایق را به او می بخشد. مادرنگران تاخیر یعقوب می شود و ازمردان روستا سراغ همسرش را می گیرد.یوسف همچنان از روی تقویم می خواند.مادر کلوچه می پزد و منتظر یعقوب می ماند اما او باز نمی گردد.مادر یوسف را با مادر بزرگ راهی کوهستان می کند تا خودش به ژاندارمری برود و سراغ یعقوب را بگیرد.صبح در مراسم جشن روستایی مادر از مردم سراغ یعقوب را می گیرد ولی کسی خبری از یعقوب ندارد.زنان روستا برای تسکین و همدردی به خانه ی آنهامی آیند. معلم یوسف را تشویق می کند تا از روی کتاب بخواند و اخرین نشان کلاس را به سینه ی او سنجاق می کند.یوسف به خانه بازمی گردد در حالی که خبر پیدا شدن جنازه ی یعقوب به خانه رسیده و مردم برای تسلیت گویی در خانه ی آنها جمع شده اند.یوسف به سمت جنگل می گریزد و در زیر درختی به خواب می رود در حالی که نشان کلاس را بر سینه دارد. درباره ی فیلم: عسل سومین فیلم ازسه گانه ی معروف کارگردان نامی ترک،سمیح کاپلان اوغلو است .سه گانه ای که به دلیل نام شخصیت اول داستان هایش به سه گانه ی یوسف شهرت یافته است.نام هرسه فیلم ازغذاهای طبیعی و اولیه ی انسان گرفته شده، سه غذایی که مستقیما کار طبیعت است و انسان درتولیدش دست نمی برد:شیر و تخم مرغ وعسل.درشیر ما با پیرمردی به نام یوسف طرف هستیم ودرتخم مرغ،برهه ای از جوانی او را می بینیم و درعسل ماجرایی اثرگذار را در کودکی وی شاهدیم.جالب این است که درهرسه فیلم هرسه عنوان سه گانه را در صحنه های متفاوتی شاهدیم.مثلا در همین فیلم عسل می توانیم شیر وتخم مرغ را هم در فیلم ببینیم. فیلم،فیلم سکوت و طبیعت است.به قول یک منتقد معروف خارجی که گفته است:«عسل هرچه دارد از نداشته هایش است.»یعنی کمترین کلام و کمترین حرکت توانسته زیباترین صحنه ها را خلق کند.اولین و مهمترین قسمتی که درفیلم توجه شخصی مرا جلب کرد،نورپردازی وفیلمبرداری کم نظیرش بود.نورها چنان دقیق و به اندازه روی عناصر صحنه تنظیم شده که بیشتر حس تابلوهای نقاشی کلاسیک اروپایی را به بیننده تداعی می کند. نگاه کنید به سبد سیب روی میز درسکانس گفتگوی پدربا یوسف ،نور روی چهره ی مادردرهمان سکانس،سکانس خوابیدن یوسف درطویله،سکانس خوردن صبحانه در رویای یوسف که نوربه زیبایی روی تمام میز وخوراکی های ساده ی روی آن تابیده است وباعث تمایز آنها از بقیه ی اجزای صحنه شده است. به علاوه صحنه های ثابت با تک عنصرمتحرک بیشتر فیلم را پرکرده است که من خیلی خوشم آمد.مثلا دوربین درپایین پلکان خانه ثابت است ومادر درآستانه ی در ایستاده تا پدررا بدرقه کند.مادرحرکت محسوسی ندارد شاید به جز پلک زدن.درختان وبقیه ی صحنه هم تقریبا بی حرکتند.پدروقاطرش درحرکتی زیگزاگی از تپه بالا می روند و مثل یک نقطه روی صفحه ای ثابت حرکت می کنند.یا صحنه ی جنگل ثابت و مردی که در سکوت از درختی بلند آویزان است و با حرکات بسیار آرامی درحالتی مرگبار تاب می خورد.این سبک کار در فیلم فراوان است ومن شخصا از این فن لذت بردم. فیلم بسیار ساده اما ظریف و عمیق است.بازی ها به اندازه و جمله ها کوتاه و کارساز هستند.فضای فیلم هم بسیار به شمال خودمان نزدیک است به همین دلیل مناظر آن فوق العاده است. اگر دوست دارید فیلمی پرتحرک وسرراست ببینید،شاید عسل حوصله تان را سرببرد اما اگر از علاقه مندان فیلم های خاص برمبنای نابازیگران (مثل کیارستمی و رفیع پیتز) هستید،این فیلم را از دست ندهید.
  3. spow

    پرومتئوس

    ای دگماتیسم مقدس اه ای پدر همه افکار راستین در پوستین مخز! ای گایا ای تجسم امکان تزویج ابژه و سابژه اسماعیل هایمان را در قدمگاه نورانی تو قربانی می کنیم اخر جان به فدایت با ان قد و بالای رعنا ، ای عشوه مدام ای زیبایی بی نهایت ای ممکن کننده هر ناممکنی ای برتر از اروس تو چقدر فریبا و فریبنده ای ای خواستنی تر از هوس هر زائویی ما را در کمتر از فاصله اپسیلونی دریاب در بزرگترین وجه کوچکترین المان! تو پراگماتیک تر از هر اندیشه ای که به ذهن خطور می کند ای دگماتیسم مقدس ای پر کننده خالی تر از خالی ها همه باکرگی تن و ذهن قربانی خم ابرویت برتر از باکرگی تن باکرگی ذهن را قربانی بودنت می کنیم که امکان می دهی ذلیل بر یل چیره شود و مگس در عرصه عنقا جولان دهد امکان میدهی تا نقص بر مزیت غالب اید و الکن سخنران خطبا باشد اه ای دگماتیسم مقدس تو برتر از کون و مکانی تو برون از زمانی تو حلول اخرین اندیشه ای تو خدایی تو خدایی تو خدایی ...
  4. spow

    تولد یه پدره مهربون......

    تولدت مبارک ناصرجان
  5. ما/یوگنی زامیاتین/انوشیروان دولتشاهی/نشر دیگر ما نوشته یوگنی زامیاتین شاهکاری است درباره نظام های توتالیتر یا تمامیت خواه و تاثیرات رفتاری این نوع از اندیشه ها در منش و کردار افراد جامعه. یوگنی زامیاتین در اوج فوران احساسات انقلابی در جامعه کمونیستی این کتاب را نوشت و در نتیجه نوشتن این اثر از نوشتن محروم شد که در نامه انتهای کتاب به ان اشاره شده است.کتاب شامل چهل بخش است که از زبان و یادداشت های روزانه قهرمان کتاب نقل می شود.زامیاتین 4 سال بعد از اتمام کتاب ما دار فانی را وداع گفت.این کتاب از دو شاهکار معتبر داستانی در زمینه نقد فضاهای توتالیتر به مراتب قویتر و منسجم تر است (1984 جورج اورول و دنیای قشنگ نو الدوس هاکسلی) با این همه انچنان که باید و شاید جایگاه شایسته خود را نیافته است! 'یوگنی زامیاتین 'نویسنده برجسته روس ( 1884ـ 1937) رمان 'ما 'را در سال‌های پر التهاب بعد از انقلاب روسیه به رشته تحریر درآورد ;یعنی سال‌های شکل‌گیری نظام توتالیتر شوروی .این رمان به دلیل انتقاد از نظام بسته شوروی, در آن کشور اجازه چاپ نیافت, بلکه به چندین زبان در خارج از کشور به طبع رسید . زامیاتین در 'ما 'دنیایی را به تصویر می‌کشد که مردم در آن نه با نام که با شماره و حرف (حرف مصوت برای زنان و حرف صامت برای مردان) خوانده می‌شوند . آنان در شهری شیشه‌ای و غرق در نور, در خانه‌های مکعب شکل به هم چسبیده به سر می‌برند .برنامه زندگی روزمره‌شان پیشاپیش تعیین شده است و در جدول ساعات, جزئی‌ترین کارها مشخص گردیده است .در این ناکجاآباد, میلیون‌ها نفر چون تنی واحد از خواب برمی‌خیزند .همسان غذا می‌خورند و هر لقمه را طبق تجویز جدول ساعات, پنجاه بار می‌جوند و فرو می‌دهند .در لحظه‌ای معین چون تنی واحد به سر کار می‌روند و باز می‌گردند, در برنانه راه‌پیمایی شرکت می‌جویند, برای آموزش در تالارهای اجتماعات حاضر می‌شوند و بالاخره می‌خوابند .روابط جنسی بر مبنای ریاضیات و آزمایش‌های پزشکی تنظیم شده و 'کوپنی 'است .نگاهبانان از دیوارهای شیشه‌ای خانه‌ها, تمام حرکات و سکنات افراد را تحت نظر دارند تا مبادا با خودرایی از معیارهای جدول ساعات, عدول ورزند و سعادتشان به خطر افتد .بدین ترتیب, این رمان به گونه‌ای حیرت‌انگیز از اندیشه حاکم و آینده کشور نویسنده, خبر می‌دهد .اعتقادات زامیاتین به بهترین نحو از زبان قهرمان زن داستان بیان می‌شود' :انقلاب نهایی در کار نیست .انقلاب‌ها نامحدودند...نمی‌خواهم کسی به جای من بخواهد من می‌خواهم خودم بخواهم .' رمان «ما» درست در روزهايي نوشته شد که کمتر کسي به نقد کمونيسم روسي يا نتايج ويران کننده مدرنيته فکر مي کند. هنوز سال ها به فروپاشي اتحاد جماهير شوروي مانده بود و بعد از انقلاب اکتبر، کمتر کسي بود که بتواند بحران را ببيند و بخواهد آن را مورد نقد قرار دهد. از سويي ديگر، نقد مدرنيته نيز در اين دوران کمتر مورد توجه قرار مي گرفت. دستاوردهاي تمدن بشري که معمولاً به عقل، درايت و هوش او برمي گشت، معمولاً پيوندي گريزناپذير با رياضيات و علوم ديگر محض داشت و از اين رو مي خواستند که همه چيز را از اين ديدگاه بسنجند. دنياي «ما» به تمامي بازتاب دهنده چنين فضايي است: فضايي که در آن همه بايد در يک زندگي کاملاً شبيه به هم و اشتراکي با هم زندگي کنند، دنيايي که فرديت در آن معنايي ندارد و مسائلي مانند داشتن روح و خواب ديدن در آن بيماري به حساب مي آيد. زامياتين در «ما» که کلمات من، تو و او به دليل عدم معناي فرديت در آن معنايي ندارد، به تصوير کشوري مي پردازد که همه زير نظر حاکمي به نام «نيکوکار» قرار دارند. اين حاکم به شدت شبيه حاکمان دولت هاي کمونيستي و هيتلري است که يک و نيم دهه بعد به قدرت مي رسد. در اين دنيا کسي نمي تواند هويت شخصي داشته باشد از اين رو، همه اشخاص با يک حرف و يک عدد ناميده مي شوند و براي آنکه «نيکوکار» به همه چيز مسلط باشد، هيچ چيزي نبايد در آن پنهان باشد. در اين فضا، مردي به نام 503-D که رياضيداني است اهل منطق و از جمله اشخاص مورد اطمينان نيکوکار که قصد دارد با ساختن دستگاهي به نام «انتگرال» شرايط سفر به ديگر کرات را فراهم کند، درگير شرايطي مي شود که به هيچ وجه در قانون هاي رياضي و قوانين «يکتا کشور» نمي گنجد. او بعد از آشنايي با زني به نام 330 -I و پس از آن که زن او را به جايي به نام خانه باستان مي برد، حس مي کند که به او دلبسته شده است. زامياتين ميل متعارض مرد منطقي را به خوبي شرح مي دهد: او از سويي مي خواهد از زن اثيري داستان فرار کند و رفتارش را متناسب با قوانين «يکتاکشور» گرداند و از سويي ديگر، ميلي مبهم به زن دارد.رفتار 503-D در کشوري که همه بايد در خدمت «نيکوکار» باشند، حرکتي ناشايست به حساب مي آيد، به ويژه زماني که خود اين شخصيت نيز چنان دلباخته به رياضيات باشد که بخواهد همه چيز را با حروف و اشکال رياضي شرح دهد. زندگي 503-D به جز ساختن انتگرال شامل ارتباط با زني است به نام 90-O که عاشقانه او را دوست دارد . 90-O اگر قوانين کشور فرضي زامياتين نبود، هرگز رضايت نمي داد تا با مردي ديگر به نام 13-R رابطه برقرار کند. نويسنده با بيان اين خصوصيات فردي، از فاجعه يي قريب الوقوع خبر مي دهد، فاجعه يي که 503-D را به سمت تخلف از قوانين «يکتاکشور» مي کشاند. او ديگر نمي خواهد با زني که دوست ندارد، رابطه يي برقرار کند، حتي اگر زن براي برقراري ارتباط با او ثبت نام کرده باشد، کوپن صورتي يک ربعه ارتباط را نيز در دست بدارد. فضاي توتاليتر «ما» که در سال 1920 نوشته شد، بعدها در رمان هاي مطرحي همچون «دنياي قشنگ نو» نوشته آلدوس هاکسلي و «1984، نوشته جرج اورول به شکلي ديگر ديگر تکرار مي شود. گرچه جرج اورول هرگونه تاثيرپذيري از رمان زامياتين را منکر مي شود، اما کار او شباهت بيشتر با رمان ما دارد، به طوري که حتي مي توان نمادهاي دو به دو و مشترک زيادي ميان اين دو رمان ديد. «برادر بزرگه» به تمامي شبيه نيکوکار است و جالب که آن هر دو اين حاکمان به وسيله دستگاه هايي، تمام زندگي زيردستان خود را تحت کنترل دارند، اما اين ارتباط از ديگر سو ميسر نيست. شباهت هاي فضاي اختناق زده و اشتراکي «ما» که سه سال بعد از انقلاب اکتبر نوشته شد با «1984» و «دنياي قشنگ نو» بيش از آن است که نيازي به توضيح داشته باشد، با اين تفاوت که دو رمان بعد در سال هايي نوشته شدند که نشانه هاي ديکتاتوري استاليني بروز کرده بود و بت دنياي ايده آل کمونيستي پيش روي چشمان بسياري فرو ريخته بود.نيمه دوم داستان به دلباختگي ويژه شخصيت داستان به330 -I اختصاص دارد که فردي است که با دوستان نه چندان اندکش قصد مبارزه با نيکوکار را دارند. 503-D مي تواند با دستگاه «انتگرالش» آنها را ياري کند، اما درست در لحظه آخر رو دست مي خورند. گرچه در پايان داستان 503-D به آغوش جامعه يکسان ساز زامياتيني برمي گردد و از ترحم نيکوکار بهره مند مي شود، اما زامياتين به خوبي نشان مي دهد که طبع بشر هرگونه جامعه و نگاه ديکتاتورمآب را رد خواهد کرد و عليه آن خواهد شوريد.«ما» را مي توان از چند ديدگاه ديگر نيز رماني موفق دانست. ساختار روايي اين کتاب، نگاه روانکاوانه زامياتين، بررسي جامعه شناسانه او و بسياري ديگر از موارد، هر کدام مي توانند سبب بازخواني اين رمان شوند، رماني که دو بار ترجمه شده:يک بار در سال 1352 و بار ديگر در سال 1379 توسط انوشيروان دولتشاهي . برای دانلود کتاب ما نوشته یوگنی زامیاتین به لینک زیر مراجعه فرمایید : دانلود کنید. پسورد : [Hidden Content]
  6. spow

    یک روز یک کتاب

    ما/یوگنی زامیاتین/انوشیروان دولتشاهی/نشر دیگر ما نوشته یوگنی زامیاتین شاهکاری است درباره نظام های توتالیتر یا تمامیت خواه و تاثیرات رفتاری این نوع از اندیشه ها در منش و کردار افراد جامعه. یوگنی زامیاتین در اوج فوران احساسات انقلابی در جامعه کمونیستی این کتاب را نوشت و در نتیجه نوشتن این اثر از نوشتن محروم شد که در نامه انتهای کتاب به ان اشاره شده است.کتاب شامل چهل بخش است که از زبان و یادداشت های روزانه قهرمان کتاب نقل می شود.زامیاتین 4 سال بعد از اتمام کتاب ما دار فانی را وداع گفت.این کتاب از دو شاهکار معتبر داستانی در زمینه نقد فضاهای توتالیتر به مراتب قویتر و منسجم تر است (1984 جورج اورول و دنیای قشنگ نو الدوس هاکسلی) با این همه انچنان که باید و شاید جایگاه شایسته خود را نیافته است! 'یوگنی زامیاتین 'نویسنده برجسته روس ( 1884ـ 1937) رمان 'ما 'را در سال‌های پر التهاب بعد از انقلاب روسیه به رشته تحریر درآورد ;یعنی سال‌های شکل‌گیری نظام توتالیتر شوروی .این رمان به دلیل انتقاد از نظام بسته شوروی, در آن کشور اجازه چاپ نیافت, بلکه به چندین زبان در خارج از کشور به طبع رسید . زامیاتین در 'ما 'دنیایی را به تصویر می‌کشد که مردم در آن نه با نام که با شماره و حرف (حرف مصوت برای زنان و حرف صامت برای مردان) خوانده می‌شوند . آنان در شهری شیشه‌ای و غرق در نور, در خانه‌های مکعب شکل به هم چسبیده به سر می‌برند .برنامه زندگی روزمره‌شان پیشاپیش تعیین شده است و در جدول ساعات, جزئی‌ترین کارها مشخص گردیده است .در این ناکجاآباد, میلیون‌ها نفر چون تنی واحد از خواب برمی‌خیزند .همسان غذا می‌خورند و هر لقمه را طبق تجویز جدول ساعات, پنجاه بار می‌جوند و فرو می‌دهند .در لحظه‌ای معین چون تنی واحد به سر کار می‌روند و باز می‌گردند, در برنانه راه‌پیمایی شرکت می‌جویند, برای آموزش در تالارهای اجتماعات حاضر می‌شوند و بالاخره می‌خوابند .روابط جنسی بر مبنای ریاضیات و آزمایش‌های پزشکی تنظیم شده و 'کوپنی 'است .نگاهبانان از دیوارهای شیشه‌ای خانه‌ها, تمام حرکات و سکنات افراد را تحت نظر دارند تا مبادا با خودرایی از معیارهای جدول ساعات, عدول ورزند و سعادتشان به خطر افتد .بدین ترتیب, این رمان به گونه‌ای حیرت‌انگیز از اندیشه حاکم و آینده کشور نویسنده, خبر می‌دهد .اعتقادات زامیاتین به بهترین نحو از زبان قهرمان زن داستان بیان می‌شود' :انقلاب نهایی در کار نیست .انقلاب‌ها نامحدودند...نمی‌خواهم کسی به جای من بخواهد من می‌خواهم خودم بخواهم .' رمان «ما» درست در روزهايي نوشته شد که کمتر کسي به نقد کمونيسم روسي يا نتايج ويران کننده مدرنيته فکر مي کند. هنوز سال ها به فروپاشي اتحاد جماهير شوروي مانده بود و بعد از انقلاب اکتبر، کمتر کسي بود که بتواند بحران را ببيند و بخواهد آن را مورد نقد قرار دهد. از سويي ديگر، نقد مدرنيته نيز در اين دوران کمتر مورد توجه قرار مي گرفت. دستاوردهاي تمدن بشري که معمولاً به عقل، درايت و هوش او برمي گشت، معمولاً پيوندي گريزناپذير با رياضيات و علوم ديگر محض داشت و از اين رو مي خواستند که همه چيز را از اين ديدگاه بسنجند. دنياي «ما» به تمامي بازتاب دهنده چنين فضايي است: فضايي که در آن همه بايد در يک زندگي کاملاً شبيه به هم و اشتراکي با هم زندگي کنند، دنيايي که فرديت در آن معنايي ندارد و مسائلي مانند داشتن روح و خواب ديدن در آن بيماري به حساب مي آيد. زامياتين در «ما» که کلمات من، تو و او به دليل عدم معناي فرديت در آن معنايي ندارد، به تصوير کشوري مي پردازد که همه زير نظر حاکمي به نام «نيکوکار» قرار دارند. اين حاکم به شدت شبيه حاکمان دولت هاي کمونيستي و هيتلري است که يک و نيم دهه بعد به قدرت مي رسد. در اين دنيا کسي نمي تواند هويت شخصي داشته باشد از اين رو، همه اشخاص با يک حرف و يک عدد ناميده مي شوند و براي آنکه «نيکوکار» به همه چيز مسلط باشد، هيچ چيزي نبايد در آن پنهان باشد. در اين فضا، مردي به نام 503-D که رياضيداني است اهل منطق و از جمله اشخاص مورد اطمينان نيکوکار که قصد دارد با ساختن دستگاهي به نام «انتگرال» شرايط سفر به ديگر کرات را فراهم کند، درگير شرايطي مي شود که به هيچ وجه در قانون هاي رياضي و قوانين «يکتا کشور» نمي گنجد. او بعد از آشنايي با زني به نام 330 -I و پس از آن که زن او را به جايي به نام خانه باستان مي برد، حس مي کند که به او دلبسته شده است. زامياتين ميل متعارض مرد منطقي را به خوبي شرح مي دهد: او از سويي مي خواهد از زن اثيري داستان فرار کند و رفتارش را متناسب با قوانين «يکتاکشور» گرداند و از سويي ديگر، ميلي مبهم به زن دارد.رفتار 503-D در کشوري که همه بايد در خدمت «نيکوکار» باشند، حرکتي ناشايست به حساب مي آيد، به ويژه زماني که خود اين شخصيت نيز چنان دلباخته به رياضيات باشد که بخواهد همه چيز را با حروف و اشکال رياضي شرح دهد. زندگي 503-D به جز ساختن انتگرال شامل ارتباط با زني است به نام 90-O که عاشقانه او را دوست دارد . 90-O اگر قوانين کشور فرضي زامياتين نبود، هرگز رضايت نمي داد تا با مردي ديگر به نام 13-R رابطه برقرار کند. نويسنده با بيان اين خصوصيات فردي، از فاجعه يي قريب الوقوع خبر مي دهد، فاجعه يي که 503-D را به سمت تخلف از قوانين «يکتاکشور» مي کشاند. او ديگر نمي خواهد با زني که دوست ندارد، رابطه يي برقرار کند، حتي اگر زن براي برقراري ارتباط با او ثبت نام کرده باشد، کوپن صورتي يک ربعه ارتباط را نيز در دست بدارد. فضاي توتاليتر «ما» که در سال 1920 نوشته شد، بعدها در رمان هاي مطرحي همچون «دنياي قشنگ نو» نوشته آلدوس هاکسلي و «1984، نوشته جرج اورول به شکلي ديگر ديگر تکرار مي شود. گرچه جرج اورول هرگونه تاثيرپذيري از رمان زامياتين را منکر مي شود، اما کار او شباهت بيشتر با رمان ما دارد، به طوري که حتي مي توان نمادهاي دو به دو و مشترک زيادي ميان اين دو رمان ديد. «برادر بزرگه» به تمامي شبيه نيکوکار است و جالب که آن هر دو اين حاکمان به وسيله دستگاه هايي، تمام زندگي زيردستان خود را تحت کنترل دارند، اما اين ارتباط از ديگر سو ميسر نيست. شباهت هاي فضاي اختناق زده و اشتراکي «ما» که سه سال بعد از انقلاب اکتبر نوشته شد با «1984» و «دنياي قشنگ نو» بيش از آن است که نيازي به توضيح داشته باشد، با اين تفاوت که دو رمان بعد در سال هايي نوشته شدند که نشانه هاي ديکتاتوري استاليني بروز کرده بود و بت دنياي ايده آل کمونيستي پيش روي چشمان بسياري فرو ريخته بود.نيمه دوم داستان به دلباختگي ويژه شخصيت داستان به330 -I اختصاص دارد که فردي است که با دوستان نه چندان اندکش قصد مبارزه با نيکوکار را دارند. 503-D مي تواند با دستگاه «انتگرالش» آنها را ياري کند، اما درست در لحظه آخر رو دست مي خورند. گرچه در پايان داستان 503-D به آغوش جامعه يکسان ساز زامياتيني برمي گردد و از ترحم نيکوکار بهره مند مي شود، اما زامياتين به خوبي نشان مي دهد که طبع بشر هرگونه جامعه و نگاه ديکتاتورمآب را رد خواهد کرد و عليه آن خواهد شوريد.«ما» را مي توان از چند ديدگاه ديگر نيز رماني موفق دانست. ساختار روايي اين کتاب، نگاه روانکاوانه زامياتين، بررسي جامعه شناسانه او و بسياري ديگر از موارد، هر کدام مي توانند سبب بازخواني اين رمان شوند، رماني که دو بار ترجمه شده:يک بار در سال 1352 و بار ديگر در سال 1379 توسط انوشيروان دولتشاهي . برای دانلود کتاب ما نوشته یوگنی زامیاتین به لینک زیر مراجعه فرمایید : دانلود کنید. پسورد : [Hidden Content]
  7. spow

