Field Marshal Mis@m

در آلمان میان ازدواج دفتری و مذهبی تفاوت وجود دارد و مراسم عروسی با توجه به تعلق‌ مذهبی، وضعیت اقتصادی، موقعیت شغلی و خانوادگی عروس و داماد به اشکال متفاوتی برگزار می‌شود. ولی در اینجا از مهریه و جهیزیه خبری نیست. بطور معمول در آلمان فقط برگ ازدواج صادر شده از سوی اداره ثبت احوال به عنوان سند رسمی پذیرفته می‌شود. بعد از آشنایی طولانی مدت و حتی زندگی چند ساله مشترک در یک خانه، زن و مردی که در آلمان تصمیم به ازدواج می‌گیرند باید برای گرفتن زمان امضاء سند ازدواج، به بخش ویژه‌ای از اداره ثبت احوال (Standesamt) مراجعه کنند. در این اداره بدون در نظر گرفتن تعلق مذهبی و یا قومی فرد متقاضی، زمان برگزاری مراسم دفتری ازدواج تعیین می‌شود. برای آشنایی بیشتر با سنت‌ها و چگونگی مراسم ازدواج در آلمان، خانم لیلو اشمیتLilo Schmitz ، پروفسور مردم شناسی‌ی دانشگاه دوسلدورف به پرسش‌های دویچه وله پاسخ داده است: خانم اشمیتز، به نظر شما برگزاری مراسم عروسی در چند سال اخیر در آلمان تغییر محسوسی داشته است؟ برگزاری جشن عروسی میان جوانان امروزی آلمان چگونه است؟ بعد از گذشت سال‌های دهه شصت که بسیاری از جوانان آلمان در تب و تاب جنبش‌های بزرگ دانشجویی برگزاری جش‌های بزرگ و رسمی را برای ازدواج رد می‌کردند، چند سالی است که دوباره برگزاری این مراسم به خواست بسیاری از جوانان در زمان ازدواج تبدیل شده است. برای مثال وقتی که من برای اولین بار ازدواج کردم، در دهه شصت، جشن عروسی بزرگ برگزار نمی شد. ما در آن موقع خیلی ساده به اداره ثبت اسناد بخش ازدواج رفتیم و سند ازدواج را امضاء کردیم. بعد با دوستان در یک کافه دور هم نشستیم. این یک دوره تاریخی بود. دوره ای که به دوره جوانان سال ۶۸ معروف است. در آن زمان، در دوره قیام دانشجویی بزرگ در اروپا، ازدواج بیشتر جنبه کارکردی داشت. امروزه این سنت باز در میان جوانان مدرن شده است. مثلا اینکه داماد در روز عروسی به‌دنبال عروس به در خانه والدین او برود. حتی برخی از زنان جوان که سال‌هاست با نامزد خود در یک خانه زندگی می‌کنند، برای این روز به خانه والدین می‌روند تا داماد به دنبالشان برود و آنان را با خود به مراسم ببرد. اگر عروسی در کلیسا جشن گرفته شود، پدر عروس است که وی را به کلیسا می‌برد. داماد در جلوی در کلیسا منتظر عروس می‌ماند. در داخل کلیسا پدر عروس دست او را به دست داماد می‌دهد. شما گفتید لباس سنتی عروس سفید و داماد سیاه است. انتخاب این دو رنگ به چه دلیل است؟ بله، به‌طور معمول عروس لباس سفید و داماد خاکستری تیره و یا سیاه به تن می‌کند. این رنگ‌های قدیم تغییر نقش زوج را در جامعه نشان می‌‌دهند. مثل بسیاری از کشورهای جهان، این دو، نقش جدیدی را در جامعه می پذیرند. سفید یا سیاه در بسیاری از مراسم سنتی قدیمی هم وجود داشته است. این دو رنگ به معنی سادگی و یک دستی و به عبارتی بی‌رنگی هستند. به این معنی که عروس و داماد در مرحله بینا‌‌بینی‌اند و هنوز نقش اجتماعی آنطور که معنی می‌شود، برای آن‌ها مشخص نشده است. آیا مراسم عروسی در کلیسا پیش از امضاء قرارداد ازدواج در اداره ثبت انجام می‌گیرد؟ بطور معمول مدتی بعد از مراسم اداری یعنی ازدواج دفتری، جشن در کلیسا برگزار می‌شود. پیش‌ترها جشن کلیسا و مراسم در اداره ثبت به فاصله خیلی نزدیک به هم برگزار می‌شدند. ولی امروزه حتی تا چند ماه بعد، هر وقت که عروس و داما بتوانند این جشن را برگزار می‌کنند. مراسم در اداره ثبت، نسبتا ساده‌است. کارمند ویژه ازدواج سعی می‌کند کمی هم به این مراسم اداری جنبه سرور بدهد. مراسم در اتاقی که کمی تزیین شده برگزار می‌شود و کارمند مسئول، لباس رسمی می‌پوشد. نوشیدنی و یا خوراکی سبکی خورده می‌شود و مهمانان همراه با عروس و داماد به کافه و یا رستورانی می‌روند. عروسی‌های قدیمی در روستاها تا سه روز جشن گرفته می‌شد. روز اول با فامیل، روز دوم به همراه دوستان و فامیل و روز سوم با همکاران و همسایه‌ها. در روستاهای آلمان هنوز هم عروسی در سه روز جشن گرفته می‌شود. هزینه این جشن را چه کسی می‌پردازد؟ قدیم‌ها هزینه عروسی را والدین می‌پرداختند. در بیشتر مواقع خانواده عروس هزینه اصلی را می‌پذیرفت. ولی امروزه چون بسیاری از خانواده‌ها فرزندان زیادی ندارند، خانواده داماد هم کمک می‌کند و مثلا هزینه لباس عروسی را می‌پردازند. آیا عروس و داماد در مراسم عروسی هدیه دریافت می‌کنند؟ بله، مثلا وسایل خانه ویا آشپزخانه به عنوان هدیه به آنان داده می‌شود. ولی به شکل سنتی مانند ایران و یا برخی از کشورهای دیگر، عروس به عنوان هدیه از سوی خویشاوندان طلاو و جواهر دریافت نمی‌کند. حلقه عروسی توسط داماد خریداری می‌شود. بطور معمول حلقه در انگشت چهارم دست راست قرار می‌گیرد. در آلمان معمولا عروس و داماد در موقع نامزدی حلقه را در دست چپ و بعد از عروسی در دست راست می‌کنند. در برخی از خانواده ها معمول است که زوجی که می‌خواهند ازدواج کنند خود وسایلی را که احتیاج دارند در یک فروشگاه وسایل خانه و آشپزخانه انتخاب می‌کنند. بعد خویشاوندان و دوستان ضمن مراجعه به فروشگاه، هدیه ای را که از نظر میزان قیمت برایشان مناسب است، از میان وسایلی که ویژه این عروس و داماد روی میزی به شکل زیبا و تزیین شده چیده شده است، انتخاب می‌کنند. هدیه معمولا در طی مراسم عروسی به عروس و داماد داده می‌شود و مراسمی مانند پاگشا و مهمانی بعد از عروسی وجود ندارد. در برخی از کشورها عروس و داماد قبل از شب ازدواج رابطه جنسی ندارند. در آلمان وضع به چه گونه است؟ در برخی از کشورها عروسی به معنای رسیدن به پختگی در شخصیت و رابطه جنسی بعد از ازدواج است. در آلمان وضع بگونه دیگری است. در این‌جا گفته می‌شود، اول باید پخته شد، در رابطه جنسی هم تجربه کرد و باید با شریک زندگی آشنا شد و با او رابطه جنسی داشت و مدت طولانی با هم بود تا بعد بتوان تصمیم به ازدواج گرفت. خانواده ها در انتخاب همسر برای فرزندانشان دخالت نمی‌کنند. والدین هم امروزه در آلمان فکر می‌کنند بهتر است زوج دلداده دو یا سه سال و یا بیشتر با هم باشند، تا مشخص شود که واقعا بهم می‌خورند و می‌خواهند با یکدیگر زندگی مشترکی را پایه ریزی کنند یا نه. جشن عروسی به رابطه جنسی ارتباطی ندارد. مراسم ازدواج در واقع جشنی است برای پایه ریختن خانواده‌ای که بچه ها در آن بزرگ می‌شوند. اگر در این میان این دو در انتظار بچه‌ای باشند، ازدواج زودتر صورت می‌گیرد. در اینجا باید اول رابطه جنسی را امتحان کرد و اگر از همه نظر دو دلداده تفاهم داشته باشند، بعد با هم ازدواج می‌کنند. در آلمان گفته می‌شود، کسانی که بحران را از سر گذرانده باشند، می‌توانند بهتر با هم زندگی کنند. در واقع باکره گی زن در موقع ازدواج در اینجا مطرح نیست؟ در واقع به عکس، باکره گی باعث تعجب است. حتی نگرانی وجود دارد که این فرد هنوز بی‌تجربه است و نمی‌داند که در رابطه جنسی چطور باید برخورد کند. در عین حال این ترس وجود دارد که اگر کسی این تجربه را نداشته باشد، شاید بعدها بخواهد تجربه دیگری کسب کند. با توجه به این‌که در آلمان عروس و داماد قبل از ازدواج با هم رابطه نزدیک دارند و یا با هم زندگی می‌کنند، ازدواج چه کارکرد و یا نقشی را دیگر در این جامعه دارد؟ غیر از جنبه رومانتیک و روحی که این دو می‌گویند، حالا ما با هم هستیم و تصمیم گرفته‌ایم با هم زندگی کنیم و با هم پیر شویم، بنا به قانون آلمان کسانی که ازدواج کنند از امکانات اجتماعی بهتری بهره‌مند می‌شوند، برای نمونه، در مورد حق ارث و در موقع بیماری که به تصمیم‌گیری در مورد شریک زندگی احتیاج باشد. مهم‌تر این که کسانی که ازدواج کرده باشند در آلمان مالیات کمتری به دولت پرداخت می‌کنند.

