George Santanaya

age az dooran dabirestan dorost yadam munde bashe aluminium ebteda meghdari oksid shode va yek laye oksid roosh ijad mishe k bayes mishe daqr moghabele oxid shodegi kamel moghavemat kone.pas fek konam gozine 4 doroste

bebakhshid sazokare in mosabeghe chie? shoma chetor va rooye che hesabi hads mizanid va dorost dar miad?

اکونومیست در گزارشی نوشت، آمار بیکاری در ایران تا پایان سال جاری به بیشتر از 13 درصد خواهد رسید. گروه بین الملل دی نا - اکونومیست در گزارش ماه گذشته خود با استناد به آمارهای خود، پیش بینی کرده، نیروی کاری ایران در سال 1388 که به گفته آنها بیست و پنج میلیون نفر با آمار بیکاری 9/12 درصد بوده تا پایان امسال با افزایش روبه رو خواهد شد. بنابر این گزارش، در انتهای سال 1389 نرخ نیروی کاری در ایران با 700 هزار نفر افزایش به 25 میلیون و 700 هزار نفر و نرخ بیکاری تا 2/13 درصد افزایش خواهد یافت. طبق پیش بینی اکونومیست، در سال 1392 شمار افراد دارای شغل ایران به 27 میلیون و 700 هزار نفر خواهد رسید که این میزان برای سال 1393 معادل 28 میلیون و 400 هزار نفر پیش‌بینی شده است. منبع: [Hidden Content] پشت کامیون نوشته بود عاقبت فرار از تحصیل پشت تاکسی نوشته بود عاقبت تحصیل این چه مملکتیه آخه؟ دلمون به بصیرت خوشه؟ بی تعصب بدون پیش داوری بیاین بگین آخه این چه مملکت گل و بلبلیه که 28 میلیون از افراد مستعد شاغل بودن بیکارند؟ آمار وحشتناکیه! تازه تو این وضعیت که آمارها شفاف اعلام نمیشن... بخدا ما که هنوز دانشجوییم نمی فهمیم. بذار مثل داداش من از سربازی برگردید و با لیسانستون زیر نگاه سنگین دیگران بیکار بشینید تو خونه دنبال کار بگردید... بخدا بعضی شبا صدای گریه شو می شنوم. یعنی قراره منم اینجوری بشم؟ آخه این چه مملکتیه؟

به درد سرگرم کردن ملتی مثل ما.

خب اگه سوری نبود که بعد از 17 سال انجام نمیشد! دی:

مراسم ازدواج در اروپا و آمریکا، در صورتی که کاتولیک یا پروستستان نباشی، یه مراسم سوری هست.

ممنون.

رفتم عروسی، خواننده هه میگه آهنگ شاد یخونم؟ پ ن پ گوگوش غمگین بذار، دوماد یاد شکستای عشقی قبلیش بیفته!

خواهشا بحث این تاپیک رو سیاسی نکنید. دیگه حالم به هم میخوره از سیاست و سیاست بازی. بخدا شرف یعنی انسانیت!