    دانلود کتاب مبانی کارافرینی

    دانلود کتاب مبانی کارافرینی یا چگونه فعالیت تجاری خود را اغاز کنیم دانلود کتاب مبانی کارافرینی کتاب مبانی کارافرینی یا چگونه فعالیت تجاری خود را اغاز کنیم از مجموعه اوا در این پست برای دانلود شما اماده شده است. کتاب مبانی کارافرینی یا چگونه فعالیت تجاری خود را اغاز کنیم نوشته جین هولدن متخصص امور اقتصادی در دفتر اطلاعات ایالات متحده امریکاست و کتاب مجموعه 18 مقاله در زمینه کارفرینی و مبانی تجاری و اقتصادی کارافرینی می باشد. فهرست مقالات به شرح زیر است : 1- مقدمه 2- کارآفرینی چیست؟ 3- کارافرین چه خصوصیاتی دارد؟ ابتکاری جدید در کاهش مصرف برق 4- چرا باید کارافرین بود؟ 5- تصمیم ها و شکست ها...تجارتی کوچک با رشدی بسیار 6- کار انفردای یا گروهی؟ 7- انتخاب محصول و بازاری برای ان 8- شگردهایی برای ورود به تجارتی نو 9- بازاریابی یعنی فروش 10- کارافرین و اینترنت 11- فروش اینترنتی 12- انتخاب شکلی از تجارت 13- برنامه ریزی تجاری 14- نیاز کارافرین به سرمایه 15- منابع تامین مالی 16- مالکیت معنوی ، دارایی تجاری ارزشمند 17- امتیازات شرکت تجاری کوچک 18- کارافرینی به اقتصاد یاری می رساند 19- اهمیت سیاست های دولت 20- نگاهی به برخی فرصت های شغلی 21- منابعی برای کارافرینان 22- فهرست واژه های تخصصی 23- منابعی برای مطالعه بیشتر برای دانلود کتاب مبانی کارافرینی یا چگونه فعالیت تجاری خود را اغاز کنیم به لینک زیر مراجعه فرمایید : دانلود کنید. پسورد : [Hidden Content]
  8. دانلود کتاب مبانی کارافرینی یا چگونه فعالیت تجاری خود را اغاز کنیم دانلود کتاب مبانی کارافرینی کتاب مبانی کارافرینی یا چگونه فعالیت تجاری خود را اغاز کنیم از مجموعه اوا در این پست برای دانلود شما اماده شده است. کتاب مبانی کارافرینی یا چگونه فعالیت تجاری خود را اغاز کنیم نوشته جین هولدن متخصص امور اقتصادی در دفتر اطلاعات ایالات متحده امریکاست و کتاب مجموعه 18 مقاله در زمینه کارفرینی و مبانی تجاری و اقتصادی کارافرینی می باشد. فهرست مقالات به شرح زیر است : 1- مقدمه 2- کارآفرینی چیست؟ 3- کارافرین چه خصوصیاتی دارد؟ ابتکاری جدید در کاهش مصرف برق 4- چرا باید کارافرین بود؟ 5- تصمیم ها و شکست ها...تجارتی کوچک با رشدی بسیار 6- کار انفردای یا گروهی؟ 7- انتخاب محصول و بازاری برای ان 8- شگردهایی برای ورود به تجارتی نو 9- بازاریابی یعنی فروش 10- کارافرین و اینترنت 11- فروش اینترنتی 12- انتخاب شکلی از تجارت 13- برنامه ریزی تجاری 14- نیاز کارافرین به سرمایه 15- منابع تامین مالی 16- مالکیت معنوی ، دارایی تجاری ارزشمند 17- امتیازات شرکت تجاری کوچک 18- کارافرینی به اقتصاد یاری می رساند 19- اهمیت سیاست های دولت 20- نگاهی به برخی فرصت های شغلی 21- منابعی برای کارافرینان 22- فهرست واژه های تخصصی 23- منابعی برای مطالعه بیشتر برای دانلود کتاب مبانی کارافرینی یا چگونه فعالیت تجاری خود را اغاز کنیم به لینک زیر مراجعه فرمایید : دانلود کنید. پسورد : [Hidden Content]
  9. دانلود کتاب مدیریت پروژه تد کلاستورین Project Managment Tools and Trade-Offs Free Download کتاب مدیریت پروژه ابزارها و جایگزین ها نوشته تد کلاستورین استاد دانشگاه واشنگتن در این پست برای دانلود شما اماده شده است. کتاب مدیریت پروژه تد کلاستورین شامل 10 فصل و بیش از 270 صفحه می باشد و یکی از رفرنس های مورد استفاده در اغلب دانشگاه های جهان می باشد که برای درس و رشته مدیریت پروژه و مهندسی عمران و نیز مدیریت صنعتی می تواند مورد استفاده قرار گیرد. فهرست فصول دهگانه کتاب مدیریت پروژه تد کلاستورین به شرح زیر می باشد : فصل 1 : مقدمه ای بر مدیریت پروژه فصل 2 : شروه ، انتخاب و برنامه ریزی پروژه فصل 3 : تیم های پروژه ای و روابط سازمانی فصل 4 : شبکه اولویت ها و روش مسیر بحرانی CPM فصل 5 : برنامه ریزی برای حداقل کردن هزینه ها فصل 6 : برنامه ریزی همراه با عدم اطمینان فصل 7 : مدیریت ریسک فصل 8 : مدیریت منابع فصل 9 : کنترل و مونیتورینگ پروژه فصل 10 : مدیریت همزمان پروژه ها برای دانلود کتاب مدیریت پروژه تد کلاستورین به لینک زیر مراجعه فرمایید : پسورد : www.noandishaan.com
  10. دانلود کتاب مدیریت پروژه تد کلاستورین Project Managment Tools and Trade-Offs Free Download کتاب مدیریت پروژه ابزارها و جایگزین ها نوشته تد کلاستورین استاد دانشگاه واشنگتن در این پست برای دانلود شما اماده شده است. کتاب مدیریت پروژه تد کلاستورین شامل 10 فصل و بیش از 270 صفحه می باشد و یکی از رفرنس های مورد استفاده در اغلب دانشگاه های جهان می باشد که برای درس و رشته مدیریت پروژه و مهندسی عمران و نیز مدیریت صنعتی می تواند مورد استفاده قرار گیرد. فهرست فصول دهگانه کتاب مدیریت پروژه تد کلاستورین به شرح زیر می باشد : فصل 1 : مقدمه ای بر مدیریت پروژه فصل 2 : شروه ، انتخاب و برنامه ریزی پروژه فصل 3 : تیم های پروژه ای و روابط سازمانی فصل 4 : شبکه اولویت ها و روش مسیر بحرانی CPM فصل 5 : برنامه ریزی برای حداقل کردن هزینه ها فصل 6 : برنامه ریزی همراه با عدم اطمینان فصل 7 : مدیریت ریسک فصل 8 : مدیریت منابع فصل 9 : کنترل و مونیتورینگ پروژه فصل 10 : مدیریت همزمان پروژه ها برای دانلود کتاب مدیریت پروژه تد کلاستورین به لینک زیر مراجعه فرمایید : دانلود کنید پسورد : www.noandishaan.com
  11. مصاحبه استخدامی و گزينش نيروی انسانی مصاحبه استخدامی و گزينش نيروی انسانی چكيده اين مقاله روش مصاحبه استخدامي را شرح مي‌دهد. هدف از مصاحبه استخدامي،‌ اقدامات قبل از مصاحبه، اقدامات در طول مدت مصاحبه، نحوه مصاحبه، مصاحبه از پيش طراحي شده، مصاحبه باز، مصاحبه تركيبي، مصاحبه بصورت ميزگرد يا گروهي، مصاحبه تنش، ارزيابي داوطلب و ارزيابي مصاحبه از جمله مباحث اين مقاله هستند. 1- مقدمه اغلب مديران با گزينش افراد نامناسب براي تصدي موقعيتهاي شغلي، روبرو بوده‌اند. اين انتخاب نادرست باعث مي‌گردد تا اولاً زمان و انرژي سازمان در طول فرآيند استخدام و آموزش هدر رود، ثانياً سرمايه‌گذاري‌هاي مستقيم و غير مستقيم بعدي بر روي مستخدم جديد همگي بر باد داده شوند. بهترين راه براي پرهيز از اين اشتباه انتخاب افراد مناسب و بالطبع انجام يك مصاحبه هدف‌دار و از قبل طراحي شده است. جهت دستيابي به اين منظور، بايد فهرستي از نيازهاي شغلي و ويژگي‌هاي جايگاه سازماني را به ترتيب اولويت طبقه‌بندي كرد و با در نظر داشتن روشهاي مصاحبه، افراد مناسبي را انتخاب كرد. 2- هدف از مصاحبه استخدامي هدف از انجام مصاحبه استخدامي، سنجش داوطلب براي تصدي شغل و جايگاه سازماني موردنظر و تناسب مصاحبه‌شونده با شرايط تعريف شده براي تصدي آن شغل و جايگاه سازماني است. بطور خلاصه مصاحبه‌كننده اطلاعاتي را از مصاحبه‌شونده كسب و اطلاعاتي در رابطه با سازمان، شغل و جايگاه سازماني به داوطلب استخدام ارائه مي‌دهد. 3- اقدامات قبل از مصاحبه قبل از انجام مصاحبه، مصاحبه‌كننده بايد از تعداد مصاحبه‌شوندگان، شرح شغل موردنياز، نيازهاي جايگاه سازماني مورد بحث، زمان كل مصاحبه، اسامي (احتمالاً) ساير مصاحبه‌كنندگان، مداركي كه احتمالاً مصاحبه‌شوندگان بايد همراه داشته باشند، زمان شروع هريك از مصاحبه‌ها و چك ليست سئوالات عمومي و اختصاصي كه از مصاحبه‌شونده پرسيده خواهد شد را تهيه كرده و همراه داشته باشد. همچنين پرسشنامه استخدامي متقاضي (فرم متداول و معمولي که جهت کسب اطلاعات اوليه متقاضيان در اغلب سازمان‌ها وجود دارد) را کاملا مطالعه و حتي الامکان مواردي را بخاطر سپرده باشد. مكان مصاحبه هم بايد از نظر فيزيكي مناسب و مصاحبه‌شونده و مصاحبه‌كننده رو در رو و در شرايط مساوي (از نظر ارتفاع) قرار داشته باشند. زمان انجام مصاحبه بايد از پيش و با توافق طرفين تعيين شده باشد تا هيچكس از نظر زماني در فشار نباشد. 4- اقدامات در طول مدت مصاحبه در زمان انجام مصاحبه، بايد مصاحبه‌كننده از پاسخگويي به تلفن‌ها و يا مراجعان يا هر اقدام ديگري که موجب ايجاد وقفه در مصاحبه مي‌شود خودداري نمايد. همچنين به اظهارات مصاحبه‌شونده توجه كامل داشته و يادداشت‌برداري نمايد. در طول مصاحبه، مصاحبه‌كننده بايد توضيحاتي در رابطه با سازمان، شغل و جايگاه سازماني به مصاحبه‌شونده ارائه دهد تا اگر ابهامي در خصوص شغل مورد نظر وجود دارد برطرف شود و هم‌چنين متقاضي استخدام دقيقاً با انتظارات جايگاه سازماني خود آشنا شود. در بسياري از موارد پيش آمده است که با همين توضيحات اوليه، متقاضي متوجه شده است که امکان برآورده نمودن انتظارات شغلي و سازماني برايش وجود نداشته و اعلام انصراف نموده است. ضمنا بر روي آخرين كار (سابقه شغلي) مصاحبه‌شونده بيشتر تكيه شده و از وي خواسته شود كه درباره موفقيتهاي بارز خود در طول مدت اشتغال، روابطش با همكاران و مديران قبلي خود، علت ترك محل كار قبلي، انتظاراتش از شغل و محل كار جديد، تجارب و تخصصهاي احتمالي خود صحبت كند. در طول مدت مصاحبه يادداشت برداري (بصورت خلاصه) از كليه اظهارات مصاحبه‌شونده، الزامي است و قبل از انجام مصاحبه نيز، بايد به مصاحبه‌شونده يادآوري نمود كه احتمالاً پاسخهاي وي با معرفها و مراجعي كه وي معرفي نموده است، چك خواهند شد. 5- نحوه مصاحبه موفقيت مصاحبه‌كننده در كسب اطلاعات مفيد از مصاحبه‌شونده، به ميزان توانايي وي در طرح پرسشهاي مناسب بستگي دارد. مهمترين مشخصه اصلي، نحوه استفاده از پرسشهاي بسته (با پاسخهاي بلي و خير) و پرسشهاي باز (با پاسخهاي گسترده) است. لذا مصاحبه‌كننده بايد در انتخاب روشها، از شيوه معيني استفاده کند. بايد توجه داشت كه در انجام مصاحبه با متقاضيان استخدام، از روش يکساني استفاده نمود تا امكان مقايسه و سنجش بين تمامي متقاضيان وجود داشته باشد. به طور كلي پنج نوع مصاحبه استخدامي توصيه مي‌شود که در اينجا به صورت مختصر شرح داده مي‌شوند. 5-1- مصاحبه بسته (از پيش طراحي شده) اين نوع مصاحبه، حداقل آزادي را به مصاحبه‌شونده مي‌دهد. نتيجه اين نوع مصاحبه غالباً يكسان و دقيق خواهد بود هر چند ممكن است اطلاعات ضروري براي تصميم گيري به كارفرما ارائه ندهد. ولي به لحاظ علمي، اعتبار بيشتري نسبت به مصاحبه باز دارد. از مصاحبه بسته در موارد زير استفاده مي‌شود: پاسخهاي بلي يا خير براي کسب اطلاعات كفايت نمايد. پاسخها موارد مشخصي باشند و نيازي به توضيح بيشتر نباشد. قصد داشته باشيد پس از شنيدن پاسخ به سئوال بسته، يك سئوال باز مطرح نمائيد. 5-2- مصاحبه باز (غير مشخص) اين نوع مصاحبه، بيشترين آزادي را به مصاحبه‌شونده مي‌دهد. هيچ سئوالي از قبل طراحي شده وجود ندارد. مصاحبه‌كننده نيز خود را به هر وضعيتي سازگار مي‌نمايد و با استفاده از تجارب و توانائيهاي خود، به بررسي زمينه‌هايي كه بنظر وي و سازمان مهمتر هستند مي‌پردازد. در خصوص مقايسه بين اين دو نوع مصاحبه بايد بسيار توجه داشت چرا كه پس از جمع‌بندي نهايي ممكن است بين اطلاعات مكتوب از مصاحبه‌شوندگان هيچ رابطه و سنخيتي وجود نداشته و از هر يك، اطلاعات متفاوتي در دست باشد. از پرسشهاي باز در موارد زير استفاده مي‌گردد: طرح زمينه‌هاي جديد براي بحث فيمابين دو طرف كشف اطلاعات بيشتر از متقاضي استخدام ارتباط دادن يك پاسخ با يك پاسخ ديگر آزمون خودآگاهي مصاحبه‌شونده اطلاع از ميزان تحليل‌گر بودن مصاحبه‌شونده 5-3- مصاحبه نيمه‌بسته (مخلوط) اين روش، يك روش تركيبي است، بدينصورت كه سئوالات مشخصي از همه داوطلبان پرسيده مي‌شود ولي بهر حال به مصاحبه‌شوندگان اجازه داده مي‌شود به زمينه‌هاي ديگر و مخصوصاً زمينه‌هاي مورد علاقه خود نيز بپردازند. بايد توجه داشت كه ميزان موفقيت در اين نوع مصاحبه نيز بستگي به مهارت و تخصص مصاحبه‌كننده دارد. 5-4- مصاحبه بصورت ميزگرد يا گروهي در بعضي موارد خاص، امكان مصاحبه بصورت ميزگرد بسيار سودمند است. البته بايد اهميت منافع حاصله از اين مصاحبه، هزينه آنرا توجيه نمايد. بنابراين اين نوع مصاحبه فقط در خصوص گزينش مشاغل بسيار حساس و در سطوح بالا، توصيه مي‌شود. 5-5- مصاحبه تنش در اين مصاحبه، بجاي كسب يا ارائه اطلاعات فيمابين طرفين، فقط مصاحبه‌كننده مي‌كوشد تا موجب بروز عكس العمل‌هاي عاطفي مصاحبه‌شونده نسبت به موقعيت‌ها شود. مصاحبه‌كننده در اين روش، مصاحبه‌شونده را صرفاً بمنظور مشاهده رفتارش، تكذيب كرده، حقير شمرده و بدليل سوء عملكرد گذشته سرزنش مي‌نمايد. اين نوع مصاحبه در اغلب مواردي ‌كه جايگاه شغلي مورد نظر با فشارهاي رواني روبروست توصيه شده و بدليل احساس خصومتي كه در مصاحبه‌شونده بوجود مي‌آورند (بخصوص در مورد متقاضياني كه استخدام نمي‌شوند) تصوير بدي از سازمان در ذهن مصاحبه‌شونده باقي مي‌گذارند. مصاحبه کننده بايد بسيار توجه داشته باشد که اولاً سعي گردد زمان مصاحبه بيش از 30 دقيقه بطول نيانجامد تا از دقت پاسخها و نهايتاً كيفيت مصاحبه، كاسته نشود. همچنين بايد پاسخهاي مصاحبه‌شونده را در حد و مرزي كه موردنياز است نگاهداري نموده و از عنوان شدن مسائل و موارديكه به نيازهاي سازمان و شغل و جايگاه سازماني مربوط نمي‌شوند و يا اطلاعاتي كه امكان كسب آنها از طريق ديگر مثل ملاحظه مدارک يا تحقيقات وجود دارد جلوگيري نمايد. ضمنا براي موفقيت در كسب نتيجه بايد به مصاحبه‌شونده اثبات نمايد كه اطلاعات موردنياز، بر مبناي ضروريات شغلي دريافت مي‌شوند تا مصاحبه‌شونده براحتي اطلاعات موردنياز را در اختيار وي قرار دهد. در خصوص سئوالات و نحوه انتخاب روش مصاحبه نيز بايد کاملاً دقت نمود تا به منظور جلوگيري از تبديل مصاحبه به جلسه پرسش يكسويه، بيشتر از پرسشهاي باز استفاده گردد و از پرسشهاي جهت‌دهنده و همچنين چند پرسش همزمان (بنحوي که متقاضي ازپاسخ دادن به آنها عمداً يا سهواً شانه خالي کند) خودداري گردد. بايد به اين نکته بسيار توجه داشت که از طرح پرسشهايي كه ربطي به مصاحبه ندارند و فقط بدليل ابراز توانايي و برتري علمي و عملي مصاحبه‌كننده نسبت به مصاحبه‌شونده پرسيده مي‌شوند، خودداري گردد. نکته بسيار مهم ديگري نيز وجود دارد و آن اينست که از طرح مواردي كه احتمالاً اين حس را در مصاحبه‌شونده بوجود مي‌آورد كه قبلاً تصميم‌گيري در خصوص استخدام بعمل آمده است، اكيداً خودداري گردد. براي پاسخ به سئوالات و توضيح ابهامات بايد به مصاحبه‌شونده به اندازه كافي فرصت داده شود به نحوي كه حداقل دو سوم از زمان مصاحبه به صحبتهاي مصاحبه‌شونده اختصاص داده شود. سئوالات مختلف و متنوعي را مي‌توان جهت طرح در مصاحبه در نظر داشت. ولي قطعاً نحوه مطرح نمودن سئوالات بسته به سليقه افراد مصاحبه‌كننده قابل تغيير است. ولي سئوالات بايد به پاسخهايي در رابطه با موضوعات زير منتج شوند: اهم مسئوليتهاي قبلي مصاحبه‌شونده كه مورد علاقه يا بي‌توجهي مصاحبه‌شونده بوده‌اند (با قيد علت) سبكهاي مديريتي مديران قبلي وي و ارزيابي مصاحبه‌شونده از هر يك از سبكها (با قيد علت) ترجيح مصاحبه‌شونده به كار تيمي يا مستقل (با قيد علت) ساعات كار مورد علاقه وي و امكان افزايش آنها اهم قويترين ظرفيتهاي كاري وي و چگونگي استفاده از آنها در كار مهارتها و تخصصهاي مورد علاقه (جهت بسط و گسترش آنها) دليل ترك كار قبلي (بطور مشروح و در جهت اخذ دليل منطقي) و دوست‌داشتني‌ترين كاري كه تا بحال داشته‌اند ( با قيد علت). 6- ارزيابي داوطلب پس از انجام مصاحبه، مي‌توان به اقلامي مانند توانايي انجام كار به نحو مطلوب، سنجش انگيزه داوطلب براي انجام كار مورد نظر، چگونگي هماهنگي وي با ساير اعضاء گروه و سازمان پي برد. همچنين بايد مشخص گردد كه آيا داوطلب معيارهاي مطلوب سازمان را داراست؟ در غير اينصورت آيا سازمان از حد مطلوب خود پايين مي‌آيد يا مصاحبه‌شونده را مردود اعلام مي‌كنيم که اين مورد هم به ظرفيتهاي موجود بستگي دارد. 7- ارزيابي مصاحبه براي ارزيابي موفقيت مصاحبه، مي‌توان پس از پايان هر سري مصاحبه و انتخاب فرد يا افراد مورد نظر و با در نظر داشتن اينكه آيا به انتخاب خود اطمينان داريم؟ آيا توانستيم اطلاعات لازم را كسب كنيم؟ كمترين رضايت را از كدام بخش مصاحبه داريم؟ آيا ممكن بود پاسخها و نتيجه‌گيري رضايتبخش‌تري داشته باشيم؟ آيا مي‌دانيم چگونه در سري بعد مصاحبه بهتري انجام دهيم؟ مصاحبه را ارزيابي نمائيد. در اغلب موارد سنجش كارآيي مصاحبه‌شونده (پس از استخدام) مي‌تواند بهترين عامل ارزيابي مصاحبه باشد. البته متأسفانه هيچ وقت نخواهيم توانست بفهميم كه آيا افراد رد شده نيز مي‌توانستند پس از استخدام موفق شوند يا خير. در پايان لازم به يادآوري است که هنگام مصاحبه بايد بي‌تعصب بود و چنانچه احساس مثبت يا منفي در مصاحبه‌کننده نسبت به متقاضي استخدام وجود دارد، بدنبال اطلاعاتي باشيم كه اين احساس را بلا اثر نمايد چرا که در اينصورت با کسب اطلاعات منطقي و مؤثر مي‌توان نتيجه‌گيري بهتري کرد و چه بسا نتيجه گيري نهايي موجب تأييد نطريه اوليه مصاحبه کننده گردد.
  12. کاربرد هیدرولیک در اتوماسیون صنعتی کاربرد هیدرولیک در اتوماسیون صنعتی واژه هیدرولیک از کلمه ی یونانی hydro به معنای آب، مشتق شده است. بر این اساس بایستی یک جعبه انتقال قدرت آبی باشد. اما امروزه منظور از هیدرولیک استفاده از بعضی مایعات ( مانند آب، روغن، گلیسیرین ) در سیستمهای فنی است. مزایای سیستم های هیدرولیک 1 – امکان انتقال نیروهای بزرگ و توان های بالا 2 – امکان تنظیم دقیق و پیوسته سرعت و باردهی 3 – تنظیم سرعت در خلال کار بدون توقف 4 – حرکت آرام و پایدار 5 - حرکت بی ضربه و بی لرزش 6 - حفاظت اضافه بار 7 - انتقال نیرو به نقاط دور معایب سیستم های هیدرولیک 1- حساسیت روغن ها به دما 2 – تراکم پذیری روغن ها 3 - تغییرات ویسکوزیته ی روغن 4 - اتلاف انرژی در اثر اصطکاک سیال عامل 5 – مشکلات ناشی از آب بندی سیستم هیدرولیک 6 - دقت بالایی که هنگام ساخت قطعات هیدرولیکی باید رعایت شود وظایف سیال هیدرولیک در سیستم 1 – انتقال قدرت با بازده مناسب 2 – روغنکاری سیستم 3 – دفع گرمای سیستم یا خنک کاری سیستم 4 – عدم ایجاد نشتی و عبور نکردن از آب بندی ها 5 – پایدار ماندن خواص آن با گذشت زمان، تغییر دما و شرایط کاری 6 – مقاومت در برابر آتش زایی متن کامل فایل ارایه سمینار کاربرد هیدرولیک در اتوماسیون صنعتی را از لینک زیر دریافت نمایید : دانلود کنید. پسورد : [Hidden Content]
  13. spow