ین هواپیما طی روزهای چهارشنبه و پنج شنبه برای اولین بار در ایران حاضر خواهد بود و قابلیت های آن در نمایشگاه هوایی کیش معرفی می شود. مسئولان شرکت هواپیمایی آنتونف با فرستادن این هواپیما به نمایشگاه هوایی کیش، درصدد جذب افکار عمومی و مسئولان هوایی کشورمان برای حضور پررونق تر در بازار جذاب هوایی ایران هستند که با توجه به استقبال عجیب مردم، به نظر می رسد به هدف خود رسیده اند. این هواپیما غول پیکر دارای 6 موتور توربو فن است و قابلیت حمل 250 تن بار را دارد. حداکثر سرعت این هواپیما 850 کیلومتر بر ساعت بوده و امکان مداومت پروازی بیش از 4500 کیلومتر را داراست که این میزان، بدون بار به 15400 کیلومتر می رسد. در روز چهارشنبه که اولین روز حضور این غول باری در نمایشگاه کیش بود، جمعی از مسئولان شرکتهای هواپیمایی و سازمان هواپیمایی کشوری، متخصصان هوانوردی و جمع کثیری از مردم حاضر در این نمایشگاه، در داخل آنتونف 225 حاضر شده و اقدام به تصویربرداری کردند. بلندگوی نمایشگاه نیز بارها اقدام به فراخوان مردم برای حضور در این هواپیما کرد، به گونه ای که پرواز هواپیماهای فجر، ایران 140 و هواپیماهای سبک دیگر در کنار پرواز بالگردهای سپاه پاسداران، چندان مورد توجه قرار نگرفت. منوچهر منطقی معاون وزیر دفاع و رئیس سازمان هوایی نیروهای مسلح و سردار شمشیری رئیس سازمان حفاظت اطلاعات وزارت دفاع از جمله حاضران در نمایشگاه امروز بودند.

Type 051C (دسته‌بندی ناتو: Luzhou class ) گونه‌ای از ناوشکن‌های دفاع ضدهوایی است که توسط شرکت کشتی‌سازی Dalian و جهت استفاده در نیروی دریایی ارتش آزادی خواه خلق چین PLAN ساخته‌شده‌است. شناور اول Shenyang (با شماره بدنه‌ی 115) نام دارد که در دسامبر سال 2004 به آب انداخته‌شد، نصب سامانه‌ها در سال 2005 به پایان رسید و شناور پس از طی دوره‌های آزمایشی دریایی در اکتبر سال 2006 رسما وارد خدمت شد. شناور دوم Shijiazhuang (با شماره‌ی بدنه‌ی 116) بود که در سال 2005 به‌آب‌انداخته‌شد و در مارس 2007 رسما وارد خدمت شد. هر دو شناور در ناوگان دریایی شمال و در پایگاه دریایی Qingdao (در نزدیکی ژاپن) قرار دارند. هدف اصلی ساخت ناوشکن‌های Type 051C تامین دفاع هوایی مناسب جهت حفاظت از شناورهای نیروی دریایی است اما این ناوشکن‌ها دارای قابلیت‌های ویژه‌ی نبرد سطحی و ضدزیردریایی نیز هستند. به نظر می‌رسد بدنه‌ی شناورها بر اساس بدنه‌ی ناوشکن‌ Type 051B (دسته‌بندی ناتو: Luhai) که مربوط به حوالی سال 1990 است ساخته‌شده و تناژ جابجایی آن 7100 تن است. نیروی رانشی مورد نیاز ناوشکن از طریق توربین‌بخار تامین می‌شود که بر اساس سیستم توربین گازی شرکت PRC عمل می‌کند. ناوشکن دارای عرشه فرود بالگرد است اما دارای آشیانه نیست. مانند سایر شناورهای دارای سیستم PRC ناوشکن‌های Type 051C در تعدادی اندک و جهت آزمایش کارایی طرح شناور، سیستم‌های دفاعی و حسگرها ساخته‌شده‌است. بعد از تکمیل دو ناو اول تا کنون هیچ خبری مبنی بر ساخت ناوشکن سوم منتشر نشده‌است. البته اخبار تایید نشده‌ای مبنی بر تلاش PRC جهت ساخت ناوشکن‌هایی با قابلیت‌های بیشتر منتشر شده‌است. سامانه‌ی موشکی S-300FM Rif-M بارزترین و مهمترین ویژگی ناوشکن‌های Type 051C استفاده‌ از سامانه‌ی دفاع موشکی روسی Rif-M در این ناوشکن‌هاست. هر مقر شلیک موشک مجهز به شش چرخاننده‌ی "Revolver" بزرگ است و موشک‌ها از مقرهای شلیک عمودی VLS شلیک می‌شوند. هر مقر تعداد هشت فروند موشک آماده‌ی شلیک دارد. تعداد دو مقر در قسمت جلوی عرشه‌ی شناور در پشت توپ اصلی قرار دارد و چهار مقر دیگر در قسمت عقب عرشه و در جلوی جایگاه فرود بالگرد قرار دارند. شناور در کل دارای تعداد 48 فروند موشک آماده‌ی شلیک است. سامانه‌ی موشکی S-300FM Fort-M یا SA-N-20از موشک‌های 48N6 استفاده‌می‌کند و این موشک‌ها مجهز به فن‌آوری TVM ""track-via-missile هستند. این سامانه در سال 1990 معرفی شد. موشک‌های سامانه قادرند اهداف هوایی را در فاصله‌ی 5 تا 150 کیلومتری و در ارتفاع 10 تا 27 کیلومتری مورد هدف قرار دهند. این موشک‌ها توسط رادار رهگیر سه‌بعدی آرایه‌فازی VOLNA (کد ناتو: Tomb Stone) هدایت می‌شوند. این رادار در قسمت انتهایی ناوشکن و بر روی قسمت آشیانه نصب شده‌است. این رادار قادر است همزمان تعداد 12 فروند موشک را جهت درگیری با 6 هدف هدایت کند. جهت پوشش 360 درجه‌ای تعداد دو رادار مورد نیاز است (مانند رزم‌ناو روسی کلاس Kirov) اما تنها یک رادار بر روی ناشکن دیده‌میشود که این امر باعث به وجود آمدن نقطه‌ی کور شده است که این امر نقصی مهم به شمار می‌رود. همانند گونه‌ی زمینی سامانه یعنی S-300PMU، گونه‌ی دریایی آن S-300F نیز سامانه‌ی کارامد جهت هدف قرار دادن تهدیدات هوایی محسوب می‌شود و درتمامی رزم‌ناوهای روسی ساخته‌شده پس از سال 1980 از این سامانه استفاده‌شده‌است. PRC در سال 2002 درخواست تعداد دو مجموعه از سامانه‌ی 300FM/Rif-M را تحویل روس‌ها داده‌است. رادار آرایه‌فازی VOLNA موشک‌های ضد کشتی سامانه‌ی موشکی سطح به سطح شناور نسبت به سامانه‌ی سطح به هوای آن از قدرت کمتری برخوردار است. این سامانه از تعداد هشت فروند موشک ضد کشتی YJ-83 استفاده‌می‌کند. موشک‌ها در هشت جایگاه شلیک (دو دسته‌ی چهارتایی) قرار دارند. موشک YJ-83 دارای رادار داخلی فعال است و نیروی رانش آن از طریق یک موتور توربوجت سوخت جامد تامین می‌شود. این موشک دارای برد 120 کیلومتر است و روش حرکتی آن به حالت کف رو "sea skimming" است، سرعت آن 0.9 ماخ (1.5 ماخ منبعی دیگر) بوده و سرجنگی 165 کیلوگرمی آن دارای فیوز تاخیر ضربه‌ای است. موشک YJ-83 تسلیحات ضدزیردریایی شناور مجهز به دو مقر 324 میلیمتری سه‌گانه‌ی شلیک اژدر می‌باشد. که از اژدرهای Yu-7 (کپی چینی از اژدر آمریکایی Mk46 Mod1) استفاده می‌کند. Yu-7 دارای سرجنگی 165 کیلوگرمی است، سرعت آن 48 گره (89 کیلومتر بر ساعت) بوده و برد آن 7.3 کیلومتر است. توپ‌ها برای دفاع برد کوتاه، ناوشکن مجهز به دو توپ 30 میلیمتری Type 730 است. این توپ هفت لوله‌ای بوده، دارای نواخت 4600 تا 5800 گلوله بر دقیقه است و حداکثر برد آن 3 کیلومتر است. این توپ‌ها در وسط شناور و در دو سمت آن قرار دارند. Type 730 حاصل مهندسی معکوس ماهرانه‌ی چینی‌ها بر روی توپ هلندی Goalkeeper است. توپ اصلی ناوشکن یک توپ 100 میلیمتری با نواخت 90 گلوله بر دقیقه است. که از می‌توان از آن جهت هدف قرار دادن اهداف سطحی و یا اهداف هوایی مانند هوپیماها یا موشک‌های با سرعت کم بهره‌برد. توپ را می‌توان به حالت کاملا خودکار درآورد و هدایت آنرا به سامانه‌ی راداری و یا سامانه‌ی دید لیزری سپرد و یا اینکه آنرا به صورت دستی هدایت کرد. قسمت مناره‌ی توپ به نحوی طراحی شده تا سطح مقطع راداری به حداقل ممکن برسد. توپ سی میلیمتری Type 730 حسگرها رادار کاوش هوایی ناوشکن رادار سه بعدی Fregat-MAE-5 (کد ناتو: Top Plate) است. این رادار بر روی برجی واقع در وسط شناور نصب شده‌است. باند کاری رادار E است که در دو کانال عمل می‌کند. این رادار قادر به رهگیری همزمان 40 هدف است و برد آن 120 کیلومتر برای شناسایی هواپیما و 50 کیلومتر برای شناسایی موشک‌های کف‌رو است. همچنین رادار دیگری در یکی دیگر از برج‌های ناوشکن نصب شده و دور آن را کره‌ای پلاستیکی کشیده‌شده است که به نظر می‌رسد رادار کاوش سطحی MR36 ""Type 346? باشد. یک رادار بزرگ پوشیده‌شده توسط محافظی کره‌ای در روی قسمت بریدج (سکوی هدایت) ناوشکن نیز وجود دارد این رادار از گونه‌ی Mineral-ME (کد ناتو: Band Stand) می‌باشد که کار هدایت موشک‌های ضدکشتی را انجام می‌دهد. تعداد دو رادار بومی دیگر از گونه‌ی Type 347G نیز وجود دارند که باند کاری آنها I است و از آنها جهت کنترل توپ‌های Type 730 استفاده‌می‌شود. سیستم‌های اقدام متقابل ناوشکن‌های 051C Type دارای دو مقر پرتاب chaff/decoy پانزده لوله‌ای از گونه‌ی Type 946 هستند. همچنین دو مقر پرتاب چندگانه‌ی نامشخص در وسط کشتی دیده‌می‌شود. سامانه‌ی فعال ECM ناوشکن از interceptor و jammer استفاده‌می‌کند. بالگرد بالگرد ناوشکن از نوع Kamov Ka-28 است. ناوشکن دارای جایگاه فرود است ولی به علت نصب سامانه‌ی موشکی S-300F دارای آشیانه نمی‌باشد. بالگرد Ka-27. بالگرد Kamov Ka-28 نمونه صادراتي اين بالگرد است. سامانه‌های ناوشکن به روایت تصویر خصوصیات سازنده: کارخانه‌ی کشتی‌سازی Dalian متصدی: نیروی دریایی ارتش آزادیخواه خلق چین PLAN دسته‌بندی: Type 051C ورود به خدمت: اکتبر 2006 تعداد: 2 فروند تناژ جابجایی: 7100 تن طول: 155 متر عرض: 17 متر آبخور: 6 متر تسلیحات: سامانه‌ی موشکی S-300FM Rif-M مجهز به تعداد 48 فروند موشک سامانه‌ی موشکی S-400 (تایید نشده.) هشت فروند موشک ضدکشتی YJ-83 "C-803" یک توپ دوگانه 100 میلیمتری دو توپ 30 میلیمتری دفاع نزدیک Type 730 شش مقر شلیک اژدر 340 میلیمتری مجهز به اژدرهای Yu-7 حسگرها: رادار کاوش هوایی سه بعدی Fregat-MAE-5 رادار کاوش سطحی MR36 رادار Mineral-ME دو رادار Type 347G رادار آرایه‌فازی VOLNA سیستم‌های اقدام متقابل: دو مقر پرتاب chaff/decoy پانزده لوله‌ای از گونه‌ی Type 946 سامانه‌ی فعال ECM پیشران: دو توربین بخار