دلم میسوزه به حال کسایی که ابزاری شدند برای به قدرت رسیدن برخی، اما هنوز نه تنها درد می کشند، خانواده ای را نیز تحت تاثیر خود قرار داده اند. مورد زیر را بخوانید و نظرتان را بگوئید! ببنیدید در گوشه ای از شهر، مردانی که زمانی برای ارزش هایشان جنگیدند، امروزه به چه روزی افتاده اند. بعضی اوقان با خودم فکر می کنم، این چه جامعه ای است؟ سیاست مدارش آنطوری، روشنفکرش این طوری، عامه مردمش اونطوری! دلم به حال خودمان می سوزد، حالت تعادل نداریم... فراموشکاریم... ترجیح میدهم در این جامعه مثل ابراهیم و همسرش توی این مملکت گمنام باشم تا حداقل خالص بمانم... آقایان ، خانمها! این شما و این ابراهیم قصه ما: Baziran.blogfa.com: تمام اعضای خانواده‌ همیشه دوست دارند، حداقل یك وعده غذا را دور هم بنشینند اما چندین سال است كه این زن به تنهایی در گوشه آشپزخانه غذا می‌خورد طوری كه حتی صدای چیدن میز غذا به گوش همسرش نرسد؛ او خیلی وقت است كه غذای عطردار درست نمی‌كند و می‌گوید «من چگونه چنین غذایی را بخورم در حالی كه ابراهیم‌ام نمی‌تواند از آن بخورد». . . مهران‌راد سال 1342 واد ارتش شده بود؛ در روزهای نخست جنگ تحمیلی با مدرك فوق دیپلم رشته پرستاری در بخش بهداری لشكر 81 زرهی اهواز مشغول به فعالیت شد؛ بعد از مجروحیتش نیز دوباره به منطقه بازگشت و به لشكر 58 ذوالفقار و پادگان ابوذر منتقل شد كه اثرات موج‌ بمب‌های خوشه‌ای دشمن در گیلانغرب و خونریزی سمت راست مخچه وی را از 15 سال گذشته خانه نشین كرده است. در گوشه‌ای از اتاق داروهای این جانباز از جمله سرنگ بزرگی به چشم می‌خورد كه به نوعی ظرف غذای ابراهیم است؛ در معده این جانباز عزیز دستگاهی به نام «پیگ» كار گذاشته شده است كه از این طریق تغذیه می‌شود؛ این زن فداكار در ابتدا مواد مغذی ماهی، گوشت یا مرغ را به همراه سبزیجات و برنج پخته، از صافی عبور می‌دهد سپس این مواد یا داروهایی را كه در آب محلول شده است را با سرنگ وارد معده همسرش می‌كند . كنار این مادر و زن مهربان می‌نشینیم تا از زندگی خود برایمان بگوید و این گونه اظهار می‌دارد: در امیریه تهران بزرگ شدم؛ از سوم ابتدایی چادر و روسری سر می‌كردم؛ چادر سرمه‌ای با گل‌های ریز سفیدرنگ كه به خاطر آن حرف‌ها و كنایه‌های زیادی شنیدم به طوری كه گاهی مرا با این چادر به عنوان كارگر منزل صدا می‌زدند اما تا امروز بر آن افتخار ‌كردم و خواهم كرد . . . * دخترم هیچ گاه نمی‌خواست با پدر خداحافظی كند او از روزهای پرالتهاب جنگ تحمیلی برایمان می‌گوید: قصرشیرین در دست دشمن بود؛ ابراهیم و ابراهیم‌ها نیز برای آزادسازی آنجا به منطقه رفتند؛ او سال 1362 مجروح شد و به محض بهبودی مختصر دوباره به منطقه ‌رفت؛ هر بار كه او به جبهه اعزام می‌شد، دخترم مرضیه خود را در گوشه‌ای از اتاق پنهان می‌كرد تا لحظه خداحافظی با پدرش را نبیند. او در پادگان ابوذر تكنسین اتاق عمل بود؛ یكبار كودكی تركش خورده را در بیمارستان معالجه اولیه كرد تا زنده بماند؛ پس از آن می‌خواست آن كودك را به مادرش بدهد تا دست نوازشی بر سر او بكشد ناگهان كودك به شهادت می‌رسد، دیدن چنین صحنه‌ای با شرایطی جسمی و روانی به قدری برای همسرم سخت بود كه همان لحظه سكته‌ كرد و حدود 44 روز در بیمارستان قلب 502 ارتش بستری شد. همسرم در جبهه به قدری مهربان بود كه همرزمان و دوستان او می‌گویند «مهران‌راد وقتی برای مرخصی به تهران می‌آمد، همه می‌گفتند یتیم شدیم تا