    پرومتئوس

    یه روز خواستیم کارمون رو با برنامه و طبق زمان بندی انجام بدیم همه دست به دست هم دادن تا نشه خب نشه دقیقه 90 لحظه اپتیمم حیات هست :w140:
  14. spow

    اخرین فیلمی که دیدی چی بود؟

    اِل El / لوئیس بونوئل / 1952 کند و کاوی پیرامون پارانویا در روابط احساسی اد گونزالس – مجله اسلانت 2002 ترجمه : سعید حیدری ال ( احساسات تند نامانوس )، از آثار دوره پرکار فیلم سازی بونویل در مکزیک است که دوره موفقیت آمیزی در کارنامه او بشمار می آید. بونویل در کتاب خاطرات خود می گوید " ال هیچگونه ارتباطی به مکزیک ندارد و بطور ساده تصویری از یک پارانوییک ( جنون سوء ظن شدید) مادرزاد است مثل قریحه شاعری که اکتسابی نیست." اگرچه بونویل اطلاعات نسبتا" کاملی بهمراه جزییات از زندگی روزانه یک پارانوییک را در این فیلم گردآوری کرده است، ولی این فیلم در حد یک تصویر خشن و بی معنی و البته گذرا از پارانویا باقی می ماند. در یک شروع نه چندان غیر منتظره یک صحنه فتیشیستیک را می بینیم. پدر ولاسکو ( کارلو مارتینز بائنا) به دقت پاهای پسری را در محراب کلیسا شسته و آنها را می بوسد. دوست او دون فرانچسکو ( آرتورو دی کوردووا) صف پاها را با چشم هایش دنبال می کند و در نهایت روی پاهای گلوریای زیبا ( دلیا گارسز) متمرکز می شود. گویی در این صحنه یک باز شکاری از بالا یک کبوتر را زیر نظر دارد. در صورتیکه روابط بین فرانچسکو و گلوریا بهیچ عنوان مثل رابطه یک صیاد و شکارش نیست با اینکه از نگاه فرانچسکو میل و احساسات شدید یا همان عشق از نگاه اول بوجود می آید. در نیمه ابتدایی فیلم واقعا" چیزی برای گفتن وجود ندارد همه چیز از نگاه آرام و آسوده فرانچسکو روایت می شود. اگرچه اسناد مربوط به زمین کارخانه او گم شده است و او را متحمل هزینه هایی کرده است ، ولی ما تصویر غیر معقولی در رفتارهای او نمی بینیم. او به کلیسا باز می گردد ، جایی که برای اولین بار گلوریا را در آنجا دیده است. گلوریا را در انجا می یابد و از آنجا که دیوانه او شده است از او فقط نام کوچکش را می پرسد. گلوریا آنجا را ترک می کند و فرانچسکو او را در اطراف کلیسا با مرد جوانی به نام رائول (لوییز بریستاین) می بیند که مهندس یک شرکت ساختمانی است. فرانچسکو رائول را برای شام به خانه اش دعوت می کند تا ربع ساعتی را با گلوریا تنها شده و او را مجبور به اعتراف به تمایلات و احساسات شدید و البته حیوانی نماید. سر میز شام فرانچسکو به مهمانان می گوید : " من یک دیدگاه منحصر بفرد در مورد عشق دارم." و با تمسخر ادامه می دهد "عشق آماده شده با یک تیر زهرآلود". پدر ولاسکو که تمام حواسش متوجه محتویات بشقابش است هیچ نظر خاصی در این موضوع ندارد و فقط می گوید : " من فکر می کنم آدم درعشق باید حواسش را جمع کند ". از آنجا که بونویل به کشیش ها کمترین میزان اهمیت را می دهد ، ولاسکو آخرین نفری است که جمله معترضه ای از او می شنویم و البته همه آنچه که می شنویم از دیدگاه بونویل آموزه های زهرآگینی از ناموس خواهی ، دین و عدالت است. بعد از صحنه مهمانی شام بونویل به صحنه انفجارات در کارگاه سد و سپس به گلوریا که با حالتی پریشان در یکی از خیابان های مکزیکوسیتی قدم می زند کات می کند. نگاه فیلم به پی- او – وی گلوریا عوض می شود و او در باره اینکه چگونه فرانچسکو بعد از ازدواج تبدیل به یک دیوانه شکاک شده با رائول سخن می گوید. مشکل از مسافرت ماه عسلشان آغاز می شود در قطاری که به سمت شهر کوچک زادگاه فرانچسکو در حرکت است. گلوریا چشمانش را بسته و خودش را برای بوسه فرانچسکو آماده کرده ولی شوهر او را متهم می کند که دارد به رائول فکر می کند. در پناهگاه کوهستانی مردی را متهم می کند که همسر او را زیر نظر دارد و با باور اینکه او در هتل از اتاق بغلی در حال دید زدن آنهاست سوزنی را در سوراخ کلید فرو می کند. همه آدم ها از مدیران هتل گرفته تا مادر گلوریا رفتار فرانچسکو را موجه دانسته و حتی تقدیر می کنند و ناخواسته باعث می شوند تا پارانویای این مرد بیدار شود. در صحنه مهمانی فرانچسکو ، گلوریا را تشویق می کند تا با وکیل جدیدش که جوان جذابی است رابطه دوستانه ای برقرار کند و بعد بطرز مسخره ای او را متهم می کند که در پی طراحی نقشه ای برای پیدا کردن فاسقان جدید است. گلوریا تصویر دقیق و خوبی از یک همسر وظیفه شناس است. او به رائول می گوید که فرانچسکو به او از فاصله نزدیکی شلیک کرده و او از شدت ترس بیهوش شده است و بعد متوجه شده که گلوله ها مشقی بوده اند. زمانیکه می خواهد با دنیای خارج از خانه تماس بگیرد ، فرانچسکو تصمیم می گیرد بدن او را با سوزن و نخ بدوزد. بار دیگر با فریب گلوریا او را به بالای برج ناقوس کلیسا برده و مردم آن پایین را به کرم تشبیه میکند و سپس سعی می نماید گلوریا را خفه کرده و از بالای برج به پاییت پرتاب کند. ( آلفرد هیچکاک یکبار دیگر در فیلم سرگیجه که یکی از کلاسیک های سینما درباره عقده های عشقی است سعی کرد این صحنه را بازسازی کند ). هنوز گلوریا تصمیم دارد با همسرش بماند زیرا عقیده دارد تحمل کردن او به مراتب برای فرانچسکو سخت تر است ولی دوستش دارد و می خواهد با او بماند. بونویل به شکل طنزآمیزی اشاره می کند به اینکه فرانچسکو با همه مشکلاتی که دارد به اندازه نوکر خانگی اش که براحتی به دختری تجاوز می کند کراهت آور نیست. اگر پارانویا مثل شاعری با تولد همراه انسان است و اکتسابی نیست ، بونویل پیش بینی این وضعیت را در نوع معماری پر طمطراق خانه فرانچسکو آورده است. یکی از مهمانان ضیافت شام اشاره می کند که این خانه توسط معماری ساخته شده که احساسات ، غرایز و هیجانات او را هدایت کرده است و نه منطق و استدلال. مطمئنا" بونویل فرانچسکو را درک کرده و احساس سمپاتیکی با تمایلات عجیب او دارد و تنها کلیسا را در منحرف شدن او مقصر می داند. آیا فرانچسکو اشتباه گفته است که نفس هستی و جانمایه روح است؟
  15. spow