Defense Gun M1919 نام یکی از بزرگترین توپ های قدرتمند و قدیمی آمریکا است که در سال 1920 تا سال 1946 در خدمت نیرو های امریکایی بود . این توپ 406 mm قادر تا برد 26 مایلی یعنی 40 کیلومتری خود را مورد هدف قرار دهد . تخمین زده می شود که قیمت این توپ غول پیکر حدود 520,000 دلار آمریکا در سال 1938 بوده . قابل به ذکر است که اولین نمونه از این نوع توپ ها در سال 1985 وارد به خدمت شدند و هم اکنون دیگر از این توپ ها استفاده نمی شود . دومین توپ 16-inch آمریکا در سال 1919 به نام M1919 طراحی شد و در سال 1920 رسما وارد به خدمت شد . لازم به ذکر است که مدل های اولیه این توپ و مدل هایی مثل M1919 همگی در جنگ جهانی اول و دوم نقش بسزایی داشتند . کشور سازنده : ایالات متحده آمریکا سال ساخت و سال بازنشستگی : 1920-1945 کالیبر : 16 اینچ ( 406 mm ) حداکثر برد : 40,855 m بزرگترین توپ آلمان نازی Schwerer Gustav نام یکی از بزرگترین توپ های آلمان نازی است که می توان گفت که حدود 1,350 دارد . این توپ 800 mm قادر است اهدافی تا برد 50 کیلومتر را مورد هدف قرار دهد . آغاز کار و طراحی این توپ قدرتمند در سال 1934 اغاز شد و در سال 1941 خاتمه یافت و جالب این است که در سال 1945 بعد از جنگ جهانی دوم این توپ دیگر در صنایع توپخانه آلمان مورد استفاده قرار نگرفت و فقط عمری معادل 4 سال داشت . وزن توپ ها و یا همان خمپاره هایی که این توپ قادر به شلیک ان بود 4,800 kg بود و قادر بود تا بردی معادل 48 km را مورد هدف قرار دهد . مشخصات مهمات وزن مرمی : 4,800 kg سرعت هر توپ : 820 m بر ثانیه حداکثر برد : 48 km مشخصات خود توپ شرکت سازنده : Krupp وزن : 1,350 تن طول : 47.3 m عرض : 7.1 m ارتفاع : 11.6 m کالیبر : 800 mm حداکثر برد : 48 km

spgh dana نام یک توپ خوکششی قدرتمند 152mm ساخت جمهوری چک است . این توپ قدرتمند اولین توپ خوکششی جمهوری چک بود که در سال 1970 وارد به خدمت شد . این توپ خوکششی سیستم گرداننده توپ نداره ولی در عوض قادر است تا برد 20 کیلومتری رو مورد هدف قرار بده . نمونه ای از این توپ یعنی 152 mm OF است که قدرت انفجارش بسیار زیاد است و می تواند تا بردی معادل 18 کیلومتر را مورد هدف قرار بدهد . نمونه دوم از این نوع توپ ها 152 mm OFd است که قادر است بردی معادل 20km را هدف گیری کند و قدرت تخریب نسبتا بالایی نسبت به مدل اولیه خود یعنی 152 mm OF دارد . نمونه سوم از این توپ 152 mm Pp است که معمولا برای هدف قرار دادن و نابودی ماشین های نظامی از قبیل نفربر و تانک مورد استفاده قرار می گیرد . 5 کشور از توپ خودکششی قدرتمند استفاده می کنند که انها از قبیل : جمهوری چگ ( به میزان 273 دستگاه ) ، لیبی ( به میزان 120 دستگاه ) ، لهستان ( 111 دستگاه ) ، اسلواکی ( به میزان 135دستگاه ) ، و گرجستان ( به میزان 48 دستگاه ) هستند . طول : 10.5 m عرض : 2.8 m ارتفاع : 2.6 m وزن : 23,000 kg سرعت : 80 km در ساعت نیروی حرکت : 600 km بدون سوختگیری حداکثر برد توپ : 20 کیلومتر سرنشینان : 5 تا 4 نفر سلاح : توپ 152 م م سلاح دوم : 12.7 mm میزان عمق حرکت در آب : 1.4 متر