مهران‌راد از مرخصی برگردد». وی ادامه می‌دهد: در یكی از شب‌های برفی و زمستانی ابراهیم در منطقه جنگی بود؛ برای پارو كردن پشت‌بام مجبور بودم خودم اقدام كنم؛ وقتی پدر متوجه این موضوع شد گفت «به من می‌گفتی تا خودم هزینه كارگران را برای پارو كردن برف‌ها می‌دادم» به وی گفتم «می‌خواستم كمتر دلتنگی كنم به همین خاطر برف‌ها را پارو كردم ». * خنده تلخ من از گریه غم‌انگیزتر است این روزها هوا گرم است؛ امروز شیرین و ابراهیم از تفریحی كه به بیمارستان داشتند، برگشته بودند؛ او خیلی خسته بود اما با این حال برای اینكه حرارت بدن ابراهیم زخم‌هایش را اذیت نكند، آب هندوانه را گرفت و از طریق سرنگ وارد معده همسرش كرد. دل‌های ما میزبان اشك‌ها و لبخندها در این سفر كوتاه به یك سرزمین آسمانی بود؛ گاهی قطرات اشك از گونه‌های شیرین جاری می‌شد و می‌گفت «خنده تلخ من از گریه غم‌انگیزتر است؛ كارم از گریه گذشته بدان می‌خندم». او ادامه می‌دهد: خدا صدام را لعنت كند؛ اینها یادگاری‌های جنگ هستند؛ شب‌های یلدا و عید بچه‌های من دوست دارند، به منزل ما بیایند اما به خاطر اینكه سر و صدا و شلوغی پدرشان را اذیت می‌كند، اینجا نمی‌آیند. دست‌های این همسر جانباز بوی زحمت می‌دهد؛ در حالی كه اشك روی گونه‌هایش سوسو می‌كند، خاطره‌ای از شب یلدا را برایمان اینگونه روایت می‌كند: انار روی میز بود؛ نیمه شب یادم ‌افتاد كه نكند سردار من، انار را دیده و دلش خواسته باشد؛ از رختخواب دل كندم؛ انار را با دست‌هایم فشار دادم تا آبی از آن چكانده و به او بدهم؛ دیدم او خواب است اما با سرنگ برایش گاواژ كردم تا این محبت به مغزش برسد و به او بگویم كه تنهایش نمی‌گذارم؛ گاهی آب میوه و غذاها را بر لب‌های او می‌زنم تا طعم‌ها فراموشش نشود. * سالهاست عطر غذا در این خانه نپیچیده است تمام اعضای خانواده‌ همیشه دوست دارند، حداقل یك وعده غذا را دور هم بنشینند اما چندین سال است كه این زن به تنهایی در گوشه آشپزخانه غذا می‌خورد طوری كه حتی صدای چیدن میز غذا به گوش همسرش نرسد؛ او خیلی وقت است كه غذای عطردار درست نمی‌كند و می‌گوید «من چگونه چنین غذایی را بخورم در حالی كه ابراهیم‌ام نمی‌تواند از آن بخورد». ابراهیم یك بار با زبان بی‌زبانی از من نان و پنیر خواست؛ نان و پنیر و چایی را میكس كردم و برایش آوردم تا وارد معده‌اش كنم؛ او از این موضوع خیلی ناراحت شد و آن را كنار زد . * به مونسم افتخار می‌كنم؛ از دیدن دردهایش ذره ذره می‌میرم این زن ایثارگر هر روز صبح مانند سرباز وظیفه بیدار می‌شود و می‌گوید «فرمانده! در خدمتم؛ فرمان بده تا سربازت اجرا كند»؛ او می‌گوید: این راه زندگی را كه با ابراهیم طی كردیم خیلی ناهمواری داشت اما از این جهت كه مونسم یك جانباز است افتخار می‌كنم و گاهی از دیدن دردهای او ذره ذره می‌میرم. زمان عقد دخترش می‌رسد؛ او به امیر نهاوندی و خرم‌طوسی می‌گوید پدر بچه‌ها قدرت تكلم ندارد، شما در مراسم عقد حضور پیدا كنید بلكه دل دخترم كمی آرام گیرد. همسر جانباز مهران‌راد، روحی لطیف و احساس شاعرانه‌ای دارد؛ برای پرنده‌ها و یاكریم‌هایی كه پشت پنجره می‌نشینند، دانه می‌پاشد و به آنها می‌گوید برای شفای تمام مریض‌ها دعا كنید . . .

اعدام الان تو مملکت ما متاسفانه داره امری عادی میشه و جدیدا هر کی رو باهاش حال نمیکنن اعدام میکنن مگه اینکه شانس بیارن مشمول رافت اسلامی بعضیا بشن. :icon_pf (34):

من هیچ گاه آفریننده ی یک شهر نخواهم بود.