    پرومتئوس

    و ما توجیه را افریدیم تا شما توجیه کنید... !
  16. شکار انسان/خوئائو اوبالدو ریبیرو/احمد گلشیری/انتشارات نگاه واکاوی پدیده لمپنیسم در بی پرده ترین وجه ممکن کتاب Sargento Getulio که در ایران توسط اقای احمد گلشیری به شکار انسان ترجمه شده و بعد از رمان برزیل برزیل که شهرت جهانی را برای او به ارمغان اورد مشهورترین رمان ایشان است در سال 1971 جایزه بهترین رمان سال برزیل را برای او به ارمغان اورده است ، روایت یک اول شخص با اندیشه های لمپن مابانه است که به صورت قهرمانانه ای! در برابر اصلاحات و تغییر ایستاده است. نوشته زیر از اقای فتح الله بی نیاز مهمترین دلیل من برای خواندن این کتاب بود و امیدوارم شما نیز از خواندن این کتاب لذت ببرید! خوئائو اوبالدو ریبیرو به خاطر نوشتن کتاب «شکار انسان» در سن 30 سالگی در سال 1971 برنده جایزه ملی ادبیات برزیل شد. او کنار نام‌هایی چون خورخه آمادو، روبن فونسکا، لوئیس فرناند وریسون، خوئائو گیموراس روسا، و خوئائو کابرال ملو نتو جرو ستاره های درخشان ادبیات داستانی قرن بیستم برزیل و کل آمریکای لاتین است. شهرت جهانی او البته، بیشتر مدیون رمان تکان دهنده اش «برزیل، برزیل» است که سال 1983 به تقریب اکثر منتقدین جهان را وادار به تحسین کرد. قدرت او در توصیف بیان حالت های انسانی خیره کننده است. رمان «شکار انسان» او که به فارسی و توسط احمد گلشیری ترجمه شده، افاده ای است بر این مدعا. نگاهی به رمان «شکار انسان» ادبیات مدرن با فاصله ‏گیری از «کلان روایت‏ ها» و عدم برجسته کردن وجه تاریخی یا فلسفی یا اجتماعی، روایت‏گر گفتمان‏ های فلسفه، تاریخ، روانشناسی و جامعه ‏شناسی شده است. به این ترتیب بدون درغلتیدن به دامن «رمان تاریخی» یا آثار شعارزده و ایدئولوژیکی مانند محصولات نویسندگان مورد تأیید اتحادیه نویسندگان شوروی، یا شیفته ‏هایی چون رومن رولان به بازنمایی امر تاریخی و اجتماعی می‏ پردازد. آثار یوسا، فوئنتس، آریل دورفمان، نادین گوردیمر، کورت ونه ‏گات و همین اوبالدو ریبیرو نمونه بارز این نوع ادبیات‏ اند. رمان «گروهبان گتولی‏یو» (Sergeant Gettilio) که در ایران با نام «شکار انسان» ترجمه شده است، بالاترین جایزه ادبی برزیل را در سال 1971 برای نویسنده 30 ساله آن به ارمغان آورد. تأکید و تمرکز هنری روی فردیت و فاصله‏ گیری پُروسواس از شعارزدگی، این اثر را به‏ صورت یکی از شاهکارهای ادبیات آمریکای لاتین درآورده است؛ خصوصاً در عرصه شناخت «توده‏ های مغزشویی‏ شده ‏ای که به عامل سرکوب مردم تبدیل شده‏ اند.» قدرت ِ جدا از اراده و خواست مردم یا به‏ بیان امروزی شهروندان، خواه ناخواه مراکز قدرت را بر آن می‏ دارد که برای اِعمال اقتدار و حذف مخالفت عناصر آگاه و حق‏ طلب، از افرادی استفاده کند که فقط مجری باشند و جز برای مسائل روزمره، به چیزی ورای زندگی روزمره فکر نکنند. گرچه عوامل فرمان بردار و سرکوب گر حکومت‏ های دیکتاتوری و توتالیتاریستی، طیف گسترده ‏ای را تشکیل می‏ دهند و فردیت تمام آن ها از هر حیث شبیه هم نیست، و چه‏ بسا شماری از آن ها به‏ دلیل تفکری خارج از دایره دلخواه حاکمیت یا جوشش عواطف و یا ترکیبی از این‏ دو، به حقانیت ِ حکومت شک کنند و در مقطعی خاص، از تهاجم و سرکوب و کشتار هموطنان‏شان خودداری ورزند، اما «عامل مطلوب» در این گونه حکومت‏ ها کسی است که فقط به فرامین مافوق‏ ها گردن نهد و از خود هیچ اراده و تفکری نداشته باشد. سمت و سو دادن به این افراد، بدون وارد کردن آنها به‏ عرصه تفکر، از شیوه‏ های راهبردی چنین حکومت‏ هایی است. بی‏ دلیل نیست که یکی از بی‏ مایه‏ ترین بخش‏ ها در چنین جوامعی، کادر ارتش و پلیس است. طبق مدارک افشاشده «ک. گ. ب» بیشتر نیروهای سرکوب گر این سازمان مخوف که ظاهراً مدافع ارثیه فکری و اجتماعی لنین و استالین بودند، نمی‏ دانستند «سوسیالیسم مورد نظر این دو رهبر» چه بود. در ارتش شاهنشاهی ایران هم طبق مقررات، مطالعه، حتی مطالعه کتاب‏ های مجاز و قانونی، ادبیات، تاریخ و...، برای نیروهای مسلح ممنوع بود. در این فهرست حتی روزنامه‏ های کشور و مجله‏ ها و کتاب‏ های درسی- برای نمونه کتاب تاریخ سال هشتم نظام قدیم - دیده می ‏شد. از سوی دیگر جداسازی این افراد از مردم، و زندگی آن ها در محوطه‏ های محصوری به نام «کوی سازمانی»، از منظر روانشناختی اجتماعی، نوعی جداسازی روحی و روانی تلقی می‏ شود. عوامل سرکوب را از هم و غم و درد و شادی مردم عادی دور و به‏ نوبه خود موجودیت آن ها را از چشم و گوش همنوعان‏شان در خارج از حصارها پنهان نگه ‏می‏ دارد. در وجه روانشناختی نیز، گاهی با انسان‏ هایی مواجه می‏ شویم که ما را نگاه می‏ کنند، ولی نمی‏ بینند. حرف‏ های‏مان را می‏ شنوند ولی گوش نمی‏ دهند. گویی از همنوعان، جامعه و حتی محیط فیزیکی اطراف نیز منفک شده ‏اند. کاری ندارند که در کشور، شهر و خیابان‏شان چه می‏ گذرد. اگر یک رخداد خجسته یا مصیبت‏ بار دیدند یا شنیدند - مثلاً فروریزی یک قنات قدیمی در میدان گمرک تهران و کشته شدن جمعی از انسان‏ ها - شب برای دوست یا همسر خود (البته اگر دوست یا همسری داشته باشند) از این موضوع حرف نمی‏ زنند، بلکه از مسائل پیش پاافتاده و روزمره حرف می‏ زنند: «غلومی بالاخره ساعت قراضه شو انداخت به یه پپه.» یا «یه نالوطی می‏خواس حالمو بگیره که حسابی انداختم تو کاسه‏ ش.» در همه طبقات و قشرهای اجتماعی با چنین فردیت‏ هایی روبه ‏رو می‏ شویم، اما در قشر «لمپن» شمار این ها از مرز نود درصد تجاوز می‏ کند. این قشر که از بدو پیدایش طبقات اجتماعی، شکل گرفت، در تولید و توزیع اجتماعی و خدمات مؤثر مرتبط با آن ها نقش ندارد. عناصر آن معمولاً چند روزی معامله می‏ کنند، چند روزی پادویی و مدت زمانی طفیلی این و آن هستند. این قشر به لحاظ فرهنگی، با توجه به شرایط خاص جامعه وسعت و ژرفای بیشتری را به خود اختصاص می دهد. برای نمونه بیشتر فیلم ‏های فارسی، با آن کافه به‏ هم ریختن‏ های معروف و خُرد کردن پیاز با مشت و خوردن آبدوغ یا آبگوشت و رواج واژه ‏ها و جمله‏ های مصطلح این قشر از طریق سریال‏ های تلویزیونی، نمایشنامه‏ های رادیویی و فیلم ‏های سینمایی به لحاظ فرهنگی عوام‏ پسندسازی (Vulgarization) شده ‏اند. این پدیده عامه‏ پسندی (و حتی لودگی و تن ‏لش ‏گری) تا کانون خانوادگی طبقات سرمایه دار صنعتی، اشراف، متوسط و حتی استادهای دانشگاه هم نفوذ می‏ کند. کافی است به واژه ‏ها و جمله‏ های مصطلح جوان‏ ها و حتی افراد مسن این طبقات توجه شود. گرچه اهل قلم، فرد لمپن را به هر حال محصول شرایط اجتماعی می‏ داند و به‏ لحاظ «فردیت» فی‏ نفسه گناهکار و مجرم نمی‏ بیند، ولی نمی‏ تواند به خوش‏ بینی مائوتسه‏ تونگ باشد که در یکی از مقاله‏ هایش این قشر را «ذخیره انقلاب مردمی چین» خواند. حقیقت آن است که تا این زمان این قشر بیشتر در خدمت استقرار و تحکیم حکومت‏ های دیکتاتوری و توتالیتر بوده است. قسمت اعظم ارتش لوئی بناپارت را لومپن پرولتاریا تشکیل می‏ داد (افرادی عوضی و بدلی - همان‏ گونه که خود بناپارت بدل ناپلئون است - هجدهم لوئی بناپارت اثر کارل مارکس) در ایران هم گرچه در سال 1332 کرومیت روزولت و ژنرال شوارتسکف و دلارهای آمریکایی و ژنرال‏ ها و سرهنگ‏ های ایرانی، حکومت را به محمدرضاشاه پهلوی بازگرداندند، اما تثبیت‏ کننده فضا (اتمسفر) روانی جامعه، اوباش و اراذلی بودند که از شعبان جعفری فرمان می‏ گرفتند. عمده نیروهای «اس. آ» حزب نازی و پیراهن سیاه‏ های حزب فاشیست ایتالیا را نیز لمپن‏ ها تشکیل می‏ دادند. لمپن ها نه کارگر و کارمندند و نه دانشجو یا کشاورز. کار مشخصی ندارند. بیشتر با طفیلی گری زندگی می گذرانند. شاگر راننده ها ، پادوهای بازار ، حاشیه نشین ها ی بیکار، چاقوکش ها و کلاه مخملی ها، اوباش و اراذل ، فروشندگان مواد مخدر و دلالان اسحله و انسان که در طبقه و قشر تولیدی خاصی قرار نمی گیرند ، مصداق لمپن اند. این ها از دوره طلایی یونان و ایران پیش از میلاد مسیح بودند و هنوز هم هستند. بیش از این در این مقوله نمی نویسم . مقاله ای از دیدگاه روانشناسی و جامعه شناسی در این زمینه دارم که بعدها چاپ خواهد شد. باری، داستان «شکار انسان» در برزیل اتفاق می‏ افتد. نیروهای واپس‏ گرا یک گروهبان تن‏ لش اخراجی، به نام «گتولی‏یو سانتوس برازا» را به خدمت می‏ گیرند. مأموریت‏ های زیادی به او می‏ دهند، یکی از آن ها، این است که به شهر «پائولو آفونسو» برود و یک «دیگراندیش» را به آراکاجو بیاورد و تحویل «رئیس» بدهد. داستان از زبان گئولی‏یو، درنتیجه به‏ شیوه عشق لاتی (Vulgar Parole) روایت می‏ شود؛ بنابراین نوعی «صداقت» عوامانه هم در آن مستتر است: «چه کاری رو به من سپرده‏ ن که نتونسته‏ م تمومش کنم، هان؟ کم خونه آتیش زده‏ م؟ کم نصف شب آدم از تو رختخواب کشیده‏ م بیرون برده‏ م انداخته‏ م تو هلفدونی؟ کم دل و روده بیرون کشیده‏ م ریخته‏ م جلوی سگای گرسنه تا شیکمی از عزا دربیارن؟ اینا اگه خدمت به این آب و خاک مقدس نیس، پس چی یه؟» (ص 144) گتولی‏یو هر انسانی را که «فکر» می‏ کند، «آشغال‏ کله» می‏ نامند. او با شخصی شبیه خودش - به نام آمارو - فرد مورد نظر را می‏ گیرند تا به آراکاجو ببرند. نرسیده به مقصد، افکار عمومی علیه این عمل بالا می‏ گیرد و معامله‏ هایی هم پیش می‏ آید که «رئیس» ترجیح می‏ دهد، قربانی را از دست گتولی‏یو بگیرد. اما گتولی‏یو کوتاه نمی‏ آید. او که بین راه، «عشقش کشیده تا با یک گاز انبر زنگ‏ زده دندونای آشغال‏ کله را بکنه»، به فرمان جدید رئیس که به‏ وسیله نیروهای ارتش به او ابلاغ می‏ شود، تمکین نمی‏ کند. حتی سر ِ فرمانده این نیروها را «که اومده تا فضولی کنه و پیغام رئیسو بگه که الان وضع فرق کرده» (ص 113) می‏ بُرد و به‏ طرف ارتشی‏ ها پرت می‏ کند. تضادهای فردی و اجتماعی با همین شیوه روایی خیلی خوب درونی شده و رابطه عین و ذهن در بیشتر جاها موفق است، مگر در بیان شباهت‏ هایی برای عقب‏ نشینی و نگاه به سازش کاری رئیس. در بقیه متن گرچه خواننده از شدت عمل این موجود بیمار عصبی می‏ شود، ولی به لحاظ ساختار و معنای داستان، باید به او حق بدهد؛ زیرا «شخصیت خودآگاه گتولی‏یو محو شده است، ماهیت ناخودآگاهش بر وجودش مستولی شده و افکارش به‏ وسیله احساس‏ های تلقین‏ شده» هدایت شده است. او کسی است که در صفحه 23 می‏ فهمیم چگونه آموزشش داده‏ اند: «کور خوندین آشغال‏ کله‏ ها! (منظورش تحصیلکرده‏ ها و روشنفکرهاست) ما نمی‏ ذاریم مملکت دس شماها بیفته. اون هم دس شما الدنگا.» و او کسی است که برای گرفتن شکارش، جداً زحمت کشیده است: «اون سر دنیا هم می‏ رفتی، می‏ اومدم دنبالت سگ بوگندو! لت و پارت می‏ کنم. قیمه قیمه‏ ت می‏کنم. مادرتو به عزات می‏ نشونم، الدنگ، سگ پدر، بچه قرتی... رفته‏ ی درس خونده، رفته‏ ی کتاب خونده، رفته‏ ی دانشگاه! خیال می‏ کنی آدمی شده‏ ی؟ سر تو از تن الدنگت جدا می‏ کنم می‏ اندازم تو خورجین و تن و بدن تو می‏ اندازم جلوی سگای وحشی تا بخورن، کثافت، نفله، تپاله، شوتی، زپرتی... اُزگل، عوضی، انچوچک، حیف نون...» (ص 32) کسی که با چنین حرص تب آلودی، یک نفر را اسیر می‏ کند، چرا باید به‏ سادگی آزادش کند؟ همین جا می فهمیم که یک لمپن فقط یک قاتل درجه اول نیست، بلکه فراتر از آن یک آدم کش است. قاتل ممکن است به علت بحران روحی یا اشتباه یا عصبانیت یا دفاع از خود دست به قتل بزند و حتی پس از قتل ، دچار عذاب وجدان شود، اما آدمکش از نفس کشتن، به خاطر قدرت و اطاعت امر یا ثروت یا شهوت یا هر چیز دیگر، لذت می برد. پس بی دلیل نیست که شخصیت مورد بحث ما در این رمان راهش را کج می‏ کند و اعصابش از این بابت خرد است: «دلم می‏ خواد زار بزنم، اما برای بدبختی‏ های خودم.» و برای تخلیه عصبی سر وقت اسیرش می‏ رود: «دارم فکر می‏ کنم چه بلاهایی سرش بیارم تا یه کم دلم خنک بشه.» و با صراحت، این نوع سرریز روانی را بیان می‏ کند: «وقتی اعصاب آدم داغون باشه، آدم ویرش می‏ گیره این حیوونو عذاب بده.» باید توجه داشت که این شخصیت حتی نمی‏ تواند مثل مردم عادی از یک تیم فوتبال جانبداری کند: «باید طرفدارای الدنگ آبی رو لت و پار کرد، یه سر سالم براشون نذاشت. اون الدنگایی رو هم که جون سالم به‏ در برده‏ ن باید بیندازن تو هلفدونی. آبی، آبی، آبی هم شد رنگ؟» وقتی باز هم از او می‏ خواهند دست از اسیرش بردارد، بر مبنای فردیتش عمل می‏ کند: «یعنی می‏ فرمایین برم خودمو گم و گور کنم؟ چطور برم قایم بشم وقتی یه کاری دارم که باید تمومش کنم؟ برای این کار من حقوق می‏ گیرم. رئیس هر کاری داره، منو صدا می‏ کنه. اگر قراره جایی آتیش بگیره یا خراب بشه رو آدماش، اگه قراره سر یه آدمو زیر آب بکنن، گتولی را صدا می‏زنن، به قول رئیس، زندگی حق ماس نه آشغال کله‏ ها.» (ص 96) بنابراین گتولی هم مانند «ارنست روم» فرمانده «اس. آ» که پیش از کسب کامل قدرت توسط هیتلر، آن همه به او و حزب نازی خدمت کرد، در مقابل خواست جدید رئیس می‏ ایستد؛ اما همچنان با امید به او نگاه می‏ کند. البته به قول گوستاو لوبون در کتاب «روانشناسی توده‏ ها»، لمپن - مزدورها، آن‏ چه را که از رؤسا و رهبران می‏ شنوند، و به‏ طور کلی آن‏ چه را که حقیقت عاری از خطا می‏ دانند، مورد شک قرار نمی‏ دهند و چون از نیروی خود هم اطمینان دارند، لذا خودسر و سازش‏ ناپذیرند؛ درحالی‏ که افراد عادی جامعه بحث و جدل و اعتراض را می‏ پذیرند: «حالا دارم می‏ برم تحویلش بدم. حتی اگه رئیس هم از من پشتی نکنه! نزاییده از مادر کسی که بتونه حریف من بشه! به من می‏ گن گتولی سانتوس بزارا نه برگ چغندر.» (ص 97) اما دار و دسته رئیس هم بی کار نمی‏نشینند. به هر حال «پایان دهشتناک بهتر از دهشت بی‏ پایان است.» نیروهای اعزامی راه را بر او می‏ بندند. گتولی فریاد می‏ زند: «آزاد می‏ کنم اما نه تا وقتی شماها این جا هستین.» و باز همراه اسیرش می‏ گریزد. طی راه با زنی برخورد می‏ کند که پیشتر او را می‏ شناخت. زن، دوستش دارد، اما مگر لمپنی که به‏ سادگی آب خوردن همنوعانش را می‏ کشد و هیچ‏ گاه در رابط ه‏ای قرار نگرفته که دوست داشتن را بیاموزد، می‏ تواند به‏ سادگی عاشق شود؟ حتی در منتهای قساوت با دینامیت به کشتنش می‏ دهد. در عین حال در طول راه ذهنش متوجه گذشته و آینده هم می‏ شود؛ مثلاً او از گذشته خاطراتی دارد: «بادبادک من همیشه یه عیب و ایرادی داشت، هوا نمی‏ رفت، به جاش می‏ رفتم نخ بادبادک بچه‏ ها رو می‏ گرفتم پاره می‏ کردم.» و خاطره‏ ای دیگر: یک‏ بار هم رئیس او را به مهمانی خانه یکی از ثروتمندان برد، ثروتمندی که در خانه ‏اش نشانی از خشونت نبود و گتولیِ محرومیت‏ کشیده با ذوق و شوق از آن فضا یاد می‏ کرد: «بدون این که عجله‏ ای تو کارمون باشه، هر چی دل‏مون می‏ خواد، می‏ خوریم... تا اون‏ جا که شیکم‏ مون جا داره... سر میز ماهی کفال بود، چرب و پرروغن. بوش آدمو مست می‏ کرد....» (ص 92) باید هم این انسانِ نخورده و ندیده، از خوردن غذاهایی که در چهار صفحه توصیف می‏ شوند، سرمست شود و به جان ارباب و رئیس (نابغه) دعا کند. به‏ هر حال، این نابغه‏ ها به این لمپن‏ ها خط می‏ دهند و به‏ قول ژوزف گوبلز «خوشبختی بزرگی که انسان معاصر می‏ تواند تجرب ه‏اش کند، این است که یا خود نابغه شود یا به یک نابغه خدمت کند.» نویسنده وارد این بحث‏ ها نمی‏ شود، و گذشته این لمپن را که برای ما بسیار مهم است، بازنمایی نمی کند، ولی به‏ حدی مسائل بیرونی - خشونت، وسایلِ مختلف ابراز خشونت و روش‏ های سر به نیست کردن را - در کاراکتر گتولی‏یو درونی می‏ کند که خواننده ممکن است همچون نگارنده این سطور صادقانه اعتراف کند که مبادا خود نویسنده روزگاری وظیفه گتولی‏یو را بر عهده داشت. ما - خواننده‏ ها - در گتولی‏یو نه آن خشم تقدیس‏ شده سارتر را می‏ بینیم (انسان شدن نفرین‏ شده‏ ها از راه خشم دیوانه وار تحقق می‏ یابد) نه عقیده هگل را (آدمی خویشتن را از راه اندیشه می‏ سازد) – و نه ایده مارکس را (بشر با کار ساخته می‏ شود). چرا قبول نداریم؟ چون ما با موجودی روبه‏ رو هستیم که به‏ مفهوم واقعی کلمه، تکوین اجتماعی نیافته است؛ یعنی در سه عرصه پرورش فکری (بالا رفتن سطح خودآگاهی)، پرورش عواطف و احساسات (تشخیص زشتی از زیبایی، نیکی از بدی)، پرورش اراده (ایجاد روح درستکاری، انجام وظیفه، مقاومت...) چیزی نیاموخته، بلکه فقط از بالا «چیزهایی» به او «القاء» شده است: «رئیس می‏ خواس، من هم کلک تموم افراد خانواده رو کندم. جنایت مرموز تو ایتابانیان. قتل عام افراد یه خونواده.» (ص 18) حتی روزنامه‏ ها که گتولی‏یو از آن ها متنفر است (گتولی‏یو از هر نوشتاری متنفر است، حتی فکر می‏ کند کتاب‏ ها - مثلاً کتابی که دست مأمور عوارض است - روش سرکیسه کردن یاد می‏ دهند) به‏ شیوه القایی و غیرمستقیم به او آموزش مزدوری می‏ دهند: «روزنامه‏ ها یه مشت دروغ سر هم کرده‏ ن، نوشتن این قتل عام کار دمکراتا، کمونیستا، و سوسیالیستاس.» (ص 19) حتی تخیلاتش در ادامه همین «القاء» هاست: «وقتش نرسیده یه درجه حسابی به من بدن؟ سروان چطوره؟ اصلاً چرا سرگرد نباشم؟ ژنرال چطوره، هان؟ ژنرال گتولی‏یو... وقتی وارد یه جا می‏ شم باید اون رو سگم بالا بیاد. سینه‏مو پیش بدم، غبغب بگیرم و سرمو بالا نیگر دارم و همیشه روبه ‏رومو نیگا کنم. برین عقب الدنگا، سد معبر نکنین.» (ص 145) بنابراین چرا ارباب‏ ها که به او «قدرت» بخشیدند، می‏ خواهند او «کارش» را ناتمام بگذارد؟ اگر گفته ولتر را بپذیریم که «قدرت عبارت است از این که من به‏ نوعی دیگران را وادار کنم آن‏ گونه عمل کنند که من میل دارم»، در آن صورت باید گفت تا زمانی که «قدرت» جایش را به «مدیریت» ندهد و قدرتمندان برای حفظ آن از عوام‏ الناس (لمپن‏ ها) استفاده کنند، باید به این حرف شاتوبریانِ محافظه‏ کار (و حتی مرتجع - اما به هر حال هنرمند) اندیشید که: «هیچ استبدادی، بدتر از استبداد عوام‏ الناس نیست.» یکی از شاخص‏ ترین مؤلفه‏ های این رمان لحن راوی است که با سطح نازل بینش و دنیای ذهنی بی‏ رحم او همخوانی تنگاتنگی دارد.» برای دانلود کتاب شکار انسان نوشته خوئائو اوبالدو ریبیرو ترجمه احمد گلشیری به لینک زیر مراجعه فرمایید : دانلود کنید. پسورد : [Hidden Content]
  17. spow