LAROM نام یکی از راکت انداز های پیشرفته و مدرن کشور رومانیا است که وزنی در حدود 13.7تن دارد . حدود 24 دستگاه از این راکت هم اکنون در اختیار نیروی زمین رومانیا است . این راکت انداز به کالیبر 160 mm تجهیز هست که می تونه راکت هایی با برد 20- 45 کیلومتر رو پرتاب کنه که البته این کالیبر سلاح اصلی این راکت انداز است . در حقیقت این راکت انداز قادر هست که به کالیبر های 122mmنیز تجهیز شود . طول : 7.35 m عرض : 2.40 m ارتفاع : 3.10 m سرنشینان : 5 نفر سرعت : 85 کیلومتر در ساعت سال ورود به خدمت : 1999 BM-21 "Grad" نام یک رکاکت انداز به کالیبر 122 م م روسیه است که در حقیقت می توان گفت این راکت انداز یک راکت انداز جهانی است چراکه بیش از 48 کشور از این راکت انداز استفاده می کنند . این راکت انداز در سال 1960 طراحی و در سال 1963 به مرحله تولید رسید . در واقع این راکت انداز جاگزین راکت انداز BM-14 140 م م شد . این راکت انداز به مدل های مختلفی تقسیم می شود که آنها را به نام های : BM-21 "Grad BM-21-1 2B17 9P138 "Grad-1 9А51 "Prima 9K132 "Grad-P" BM-21PD A-215 "Grad-M" این راکت انداز هم اکنون در ایران هم کاربرد داره و الان هم در حال تولید هست که در واقع همان نمونه کپی شده ی راکت انداز های BM-11 و BM-21 هستند . در مدل های ایرانی این راکت انداز قادر است که برد هایی بین 20 تا 25 کیلومتر رو مرود هدف قرار بده . راکت انداز HM20 ایران در واقع مدل کپی شده ی BM-21 است که به سیستم اتوماتیک جابجایی مجهز هست . HM23 که در ایران مورد استفاده قرار می گیره قادر است که بیش از 16 راکت رو تا بردی معادل 15 کیلومتر پرتاب کنه . HMxx که همون مدل کپی شده از راکت انداز روسی BM-11 است قادر هست که 16 راکت رو با بردی معادل 20 کیلومتر پرتاب کند . سال ورود به خدمت : 1963 وزن : 13.71 تن طول : 7.35 m عرض : 2.40 m ارتفاع : 3.09 m سرنشینان : 4 نفر کالیبر : 122.4 mm اسب بخار : 180 hp نیروی حرکت : 405 km بدون سوختگیری سرعت : 75 کیلومتر در ساعت کشور های استفاده کننده از این نفربر : آبخازیا ، افغاسنتان ، آنگولا ، ارمنستان ، اذربایجان ، بنگلادش ، بوسنی ، بلاروس ، بلغارستان ، آفریقای جنوبی ، کوبا ، قبرس ، کونگو ، مصر ، فنلاند ، گرجستان ، هند ، ایران عراق ، قزاقستان ، و ........

Astros II MLRS نام یکی از راکت انداز های قدرتمند برزیل ساخت کمپانی Avibrás است که در سال 1983 وارد به خدمت شد و همچنین در جنگ خلیج هم حضور داشته است . این راکت انداز به نمونه های مختلفی تقسیم می شود که می توان از آنها : SS-30 ( کالیبر 127 م م ) SS-40 ( کالیبر 180 م م ) SS-60 ( کالیبر 300 م م ) SS-80 ( کالیبر 300 م م ) را می توان سناخت . ------------------------------------------------------------------- ---------------- SS-30 بردی معادل 9 تا 30 کیلومتر را قادر به هدف گیری است . SS-40 بردی معادل 15-35 km را قادر به هدف گیری است . SS-60 بردی معادل 20-60 km را قادر به هدف گیری است . SS-80 بردی معادل 22-90 km رو قادر به هدف گیری است . چند نمونه از ویژگی های این راکت انداز قدرتمند در این است که به سیستم های پیشرفته راداری و سیستم کنترل آتش مجهز هست و جالب است که بدانید این راکت انداز به یک کالیبر 7.62 هم مجهز هست . این نفربر در اختیار 6 کشور است . این راکت انداز هب دلیل برد مناسب راکت ها و سیستم های راداری قوی و سرعت خوب کاربرد زیادی در ارتش های مختلف دارد . بحرین ، برزیل ، عراق ، مالزی ، قطر ، عربستان صعودی از جمله کشور هایی هستند که از این راکت انداز قدرتمند استفاده می کنند . کشور سازنده : برزیل سال ورود به خدمت : 1983 جنگ ها : جنگ خلیج شرکت سازنده : Avibrás وزن : 10,000kg طول: 7 m عرض : 2.9 m ارتفاع : 2.6 m سرنشینان : 3 نفر اسب بخار : 280 hp نیروی حرکت : 480Kmبدون سوختگیری سرعت : 90 کیلومتر در ساعت

M270 یک راکت انداز پیشرفته ایالات متحده آمریکا است که در سال 1977 طراحی و در سال 1983 رسما به نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا وارد شد . این راکت انداز قدرتمند به 12 نمونه مختلف تقسیممی شود که هر کدام از آنها ویزگی های منحصر به فردی رو در بر می گیرند . یکی از ویژگی های برجسته این راکت انداز در این است که این ماشین قدرتمند قادر است راکت هایی به وزن 300 kg و با برد 70 کیلومتر را پرتاب کند . قابل ذکر است این راکت انداز می تواند راکت هایی با برد 70 تا 30 را حمل کند . این راکت انداز هم اکنون در اختیار 16 کشور هست . این راکت انداز به وسیله شرکت های Lockheed Martin, Diehl BGT Defence ساخته شده است . کشور های سازنده : ایالات متحده آمریکا سال ورود به خدمت : 1983 سال بازنشستگی : 2003 سرنشینان : 3 نفر وزن : 24,756 kg طول : 7.06 m عرض : 2.97 m ارتفاع : 2.57 m سرعت : 64 km در ساعت نیروی حرکت : 480 km بدون سوختگیری اسب بخار : 500 hp تعداد راکت هایی که در این راکت انداز کاربرد دارد : 12 راکت قیمت : $2.3میلیون کشور های استفاده کننده از این راکت انداز : بحرین دانمارک فنلاند مصر آلمان یونان اسرائیل ایتالیا ژاپن هلند نروژ کره جنوبی ترکیه انگلستان ایالات متحده آمریکا نمون های مختلف موشک ها و راکت هایی که در این راکت انداز قابل استفاده هستند : M26 M26A1 M26A2 MGM-140A XM135 M30

این ماشین پر قدرت یک راکت انداز قدرتمند ساخت چکوسلواکی است که به نام RM-70 شهرت دارد . این راکت انداز در 22 ژانویه سال 1972 وارد به خدمت شد که در واقع این راکت انداز نمونه بهینه سازی شده یا مدرنیزه شده ی راکت انداز RM-51 است . این راکت انداز قدرتمند یعنی RM-70 جایگزین راکت انداز Ural-375D شد . این نفربر به سه نمونه : RM-70/85M RM-70 Modular RM-70 شناخته می شود . جالب است که بدایند در حدود 15 تا 19 کشور از این راکت انداز قدرتمند استفاده می کنند . یکی از ویزگی های این راکت انداز در این است که این ماشین قادر است هم وظیفه جنگی و عملیاتی خود را انجام دهد و هم وظیفه نیروی رسانی . در واقع این ماشین هم یک نفربر است و هم یک راکت انداز چراکه قادر است 8 نفر را حمل کند و هم می تواند به کالیبر 122.4 mm تجهیز شود که هم اکنون فقط از این راکت انداز دو کاره فقط به عنوان یک راکت انداز استفاده می شود . وزن : 33.7 تن طول : 8.75 متر عرض : 2.5 متر ارتفاع : 2.7 m سرنشینان در نمونه اولی : 6 نفر میزان سرنشینان در نمونه آخر : 8 نفر کالیبر : 122.4 mm میزان برد راکت ها : 20 km اسب بخار : 250 نیروی حرکت : 400 km بدون سوختگیری سرعت : 85 km در ساعت کشور های استفاده کننده از این راکت انداز دو کاره : آنگولا کونگو اکوادور فنلاند گرج� �تان آلمان اندونزی لبنان لهستان اسلواکی سریلانکا ونزوئلا زامبیا اروگوئه ویتنام چوکوسلواکی آفریقای جنوبی تایوان

این توپ پیشرفته جزو اخرین ساخته های صنایع نظامی روسیه میباشد و دارای تجهیزات پیشرفته و مدرنیست ویکی از خصوصیات ان قابلیت عبور از اب است .در حقیقت شاسی و بدنه زیرین این توپ ( اگر به عکس دقت کنید ) متعلق به نفر بر BMP-3 می باشد که زره ان تا حدودی تقویت شده است . این توپ مجهز به سیستم لود اتوماتیک پنوماتیکی میباشد و گلوله گذاری ان خود کار است . از دیگر خصوصیات ان میتوان به سیستم کنترل اتش پیشرفته ان اشاره کرد . تیرانداز و فرمانده دارای دو پریسکوپ جداگانه هستند . پریسکوپ فرمانده داری تعیین هدف لیزری اتوماتیک است . این سیستم همچنین دارای مکان یاب اتوماتیک و تعیین توپوگرافی منطقه برای تعیین گرای بهتر هدف است . به گفته کارشناسان این توپ 120 میلیمتری دارای قدرتی برابر با توپهای 155 میلیمتری است و طبق ازمایشات و تستهای انجام شده در فاصله 1000 متری قابلیت نفوذ در 650 میلیمتر زره را دارد . همچنین توپ قابلیت شلیک مین را نیز دارد . از دیگر مشخصات ان قابلیت شلیک گلوله های هدایت شونده لیزری "Kitolov-2M" است . از دیگر تجهیزات ان میتوان به مسلسل 7.62 و 12 مقر نارنجک انداز دودزا اشاره کرد . موتور این توپ 12 سیلندر V شکل بوده و 500 اسب قدرت دارد . این توپ کاملا ابی خاکی است و داخل اب بوسیله دو موتور هیدرو جت با سرعت 10 کیلومتر بر ساعت حرکت میکند . مشخصات کامل : پرسنل : 4 نفر کشور سازنده : روسیه تاريخ ورود به خدمت : 2000 وزن : 19.5 تن طول : 7.4 متر عرض : 3.15 متر توپ و کالیبر : 2A80 120-mm rifled gun تسلیحات دیگر : تیربار 7.62 و نارنجک انداز دودزا گردش برجک : 360 درجه حرکت عمودی لوله : منفی 4 تا مثبت 80 در جه سرعت شلیک : 8 تا 10 گلوله در دقیقه تعداد گلوله های حمل شده : 70 وزن گلوله : 17.5 کیلوگرم سرعت گلوله در دهانه لوله : 560 متر بر ثانیه برد : 7.2 کیلومتر مین - 13 کیلومتر گلوله استاندارد قدرت موتور : 500 اسب حداکثر سرعت در خشکی : 70 کیلومتر حداکثر سرعت در اب : 10 کیلومتر برد با یک سوخت گیری : 600 کیلومتر

مقدمه : در دهه 1980 با روی کار آمدن دولت ریگان برنامه ابتکار دفاع استراتژیک (SDI) در دستور کار مقامات نظامی ایالات متحده قرار گرفت برنامه ای که به خاطر شباهت آن با موضوع فیلم سینمایی جنگ ستارگان معروف شد. تفاوت عمده ابتکار دفاع استراتژیک با برنامه پدافند موشکی در این است که عمده فعالیت های پدافندی جنگ ستارگان در فضای خارج از جو و توسط ماهواره ها انجام می گرفت و بر اساس آن ماهواره های مسلح به سلاح لیزری و حتی هسته ای در سراسر فضای اطراف زمین به گردش پرداخته و علاوه بر انهدام موشک های متخاصم خارج شده از جو قادر به هدف قرار دادن اهداف مستقر بر زمین نیز بود. ابتکار دفاع استراتژیک به خاطر هزینه های کلانی که طلب می کرد هیچ گاه از مرحله طرح جلوتر نرفت ولی صرف مطرح شدن آن کافی بود تا مقامات اتحاد شوروی را دچار تزلزل شدید کند و راه را برای فروپاشی بلوک شرق هموار سازد. با وقوع 11 سپتامبر دوره ای جدید در طرح پدافند موشکی آمریکا آغاز شد. جورج دبیلیو بوش به چند اقدام در این زمینه دست زد نخست اینکه از کنگره 8/3 میلیار دلار بودجه برای پدافند موشکی در سال 2002 درخواست کرد در حالی که بودجه سال 2001 برای این کار 2/1 میلیار دلار بود دوم اینکه برنامه پدافند موشکی را به جای پدافند موشکی در صحنه (TMD) مطرح کرد. شایان ذکر است این برنامه پدافند موشکی بر خلاف قبلی پدافندی چند لایه است و بالاخره اینکه آمریکا را از معاهده موشک های ضد بالستیک (ABM) خارج کرد. جزئیات طرح : در این پدافند موشکی سه لایه پدافندی منظور شده است که عبارتند از پدافند مرحله پرتاب(Boost Phase) ، پدافند لایه میانی(Midcourse) و پدافند مرحله نهایی (Terminal phase) در پدافند مرحله پرتاب سامانه پدافندی اعم از رادار یا موشک رهگیر در نزدیکی خاک دشمن مستقر می شوند تا در فاصله کوتاهی پس از پرتاب موشک بالستیک دشمن آن را پیش از ورود به جو کشف رهگیری و منهدم کنند. نمودار شماتیک طرح دفاع موشکی آمریکا در صورت موفقیت آمیز بودن این عملیات موشک مهاجم یا در آسمان منهدم می شود یا اینکه به زمین سقوط می کند و احیانا در همان جا منفجر می شود با وجود این کارایی این پدافند به ویژه در برابر کشورهایی با وسعت و عمق استراتژیک زیاد نظیر روسیه چین هند و ایران بسیار محدود است و تنها در مورد کشورهایی کوچک نظیر کره شمالی می تواند موثر واقع شود. از این رو آمریکا با استقرار ناوهای مجهز به رادار باند X و موشک های رهگیر در دریای ژاپن و در نزدیکی کره شمالی قادر است به مقابله با پرتاب موشکهای بالستیک این کشور بپردازد. در پدافند مرحله میانی ساماه پدافندی در نقطه ای در مسیر احتمالی پرواز موشک های مهاجم دشمن در خارج از خاک ایالات متحده (نظیر آنچه قرار است در لهستان و جمهوری چک اتقاق بیافتد) مستقر می شود در این مرحله موشک مهاجم که جو خارج شده و در مسیر رسیدن به هدف تعیین شده است توسط رادار باند X مستقر در زمین کشف و توسط موشک های رهگیر مورد هدف قرار می گیرد در این مرحله می توان از ماهواره های مجهز به موشک رهگیر یا سلاح لیزری یا حتی هواپیماهای بلند پرواز نیز برای هدف قرار دادن موشک مهاجم استفاده کرد. مهمترین ایراد این نوع پدافند این است که ممکن است موشک مهاجم بدون اینکه به طور کامل در خارج از جو منهدم شده باشد در سرزمین کشورهای دوست سرنگون شود و به آنجا آسییب برساند. در حال حاضر ایالات متحده سامانه هایی از این دست را در آلاسکا گرینلند بریتانیا و ژاپن مستقر کرده است و تا سال 2013 استقرار سامانه پدافندی این کشور در لهستان و جمهوری چک نیز خاتمه می یابد. بالاخره در پدافند مرحله نهایی سامانه پدافندی مورد نظر در خاک ایالات متحده و در مناطق حساس و مورد هدف این کشور مستقر می شود تا پس از ورود آخرین بخش از موشک مهاجم به جو زمین و قبل از اصابت کلاهک های آن به اهداف تعیین شده آنها را کشف رهگیری و منهدم کند. پدافند در این مرحله به مراتب دشوارتر از مراحل قبلی است زیرا احتمال هدف قرار نگرفتن تعدادی از کلاهک های پرتاب شده از یک موشک بالستیک دارای چند کلاهک زیاد است به ویژه آنکه در این گونه از موشک ها تعدادی از کلاهک ها فریب دهنده و بعضی واقعی اند. پدافند چند لایه موشکی دارای 2 عنصر اصلی رادار باند X و موشک رهگیر است. اگر چه گفته شد عناصر دیگری همچون ماهواره ها سنسورها و هواپیماهای بلند پرواز نیز می توانند در تامین داده ها و همچنین هدف قرار دادن موشک بالستیک مهاجم به سامانه پدافند موشکی کمک کنند. ماهواره های مستقر در فضا می توانند علایم اولیه از پرتاب موشک بالستیک مهاجم را دریافت و مخابره کنند. رادار FBX-T یا رادار متحرک باند X مستقر در پایگاه مقدم در مسیر میانی پروازی ، موشک مهاجم را کشف و رهگیری می کند و در این کار در صورت امکان از داده های حسگر Aegis ناوهای نیروی دریایی مستقر در نزدیکی سواحل کشور مهاجم سود می جوید. رادار SBX-1 یا رادار دریا پایه باند X در طول مسیر حرکت موشک مهاجم می تواند آن را کشف و رهگیری کند و سرانجام در هر یک از این مراحل موشک رهگیر با اصابت مستقیم به هدف آن را منهدم می کنند. رادار باند X که قرار است در سرزمین اشغالی فلسطین و همچنین در لهستان مستقر شود از نوع رادار FBX-T است که راداری متحرک دارد. ساخت این رادار یکی از بخش های اصلی برنامه کمپانی ریتیان در زمینه پدافند موشکی است. این نوع رادار برای گسترش نقش رادار در سامانه پدافند موشکی بالستیک طراحی شده است و عنصری مهم در استراتژی چند لایه محسوب می شود. از جمله قابلیت های رادار FBX-T برخورداری از بسته های نرم افزاری کارآمدی است که از جمله آنها می توان به بسته نرم افزاری (CR-1) و (CR-2) اشاره کرد. بسته نرم افزاری (CR-1) این رادار را قادر به ارسال پیام های پیچیده و همچنین ایجاد ارتباط با مدیریت جنگ در سامانه پدافند موشک بالستیک موسوم به C2BMC (ارتباط فرماندهی و کنترل مدیریت جنگ) می کند. این نرم افزار قابلیت های مراقبت و جستجوی سریع در مسیر هدف را فراهم آورده است و مقابله سریع با تهدید را میسر می کند دیگر بسته مهم نرم افزاری رادار FBX-T موسوم به (CR-2) است که به این رادار قابلیت جستجو ردیابی و پردازش الگوریتم های اضافی می بخشد. رادار باند X از پرتوهای ارتعاشی برای ردیابی موشک های بالستیک استفاده می کند. باند فرکانس این نوع رادار 8-12 مگا هرتز است و وضوح دید بالایی دارد به گونه ای که قادر به ردیابی حرکت یک شی به اندازه پرتقال از فاصله 2900 مایلی (4700کیلومتری) است. ایالات متحده هدف عمده از استقرار سامانه های پدافند موشکی در سراسر جهان را مقابله با تهدیدات موشکی کشورهای به اصطلاح سرکش عنوان کرد در حالی که روسیه برداشت متفاوتی از این تلاش ها دارد از نظر روسیه توسعه فعالیتهای ناتو به فراتر از مرزهای اروپایی آن گسترش این پیمان به سراسر خاک اروپا و تلاش آن برای عضوگیری از میان کشورهای جدا شده از شوروی سابق نظیر کشورهای بالتیک اوکراین و اخیرا گرجستان تماما در جهت به محاصره در آوردن و کنترل تحرکات نظامی این کشور است. کارشناسان نظامی نیز بر خلاف ادعای آمریکا که هدف از استقرار رادار باند X در سرزمین اشغالی را کمک به ایجاد صلح میان اعراب و رژیم صهیونیستی عنوان می کند آن را تقویت توان پدافندی این رژیم در برابر تهدیدات موشکی ایران می دانند.