    یک روز یک کتاب

    شکار انسان/خوئائو اوبالدو ریبیرو/احمد گلشیری/انتشارات نگاه واکاوی پدیده لمپنیسم در بی پرده ترین وجه ممکن کتاب Sargento Getulio که در ایران توسط اقای احمد گلشیری به شکار انسان ترجمه شده و بعد از رمان برزیل برزیل که شهرت جهانی را برای او به ارمغان اورد مشهورترین رمان ایشان است در سال 1971 جایزه بهترین رمان سال برزیل را برای او به ارمغان اورده است ، روایت یک اول شخص با اندیشه های لمپن مابانه است که به صورت قهرمانانه ای! در برابر اصلاحات و تغییر ایستاده است. نوشته زیر از اقای فتح الله بی نیاز مهمترین دلیل من برای خواندن این کتاب بود و امیدوارم شما نیز از خواندن این کتاب لذت ببرید! خوئائو اوبالدو ریبیرو به خاطر نوشتن کتاب «شکار انسان» در سن 30 سالگی در سال 1971 برنده جایزه ملی ادبیات برزیل شد. او کنار نام‌هایی چون خورخه آمادو، روبن فونسکا، لوئیس فرناند وریسون، خوئائو گیموراس روسا، و خوئائو کابرال ملو نتو جرو ستاره های درخشان ادبیات داستانی قرن بیستم برزیل و کل آمریکای لاتین است. شهرت جهانی او البته، بیشتر مدیون رمان تکان دهنده اش «برزیل، برزیل» است که سال 1983 به تقریب اکثر منتقدین جهان را وادار به تحسین کرد. قدرت او در توصیف بیان حالت های انسانی خیره کننده است. رمان «شکار انسان» او که به فارسی و توسط احمد گلشیری ترجمه شده، افاده ای است بر این مدعا. نگاهی به رمان «شکار انسان» ادبیات مدرن با فاصله ‏گیری از «کلان روایت‏ ها» و عدم برجسته کردن وجه تاریخی یا فلسفی یا اجتماعی، روایت‏گر گفتمان‏ های فلسفه، تاریخ، روانشناسی و جامعه ‏شناسی شده است. به این ترتیب بدون درغلتیدن به دامن «رمان تاریخی» یا آثار شعارزده و ایدئولوژیکی مانند محصولات نویسندگان مورد تأیید اتحادیه نویسندگان شوروی، یا شیفته ‏هایی چون رومن رولان به بازنمایی امر تاریخی و اجتماعی می‏ پردازد. آثار یوسا، فوئنتس، آریل دورفمان، نادین گوردیمر، کورت ونه ‏گات و همین اوبالدو ریبیرو نمونه بارز این نوع ادبیات‏ اند. رمان «گروهبان گتولی‏یو» (Sergeant Gettilio) که در ایران با نام «شکار انسان» ترجمه شده است، بالاترین جایزه ادبی برزیل را در سال 1971 برای نویسنده 30 ساله آن به ارمغان آورد. تأکید و تمرکز هنری روی فردیت و فاصله‏ گیری پُروسواس از شعارزدگی، این اثر را به‏ صورت یکی از شاهکارهای ادبیات آمریکای لاتین درآورده است؛ خصوصاً در عرصه شناخت «توده‏ های مغزشویی‏ شده ‏ای که به عامل سرکوب مردم تبدیل شده‏ اند.» قدرت ِ جدا از اراده و خواست مردم یا به‏ بیان امروزی شهروندان، خواه ناخواه مراکز قدرت را بر آن می‏ دارد که برای اِعمال اقتدار و حذف مخالفت عناصر آگاه و حق‏ طلب، از افرادی استفاده کند که فقط مجری باشند و جز برای مسائل روزمره، به چیزی ورای زندگی روزمره فکر نکنند. گرچه عوامل فرمان بردار و سرکوب گر حکومت‏ های دیکتاتوری و توتالیتاریستی، طیف گسترده ‏ای را تشکیل می‏ دهند و فردیت تمام آن ها از هر حیث شبیه هم نیست، و چه‏ بسا شماری از آن ها به‏ دلیل تفکری خارج از دایره دلخواه حاکمیت یا جوشش عواطف و یا ترکیبی از این‏ دو، به حقانیت ِ حکومت شک کنند و در مقطعی خاص، از تهاجم و سرکوب و کشتار هموطنان‏شان خودداری ورزند، اما «عامل مطلوب» در این گونه حکومت‏ ها کسی است که فقط به فرامین مافوق‏ ها گردن نهد و از خود هیچ اراده و تفکری نداشته باشد. سمت و سو دادن به این افراد، بدون وارد کردن آنها به‏ عرصه تفکر، از شیوه‏ های راهبردی چنین حکومت‏ هایی است. بی‏ دلیل نیست که یکی از بی‏ مایه‏ ترین بخش‏ ها در چنین جوامعی، کادر ارتش و پلیس است. طبق مدارک افشاشده «ک. گ. ب» بیشتر نیروهای سرکوب گر این سازمان مخوف که ظاهراً مدافع ارثیه فکری و اجتماعی لنین و استالین بودند، نمی‏ دانستند «سوسیالیسم مورد نظر این دو رهبر» چه بود. در ارتش شاهنشاهی ایران هم طبق مقررات، مطالعه، حتی مطالعه کتاب‏ های مجاز و قانونی، ادبیات، تاریخ و...، برای نیروهای مسلح ممنوع بود. در این فهرست حتی روزنامه‏ های کشور و مجله‏ ها و کتاب‏ های درسی- برای نمونه کتاب تاریخ سال هشتم نظام قدیم - دیده می ‏شد. از سوی دیگر جداسازی این افراد از مردم، و زندگی آن ها در محوطه‏ های محصوری به نام «کوی سازمانی»، از منظر روانشناختی اجتماعی، نوعی جداسازی روحی و روانی تلقی می‏ شود. عوامل سرکوب را از هم و غم و درد و شادی مردم عادی دور و به‏ نوبه خود موجودیت آن ها را از چشم و گوش همنوعان‏شان در خارج از حصارها پنهان نگه ‏می‏ دارد. در وجه روانشناختی نیز، گاهی با انسان‏ هایی مواجه می‏ شویم که ما را نگاه می‏ کنند، ولی نمی‏ بینند. حرف‏ های‏مان را می‏ شنوند ولی گوش نمی‏ دهند. گویی از همنوعان، جامعه و حتی محیط فیزیکی اطراف نیز منفک شده ‏اند. کاری ندارند که در کشور، شهر و خیابان‏شان چه می‏ گذرد. اگر یک رخداد خجسته یا مصیبت‏ بار دیدند یا شنیدند - مثلاً فروریزی یک قنات قدیمی در میدان گمرک تهران و کشته شدن جمعی از انسان‏ ها - شب برای دوست یا همسر خود (البته اگر دوست یا همسری داشته باشند) از این موضوع حرف نمی‏ زنند، بلکه از مسائل پیش پاافتاده و روزمره حرف می‏ زنند: «غلومی بالاخره ساعت قراضه شو انداخت به یه پپه.» یا «یه نالوطی می‏خواس حالمو بگیره که حسابی انداختم تو کاسه‏ ش.» در همه طبقات و قشرهای اجتماعی با چنین فردیت‏ هایی روبه ‏رو می‏ شویم، اما در قشر «لمپن» شمار این ها از مرز نود درصد تجاوز می‏ کند. این قشر که از بدو پیدایش طبقات اجتماعی، شکل گرفت، در تولید و توزیع اجتماعی و خدمات مؤثر مرتبط با آن ها نقش ندارد. عناصر آن معمولاً چند روزی معامله می‏ کنند، چند روزی پادویی و مدت زمانی طفیلی این و آن هستند. این قشر به لحاظ فرهنگی، با توجه به شرایط خاص جامعه وسعت و ژرفای بیشتری را به خود اختصاص می دهد. برای نمونه بیشتر فیلم ‏های فارسی، با آن کافه به‏ هم ریختن‏ های معروف و خُرد کردن پیاز با مشت و خوردن آبدوغ یا آبگوشت و رواج واژه ‏ها و جمله‏ های مصطلح این قشر از طریق سریال‏ های تلویزیونی، نمایشنامه‏ های رادیویی و فیلم ‏های سینمایی به لحاظ فرهنگی عوام‏ پسندسازی (Vulgarization) شده ‏اند. این پدیده عامه‏ پسندی (و حتی لودگی و تن ‏لش ‏گری) تا کانون خانوادگی طبقات سرمایه دار صنعتی، اشراف، متوسط و حتی استادهای دانشگاه هم نفوذ می‏ کند. کافی است به واژه ‏ها و جمله‏ های مصطلح جوان‏ ها و حتی افراد مسن این طبقات توجه شود. گرچه اهل قلم، فرد لمپن را به هر حال محصول شرایط اجتماعی می‏ داند و به‏ لحاظ «فردیت» فی‏ نفسه گناهکار و مجرم نمی‏ بیند، ولی نمی‏ تواند به خوش‏ بینی مائوتسه‏ تونگ باشد که در یکی از مقاله‏ هایش این قشر را «ذخیره انقلاب مردمی چین» خواند. حقیقت آن است که تا این زمان این قشر بیشتر در خدمت استقرار و تحکیم حکومت‏ های دیکتاتوری و توتالیتر بوده است. قسمت اعظم ارتش لوئی بناپارت را لومپن پرولتاریا تشکیل می‏ داد (افرادی عوضی و بدلی - همان‏ گونه که خود بناپارت بدل ناپلئون است - هجدهم لوئی بناپارت اثر کارل مارکس) در ایران هم گرچه در سال 1332 کرومیت روزولت و ژنرال شوارتسکف و دلارهای آمریکایی و ژنرال‏ ها و سرهنگ‏ های ایرانی، حکومت را به محمدرضاشاه پهلوی بازگرداندند، اما تثبیت‏ کننده فضا (اتمسفر) روانی جامعه، اوباش و اراذلی بودند که از شعبان جعفری فرمان می‏ گرفتند. عمده نیروهای «اس. آ» حزب نازی و پیراهن سیاه‏ های حزب فاشیست ایتالیا را نیز لمپن‏ ها تشکیل می‏ دادند. لمپن ها نه کارگر و کارمندند و نه دانشجو یا کشاورز. کار مشخصی ندارند. بیشتر با طفیلی گری زندگی می گذرانند. شاگر راننده ها ، پادوهای بازار ، حاشیه نشین ها ی بیکار، چاقوکش ها و کلاه مخملی ها، اوباش و اراذل ، فروشندگان مواد مخدر و دلالان اسحله و انسان که در طبقه و قشر تولیدی خاصی قرار نمی گیرند ، مصداق لمپن اند. این ها از دوره طلایی یونان و ایران پیش از میلاد مسیح بودند و هنوز هم هستند. بیش از این در این مقوله نمی نویسم . مقاله ای از دیدگاه روانشناسی و جامعه شناسی در این زمینه دارم که بعدها چاپ خواهد شد. باری، داستان «شکار انسان» در برزیل اتفاق می‏ افتد. نیروهای واپس‏ گرا یک گروهبان تن‏ لش اخراجی، به نام «گتولی‏یو سانتوس برازا» را به خدمت می‏ گیرند. مأموریت‏ های زیادی به او می‏ دهند، یکی از آن ها، این است که به شهر «پائولو آفونسو» برود و یک «دیگراندیش» را به آراکاجو بیاورد و تحویل «رئیس» بدهد. داستان از زبان گئولی‏یو، درنتیجه به‏ شیوه عشق لاتی (Vulgar Parole) روایت می‏ شود؛ بنابراین نوعی «صداقت» عوامانه هم در آن مستتر است: «چه کاری رو به من سپرده‏ ن که نتونسته‏ م تمومش کنم، هان؟ کم خونه آتیش زده‏ م؟ کم نصف شب آدم از تو رختخواب کشیده‏ م بیرون برده‏ م انداخته‏ م تو هلفدونی؟ کم دل و روده بیرون کشیده‏ م ریخته‏ م جلوی سگای گرسنه تا شیکمی از عزا دربیارن؟ اینا اگه خدمت به این آب و خاک مقدس نیس، پس چی یه؟» (ص 144) گتولی‏یو هر انسانی را که «فکر» می‏ کند، «آشغال‏ کله» می‏ نامند. او با شخصی شبیه خودش - به نام آمارو - فرد مورد نظر را می‏ گیرند تا به آراکاجو ببرند. نرسیده به مقصد، افکار عمومی علیه این عمل بالا می‏ گیرد و معامله‏ هایی هم پیش می‏ آید که «رئیس» ترجیح می‏ دهد، قربانی را از دست گتولی‏یو بگیرد. اما گتولی‏یو کوتاه نمی‏ آید. او که بین راه، «عشقش کشیده تا با یک گاز انبر زنگ‏ زده دندونای آشغال‏ کله را بکنه»، به فرمان جدید رئیس که به‏ وسیله نیروهای ارتش به او ابلاغ می‏ شود، تمکین نمی‏ کند. حتی سر ِ فرمانده این نیروها را «که اومده تا فضولی کنه و پیغام رئیسو بگه که الان وضع فرق کرده» (ص 113) می‏ بُرد و به‏ طرف ارتشی‏ ها پرت می‏ کند. تضادهای فردی و اجتماعی با همین شیوه روایی خیلی خوب درونی شده و رابطه عین و ذهن در بیشتر جاها موفق است، مگر در بیان شباهت‏ هایی برای عقب‏ نشینی و نگاه به سازش کاری رئیس. در بقیه متن گرچه خواننده از شدت عمل این موجود بیمار عصبی می‏ شود، ولی به لحاظ ساختار و معنای داستان، باید به او حق بدهد؛ زیرا «شخصیت خودآگاه گتولی‏یو محو شده است، ماهیت ناخودآگاهش بر وجودش مستولی شده و افکارش به‏ وسیله احساس‏ های تلقین‏ شده» هدایت شده است. او کسی است که در صفحه 23 می‏ فهمیم چگونه آموزشش داده‏ اند: «کور خوندین آشغال‏ کله‏ ها! (منظورش تحصیلکرده‏ ها و روشنفکرهاست) ما نمی‏ ذاریم مملکت دس شماها بیفته. اون هم دس شما الدنگا.» و او کسی است که برای گرفتن شکارش، جداً زحمت کشیده است: «اون سر دنیا هم می‏ رفتی، می‏ اومدم دنبالت سگ بوگندو! لت و پارت می‏ کنم. قیمه قیمه‏ ت می‏کنم. مادرتو به عزات می‏ نشونم، الدنگ، سگ پدر، بچه قرتی... رفته‏ ی درس خونده، رفته‏ ی کتاب خونده، رفته‏ ی دانشگاه! خیال می‏ کنی آدمی شده‏ ی؟ سر تو از تن الدنگت جدا می‏ کنم می‏ اندازم تو خورجین و تن و بدن تو می‏ اندازم جلوی سگای وحشی تا بخورن، کثافت، نفله، تپاله، شوتی، زپرتی... اُزگل، عوضی، انچوچک، حیف نون...» (ص 32) کسی که با چنین حرص تب آلودی، یک نفر را اسیر می‏ کند، چرا باید به‏ سادگی آزادش کند؟ همین جا می فهمیم که یک لمپن فقط یک قاتل درجه اول نیست، بلکه فراتر از آن یک آدم کش است. قاتل ممکن است به علت بحران روحی یا اشتباه یا عصبانیت یا دفاع از خود دست به قتل بزند و حتی پس از قتل ، دچار عذاب وجدان شود، اما آدمکش از نفس کشتن، به خاطر قدرت و اطاعت امر یا ثروت یا شهوت یا هر چیز دیگر، لذت می برد. پس بی دلیل نیست که شخصیت مورد بحث ما در این رمان راهش را کج می‏ کند و اعصابش از این بابت خرد است: «دلم می‏ خواد زار بزنم، اما برای بدبختی‏ های خودم.» و برای تخلیه عصبی سر وقت اسیرش می‏ رود: «دارم فکر می‏ کنم چه بلاهایی سرش بیارم تا یه کم دلم خنک بشه.» و با صراحت، این نوع سرریز روانی را بیان می‏ کند: «وقتی اعصاب آدم داغون باشه، آدم ویرش می‏ گیره این حیوونو عذاب بده.» باید توجه داشت که این شخصیت حتی نمی‏ تواند مثل مردم عادی از یک تیم فوتبال جانبداری کند: «باید طرفدارای الدنگ آبی رو لت و پار کرد، یه سر سالم براشون نذاشت. اون الدنگایی رو هم که جون سالم به‏ در برده‏ ن باید بیندازن تو هلفدونی. آبی، آبی، آبی هم شد رنگ؟» وقتی باز هم از او می‏ خواهند دست از اسیرش بردارد، بر مبنای فردیتش عمل می‏ کند: «یعنی می‏ فرمایین برم خودمو گم و گور کنم؟ چطور برم قایم بشم وقتی یه کاری دارم که باید تمومش کنم؟ برای این کار من حقوق می‏ گیرم. رئیس هر کاری داره، منو صدا می‏ کنه. اگر قراره جایی آتیش بگیره یا خراب بشه رو آدماش، اگه قراره سر یه آدمو زیر آب بکنن، گتولی را صدا می‏زنن، به قول رئیس، زندگی حق ماس نه آشغال کله‏ ها.» (ص 96) بنابراین گتولی هم مانند «ارنست روم» فرمانده «اس. آ» که پیش از کسب کامل قدرت توسط هیتلر، آن همه به او و حزب نازی خدمت کرد، در مقابل خواست جدید رئیس می‏ ایستد؛ اما همچنان با امید به او نگاه می‏ کند. البته به قول گوستاو لوبون در کتاب «روانشناسی توده‏ ها»، لمپن - مزدورها، آن‏ چه را که از رؤسا و رهبران می‏ شنوند، و به‏ طور کلی آن‏ چه را که حقیقت عاری از خطا می‏ دانند، مورد شک قرار نمی‏ دهند و چون از نیروی خود هم اطمینان دارند، لذا خودسر و سازش‏ ناپذیرند؛ درحالی‏ که افراد عادی جامعه بحث و جدل و اعتراض را می‏ پذیرند: «حالا دارم می‏ برم تحویلش بدم. حتی اگه رئیس هم از من پشتی نکنه! نزاییده از مادر کسی که بتونه حریف من بشه! به من می‏ گن گتولی سانتوس بزارا نه برگ چغندر.» (ص 97) اما دار و دسته رئیس هم بی کار نمی‏نشینند. به هر حال «پایان دهشتناک بهتر از دهشت بی‏ پایان است.» نیروهای اعزامی راه را بر او می‏ بندند. گتولی فریاد می‏ زند: «آزاد می‏ کنم اما نه تا وقتی شماها این جا هستین.» و باز همراه اسیرش می‏ گریزد. طی راه با زنی برخورد می‏ کند که پیشتر او را می‏ شناخت. زن، دوستش دارد، اما مگر لمپنی که به‏ سادگی آب خوردن همنوعانش را می‏ کشد و هیچ‏ گاه در رابط ه‏ای قرار نگرفته که دوست داشتن را بیاموزد، می‏ تواند به‏ سادگی عاشق شود؟ حتی در منتهای قساوت با دینامیت به کشتنش می‏ دهد. در عین حال در طول راه ذهنش متوجه گذشته و آینده هم می‏ شود؛ مثلاً او از گذشته خاطراتی دارد: «بادبادک من همیشه یه عیب و ایرادی داشت، هوا نمی‏ رفت، به جاش می‏ رفتم نخ بادبادک بچه‏ ها رو می‏ گرفتم پاره می‏ کردم.» و خاطره‏ ای دیگر: یک‏ بار هم رئیس او را به مهمانی خانه یکی از ثروتمندان برد، ثروتمندی که در خانه ‏اش نشانی از خشونت نبود و گتولیِ محرومیت‏ کشیده با ذوق و شوق از آن فضا یاد می‏ کرد: «بدون این که عجله‏ ای تو کارمون باشه، هر چی دل‏مون می‏ خواد، می‏ خوریم... تا اون‏ جا که شیکم‏ مون جا داره... سر میز ماهی کفال بود، چرب و پرروغن. بوش آدمو مست می‏ کرد....» (ص 92) باید هم این انسانِ نخورده و ندیده، از خوردن غذاهایی که در چهار صفحه توصیف می‏ شوند، سرمست شود و به جان ارباب و رئیس (نابغه) دعا کند. به‏ هر حال، این نابغه‏ ها به این لمپن‏ ها خط می‏ دهند و به‏ قول ژوزف گوبلز «خوشبختی بزرگی که انسان معاصر می‏ تواند تجرب ه‏اش کند، این است که یا خود نابغه شود یا به یک نابغه خدمت کند.» نویسنده وارد این بحث‏ ها نمی‏ شود، و گذشته این لمپن را که برای ما بسیار مهم است، بازنمایی نمی کند، ولی به‏ حدی مسائل بیرونی - خشونت، وسایلِ مختلف ابراز خشونت و روش‏ های سر به نیست کردن را - در کاراکتر گتولی‏یو درونی می‏ کند که خواننده ممکن است همچون نگارنده این سطور صادقانه اعتراف کند که مبادا خود نویسنده روزگاری وظیفه گتولی‏یو را بر عهده داشت. ما - خواننده‏ ها - در گتولی‏یو نه آن خشم تقدیس‏ شده سارتر را می‏ بینیم (انسان شدن نفرین‏ شده‏ ها از راه خشم دیوانه وار تحقق می‏ یابد) نه عقیده هگل را (آدمی خویشتن را از راه اندیشه می‏ سازد) – و نه ایده مارکس را (بشر با کار ساخته می‏ شود). چرا قبول نداریم؟ چون ما با موجودی روبه‏ رو هستیم که به‏ مفهوم واقعی کلمه، تکوین اجتماعی نیافته است؛ یعنی در سه عرصه پرورش فکری (بالا رفتن سطح خودآگاهی)، پرورش عواطف و احساسات (تشخیص زشتی از زیبایی، نیکی از بدی)، پرورش اراده (ایجاد روح درستکاری، انجام وظیفه، مقاومت...) چیزی نیاموخته، بلکه فقط از بالا «چیزهایی» به او «القاء» شده است: «رئیس می‏ خواس، من هم کلک تموم افراد خانواده رو کندم. جنایت مرموز تو ایتابانیان. قتل عام افراد یه خونواده.» (ص 18) حتی روزنامه‏ ها که گتولی‏یو از آن ها متنفر است (گتولی‏یو از هر نوشتاری متنفر است، حتی فکر می‏ کند کتاب‏ ها - مثلاً کتابی که دست مأمور عوارض است - روش سرکیسه کردن یاد می‏ دهند) به‏ شیوه القایی و غیرمستقیم به او آموزش مزدوری می‏ دهند: «روزنامه‏ ها یه مشت دروغ سر هم کرده‏ ن، نوشتن این قتل عام کار دمکراتا، کمونیستا، و سوسیالیستاس.» (ص 19) حتی تخیلاتش در ادامه همین «القاء» هاست: «وقتش نرسیده یه درجه حسابی به من بدن؟ سروان چطوره؟ اصلاً چرا سرگرد نباشم؟ ژنرال چطوره، هان؟ ژنرال گتولی‏یو... وقتی وارد یه جا می‏ شم باید اون رو سگم بالا بیاد. سینه‏مو پیش بدم، غبغب بگیرم و سرمو بالا نیگر دارم و همیشه روبه ‏رومو نیگا کنم. برین عقب الدنگا، سد معبر نکنین.» (ص 145) بنابراین چرا ارباب‏ ها که به او «قدرت» بخشیدند، می‏ خواهند او «کارش» را ناتمام بگذارد؟ اگر گفته ولتر را بپذیریم که «قدرت عبارت است از این که من به‏ نوعی دیگران را وادار کنم آن‏ گونه عمل کنند که من میل دارم»، در آن صورت باید گفت تا زمانی که «قدرت» جایش را به «مدیریت» ندهد و قدرتمندان برای حفظ آن از عوام‏ الناس (لمپن‏ ها) استفاده کنند، باید به این حرف شاتوبریانِ محافظه‏ کار (و حتی مرتجع - اما به هر حال هنرمند) اندیشید که: «هیچ استبدادی، بدتر از استبداد عوام‏ الناس نیست.» یکی از شاخص‏ ترین مؤلفه‏ های این رمان لحن راوی است که با سطح نازل بینش و دنیای ذهنی بی‏ رحم او همخوانی تنگاتنگی دارد.» برای دانلود کتاب شکار انسان نوشته خوئائو اوبالدو ریبیرو ترجمه احمد گلشیری به لینک زیر مراجعه فرمایید : دانلود کنید. پسورد : [Hidden Content]
  18. spow