ADATS يك سيستم دفاع هوايي ارتفاع و برد كوتاه (SHORAD) است كه قابليت درگيري با اهداف هوايي و زميني را داراست. اين سيستم توسط شركت اورليكن سوئيس (كه اكنون عضوي از راين متال آلمان است) با همكاري شعبه كانادايي خود طراحي و ساخته شد و هم اكنون به عنوان بخشي از سيستم دفاع هوايي كوتاه برد كانادا در خدمت ميباشد. اولين نمونه از اين سيستم در سال 1988 ساخته شد و تا سال 1994 ارتش كانادا توانست 36 نمونه ديگر را در اختيار بگيرد اين سيستم موشكي قابل نصب روي طيف گسترده اي از زره پوش ها مثل M113 و M 3 ميباشد و همچنين ميتوان از آن به عنوان يك سيستم دفاعي ساكن بهره برد كه اين كار توسط ارتش تايلند انجام گرفته و نيروي هوايي اين كشور از اين سيستم بصورت ساكن و نصب شده روي زمين استفاده ميكند و آنها را با سيستم كنترل اتش اسكاي گارد (Skygaurd) لينك كرده است. در ارتش كانادا هم در واحدهاي دفاع هوايي كوتاه برد (CF LLADS) از اين سيستم موشكي بر روي شاسي زره پوش هاي M113 استفاده ميشود. پروژه خودرو چند منظوره (MMEV) در سپتامبر 2005 كانادا قصد خود مبني بر طراحي و توسعه 33 خودرو MMEV بر پايه سيستم ADATS را اعلام كرد. قرار بود تا اين خودرو ها قابليت دفاع هوايي و همين طور عمليات ضد تانك را به صورت همزمان داشته باشند و با اهدافي مثل خودروهاي زرهي و استحكامات دشمن به خوبي اهداف هوايي از قبيل انواع پرنده هاي بدون سرنشين و سرنشين دار و همچنين موشك هاي كروز درگير شوند و قرار بود تا اين خودرو ها با همكاري شركت هاي راين متال كانادا و سيستم هاي دفاعي R&D اين كشور ساخته شوند. قرار بود تا اين خودرو ها بر پايه برجك سيستم ADATS كه قبلا ساخته شده بودند و روي شاسي زره پوشهاي LAV III ارتش كانادا نصب بودند ساخته شوند و نيز مي بايست به همان خوبي كه قابليت شليك موشك هاي ضد هوايي را داشتند اقدام به شليك موشك هاي ضد زره بلند برد و موشك هاي خارج از خط ديد (none-line-of-sight) ميكردند اما بنا به دلايلي در نوامبر سال 2006 ارتش كانادا اين پروژه را كنسل اعلام كرد. فرماندهي و كنترل اما ADATS به صورت شبكه اي هم ميتواند مورد استفاده قرار گيرد كه در اين صورت شبكه قادر است تا هدايت حداكثر 6 تير موشك را در فاصله اي معادل 20 كيلومتر بر عهده بگيرد و در ضمن هريك از سيستم ها ميتواند در نقش كنترل كننده عمليات ظاهر شود يا اينكه آنها را با نزديك ترين واحد فرماندهي لينك كرد. اين سيستم تبادل اطلاعات همزمان كه به صورت كاملا خودكار عمل ميكند شامل اطلاعات كنترل هوايي ، كنترل فرمان سلاح ، كنترل فرمان آتش به همراه اطلاعاتي مثل شناسايي اهداف ، وضعيت سيستم ، موقعيت خودرو حامل سيستم ، اولويت تهديدات ، وضعيت درگيري و وضعيت سلاح ها ميباشد. لازم به ذكر است كه 6 واحد از اين سيستم ميتواند با 48 هدف اعم از زميني و هوايي درگير شود. موشك هاي ADATS اين موشك ها قابليت درگيري با انواع تهديدات ارتفاع پايين حتي هليكوپترهاي تهاجمي كه در ارتفاع بسيار پايين پرواز ميكنند يا ساكن هستند (تا از تيررس ساير تجهيزات پدافندي مصون بمانند) را دارند و برد آنها به 10 كيلومتر ميرسد. اين موشك ها از نوع هدايت ليزري بوده و شبكه هدايت ليزري آنها به صورت ديجيتال به صورت رمزي در مي آيد تا دقت و اطمينان پذيري انها افزايش يافته و در مقابل اخلالگر هاي مختلف آسيبي نبينند. موشك هاي سيستم ADATS از يك موتور راكتي سوخت جامد بهره ميبرند كه بدون دود بوده و به آنها قابليت رسيدن به سرعتي بيش از 3 ماخ را ميدهد و همچنين اين موشك ها ميتوانند تا 60 جي فشار را تحمل كنند. فيوز آنها نيز از نوع ليزري است و كلاهك 12 كيلويي خرج گود - تركش شونده آنها قابليت نفوذ در 900 ميلي متر زره را دارد. سيستم نظارت و كنترل آتش سيستم هاي الكترو اپتيك ADATS كه وظيفه تعقيب اهداف و هدايت موشك را بر عهده دارند به وسيله شركت لاكهيد مارتين آمريكا طراحي و ساخته شده اند و سيستم كنترل آتش آن نمونه ارتقا يافته TADS/PNVS است كه در هليكوپتر تهاجمي آپاچي مورد استفاده قرار ميگيرد. سيستم جلونگر فروسرخ(FLIR) آن نيز بر پايه سيستم هاي مشابه آمريكايي طراحي شده و قابليت استفاده در تمامي شرايط جوي را دارد. ساير سيستم ها شامل دوربين تلويزيوني فروسرخ فاصله نزديك براي استفاده در روز و سيستم ليزر دي اكسيد كربن براي هدايت موشك و سيستم ليزر Neodinium YaG براي فاصله يابي ميشود. همينطور سيستم ADATS از يك رادار پالس داپلر باند X براي شناسايي و هدفگيري اهداف استفاده ميكند كه اين رادار اين اجازه را به سيستم ميدهد تا عملكردي خدوكار داشته باشد و به وسيله شبكه براي ساير سيستمهايي كه رادارشان فعال نيست هدفيابي كند. اين رادار قابليت شناسايي تا 20 هدف را در حالت track-while-scan دارد و از ديگر قابليت هاي آن ميتوان به حالت جستجو در حال حركت (search-on-the move) و برنامه ريزي جستجوي منطقه اي (sector search programming) اشاره كرد. برد اين رادار چيزي معادل 20 كيلومتر تا ارتفاع 8600 متري ميباشد. مراحل درگيري در اين سيستم دفاعي مراحل درگيري از آغاز هدف يابي تا شليك موشك تنها 5 ثانيه به طول مي انجامد. درگيري با هدف با هدف يابي به وسيله رادار و چرخش برجك به سمت هدف و استفاده از سيستم هاي جلونگر فروسرخ و هدايت تلويزيوني آغاز ميشود به اين صورت كه پس از هدف يابي و نشانه گيري توسط سيستم هاي جلونگر فروسرخ و تلويزيوني نوبت به شليك موشك ميرسد و همان طور كه قبلا گفته شد موشك شليك شده به كمك پرتو هاي ليزر مسير خود را تا هدف دنبال خواهد كرد و در صورت نياز به شليك موشك بعدي اين امر تنها 2 ثانيه پس از شليك اول ميسر خواهد بود. مشخصات فني موشك : طول: 2.05 متر قطر: 15.2 سانتي متر وزن: 51 كيلوگرم پيشرانه: يك موتور راكتي سوخت جامد بدون دود از نوع Hercules سرعت: بيش از 3 ماخ كلاهك: از نوع دو منظوره تركش شوند/خرج گود وزن كلاهك: 12 كيلوگرم سقف پروازي: 7000 متر برد: 10 كيلومتر مشخصات فني شاسي حامل سيستم (M113 A2): خدمه: 3 نفر(راننده،فرمانده،متصدي سيستم) وزن: 15.8 تن سرعت: 58 كيلومتر بر ساعت برد: 400 كيلومتر تسليحات: 8 موشك به ازاي هر سيستم

موشک بومی سازی شده HQ-12 هم اینک در خدمت نیروی هوایی ارتش خلق چین قرار دارد و بر اساس گزارشات وزارت دفاع آمریکا ( پنتاگون) حدود 60 واحد آتشبار آن در حال سرویس دهی می باشند. سامانه دفاعی مذکور که برای جایگزینی HQ-2 در نظر گرفته شده، از تنوع بالایی در محصولات برخوردار است تا جایی که منابع نظامی برای آن پرتاب کننده ریلی استاتیکِ به ارث رسیده از طراحی HQ-2 ، پرتاب کننده متحرک ریلی6*6 TEL (حامل، برپا کننده، سکوی پرتاب) مشابه طرح سلف خویش و پرتاب کننده جاده نورد مشابه سامانه پاتریوت را برشمرده اند. طرح کلی موشک سوخت جامد تک مرحله ای KS-1 با همتای غربی RIM-66 SM-1/2 خویش مشابهت هایی داشته اما از بالچه های مثلثی با عرض کمتر (بیشتر مشابه موشک هاوک) استفاده می کند. کارایی موشک فوق را در حدود برد نهایی 50 کیلومتر ، حداکثر ارتفاع 24 کیلومتر و ضریب بار 20 برابر شتاب جاذبه زمین برای درگیری با اهدافی با شتاب 4 تا 5 برابر جاذبه زمین برشمرده اند. نزدیکترین همتای آمریکایی موشک مذکور –همانطور که اشاره شد- موشک RIM-66 سری SM-1 و SM-2 می باشد. کارایی موشک مذکور در حد وسط دو همتای غربی خویش قرار گرفته اما در زمان شلیک حدود 40 درصد سنگینتر و 20 درصد بزرگتر از آنهاست. بنا به ادعای منابع چینی نمونه های اولیه KS-1 از رادار HQ-2 بهره می گرفتند، تا زمانی که از رادار درگیری آرایه فازی H-200 به عنوان رادار اصلی سامانه KS-1A پرده برداری شد. این رادار آرایه فازی در جزئیات با رادار آمریکایی MPQ-53 موشک پاتریوت و رادارهای روسی سری 30N6E قابل رقابت بوده و در دو حالت استاتیک با امکان نصب و جابجایی و یا کاملاً متحرک سوار بر یک خودرو 6*6 مورد استفاده قرار می گیرد. مقاومت بالا در برابر اختلال سازی دشمن (Jaming)، از خصوصیات رادارهای آرایه فازی است که منابع چینی بر وجود این نقطه قوت در سامانه مذکور تأکید فراوان دارند.سیر تحول سامـــانه HQ-12 به وضوح رد پای پیشرفت چین در ساخت موشکهای زمین به هوای پیشرفته را به نمایش می گذارد. از صادرات آن اطلاعی در دست نیست. اما مالزی به داشتن آن ابراز تمایل کرده است. هر واحد آتشبار HQ-12 شامل اجزاء زیر می باشد: یک رادار آرایه فازی H-200 چهار خودروی حامل موشک که هر کدام 2 موشک را حمل می نمایند 24 عدد موشک و سایر تجهیزات ضروری سایر اطلاعات تکمیلی: طول: 5.6 متر قطر: 0.4 متر فاصله دو نوک بال: 1.2 متر وزن شلیک: 900 کیلوگرم ارتفاع عملیاتی : از 500 متر تا 25 کیلومتر برد عملیاتی: از 5 تا 50 کیلومتر حداکثر سرعت: 1200 متر بر ثانیه حداکثر توان تحمل جی : 20 برابر هدایت: راداری وزن سرجنگی: 100 کیلوگرم ترکش شونده با فیوز مجاورتی رادیویی درصد اطمینان با یک شلیک: -- نکته تکمیلی که در مورد این موشک به ذهنم می رسه اینه که حداقل برد درگیری اون خیلی زیاد و نامعقول هست(500 متر) که اصلاً برای درگیری در خطوط مقدم و جایی که هجوم در ارتفاع پایین صورت می گیره مناسب نیست. همچنین قدرت درگیری با اهدافی که بیش از 5 جی مانور داشته باشند رو نداره و این یعنی خلبان دشمن می تونه با یک مانور 6 تا 9 جی لحظه ای در زمان مناسب خودش رو از دست این موشک نجات بده. (همون بلایی که خلبانان اف 4 ما در زمان جنگ به سر پدافند های سام 2و3و6 و رولند عراقی می آوردند.) البته از نکات مثبت اون میشه به رادار آرایه فازی ، قدرت زیاد سر جنگی، تحرک بالای خودرو و امکان استفاده از رادار در حالت حرکت اشاره کرد. در مجموع به نظر میرسه در مقایسه اجمالی بین این سیستم و سیستم پدافند شاهین(هاوک بهبود یافته) نمره برتر از لحاظ مانور موشک و حداقل ارتفاع درگیری به شاهین و نمره برتر از لحاظ قابلیت تحرک و مرگ آوری سر جنگی، به HQ-12 داده شود. ضمن اینکه حداکثر برد شاهین 40 کیلومتر و حداکثر ارتفاع درگیری دو موشک یکسان می باشد(24 کیلومتر) اما وزن شاهین 600 کیلو و وزن این موشک 900 کیلو(50 درصد سنگینتر از شاهین) است. شاهین از لانچر کششی سه تایی و موشک چینی از لانچر خود کششی 2 تایی شلیک می شوند. در مجموع به نظر بنده سرمایه گذاری داخلی بر روی تولید بیشتر شاهین بهتر و معقول تر است.