    یک روز یک کتاب

    سفر به انتهای شب/لویی فردینان سلین/فرهاد غبرایی/نشر جامی سفر به انتهای شب قویترین و کاملترین اثر لویی فردینان سلین است.کتابی که اگر در تمامی دوره های درسی تدریس شود بهترین برایند انسانی می تواند ماحصل ان باشد!! کدام کتاب را سراغ دارید که بهتر و شیواتر از عصیان سلین در مقام کالبدشکافی ذهن و روح جامعه انسانی باشد؟ سفر به انتهای شب همانگونه که بوکوفسکی شاعر فقید امریکایی در رمان عامه پسندش در سال 1994 نوشته بهترین کتابی است که در دو هزارسال اخیر نوشته شده است! ترجمه بسیار روان و شیوای مرحوم فرهاد غبرایی لذت سلین خوانی را علی الخصوص در این شاهکار بی بدیل دوصدچندان کرده است. درباره نویسنده : سلین، لویی فردینان (Celine Luis Ferdinand)لویی فردینان دوشس ملقب به سلین نویسنده و پزشک فرانسوی در 27 می 1849 در محله‌ای در پاریس متولد شد. پدرش کارمند ساده بیمه و مادرش فروشنده توری و دانتل بود و نقص عضو داشت. انتخاب این نام مستعار حاصل تشویش و پارانویا، و همچنین نشانه ستایش او از مادربزرگش بود که بسیار دوستش می‌داشت؛ زن باصلابتی که الگوی او برای ترسیم بسیاری پیرزن‌های دوست‌داشتنی اما بداخلاق در کتاب‌هایش شد. او در حومه کوربه ووا پاریس به دنیا آمد و در مغازه دانتل‌فروشی مادرش در پاساژ شوآزول نزدیک پاله روایای که جای ملال‌انگیزی بود بزرگ شد. سلین درسال 1914 در سواره‌نظام ثبت‌نام کرد. طی زمان جنگ بارها مجروح شد و سردردهای مداوم از یادگارهای همیشگی‌اش از جنگ، تا آخر عمر همراهش بود: «همانند ترومبون‌ها هستند که با ارکستری کامل می‌نوازند.» طوری‌که در یکی از رمان‌هایش به نام شمال می‌نویسد: «به صداهایی که در گوشم می‌نوازند گوش می‌کنم.» در سال 1916، شغلی را در یک شرکت بازرگانی در آفریقا پذیرفت و در همان‌جا بود که دچار مالاریا و اسهال مزمن شد؛ بیماری‌هایی که در بقیه عمر از آن‌ها خلاصی نداشت. در سال 1917 به پاریس بازگشت و در امتحان مرحله دوم دیپلم متوسطه شرکت کرد و این زمانی بود که برای آنری دوگرافینی (نام مستعار رائول مارکی) کار می‌کرد؛ کسی که الگوی اصلی شخصیت کورسیال دپریوس، دلقک تراژیک کتاب "مرگ قسطی" بوده است. سلین در شهر رن پزشکی می‌خواند و با ادیت فوله ازدواج کرد که دختر مدیر دانشکده پزشکی بود (1919). او از اولین ازدواج خود صاحب دختری به نام کولت شد (1920) و سرانجام به درجه دکتری رسید (1924). حرفه ادبی سلین به طور غیرمستقیم در سال 1924 با انتشار پایان‌نامه دکتریش، با عنوان "زندگی و آثار فیلیپ اینیاس زملوایس" آغاز شد. دکتر زملوایس پیشتاز گمنام پیشگیری از بیماری عفونت و تب زایمان از طریق شیوه‌های مامایی استریل بود. در جنگ جهانی دوم به عنوان یک پزشک داوطلب مدتی در جنگ بود. اواسط جنگ به خاطر مقالاتش درمورد یهودیان او را ضد یهود و فاشیست می‌خواندند (که در آن زمان آندره ژید در دفاع از او گفت: هدف سلین مسخره کردن نژادپرستی‌ست). به این خاطر در آن زمان به برلین مهاجرت کرد و با این کار خود از طرف دولت فرانسه به خیانت‌کاری محکوم شد. در برلین به خاطر اهانت به هیتلر دستگیر شد و به جزیره‌ای در دریای بالتیک تبعید شد. در سال 1951 طی اتفاقاتی از اتهامات خویش تبرئه شد و به فرانسه بازگشت. اندیشه‌های سیاسی او از زمان سفرش به شوروی برای اجرای باله‌هایش در تئاتر مارینسکی لنینگراد، شکل گرفت که مخالفت خود را با حزب کمونیست در کتاب "مئالکوپا" (1937) رسماً اعلام کرد. قبل از آن در سال 1932 با انتشار اولین رمان خود با نام "سفر به انتهای شب" در میان ادبیات جهان جایی برای خویش باز کرده بود. این داستان، زندگی نویسنده را از سال 1913 تا 1932 فرا می‌گیرد که در آن اتفاقاتی که در این سال‌ها، در زمان بین جنگ‌های جهانی اول و دوم برای وی رخ داده را از زبان "فردینان باردومو" جوان تقریبا 20 ساله نقل می‌کند. به گمان سلین، نوشتن وسیله خوبی بود که یک پزشک تنگدست اما دارای استعداد نویسندگی می‌توانست با آن درآمدی اضافی کسب کند، و همچنین کارکردی ضروری داشت که از طریقش می‌توانست ذخیره خشمی را که در او نهفته بود، تخلیه کند. او تفکرات ضد جنگش را در اکثر آثارش به نگارش درآورده است. به‌غیر از "مصاحبه‌ی خیالی با پروفسور وی" (1955) در تمام داستان‌هایش شخصیت اول داستان، نام و قسمتی از زندگی او را یدک می‌کشد. او در کارهایش از زبان‌های محلی و ساده استفاده می‌کرد و در بیش‌تر نوشته‌هایش از جنگ، استعمار و زندگی کابوس‌وار شهری انتقاد می‌کند. در رمان دومش "مرگ قسطی" (1936) به بیانی هر چند اغراق‌آمیز به شرح دوران کودکی‌اش در آن پاساژ که با گاز روشن می‌شد، به اولین سال‌های تحصیلش، به شروع آموزش بازرگانی، به اقامتش در یک مدرسه شبانه‌روزی در انگلیس و سرانجام به خدمتش در سواره‌نظام می‌پردازد. سلین دهه‌ی پایانی عمرش را در منطقه‌ای در اطراف پاریس سپری کرد. در آن زمان انتشارات گالیمار ابتدا با چاپ کتاب‌های او مخالفت می‌کرد. اما سرانجام چاپ کتاب‌های "داستان‌های پریان برای زمان‌های دیگر" (1954_1952) و "قلعه به قلعه" (1957) توسط این ناشر، سلین و آثارش را برای ادبیات فرانسه و جهان یادآوری کرد. سلین در اول جولای 1961درگذشت. از کارهای دیگر او می‌توان به آثاری چون "دسته‌ی خیمه‌شب‌بازی"، " داستان‌های پریان"، "جنگ" (1952)، "کوشک به کوشک" (1957) و "شمال" (1960) اشاره کرد. سلین همه عمر، پزشک فقرا باقی ماند. چهره این پزشک خیر و باوجدان (هر چند کج خلق) که حیوانات و کودکان را دوست می‌داشت و با بیماران تنگ‌دستش با مهربانی رفتار می‌کرد، تضاد آشکاری با نویسنده آدم‌گریزی دارد که صفحات کتاب‌های قطور و ادعانامه‌های سیاسی‌اش پر از زهر و نیش است. با این همه در همین کتاب‌ها نگرانی عمیقی برای بشریت نهفته است. در کتاب‌های سلین خشونت و تندزبانی نمود لفظی ترس وسواس‌آمیز او از خشونت و همچنین جاذبه‌ای است که انهدام برای او دارد. همان‌طور که در مصاحبه‌ای گفته است: در کتاب‌های او به نوعی به وجدان خواننده تجاوز می‌شود. این شاید یکی از نشانه‌های ویژه سبک سلین باشد که رفتارش با خواننده عمدتاً به هزل متکی است. لویی‌ فردینان‌ سلین‌ شاید تلخ‌ترین‌ نویسنده‌ی‌ فرانسه‌ باشد و جزو تلخ‌ترین‌ها، در دنیا. از جمله‌ عقاید زبانی‌ او این‌هاست‌: «... من‌ همان‌طوری‌ می‌نویسم‌ که‌ حرف‌ می‌زنم‌، بدون‌ هیچ‌ شگرد و ادا و اصولی‌ ... همه‌ی‌ تقلایی‌ که‌ می‌کنم‌ برای‌ این‌ است‌ که‌ به‌ همان‌ زبانی‌ بنویسیم‌ که‌ با آن‌ حرف‌ می‌زنم‌... به‌ نظر من‌ این‌ تنها شیوه‌ی‌ بیان‌ حس‌ و عاطفه‌ است‌.» و شیوه‌ی‌ بیان‌ او: «من‌ همان‌طوری‌ می‌نویسم‌ که‌ حس‌ می‌کنم‌... ازم‌ خرده‌ می‌گیرند که‌ بد دهن‌ام‌، زبان‌ بی‌ادبانه‌ دارم‌... از بی‌رحمی‌ و خشونت‌ دایمی‌ (کتاب‌هایم‌) انتقاد می‌کنند... چه‌ کنم‌؟ این‌ دنیا ذات‌اش‌ را عوض‌ کند، من‌ هم‌ سبک‌ام‌ را عوض‌ می کنم.» سلین در ادبیات ایران چندان مشهور نیست و ظاهراً اولین بار که در مطبوعات ایران حرفی از سلین به میان آمده از زبان جلال آل احمد در کتاب ارزشیابی شتابزده در سال 1343 است که در یک گفتگوی دراز در تاثیرپذیری خود از سلین و نفی تاثیرپذیری اش از کافکا چنین می گوید: «بیگانه کامو بی‌اعتناست و بهت‌زده در حالی که مدیر مدرسه من سخت با اعتنا است و کلافه... من بهترین نوعش را به شما توصیه می‌کنم بخوانید. آقای لویی فردینان سلین فرانسوی. من در مدیر مدرسه از او اثر گرفتم، او کتابی داره به اسم سفری به آخر شب، این کتاب به نظر من شاهکار ادبیات فرانسه است.» آندره ژید در مورد کارهای سلین می‌گوید: «این واقعاً چیزی نیست که او ترسیم می‌کند، بلکه فقط یک توهم است که واقعیت را برمی‌انگیزد.» آلن رب گریه او را بزرگ‌ترین نویسنده‌ی بین دو جنگ می‌داند و می‌گوید که تجربه‌های خویش را در سبک، مدیون نوشته‌های اوست. آنتونی برجیس وی را نویسنده‌ای چیره‌دست و صاحبِ هذیانی‌ترین سبک قرن بیستم می‌داند و نویسندگان متعددی او را همپایه‌ی بزرگانی چون جویس، پروست، فالکنر و کافکا می‌دانند. از متن کتاب : آرامش‌طلب‌های بوگندو را چهارشقه کنید! لویی فردینان سلین (1961 - 1894 ) ... فکرش را بکن! دلم می‌خواست از شرّ جنگ خلاص بشوم. شرمنده، اما در عین حال زنده به صلح برگردم، همان‌طور که آدم بعد از شیرجه‌ای طولانی، خسته به سطح آب برمی‌گردد... چیزی نمانده‌بود موفق هم بشوم... ولی جنگ واقعن بیش از این حرف‌ها طول می‌کشد... هرچه بیش‌تر طول می‌کشد، اشخاص منفوری که از وطن متنفر باشند، کم‌تر پیدایشان می‌شود. وطن حالا دیگر همه‌جور قربانی و هر جور گوشتی را بدون توجه به مبداء و منشاءش قبول می‌کند... وطن در انتخاب شهدایش پاک سربه‌هوا شده. امروز دیگر سربازی نیست که شایسته‌گی حمل اسلحه و مخصوصن مردن زیر آتش اسلحه و کشته‌شدن را نداشته‌باشد... آخرین خبر این‌ است که می‌خواهند از من قهرمان بسازند!... جنون کشتار حتمن فوق‌العاده قدرت‌مند است که می‌تواند از دزدی کنسرو چشم‌پوشی کند! چشم‌پوشی که نه، فراموش کند! اگرچه ما عادت کرده‌ایم هر روز راهزن‌های عظیم را ستایش کنیم، همان‌هایی را که تمام عالم، هم‌زبان با ما گندشان را ارج می‌گذارد، ولی همین‌که موجودیتش را از نزدیک بررسی کنی، مثل جنایت دنباله‌داری است که هر روز تجدید شود، اما این آدم‌ها از شکوه و افتخار و قدرت برخوردارند، جنایت‌هاشان را قانون تقدیس می‌کند، در حالی که تا جایی‌که در تاریخ سراغ داریم ـ می‌دانی که به من پول می‌دادند تا از تاریخ حرف بزنم ـ سرتاپای‌اش حاکی از آن است که آفتابه‌دزدی، مخصوصن دزدی خورد و خوراک، مثلن یک قرص نان، یک تکه گوشت یا پنیر، بدون برو-برگرد برای فاعلش ملامت رسمی و نفرت اجتماعی را در کنار مجازات‌های سنگین، و به‌خودی ‌خود ننگ و شرمساری پایان‌ناپذیر به همراه می‌آورد. به دو دلیل: اول این‌که کسی که مرتکب جرم شده، معمولن آدم بدبختی است و خود ِ همین وضعیت از ارزشش در نظر اجتماع کم‌می‌کند، و بعد به این خاطر که عملش به نحوی سرزنش بی‌کلامی است نسبت به جامعه. دزدی آدم فقیر به انتقام کینه‌جویانه‌ی فردی بدل می‌شود، متوجه هستی؟... نتیجه‌ی این کار چیست؟ دقت کن که سرکوب آفتابه‌دزدها در همه‌ی کشورها صورت می‌گیرد آن هم با شدت عمل، نه فقط به عنوان وسیله‌ی دفاعی اجتماع، بلکه عُمدتن به عنوان گوش‌زدی جدی به همه‌ی بدبخت‌ها که سر جای خودشان بنشینند و طبقه‌ی خودشان را بشناسند ـ جا و طبقه‌ی همان محرومینی که در تمام قرون و اعصار با خوش‌حالی تمام به مردن از فقر و گرسنه‌گی تن داده‌اند... ـ ولی تا این‌جا در جمهوری، برای این‌جور دزدی‌ها امتیازی وجود داشت، امتیاز محرومیت از اسلحه‌ به‌‌دوش‌گرفتن در راه میهن. اما از فردا، این وضعیت عوض می‌شود، از همین فردا، من ِ دزد، سر جایم در ارتش برمی‌گردم... دستور این است... از بالا تصمیم گرفته‌اند روی چیزی که اسمش را "تعلیق موقتی" ِ من گذاشته‌اند، سرپوش بگذارند، و این کار، دقت کن، فقط با درنظرگرفتن چیزی است که با عنوان "افتخار خانواده‌گی" از آن اسم می‌برند. چه‌قدر مهربانند! دوست عزیز، از تو می‌پرسم آیا خانواده‌ی من است که باید نقش آبکش و غربال را در مقابل گلوله‌های دشمن بازی کند؟... نه‌خیر، من این نقش را باید بازی کنم، من به تنهایی. و وقتی که مُردم، آیا افتخار خانواده‌گی‌ام دوباره زنده‌ام خواهدکرد؟... نگاه کن، من می‌توانم خانواده‌ام را بعد از تمام‌شدن جنگ و باقی قضایا مجسم کنم... چون بالاخره هر چیزی تمام خواهدشد... از همین‌جا و از همین‌ الان، خانواده‌ام را می‌بینم که در تابستان آینده در یک یکشنبه‌ی آفتابی روی چمن‌ها نشسته‌اند... و آن‌وقت، در سه‌قدمی زیر خاک، من، پدر خانواده، کرم گذاشته‌ام و از یک تل پهِن روزهای تعطیل هم بدبوترم، و تمام تن فریب‌خورده‌ام به‌صورت مسخره‌ای در حال پوسیدن است... کود کشتزارهای گم‌نام شدن، این است سرنوشت واقعی سرباز واقعی! آه، دوست من! این دنیا ‌چیزی نیست جز اقدام عظیمی برای این‌که همه را بی‌سیرت کند! تو جوانی. باید از هر کدام از این لحظات فرزانه‌گی به اندازه‌ی یک سال استفاده کنی. خوب گوش کن. دوست من، دیگر نگذار اعلام خطر همه‌ی دورویی‌ها و ریاکاری‌های کشنده‌ی جامعه‌ی ما از کنار گوشت بگذرد، مگر این‌که به‌خوبی اهمیتش را درک کنی. اعلام خطر این است: "هم‌دردی با سرنوشت و وضعیت فقرا..." با شما هستم، مردم بی‌چیز، پس‌مانده‌های زندگی، ای همیشه ‌کتک‌خورده‌ها، غرامت‌دهنده‌ها، عرق‌ریزها، به شما اعلام خطر می‌کنم، وقتی که بزرگان این عالم عاشق چشم و ابروتان شدند، معنی‌اش این است که می‌خواهند گوشتتان را در جنگشان کباب کنند. علامتش این است... علامت واضحی است... همیشه با مهر و ملاطفت شروع می‌شود. لویی چهاردهم، اگر یادت باشد، تمام مردم را به گور سیاه حواله می‌داد. لویی پانزدهم هم. حتا لایقشان نمی‌دانست که با آن‌ها در ِ ماتحتش را پاک کند. البته آن‌روزها زندگی به سختی می‌گذشت. برای فقیر بی‌چاره‌ها زندگی هیچ‌وقت سهل نبوده. اما لااقل آن‌وقت‌ها به اندازه‌ی جباران امروزی ِ ما در بیرون‌کشیدن دل و روده‌ی مردم، این همه کله‌شقی و پررویی نشان نمی‌دادند. برای زیردستان هیچ آرامشی وجود ندارد جز در نفرت از زبردستان که فقط از طریق منافع شخصی یا از طریق آزار به مردم فکر می‌کنند... حالا که به این‌جا رسیده‌ایم باید بگویم که فلاسفه بودند که برای اولین بار پای مردم فقیر را به میان کشیدند... مردمی که جز شرعیات چیزی نمی‌دانستند! گفتند که کمر به تعلیمشان بسته‌اند!... بله! حقایقی را باید برایشان عریان کنند! ان‌هم چه حقایقی! نه حقایق کهنه و مندرس! نه‌خیر، حقایق براق و درخشان! آن‌قدر درخشان که چشم‌شان خیره شد! مردم بی‌چاره گفتند: بله درست است! همین است! درست همین است! باید در راه حقیقت جان داد! مردم هرگز جز مردن چیزی نمی‌خواهند! همیشه همین‌طور بوده. نعره زدند: " زنده‌باد دیدرو!" (1) بعد گفتند:"آفرین بر ولتر!" (2) فلاسفه‌ی واقعی این‌ها هستند و زنده‌باد کارنو (3) که این‌همه راحت پیروزی‌ها را کسب می‌کند! زنده‌باد همه! لااقل این آدم‌ها مردم بی‌چاره را در جهل و خرافات به حال خودشان رها نمی‌کنند! این‌ها راه‌های آزادی را نشانشان می‌دهند! تشویق‌شان می‌کنند. زیاد طول نمی‌کشد! بگذار اول همه روزنامه‌خواندن را یاد بگیرند! راه نجات این است! و به‌سرعت، انشاالله! دیگر بی‌سوادی باید ریشه‌کن شود! دیگر بی‌سواد لازم نداریم! فقط سرباز و شهروندی می‌خواهیم که رای بدهد، بخواند و بجنگد! مشق نظامی برود و بوسه بفرستد! با این رژیم مردم کم‌کم پخته‌شدند. آخر شور و اشتیاق به آزادی، باید کاربردی هم داشته‌باشد، نه؟ حرف‌های دانتون (4) که باد ِ هوا نبود. با چند نعره‌ی بلند، چنان بلند که هنوز هم می‌توانیم بشنویم، در طرفة‌العینی مردم را مسلح می‌کرد! و به این ترتیب اولین گردان‌های مشتاقان‌ جنون‌زده گسیل شد! اولین رای‌دهنده‌ها و پرچم‌داران احمقی که "دوموریه" (5) به فلاندر برد تا مثل آب‌کش سوراخ‌سوراخ بشوند! خود دوموریه که خیلی دیر به این بازی ناب ِ خواب و خیال‌های خام آمده بود، بالاخره سکّه را به همه‌چیز ترجیح داد و دررفت. آخرین مزدور ما او بود... سرباز مفت و مجانی هنوز نوبر بود... آن‌قدر نوبر که "گوته" (6) با همه‌ی گوته‌بودنش وقتی به میدان کارزار "والمی" (7) رسید، با دیدن این صحنه نتوانست به چشمان خودش اعتماد کند. در مقابل این قوای ژنده‌پوش و پرشور و حرارت که به‌خاطر دفاع از افسانه‌ی تازه‌ساخته‌ی میهن‌پرستی با پای خودش آمده‌بود تا به دست ِ شاه ِ پروس پاره‌پاره بشود، گوته احساس کرد که هنوز باید خیلی چیزها یاد بگیرد. به روش نبوغ‌آمیز خودش، با شکوه تمام اعلام کرد که: " از امروز، عصر تازه‌ای آغاز شده‌است!" بله دیگر! وقتی دیدند فکر بکری است، برای این‌که کار نظام روی غلطک بیفتد، شروع کردند به ساختن یک رشته قهرمان، این‌طوری خرجش کم‌تر می‌شد. همه در این گود به میدان آمدند. بیسمارک، هر دو تا ناپلئون و بارس(8). پرستش پرچم بلافاصله جانشین دین آسمانی شد، جانشین آن ابری که به‌خاطر "رفرم" سوراخ‌سوراخ شده‌بود و از مدت‌ها پیش در خزانه‌های اسقف‌ها روی هم انباشته می‌شد. آن‌وقت‌ها مُد ِ ارتجاعی این بود: "زنده‌باد مسیح! ملحدین را بسوزانید!". اما با وجود این، ملحدین زیاد نبودند، و با پای خودشان به میدان می‌آمدند... در حالی که حالا، در عصر ما، فوج‌های عظیمی با این فریاد بسیج می‌شوند: "همه‌ی بچه‌ بی‌ریش‌های بی‌رگ را دار بزنید! ای توده‌های ملیونی، حق‌تان را بجویید!" آن‌هایی که نه می‌خواهند کسی را جر بدهند و نه بکُشند، همه‌ی آرامش‌طلب‌های بوگندو را بگیرید و چهارشقه کنید! با هزار و یک راه کثیف، سرشان را زیر آب کنید! برای این‌که زندگی را حالی‌شان کنید، فقط دل و روده را از شکمشان، چشم را از حدقه‌هاشان و سال‌ها را از عمر نکبتی کثافت‌شان بیرون بکشید! کرور کرورشان را بفرستید بمیرند، نفس‌شان را بگیرید، خون‌شان را بریزید، توی اسید بخوابانید، فقط به‌خاطر این‌که کشورشان دوست‌داشتنی و شاد و زیبا بشود و اگر این وسط بدبخت‌هایی هم هستند که از این کارهای ظریف سر درنمی‌آورند، بهتر است هرچه زودتر بروند و خودشان را با بقیه چال کنند، ولی نه، با آن‌ها نه، بلکه در انتهای قبرستان، زیر سنگ‌نوشته‌ی ننگ‌آوری که مخصوص بی‌جُربُزه‌ها و بی‌هدف‌هاست، چون این‌ها، این بی‌حیثیت‌ها، از حق باشکوه ِ برخوردارشدن از سایه‌ی بنای یادبودی که جامعه برای گرامیداشت مرده‌های عزیزش در خیابان اصلی گورستان برپا کرده، نباید چیزی گیرشان بیاید، همین‌طور از حق استماع اندکی از بازتاب صدای جناب وزیر که یک‌روز تعطیل به خانه‌ی آقای رئیس شهربانی می‌آید که برود دست‌به‌آب و نهاری بخورد و بعد بر فراز گورها پوزه‌اش را با احساسات تمام بلرزاند... 1- دنی دیدرو (1784 – 1713 ) نویسنده و منتقد فرانسوی. نمایان‌گر آرمان‌های فلسفی قرن هجدهم فرانسه. 2- ولتر (1778 – 1694 ) نویسنده و فیلسوف آزادی‌خواه فرانسوی. 3- لازار کارنو (1823 – 1753 ) ژنرال ارتش فرانسه، ملقّب به سازمان‌دهنده‌ی پیروزی‌ها. 4- دانتون (1794 – 1759 ) حقوق‌دان و خطیب انقلاب فرانسه. 5- شارل دوموریه (1823 – 1739 ) فاتح جنگ‌های والمی و فاتح بلژیک. وی در سال 1793 پس از شکست به صفوف دشمن پیوست و در ارتش انگلستان استخدام شد. 6- گوته، شاعر و نویسنده‌ی آلمانی 7- والمی، ناحیه‌ای در بخش لامارن شمال فرانسه. 8- موریس بارس (1923 – 1862 ) نویسنده و سیاست‌مدار فرانسوی سفر به انتهای شب/لویی فردینان سلین/فرهاد غبرایی/ نشر جامی اجداد ما به خوبی خودمان بودند؛ کینه‌ای، رام، بی‌عصمت، درب و داغان، ترسو و نامرد، حقا که به خوبی خودمان بودند! ماها عوض نمی‌شویم؛ نه جوراب‌مان عوض می‌شود و نه ارباب‌هامان، و نه عقایدمان. وقتی هم می‌شود آنقدر دیر است که به زحمتش نمی‌ارزد. ما ثابت‌قدم به دنیا آمده‌ایم و ثابت‌قدم هم ریغ رحمت را سر می‌کشیم؛ سرباز بی‌جیره و مواجب، قهرمان‌هایی که سنگ دیگران را به سینه می‌زنند، بوزینه‌های ناطقی که از حرف‌هاشان رنج می‌برند. ماها آلت دست عالیجناب نکبتیم. او صاحب اختیار ماست. باید هوای کار دستمان باشد که لااقل بشود غذایی بلنبانیم. این که نشد زندگی. ** متن کتاب بقدری تاثیرگذار است که بعد از خواندن کتاب تا مدت ها ناخوداگاه شما با سلین زندگی خواهد کرد! اوردن جملاتی از متن کافی نیست باید همه متن پیاده شود! و در نهایت سفر به انتهای شب از نگاه پل نیزان این رمان خارق العاده اثری است برجسته با قدرت و غنایی که کوته‎فکران موفرفری ادبیات‎ بورژوایی ما را با آن آشنا نمی‎کنند. هزاران بی‎اعتنایی تحمیلی نیز نمی‎تواند مانع از آن شود که ما از این کتاب استقبال کنیم، آن هم به شیوه‎ای متفاوت با رمان‎های پاکدامن و آرمان‎گرا، رمان‎های‎ توله سگ‎های دانا. سفر به انتهای شب که رمانی پیکارسک است، رمانی انقلابی نیست، بلکه‎ رمان “بی‎خانمان‎ها” ست، بی‎خانمان‎هایی هم‎چون لازاریل دو تورم مشهور که رمان سلین گه‎گاه‎ فرومایگی و لحن او را به یاد می‎آورد. دکتری که خود پست و فرومایه است، اکتشافاتش را از دنیاهای گوناگون بدبختی روایت می‎کند؛ تصویرهایی از جنگ، مسعمره‎های آفریقایی، آمریکا، حومه‎های فقیر پاریس، بیماری‎ها و مرگ که قادر به پاک کردن تأثیر این صحنه‎ها از ذهنمان‎ نیستیم. عصیانی کینه توزانه و خشم و اعلام جرمی که مشهورترین اشباح یعنی صاحب منصبان، سفیدپوست‎های مستعمره‎ها، خرده بورژواها و عاشق پیشگان مضحک را واژگون می‎سازد. در دنیا چیزی جز فرومایگی، تباهی و حرکت به سوی مرگ نیست، البته با سرگرمی‎هایی فقیرانه‎ یعنی جشن‎های عامیانه، فاحشه‎خانه‎ها، استمناها. سلین در این رمان ناامیدی چاره‎ی دیگری جز مرگ نمی‎یابد. به بیان دیگر، نخستین بارقه‎های امید که ممکن است شدت یابد، به سختی به‎ تصور می‎آید. سلین از ما نیست، زیرا آنارشی عمیق و تحقیر و انزجار کلی او که پرولتاریا را نیز به هیچ‎وجه مستثنا نمی‎کند، قابل‎پذیرش نیست. این عصیان ناب ممکن است او را به هر جایی‎ ببرد، به میان ما، علیه ما یا هیچ‎جا. سلین فاقد انقلاب است، فاقد توضیح حقیقی بدبختی‎هایی‎ است که برملا می‎سازد، فاقد توضیح حقیقی سرطان‎هایی است که عریان می‎کند و نیز فاقد امید مشخصی است که ما را به پیش برد. اما تصویر شوم او از جهان قابل پذیرش است. به بیان دیگر او تمام نقاب‎ها و بزک‎ها را کنار می‎زند، آذین‎های توهمات را فرو می‎ریزد و شناخت ما را از زوال بالفعل انسان ارتقا می‎بخشد. به خوبی می‎بینیم که چنین آدمی که فریب هیچ‎چیز را نخورده‎ است به کجا خواهد رفت. زبان ادبی سلین نوعی پس و پیش شدگی زبان عامیانه‎ی محاوره‎ای است‎ اما این زبان در حرکت به سوی انتهای کار به زبانی تصنعی بدل می‎شود، به همین دلیل دویست‎ صفحه از کتاب اضافی است. سلین هنگامی که همه چیز را گفته است باز هم از حرکت‎ باز نمی‎ایستد. *سفر به انتهای شب با ترجمه شایسته فرهاد غبرایی به فارسی در آمده (توسط نشر جامی) برای دانلود کتاب سفر به انتهای شب لویی فردینان سلین به لینک زیر مراجعه فرمایید : دانلود کنید. پسورد : [Hidden Content]
  19. سفر به انتهای شب/لویی فردینان سلین/فرهاد غبرایی/نشر جامی سفر به انتهای شب قویترین و کاملترین اثر لویی فردینان سلین است.کتابی که اگر در تمامی دوره های درسی تدریس شود بهترین برایند انسانی می تواند ماحصل ان باشد!! کدام کتاب را سراغ دارید که بهتر و شیواتر از عصیان سلین در مقام کالبدشکافی ذهن و روح جامعه انسانی باشد؟ سفر به انتهای شب همانگونه که بوکوفسکی شاعر فقید امریکایی در رمان عامه پسندش در سال 1994 نوشته بهترین کتابی است که در دو هزارسال اخیر نوشته شده است! ترجمه بسیار روان و شیوای مرحوم فرهاد غبرایی لذت سلین خوانی را علی الخصوص در این شاهکار بی بدیل دوصدچندان کرده است. درباره نویسنده : سلین، لویی فردینان (Celine Luis Ferdinand)لویی فردینان دوشس ملقب به سلین نویسنده و پزشک فرانسوی در 27 می 1849 در محله‌ای در پاریس متولد شد. پدرش کارمند ساده بیمه و مادرش فروشنده توری و دانتل بود و نقص عضو داشت. انتخاب این نام مستعار حاصل تشویش و پارانویا، و همچنین نشانه ستایش او از مادربزرگش بود که بسیار دوستش می‌داشت؛ زن باصلابتی که الگوی او برای ترسیم بسیاری پیرزن‌های دوست‌داشتنی اما بداخلاق در کتاب‌هایش شد. او در حومه کوربه ووا پاریس به دنیا آمد و در مغازه دانتل‌فروشی مادرش در پاساژ شوآزول نزدیک پاله روایای که جای ملال‌انگیزی بود بزرگ شد. سلین درسال 1914 در سواره‌نظام ثبت‌نام کرد. طی زمان جنگ بارها مجروح شد و سردردهای مداوم از یادگارهای همیشگی‌اش از جنگ، تا آخر عمر همراهش بود: «همانند ترومبون‌ها هستند که با ارکستری کامل می‌نوازند.» طوری‌که در یکی از رمان‌هایش به نام شمال می‌نویسد: «به صداهایی که در گوشم می‌نوازند گوش می‌کنم.» در سال 1916، شغلی را در یک شرکت بازرگانی در آفریقا پذیرفت و در همان‌جا بود که دچار مالاریا و اسهال مزمن شد؛ بیماری‌هایی که در بقیه عمر از آن‌ها خلاصی نداشت. در سال 1917 به پاریس بازگشت و در امتحان مرحله دوم دیپلم متوسطه شرکت کرد و این زمانی بود که برای آنری دوگرافینی (نام مستعار رائول مارکی) کار می‌کرد؛ کسی که الگوی اصلی شخصیت کورسیال دپریوس، دلقک تراژیک کتاب "مرگ قسطی" بوده است. سلین در شهر رن پزشکی می‌خواند و با ادیت فوله ازدواج کرد که دختر مدیر دانشکده پزشکی بود (1919). او از اولین ازدواج خود صاحب دختری به نام کولت شد (1920) و سرانجام به درجه دکتری رسید (1924). حرفه ادبی سلین به طور غیرمستقیم در سال 1924 با انتشار پایان‌نامه دکتریش، با عنوان "زندگی و آثار فیلیپ اینیاس زملوایس" آغاز شد. دکتر زملوایس پیشتاز گمنام پیشگیری از بیماری عفونت و تب زایمان از طریق شیوه‌های مامایی استریل بود. در جنگ جهانی دوم به عنوان یک پزشک داوطلب مدتی در جنگ بود. اواسط جنگ به خاطر مقالاتش درمورد یهودیان او را ضد یهود و فاشیست می‌خواندند (که در آن زمان آندره ژید در دفاع از او گفت: هدف سلین مسخره کردن نژادپرستی‌ست). به این خاطر در آن زمان به برلین مهاجرت کرد و با این کار خود از طرف دولت فرانسه به خیانت‌کاری محکوم شد. در برلین به خاطر اهانت به هیتلر دستگیر شد و به جزیره‌ای در دریای بالتیک تبعید شد. در سال 1951 طی اتفاقاتی از اتهامات خویش تبرئه شد و به فرانسه بازگشت. اندیشه‌های سیاسی او از زمان سفرش به شوروی برای اجرای باله‌هایش در تئاتر مارینسکی لنینگراد، شکل گرفت که مخالفت خود را با حزب کمونیست در کتاب "مئالکوپا" (1937) رسماً اعلام کرد. قبل از آن در سال 1932 با انتشار اولین رمان خود با نام "سفر به انتهای شب" در میان ادبیات جهان جایی برای خویش باز کرده بود. این داستان، زندگی نویسنده را از سال 1913 تا 1932 فرا می‌گیرد که در آن اتفاقاتی که در این سال‌ها، در زمان بین جنگ‌های جهانی اول و دوم برای وی رخ داده را از زبان "فردینان باردومو" جوان تقریبا 20 ساله نقل می‌کند. به گمان سلین، نوشتن وسیله خوبی بود که یک پزشک تنگدست اما دارای استعداد نویسندگی می‌توانست با آن درآمدی اضافی کسب کند، و همچنین کارکردی ضروری داشت که از طریقش می‌توانست ذخیره خشمی را که در او نهفته بود، تخلیه کند. او تفکرات ضد جنگش را در اکثر آثارش به نگارش درآورده است. به‌غیر از "مصاحبه‌ی خیالی با پروفسور وی" (1955) در تمام داستان‌هایش شخصیت اول داستان، نام و قسمتی از زندگی او را یدک می‌کشد. او در کارهایش از زبان‌های محلی و ساده استفاده می‌کرد و در بیش‌تر نوشته‌هایش از جنگ، استعمار و زندگی کابوس‌وار شهری انتقاد می‌کند. در رمان دومش "مرگ قسطی" (1936) به بیانی هر چند اغراق‌آمیز به شرح دوران کودکی‌اش در آن پاساژ که با گاز روشن می‌شد، به اولین سال‌های تحصیلش، به شروع آموزش بازرگانی، به اقامتش در یک مدرسه شبانه‌روزی در انگلیس و سرانجام به خدمتش در سواره‌نظام می‌پردازد. سلین دهه‌ی پایانی عمرش را در منطقه‌ای در اطراف پاریس سپری کرد. در آن زمان انتشارات گالیمار ابتدا با چاپ کتاب‌های او مخالفت می‌کرد. اما سرانجام چاپ کتاب‌های "داستان‌های پریان برای زمان‌های دیگر" (1954_1952) و "قلعه به قلعه" (1957) توسط این ناشر، سلین و آثارش را برای ادبیات فرانسه و جهان یادآوری کرد. سلین در اول جولای 1961درگذشت. از کارهای دیگر او می‌توان به آثاری چون "دسته‌ی خیمه‌شب‌بازی"، " داستان‌های پریان"، "جنگ" (1952)، "کوشک به کوشک" (1957) و "شمال" (1960) اشاره کرد. سلین همه عمر، پزشک فقرا باقی ماند. چهره این پزشک خیر و باوجدان (هر چند کج خلق) که حیوانات و کودکان را دوست می‌داشت و با بیماران تنگ‌دستش با مهربانی رفتار می‌کرد، تضاد آشکاری با نویسنده آدم‌گریزی دارد که صفحات کتاب‌های قطور و ادعانامه‌های سیاسی‌اش پر از زهر و نیش است. با این همه در همین کتاب‌ها نگرانی عمیقی برای بشریت نهفته است. در کتاب‌های سلین خشونت و تندزبانی نمود لفظی ترس وسواس‌آمیز او از خشونت و همچنین جاذبه‌ای است که انهدام برای او دارد. همان‌طور که در مصاحبه‌ای گفته است: در کتاب‌های او به نوعی به وجدان خواننده تجاوز می‌شود. این شاید یکی از نشانه‌های ویژه سبک سلین باشد که رفتارش با خواننده عمدتاً به هزل متکی است. لویی‌ فردینان‌ سلین‌ شاید تلخ‌ترین‌ نویسنده‌ی‌ فرانسه‌ باشد و جزو تلخ‌ترین‌ها، در دنیا. از جمله‌ عقاید زبانی‌ او این‌هاست‌: «... من‌ همان‌طوری‌ می‌نویسم‌ که‌ حرف‌ می‌زنم‌، بدون‌ هیچ‌ شگرد و ادا و اصولی‌ ... همه‌ی‌ تقلایی‌ که‌ می‌کنم‌ برای‌ این‌ است‌ که‌ به‌ همان‌ زبانی‌ بنویسیم‌ که‌ با آن‌ حرف‌ می‌زنم‌... به‌ نظر من‌ این‌ تنها شیوه‌ی‌ بیان‌ حس‌ و عاطفه‌ است‌.» و شیوه‌ی‌ بیان‌ او: «من‌ همان‌طوری‌ می‌نویسم‌ که‌ حس‌ می‌کنم‌... ازم‌ خرده‌ می‌گیرند که‌ بد دهن‌ام‌، زبان‌ بی‌ادبانه‌ دارم‌... از بی‌رحمی‌ و خشونت‌ دایمی‌ (کتاب‌هایم‌) انتقاد می‌کنند... چه‌ کنم‌؟ این‌ دنیا ذات‌اش‌ را عوض‌ کند، من‌ هم‌ سبک‌ام‌ را عوض‌ می کنم.» سلین در ادبیات ایران چندان مشهور نیست و ظاهراً اولین بار که در مطبوعات ایران حرفی از سلین به میان آمده از زبان جلال آل احمد در کتاب ارزشیابی شتابزده در سال 1343 است که در یک گفتگوی دراز در تاثیرپذیری خود از سلین و نفی تاثیرپذیری اش از کافکا چنین می گوید: «بیگانه کامو بی‌اعتناست و بهت‌زده در حالی که مدیر مدرسه من سخت با اعتنا است و کلافه... من بهترین نوعش را به شما توصیه می‌کنم بخوانید. آقای لویی فردینان سلین فرانسوی. من در مدیر مدرسه از او اثر گرفتم، او کتابی داره به اسم سفری به آخر شب، این کتاب به نظر من شاهکار ادبیات فرانسه است.» آندره ژید در مورد کارهای سلین می‌گوید: «این واقعاً چیزی نیست که او ترسیم می‌کند، بلکه فقط یک توهم است که واقعیت را برمی‌انگیزد.» آلن رب گریه او را بزرگ‌ترین نویسنده‌ی بین دو جنگ می‌داند و می‌گوید که تجربه‌های خویش را در سبک، مدیون نوشته‌های اوست. آنتونی برجیس وی را نویسنده‌ای چیره‌دست و صاحبِ هذیانی‌ترین سبک قرن بیستم می‌داند و نویسندگان متعددی او را همپایه‌ی بزرگانی چون جویس، پروست، فالکنر و کافکا می‌دانند. از متن کتاب : آرامش‌طلب‌های بوگندو را چهارشقه کنید! لویی فردینان سلین (1961 - 1894 ) ... فکرش را بکن! دلم می‌خواست از شرّ جنگ خلاص بشوم. شرمنده، اما در عین حال زنده به صلح برگردم، همان‌طور که آدم بعد از شیرجه‌ای طولانی، خسته به سطح آب برمی‌گردد... چیزی نمانده‌بود موفق هم بشوم... ولی جنگ واقعن بیش از این حرف‌ها طول می‌کشد... هرچه بیش‌تر طول می‌کشد، اشخاص منفوری که از وطن متنفر باشند، کم‌تر پیدایشان می‌شود. وطن حالا دیگر همه‌جور قربانی و هر جور گوشتی را بدون توجه به مبداء و منشاءش قبول می‌کند... وطن در انتخاب شهدایش پاک سربه‌هوا شده. امروز دیگر سربازی نیست که شایسته‌گی حمل اسلحه و مخصوصن مردن زیر آتش اسلحه و کشته‌شدن را نداشته‌باشد... آخرین خبر این‌ است که می‌خواهند از من قهرمان بسازند!... جنون کشتار حتمن فوق‌العاده قدرت‌مند است که می‌تواند از دزدی کنسرو چشم‌پوشی کند! چشم‌پوشی که نه، فراموش کند! اگرچه ما عادت کرده‌ایم هر روز راهزن‌های عظیم را ستایش کنیم، همان‌هایی را که تمام عالم، هم‌زبان با ما گندشان را ارج می‌گذارد، ولی همین‌که موجودیتش را از نزدیک بررسی کنی، مثل جنایت دنباله‌داری است که هر روز تجدید شود، اما این آدم‌ها از شکوه و افتخار و قدرت برخوردارند، جنایت‌هاشان را قانون تقدیس می‌کند، در حالی که تا جایی‌که در تاریخ سراغ داریم ـ می‌دانی که به من پول می‌دادند تا از تاریخ حرف بزنم ـ سرتاپای‌اش حاکی از آن است که آفتابه‌دزدی، مخصوصن دزدی خورد و خوراک، مثلن یک قرص نان، یک تکه گوشت یا پنیر، بدون برو-برگرد برای فاعلش ملامت رسمی و نفرت اجتماعی را در کنار مجازات‌های سنگین، و به‌خودی ‌خود ننگ و شرمساری پایان‌ناپذیر به همراه می‌آورد. به دو دلیل: اول این‌که کسی که مرتکب جرم شده، معمولن آدم بدبختی است و خود ِ همین وضعیت از ارزشش در نظر اجتماع کم‌می‌کند، و بعد به این خاطر که عملش به نحوی سرزنش بی‌کلامی است نسبت به جامعه. دزدی آدم فقیر به انتقام کینه‌جویانه‌ی فردی بدل می‌شود، متوجه هستی؟... نتیجه‌ی این کار چیست؟ دقت کن که سرکوب آفتابه‌دزدها در همه‌ی کشورها صورت می‌گیرد آن هم با شدت عمل، نه فقط به عنوان وسیله‌ی دفاعی اجتماع، بلکه عُمدتن به عنوان گوش‌زدی جدی به همه‌ی بدبخت‌ها که سر جای خودشان بنشینند و طبقه‌ی خودشان را بشناسند ـ جا و طبقه‌ی همان محرومینی که در تمام قرون و اعصار با خوش‌حالی تمام به مردن از فقر و گرسنه‌گی تن داده‌اند... ـ ولی تا این‌جا در جمهوری، برای این‌جور دزدی‌ها امتیازی وجود داشت، امتیاز محرومیت از اسلحه‌ به‌‌دوش‌گرفتن در راه میهن. اما از فردا، این وضعیت عوض می‌شود، از همین فردا، من ِ دزد، سر جایم در ارتش برمی‌گردم... دستور این است... از بالا تصمیم گرفته‌اند روی چیزی که اسمش را "تعلیق موقتی" ِ من گذاشته‌اند، سرپوش بگذارند، و این کار، دقت کن، فقط با درنظرگرفتن چیزی است که با عنوان "افتخار خانواده‌گی" از آن اسم می‌برند. چه‌قدر مهربانند! دوست عزیز، از تو می‌پرسم آیا خانواده‌ی من است که باید نقش آبکش و غربال را در مقابل گلوله‌های دشمن بازی کند؟... نه‌خیر، من این نقش را باید بازی کنم، من به تنهایی. و وقتی که مُردم، آیا افتخار خانواده‌گی‌ام دوباره زنده‌ام خواهدکرد؟... نگاه کن، من می‌توانم خانواده‌ام را بعد از تمام‌شدن جنگ و باقی قضایا مجسم کنم... چون بالاخره هر چیزی تمام خواهدشد... از همین‌جا و از همین‌ الان، خانواده‌ام را می‌بینم که در تابستان آینده در یک یکشنبه‌ی آفتابی روی چمن‌ها نشسته‌اند... و آن‌وقت، در سه‌قدمی زیر خاک، من، پدر خانواده، کرم گذاشته‌ام و از یک تل پهِن روزهای تعطیل هم بدبوترم، و تمام تن فریب‌خورده‌ام به‌صورت مسخره‌ای در حال پوسیدن است... کود کشتزارهای گم‌نام شدن، این است سرنوشت واقعی سرباز واقعی! آه، دوست من! این دنیا ‌چیزی نیست جز اقدام عظیمی برای این‌که همه را بی‌سیرت کند! تو جوانی. باید از هر کدام از این لحظات فرزانه‌گی به اندازه‌ی یک سال استفاده کنی. خوب گوش کن. دوست من، دیگر نگذار اعلام خطر همه‌ی دورویی‌ها و ریاکاری‌های کشنده‌ی جامعه‌ی ما از کنار گوشت بگذرد، مگر این‌که به‌خوبی اهمیتش را درک کنی. اعلام خطر این است: "هم‌دردی با سرنوشت و وضعیت فقرا..." با شما هستم، مردم بی‌چیز، پس‌مانده‌های زندگی، ای همیشه ‌کتک‌خورده‌ها، غرامت‌دهنده‌ها، عرق‌ریزها، به شما اعلام خطر می‌کنم، وقتی که بزرگان این عالم عاشق چشم و ابروتان شدند، معنی‌اش این است که می‌خواهند گوشتتان را در جنگشان کباب کنند. علامتش این است... علامت واضحی است... همیشه با مهر و ملاطفت شروع می‌شود. لویی چهاردهم، اگر یادت باشد، تمام مردم را به گور سیاه حواله می‌داد. لویی پانزدهم هم. حتا لایقشان نمی‌دانست که با آن‌ها در ِ ماتحتش را پاک کند. البته آن‌روزها زندگی به سختی می‌گذشت. برای فقیر بی‌چاره‌ها زندگی هیچ‌وقت سهل نبوده. اما لااقل آن‌وقت‌ها به اندازه‌ی جباران امروزی ِ ما در بیرون‌کشیدن دل و روده‌ی مردم، این همه کله‌شقی و پررویی نشان نمی‌دادند. برای زیردستان هیچ آرامشی وجود ندارد جز در نفرت از زبردستان که فقط از طریق منافع شخصی یا از طریق آزار به مردم فکر می‌کنند... حالا که به این‌جا رسیده‌ایم باید بگویم که فلاسفه بودند که برای اولین بار پای مردم فقیر را به میان کشیدند... مردمی که جز شرعیات چیزی نمی‌دانستند! گفتند که کمر به تعلیمشان بسته‌اند!... بله! حقایقی را باید برایشان عریان کنند! ان‌هم چه حقایقی! نه حقایق کهنه و مندرس! نه‌خیر، حقایق براق و درخشان! آن‌قدر درخشان که چشم‌شان خیره شد! مردم بی‌چاره گفتند: بله درست است! همین است! درست همین است! باید در راه حقیقت جان داد! مردم هرگز جز مردن چیزی نمی‌خواهند! همیشه همین‌طور بوده. نعره زدند: " زنده‌باد دیدرو!" (1) بعد گفتند:"آفرین بر ولتر!" (2) فلاسفه‌ی واقعی این‌ها هستند و زنده‌باد کارنو (3) که این‌همه راحت پیروزی‌ها را کسب می‌کند! زنده‌باد همه! لااقل این آدم‌ها مردم بی‌چاره را در جهل و خرافات به حال خودشان رها نمی‌کنند! این‌ها راه‌های آزادی را نشانشان می‌دهند! تشویق‌شان می‌کنند. زیاد طول نمی‌کشد! بگذار اول همه روزنامه‌خواندن را یاد بگیرند! راه نجات این است! و به‌سرعت، انشاالله! دیگر بی‌سوادی باید ریشه‌کن شود! دیگر بی‌سواد لازم نداریم! فقط سرباز و شهروندی می‌خواهیم که رای بدهد، بخواند و بجنگد! مشق نظامی برود و بوسه بفرستد! با این رژیم مردم کم‌کم پخته‌شدند. آخر شور و اشتیاق به آزادی، باید کاربردی هم داشته‌باشد، نه؟ حرف‌های دانتون (4) که باد ِ هوا نبود. با چند نعره‌ی بلند، چنان بلند که هنوز هم می‌توانیم بشنویم، در طرفة‌العینی مردم را مسلح می‌کرد! و به این ترتیب اولین گردان‌های مشتاقان‌ جنون‌زده گسیل شد! اولین رای‌دهنده‌ها و پرچم‌داران احمقی که "دوموریه" (5) به فلاندر برد تا مثل آب‌کش سوراخ‌سوراخ بشوند! خود دوموریه که خیلی دیر به این بازی ناب ِ خواب و خیال‌های خام آمده بود، بالاخره سکّه را به همه‌چیز ترجیح داد و دررفت. آخرین مزدور ما او بود... سرباز مفت و مجانی هنوز نوبر بود... آن‌قدر نوبر که "گوته" (6) با همه‌ی گوته‌بودنش وقتی به میدان کارزار "والمی" (7) رسید، با دیدن این صحنه نتوانست به چشمان خودش اعتماد کند. در مقابل این قوای ژنده‌پوش و پرشور و حرارت که به‌خاطر دفاع از افسانه‌ی تازه‌ساخته‌ی میهن‌پرستی با پای خودش آمده‌بود تا به دست ِ شاه ِ پروس پاره‌پاره بشود، گوته احساس کرد که هنوز باید خیلی چیزها یاد بگیرد. به روش نبوغ‌آمیز خودش، با شکوه تمام اعلام کرد که: " از امروز، عصر تازه‌ای آغاز شده‌است!" بله دیگر! وقتی دیدند فکر بکری است، برای این‌که کار نظام روی غلطک بیفتد، شروع کردند به ساختن یک رشته قهرمان، این‌طوری خرجش کم‌تر می‌شد. همه در این گود به میدان آمدند. بیسمارک، هر دو تا ناپلئون و بارس(8). پرستش پرچم بلافاصله جانشین دین آسمانی شد، جانشین آن ابری که به‌خاطر "رفرم" سوراخ‌سوراخ شده‌بود و از مدت‌ها پیش در خزانه‌های اسقف‌ها روی هم انباشته می‌شد. آن‌وقت‌ها مُد ِ ارتجاعی این بود: "زنده‌باد مسیح! ملحدین را بسوزانید!". اما با وجود این، ملحدین زیاد نبودند، و با پای خودشان به میدان می‌آمدند... در حالی که حالا، در عصر ما، فوج‌های عظیمی با این فریاد بسیج می‌شوند: "همه‌ی بچه‌ بی‌ریش‌های بی‌رگ را دار بزنید! ای توده‌های ملیونی، حق‌تان را بجویید!" آن‌هایی که نه می‌خواهند کسی را جر بدهند و نه بکُشند، همه‌ی آرامش‌طلب‌های بوگندو را بگیرید و چهارشقه کنید! با هزار و یک راه کثیف، سرشان را زیر آب کنید! برای این‌که زندگی را حالی‌شان کنید، فقط دل و روده را از شکمشان، چشم را از حدقه‌هاشان و سال‌ها را از عمر نکبتی کثافت‌شان بیرون بکشید! کرور کرورشان را بفرستید بمیرند، نفس‌شان را بگیرید، خون‌شان را بریزید، توی اسید بخوابانید، فقط به‌خاطر این‌که کشورشان دوست‌داشتنی و شاد و زیبا بشود و اگر این وسط بدبخت‌هایی هم هستند که از این کارهای ظریف سر درنمی‌آورند، بهتر است هرچه زودتر بروند و خودشان را با بقیه چال کنند، ولی نه، با آن‌ها نه، بلکه در انتهای قبرستان، زیر سنگ‌نوشته‌ی ننگ‌آوری که مخصوص بی‌جُربُزه‌ها و بی‌هدف‌هاست، چون این‌ها، این بی‌حیثیت‌ها، از حق باشکوه ِ برخوردارشدن از سایه‌ی بنای یادبودی که جامعه برای گرامیداشت مرده‌های عزیزش در خیابان اصلی گورستان برپا کرده، نباید چیزی گیرشان بیاید، همین‌طور از حق استماع اندکی از بازتاب صدای جناب وزیر که یک‌روز تعطیل به خانه‌ی آقای رئیس شهربانی می‌آید که برود دست‌به‌آب و نهاری بخورد و بعد بر فراز گورها پوزه‌اش را با احساسات تمام بلرزاند... 1- دنی دیدرو (1784 – 1713 ) نویسنده و منتقد فرانسوی. نمایان‌گر آرمان‌های فلسفی قرن هجدهم فرانسه. 2- ولتر (1778 – 1694 ) نویسنده و فیلسوف آزادی‌خواه فرانسوی. 3- لازار کارنو (1823 – 1753 ) ژنرال ارتش فرانسه، ملقّب به سازمان‌دهنده‌ی پیروزی‌ها. 4- دانتون (1794 – 1759 ) حقوق‌دان و خطیب انقلاب فرانسه. 5- شارل دوموریه (1823 – 1739 ) فاتح جنگ‌های والمی و فاتح بلژیک. وی در سال 1793 پس از شکست به صفوف دشمن پیوست و در ارتش انگلستان استخدام شد. 6- گوته، شاعر و نویسنده‌ی آلمانی 7- والمی، ناحیه‌ای در بخش لامارن شمال فرانسه. 8- موریس بارس (1923 – 1862 ) نویسنده و سیاست‌مدار فرانسوی سفر به انتهای شب/لویی فردینان سلین/فرهاد غبرایی/ نشر جامی اجداد ما به خوبی خودمان بودند؛ کینه‌ای، رام، بی‌عصمت، درب و داغان، ترسو و نامرد، حقا که به خوبی خودمان بودند! ماها عوض نمی‌شویم؛ نه جوراب‌مان عوض می‌شود و نه ارباب‌هامان، و نه عقایدمان. وقتی هم می‌شود آنقدر دیر است که به زحمتش نمی‌ارزد. ما ثابت‌قدم به دنیا آمده‌ایم و ثابت‌قدم هم ریغ رحمت را سر می‌کشیم؛ سرباز بی‌جیره و مواجب، قهرمان‌هایی که سنگ دیگران را به سینه می‌زنند، بوزینه‌های ناطقی که از حرف‌هاشان رنج می‌برند. ماها آلت دست عالیجناب نکبتیم. او صاحب اختیار ماست. باید هوای کار دستمان باشد که لااقل بشود غذایی بلنبانیم. این که نشد زندگی. ** متن کتاب بقدری تاثیرگذار است که بعد از خواندن کتاب تا مدت ها ناخوداگاه شما با سلین زندگی خواهد کرد! اوردن جملاتی از متن کافی نیست باید همه متن پیاده شود! و در نهایت سفر به انتهای شب از نگاه پل نیزان این رمان خارق العاده اثری است برجسته با قدرت و غنایی که کوته‎فکران موفرفری ادبیات‎ بورژوایی ما را با آن آشنا نمی‎کنند. هزاران بی‎اعتنایی تحمیلی نیز نمی‎تواند مانع از آن شود که ما از این کتاب استقبال کنیم، آن هم به شیوه‎ای متفاوت با رمان‎های پاکدامن و آرمان‎گرا، رمان‎های‎ توله سگ‎های دانا. سفر به انتهای شب که رمانی پیکارسک است، رمانی انقلابی نیست، بلکه‎ رمان “بی‎خانمان‎ها” ست، بی‎خانمان‎هایی هم‎چون لازاریل دو تورم مشهور که رمان سلین گه‎گاه‎ فرومایگی و لحن او را به یاد می‎آورد. دکتری که خود پست و فرومایه است، اکتشافاتش را از دنیاهای گوناگون بدبختی روایت می‎کند؛ تصویرهایی از جنگ، مسعمره‎های آفریقایی، آمریکا، حومه‎های فقیر پاریس، بیماری‎ها و مرگ که قادر به پاک کردن تأثیر این صحنه‎ها از ذهنمان‎ نیستیم. عصیانی کینه توزانه و خشم و اعلام جرمی که مشهورترین اشباح یعنی صاحب منصبان، سفیدپوست‎های مستعمره‎ها، خرده بورژواها و عاشق پیشگان مضحک را واژگون می‎سازد. در دنیا چیزی جز فرومایگی، تباهی و حرکت به سوی مرگ نیست، البته با سرگرمی‎هایی فقیرانه‎ یعنی جشن‎های عامیانه، فاحشه‎خانه‎ها، استمناها. سلین در این رمان ناامیدی چاره‎ی دیگری جز مرگ نمی‎یابد. به بیان دیگر، نخستین بارقه‎های امید که ممکن است شدت یابد، به سختی به‎ تصور می‎آید. سلین از ما نیست، زیرا آنارشی عمیق و تحقیر و انزجار کلی او که پرولتاریا را نیز به هیچ‎وجه مستثنا نمی‎کند، قابل‎پذیرش نیست. این عصیان ناب ممکن است او را به هر جایی‎ ببرد، به میان ما، علیه ما یا هیچ‎جا. سلین فاقد انقلاب است، فاقد توضیح حقیقی بدبختی‎هایی‎ است که برملا می‎سازد، فاقد توضیح حقیقی سرطان‎هایی است که عریان می‎کند و نیز فاقد امید مشخصی است که ما را به پیش برد. اما تصویر شوم او از جهان قابل پذیرش است. به بیان دیگر او تمام نقاب‎ها و بزک‎ها را کنار می‎زند، آذین‎های توهمات را فرو می‎ریزد و شناخت ما را از زوال بالفعل انسان ارتقا می‎بخشد. به خوبی می‎بینیم که چنین آدمی که فریب هیچ‎چیز را نخورده‎ است به کجا خواهد رفت. زبان ادبی سلین نوعی پس و پیش شدگی زبان عامیانه‎ی محاوره‎ای است‎ اما این زبان در حرکت به سوی انتهای کار به زبانی تصنعی بدل می‎شود، به همین دلیل دویست‎ صفحه از کتاب اضافی است. سلین هنگامی که همه چیز را گفته است باز هم از حرکت‎ باز نمی‎ایستد. *سفر به انتهای شب با ترجمه شایسته فرهاد غبرایی به فارسی در آمده (توسط نشر جامی) برای دانلود کتاب سفر به انتهای شب لویی فردینان سلین به لینک زیر مراجعه فرمایید : دانلود کنید. پسورد : [Hidden Content]
  20. تابوت های دست ساز/ترومن کاپوتی/بهرنگ رجبی/نشرچشمه گزارش واقعی از یک جنایت امریکایی کتاب تابوت های دست ساز نوشته ترومن کاپوتی نویسنده و ژورنالیست معاصر امریکایی که در سال 1984 از سرطان ریه فوت کرد و شاید بقول مترجم کتاب زمان مرگش هیچ دریغی نداشت (اشاره به زندگی اپیکوری و خوش گذرانی ها و استفاده شدید از مواد مخدر) یک گزارش واقعی از یک جنایت به سبک امریکایی است که تلفیق عناصر واقعیت و افزونه های بیشتر با طعم ژورنالیستی کاپوتی داستانی کم حجم ولی پرکشش را ایجاد کرده است.کتابی که مطمئنا از نوع کتاب های یک جرعه ای است! كاپوتی را بايد يكی از غريب ترين های داستان نويسی قرن بيستم در امريكا دانست، او سبك و سياق تازه ای را در داستان نويسی بنا نهاد. داستان هايی كه ريشه در واقعيت داشتند و در برخی از آن به عنوان رمان غيرداستانی ياد می كردند. كاپوتی شيفته ماجراهای واقعی بود و بعد از فرو رفتن در دل ماجرا شروع می كرد به نوشتن داستانی كه در واقعيت رخ داده بود. نكته اينجاست كه او در دل اين ماجرا حضور داشت و چيزی كه داستانش را می ساخت، مشاهدات واقعی اش بود. او از دل يك گزارش ژورناليستی به يك داستان می رسيد و با شخصيت پردازی های دقيق داستانی خلق می كرد كه سبب شد واژه none-fiction به فرهنگ ادبيات جهانی راه پيدا كند. نکته جالبی که در تمامی طول کتاب به چشم میخورد شخصیت های سرگردان و بی سرانجامی است که چند پاراگراف در میان یا چندصفحه در میان و در یک گفتگو یا ذکر یک خاطره زنده می شوند و به سرعت زنده شدنشان محو می شوند ولی کمترین تاثیر مخربی را بر ریتم داستان و پیوستگی کتاب برجای نمی گذارند و باید این را قدردان هنر ذهنی و خلاقیت ژورنالیستی کاپوتی بدانیم. ترومن کاپوتی با نام اصلي ترومن استركفوس پارسنز در سي ام سپتامبر 1924 در نيواورلئان به دنيا آمد. در نوجواني تصميم گرفت قيد تحصيلات دانشگاهي را بزند و بيفتد پي نويسندگي. اوايل دهه چهل ميلادي دو سالي را در هفته نامه «نيويوركر» كار شاگردي و پادويي كرد و بعد به خاطر توهين به رابرت فراست شاعر از آنجا بيرونش انداختند. بيست و يكي، دو ساله كه شد، چاپ نخستين داستان هاي كوتاهش در نشريه معتبر «هارپرز بازار» شهرتي در دنياي ادبيات برايش به هم زد و همان سال ها نخستين رمانش را هم نوشت، «گذرگاه تابستان»، رماني كه تا سال ها بعد از مرگش منتشر نشد. دو رمان نخستي كه منتشر كرد، «صداهاي ديگر، اتاق هاي ديگر» و «چنگ علفزار»، بر آوازه اش افزودند. عاشق معاشرت و بازيگوشي و سرك كشيدن به هر سوراخي بود. حالاكه بين قصه نويس ها براي خودش نامي در كرده بود، تصميم گرفت عرصه هاي ديگر را هم بيازمايد. اقتباسي نمايشي از «چنگ علفزار» و نمايشنامه موزيكال «گلخانه» جست وخيزهايش در تئاترند. از پي آن سري به هاليوود زد و خودش را در فيلمنامه نويسي محكي زد، «شيطان را شكست بده» كه جان هيوستن ساختش: يك دهه بعدتر در «قتل به دليل مرگ» بازيگري را هم تجربه كرد. هم هنگام اينها مقدار زيادي گزارش براي معتبرترين نشريات امريكا نوشت و به سبكي شخصي و بديع در روزنــامه نــگاري رسيد. رمان كوتاه «صبحانه در تيفاني» بازگشتش به دنياي ادبيات بود و باعث شد نورمن ميلر او را «كاربلدترين نويسنده»ي نسل شان بخواند. اما آنچه به ترومن كاپوتي جايگاه يكي از استادان كبير ادبيات امريكا را بخشيد، رماني بود كه بعد انتشار «صبحانه در تيفاني» هشت سالي براي انجام تحقيقات و نوشتنش وقت گذاشت: «به خونسردي»، تركيبي جذاب و غريب از رمان نويسي و روزنامه نگاري، تجربه گزارش يك قتل واقعي به ميانجي فنون و شگردهاي داستان نويسي. حاصل يكي از درخشان ترين رمان هاي همه اعصار تاريخ ادبيات امريكاست. بعد «به خونسردي» ديگر تلفيق داستان و گزارش مشخصه اصلي هر آنچه بود كه نوشت، مهم ترين هايشان يك رمان كوتاه، «تابوت هاي دست ساز»، و 13 گزارش/ داستان كه همگي با هم در كتابي با نام «موسيقي آفتاب پرست ها» گرد آمدند و رماني كه يك دهه آخر عمرش را گرم نوشتن آن بود و سرانجام هم نيمه كاره ماند و تنها چهار فصلش بعد مرگ او منتشر شدند، «دعاهاي مستجاب.» سال هاي آخر عمر را به شدت گرفتار مسكر و مخدر بود: مجموعه آثارش حجم چندان عظيمي نيستند اما غنا و ابداعات شان بر داستان نويسي و روزنامه نگاري نسل هاي بعدي تاثيري قطعي و آشكار گذاشتند. زندگي را به غايت خوش گذراند، هر چه خواست، كرد، شهرت و موفقيتي افسانه يي به كف آورد و در بيست و پنچم آگوست 1984 كه از سرطان ريه مرد، احتمالاهيچ دريغ نداشت. پایان باز کتاب و معمایی که حل نمی شود تا تابوت های دست ساز همچنان به عنوان نشانی از یک خصیصه انسانی -جنایت- در ذهن مخاطب باقی بماند. نوع روایت کاپوتی به عنوان شاهد عینی پیگیری این جنایت بسیار جذاب و دقیق و خواندنی است. هارپر لی - نویسنده‌ی رمان «کشتن مرغ مقلد»: «ترومن کاپوتی ادبیات را چنان با واقعیت به‌هم پیوند زد، که دیگر تا وقتی واقعیت وجود داشته باشد مطمئنم پایانی برای ادبیات نیست.» «نیویورک‌تایمز» - سپتامبر ۱۹۸۰: «شانزده هفته‌ی تمام دوام آوردن "تابوت‌های دست‌ساز" در لیست پرفروش‌ترین‌های "نیویورک‌تایمز" همان چیزی است که از ترومن کاپوتی برمی‌آید.» بنت میلر - کارگردان فیلم «در کمال خونسردی»: «گزارشی واقعی از زندگی، این همان ‌چیزی است که ترومن کاپوتی برای ما به ارمغان می‌آورد، به‌ قول خودش زندگی معمولی و آرام هم بالاخره یک‌ جایی با وحشی‌گری و جنایت تلاقی پیدا می‌کند. من شیفته‌ی این مرد هستم. او آدم‌هایی را که ما قرار است نادیده بگیریم‌شان توی چشم‌مان فرو می‌کند.» فیلیپ سیمور هافمن - بازیگر نقش ترومن کاپوتی در فیلم «در کمال خونسردی»: «کاپوتی بودن، دشوار است. او در عین بدنامی، سخت دوست‌داشتنی است. قهرمان‌هایش هم درست مثل خودش نفوذناپذیرند و در نهایت چه ‌کسی می‌تواند شبیه کاپوتی باشد؟» پل استر - گفت‌وگو با «شیکاگو تریبون» درباره‌ی واقعیت‌های زندگی در رمان: «تلفیقی از رمان‌نویسی و گزارش‌گری بخش هول‌ناک زندگی، این هنر ترومن کاپوتی حسادت‌برانگیز بود.» «تابوت‌های دست‌ساز» در یک نگاه: «ترومن کاپوتی برای ادبیات امریکا بیشتر از یک نویسنده‌ی معمولی کار کرد. "تابوت‌های دست‌ساز" یکی از مشهورترین آثاری است که نشان می‌دهد برای او نوشتن تنها به خیال‌‍پردازی پشت میز کارش ختم نمی‌شد. او برای نوشتن "تابوت‌های دست‌ساز" هم درست مثل "در کمال خونسردی" خطر کرده است. کاپوتی فرصت‌طلبانه در غیرانسانی‌ترین ماجراهایی که رخ می‌داد حاضر می‌شد و با استفاده از هوش سرشارش هر آن‌چه را که می‌دید با حافظه‌ی خارق‌العاده‌اش ثبت می‌کرد. او خیلی ‌زود ذهن قاتل، رئیس پلیس و هر آن‌که را که می‌خواست در داستانش به ‌تصویر بکشد، می‌خواند و بعد با اضافه ‌کردن همه‌ی آن خرده‌ریزها و عواطف و هر آن‌چه برای خواندنی شدن یک اثر لازم بود، شاهکارش را خلق می‌کرد. او دوست قاتلان امریکایی بود، دوستی که شاید گاهی وقت‌ها غیرانسانی هم بود، چون او فقط می‌خواست ذهن قاتل را بخواند، نه ‌برای کمک به رئیس پلیس که برای خلق یک رمان تکان‌دهنده.» او در «تابوت‌های دست‌ساز» از مارس ۱۹۷۵ ما را همراه خودش می‌کند، از جایی که برای سر درآوردن از یک پرونده‌ی قتل زنجیره‌ای سر از شهری کوچک در یکی از ایالت‌های کوچک غربی امریکا درمی‌آورد. به دیدن جیک پپر می‌رود. «ت. ک.» در داستان خود نویسنده است، او می‌خواهد بفهمد راز این سلسله‌قتل‌هایی که تنها نشان‌شان تابوت‌های دست‌ساز کوچکی هستند که کمی پیش از مرگ به دست مقتول می‌رسند، چیست. مرگ‌ها پی‌درپی ادامه دارند، اما این تابوت‌ها کجا ساخته می‌شوند، راز این قتل‌ها که از مرگ یک وکیل آغاز می‌شوند و بعد گریبان زنی زیبارو را می‌گیرند و همین‌جور در شهر ادامه پیدا می‌کند، کجاست؟ اما نه «ت. ک.» و نه جیک پپر راه‌ به جایی نمی‌برند و نه قاتل از نفس می‌افتد. اما مرگ ادی زن چهل‌ و چهارساله‌ی زیبارو دیگر ماجرا را برای «ت. ک.» به سمت‌وسویی دیگر می‌برد، او باید راز این قتل را کشف کند. کاپوتی در «تابوت‌های دست‌ساز» می‌نویسد: «اضطراب، همچنان که هر روان‌پزشک گران‌قیمتی به‌تان خواهد گفت، حاصل افسردگی است؛ اما افسردگی، همچنان که همان روان‌پزشک در جلسه‌ی دوم و بعد دریافت حق‌ویزیت بعدی آگاه‌تان خواهد کرد، حاصل اضطراب است. تمام بعدازظهر را در این چرخه‌ی اضطراب که با افسردگی آمیخت، نشستم و زل زدم به اختراع جنجالی آقای بل، ترسان از لحظه‌ای که بالاخره باید شماره‌ی متل پریری را می‌گرفتم و صدای جیک را می‌شنیدم که تأکید می‌کرد دایره از پرونده کنارش گذاشته.»
  21. spow

    اخرین فیلمی که دیدی چی بود؟

    اینم یه سری از فیلم هایی که این اواخر دیدم و اگر فرصت شد در موردشون چندخطی مینویسم اغلب فیلم های خوبی بودن بعضیاشونو دومین یا سومین بار بود که میدیدم! 3,10 to Yuma 2007 A Man Escaped 1956 A Nightmare on Elm Street 1984 A Short Film About Killing 1988 All About My Mother 1999 Annie Hall 1977 Ashes.and.Snow.2005 Au Hasard Balthazar 1966 Before The Revolution 1964 Bicycle Thieves Dark Eyes 1987 Das Boot 1981 Dead Man 1995 Dial M for Murder 1954 Double_Indemnity_1944 Down By Law 1986 Escape from Alcatraz 1979 Eternity and a Day 1998 Five.Minutes.of.Heaven Gangs of new york-2002 Gentleman's Agreement 1947 Godzilla 2014 In The Name Of The Father 1993 Its A Wonderful Life-1946 Kill Bill Vol.2 2004 Les dames du Bois de Boulogne 1945 Little Miss Sunshine 2006 Man On A Ledge 2012 Mystery Train 1989 Paris, Texas 1984 Pieta.2012 Pina (2011) Ponyo 2008 Rififi 1955 Rosemary's baby 1968 Run Lola Run 1998 Saboteur 1942 Satantango 1994 Sawdust and Tinsel 1953 Shock.Corridor.1963 Sunset_Blvd._1950 The 39 Steps 1935 The Adventures of Tintin 2011 The Color of Pomegranates 1968 The Conformist 1970 The Man Who Knew Too Much 1956 The Manchurian Candidate 1962 The Master.2012 The Turin Horse 2011 The.Shining The.Tree.of.Life.2011 TheGoodShepherd-2006 There Will Be Blood 2007 The Straight Story-1999 To Kill a Mockingbird 1962 Tristana Twelve Monkeys 1995 Ulysses' Gaze 1995 Viridiana 1961 War Horse 2011 Yumurta 2007
  22. اقا کاملا درسته اشتباه از من هست دیشب نشستم یه بار دیگه تو دنیای سورئال غرق شدم همش نتایج بیخوابیه از بزرگراه گمشده بود و من اشتباه میکردم اینم تقدیم به شما
  23. اها درسته تو مخمل ابی هم دقیقا همچین صحنه ای هست که همین هنرپیشه با دوربین در دست داره نگاه میکنه لینچ
×
×
  • اضافه کردن...