موشك SA-6 SA-6 موشكي است زمين پايه ، برد متوسط ، با پيشران از نوع رامجت ، مخصوص دفاع از صحنه ي عمليات و محصول كشور روسيه. توسعه ي اين موشك كه در روسيه با علامت «ZRK-SD KUB» نشان داده مي شود ، در سال 1959 در شعبه ي شماره ي 134 دفتر طراحي تروپف در كارخانجات توشينكو شروع گرديد. هدف از توسعه ي اين موشك به كارگيري آن به جاي توپ 57 م.م. روسي كه با رادار هدايت مي شود و در نيروي زميني به خدمت گرفته شده است ، بود. بنا به دلايلي توسعه اين موشك در اوايل دهه ي 1960 به تعويق افتاد. يكي از دلايل تأخير كه به دنبال واگذاري پروژه در سال 1959 اتفاق افتاد مشاركت دفتر مسئول طراحي SA-6 براي كپي سازي موشك سايدويندر (AIM-9B) آمريكا با چيني ها بود. اگرچه دولتمردان روسيه طي يك نمايش قدرت در نوامبر 1917 اين موشك را در معرض ديد عموم قرار داد و واحدهايي را براي به كارگيري سيستم در همين سال سازماندهي نمود ، معهذا بنا به دلايلي استفاده ي عملي از اين سيستم باز هم با تأخير مواجه شد. «گين فول-Gain Full» نام ناتوي اين موشك است و وزارت دفاع آمريكا كد SA-6 را براي اين موشك انتخاب نموده است. بعضي از سرويسهاي نظامي اين موشك را با نام «كوادرات-Quadrant» مي شناسند كه احتمالا اشاره به نام صادراتي SA-6 بوده و يا مربوط به خود موشك 9M9 از مجموعه سيستم SA-6 مي باشد. براي اولين بار اين موشك در يك عمليات واقعي در سال 1973 در درگيري اعراب و اسرائيل در خدمت نيروهاي مصري و سوريه ملاحضه گرديد. نيروي هوايي اسرائيل در اين جنگ بزودي به آسيب پذيري رادار درگير شونده يا كنترل آتش سيستم پي برد و دريافت سيستم مذكور در مقابل ECCM قابل اشباع مي باشد. فرماندهي پدافند هوايي روسيه در آن زمان موشك دفاع هوايي جديدي به نام «رامب-ZRK Rumb» در اختيار داشتند كه اين مشكل را با افزودن رادار درگيري در تريلر سكوي پرتاب(TELAR) مرتفع نموده بودند. با توجه به تجربيات حاصله از ضعف سيستم SA-6 و نيز چگونگي رفع اين مشكل در سيستم SA-8 بعدها سيستم دفاع هوايي «گادفلاي-Gud fly» يا SA-11 در سال 1982 با قابليت هاي قابل ملاحضه ارائه شد. (رادار استرايت فلاش و موشك هاي سامانه ي اس-اي-6) هر خودروي TELAR در سيستم جديد داراي رادار بود و رعايت اصل تمركززدايي راداري توأم با امكان گسترش اين خودروها در حوزه ي پدافندي ، آثار جنگ الكترونيك را به طور چشمگيري كاهش مي داد. روشي را نيز كه مسئولان پروژه ها بعدها براي بهسازي سيستم SA-6 در سال 1976 ارائه نمودند بر روال فوق مبتني بود. محصول نهايي اين بهسازي به ارائه مدل B سام6(SA-6) يا «گين فول1» انجاميد. در اين مدل موشكهاي SA-6 همراه با خودروهاي TELAR استفاده مي شد و بعدها غربي ها براي اولين بار اين تغييرات را در جنگ 1979-در پايان اشغال افغانستان- به وضوح ملاحضه نمودند. شواهد موجود حاكي است كه فرماندهي پدافند هوايي روسيه تا اواسط دهه ي 1980- كه سال ورود موشك SA-11 به خدمت نيروهاي مسلح بود- از مدل B اين سيستم در تركيب سيستم هاي دفاع هوايي استفاده مي نمود. در طول عمر خدمتي 9 مدل از اين موشك ها با كدهاي روسي 3M9 , 9M9, 9M9M,M1,M2,M3,M3Aو 9M336 كه ناتو علايمي را براي اين موشك ها تعيين نكرده وارد خدمت شده اند. در سال 1996 شركت « ويمپل » اطلاعاتي از مدل جديد 9M9M3 را ارائه داد. طبق اطلاعات ارائه شده موشك مذكور به عنوان هدف استفاده شده و كد جديدي(3M20M3) براي آن انتخاب شده است. از اين نظر كه SA-6 داراي چهار مدخل لوله اي طولاني ورود هوا در بخش ميانه و مابين سطوح كنترل آيروديناميك براي پيشران رامجت است ، در مقايسه با ديگر موشك هاي دفاع هوايي شوروي داراي ظاهر متفاوتي مي باشد. چهار باله متحرك ذوزنقه اي شكل متمايل به عقب جهت كنترل موشك حول محورهاي طولي و عرضي در وسط بدنه ي و براي حركات سمتي و ارتفاع و نيز چهار باله مجهز به شهپر در بخش بوستر و در امتداد باله هاي جلويي مخصوص دوراني سطوح كنترل موشك را تشكيل مي دهند. طول موشك 5.8 متر ، قطر آن 34 سانتي متر و وزن آن 600 ك.گ. است كه 59 ك.گ. آن مربوط به سرجنگي حاوي مواد منفجره ي شديد(HE) مي باشد. عقبه موشك حاوي يك فرستنده راديويي در باند E است كه با رادار ردياب در ارتباط مي باشدو باعث مي شود رادار ردياب با دريافت اطلاعات لازم از موشك بتواند در طول مسير ان را رديابي نمايد. هدايت موشك توسط رادار ردگير با موج پيوسته(CW) با نام «استرايت فلاش-Straight Flush» انجتم مي گيرد. رادار مذكور با تابان سازي هدف و تحليل اطلاعات مربوط به مسير و موقعيت آن و نيز ارسال اطلاعات لازم به موشك باعث رهگيري هدف به وسيله آن ميگردد. هدايت موشك در ابتداي مسير به صورت دستوري راديويي و در بخش نهايي به صورت راداري نيمه فعال مي باشد. آنتن هاي دريافت كننده فرامين راديويي در ضلع باله هاي عقبي قرار دارد. به منظور ادامه عمليات در شرايطي كه جنگ الكترونيك شديد در فضا حاكم باشد هدايت تلويزيوني نيز براي SA-6 پيش بيني شده است. مدلهاي اوليه فاقد آنتن تلويزيوني و داراي نوعي آنتن (Interferometer Antena) هستند كه احتمالا آنتن هاي مزبور پيش از اينكه مربوط به هدايت موشك باشد با فيوز تقربي آن در ارتباط مي باشد. علاوه بر آن يك جست و جو كننده ي تراز شده نيز در دماغه موشك تعبيه شده است. پيشران موشك تركيبي از بوستر سوخت جامد و موتور اصلي از نوع رامجت است. پرتاب اوليه به وسيله ي بوستر سوخت جامد انجام و پس از طي 4.5 ثانيه(زمان نوليد نيرو به وسيله ي بوستر) و رسيدن موشك به سرعت 1.5 ماخ ، نازل بوستر جدا شده و همزمان درپوش هاي چهار مدخل ورودي هوا بازشده و موتور اصلي رامجت فعال مي گردد. سيستم كامل SA-6 يا كاب روسي شامل تريلر كششي 2p25 حامل سه سكوي موشك ، خودروي بارگيري مجدد 2T7M سه فروندي باكد و خودروي حامل رادار ردياب يا درگير استرايت فلاش(1S91) مي باشد. خودرو لانچر سه فروندي كششي 7.4 متر طول ، 3.2 متر ارتفاع و 1400 ك.گ. وزن دارد. هر هنگ SA-6 شامل يك خودرو HQ رادار اخطار اوليه ارتفاع ياب و يا آتشبار SA-6 مي باشد. هر آتشبار خود داراي يك رادار ردياب استرايت فلاش است. رادارهاي متعدد كاوش اخطار اوليه «اسكور بورد آ-Score board A» ، «فلت فيس-Flat Face» ،«اسپون رست-Spoon rest»و رادار ارتفاع ياب «تين اسكين-Thin Skin» مي تواند با مجموعه به كار گرفته شود. آنتن پارابوليك مخصوص ارتفاع 1ايين نيز براي سيستم پيش بيني شده كه مي تواند يك هواپيماي جنگنده ي معمولي نظير اف-4 را در شعاع 55 ك.م. كشف نمايد. حداقل برد مؤثر موشك سه ك.م. ، حداكثر برد مؤثر آن 25 ك.م.، حداقل ارتفاع عملياتي آن 25 متر و حداكثر سقف درگيري آن 15000 متر مي باشد. در يك درگيري فرضي ابتدا هدف توسط رادار اخطار اوليه- كه بر روي وسط يك خودرو مستقر در باند A فعال است-مشخص مي شود. با نزديك شدن هدف به سايت ، اطلاعات مربوط به سمت آن به رادار استرايت فلاش منتقل مي گردد. همزمان ارتفاع هدف نيز توسط رادار تين اسكين در اختيار رادار كنترل آتش قرار مي گيرد. نهايتا با قفل شدن رادار كنترل آتش بر روي هدف مي توان يك يا حداكثر سه موشك به صورت همزمان به سمت هدف شليك نمود. مدل اوليه موشك SA-6 در سال 1970 و مدل بهسازي شده آن با نام SA-6B در سال 1979 به خدمت گرفته شد. به كارگيري موشك تا دهه 1980 با توليد ساليانه ي 800 فروند ادامه داشت. بنابر گزارشها در سال 1992 ، 850 سكوي موشك SA-6 در خدمت پدافند هوايي روسيه بوده است. اين موشك در جنگ 1973 اعراب و اسرائيل مورد استفاده قرار گرفت. نتايج به كارگيري آن در روزهاي اوليه جنگ عليه هواپيماهاي اسرائيلي ثابت نمود كه اين موشك يك سلاح موثر است ولي بعدها اسرائيل با ECCM توانست سيستم هاي SA-6 را منحرف نمايد. همچنين در بحران 1982 لبنان و نيز دريري با آنگولا از SA-6 استفاده شد و برابر گزارشها حداقل 5 فروند هواپيماي حريف توسط اين سيستم سرنگون گرديد. كشورهاي روسيه ،آلمان ،آنگولا ،الجزاير ،اتيوپي ، بلغارستان ، تانزانيا ، چك و اسلواكي سابق ، روماني ، سومالي ، سوريه ، عراق ، كويت ، كوبا ، گينه بيسائو ، ليبي ، لهستان ، مجارستان ، موزامبيك ، مصر ، ويتنام ، هند ، يمن و يوگسلاوي سابق داراي اين سيستم مي باشند. مشخصات موشك : طول : 5.8 متر قطر بدنه : 0.34 متر وزن : 600 ك.گ. سرجنگي : تركشي حاوي 59 ك.گ. HE هدايت : دستوري+نيمه فعال راداري پيشران : رامجت برد : 25 ك.م.

مراحل طراحي، ساخت و توليد اين شناورها به دست تواناي متخصصين افتخارآفرين وزارت دفاع در صنايع دريايي وزارت دفاع صورت گرفته است. شناور فوق سريع باور با سرعتي بالغ بر ۱۴۰ كيلومتر بر ساعت از بهترين انواع شناور هاي شناسايي به شمار مي رود . اين شناور تندرو ، مسلح به موشك هاي پيشرفته ضد اهداف سطحي و هوايي با قابليت قفل و رهگيري اهداف مي باشد . معمولا اكثر شناورهاي تند رو با افزايش سرعت و به طبع آن كم شدن اصطكاك با آب نمي توانند تعادل خود را حفظ نمايند و سرعت آنها از ۷۰ كيلومتر به بالا به منزله واژگوني و انحراف شديد خواهد شد ، اما در طراحي شناور باور طراحي بسيار مطلوب و مناسبي به عمل آمده است ، به طوري كه با افزايش سرعت جلوي شناور ديگر به اصطلاح بالا و پايين نمي پرد . ضمن اينكه اين شناور بر خلاف شناورهاي ديگر قابليت شليك موشك در حالت حركت را دارا مي باشد كه اين امر به توان رزمي آن افزوده است . اين شناور قابليت حمل ۲۸ نفر نيرو را داراست . استفاده از سيستم هاي راداري پيشرفته و سيستم هاي هشدار هواشناسي ، تجهيز به دستگاه هاي مين كار ، تجهيزات غواصي ، و شيشه هاي دو جداره ضد گلوله و جداره هاي ۳ لايه با آلياژ هاي مقاوم و سبك از ديگر ويژگي هاي اين شناور رزمي مي باشد . تا كنون ۷۴ فروند از اين شناورها تحويل نيروهاي مسلح شده است . توليد اين شناور در دستور كار وزارت دفاع قرار دارد.

طراحی ناو فوق در ادامه و بهینه سازی ناو LSD 41 Whidbey Island Class انجام گرفت . این ناو نیز مانند کلاس قبلی برای حمل تجهیزات ، نفرات و دیگر وسایل مورد نیاز برای پشتیبانی نیروهای ساحلی و دریایی به کار گرفته می شود . تنها فرق اصلی بین این دو کلاس کوتاه تر شدن عرشه کشتی در مدل جدید و تطبیق بیشتر با تجهیزات و بهبود فضای مفید کارگوی این ناو است . این ناو در کلاس LITORAL قرار میگیرد که قادر به پیاده کردن نیرو در ساحل و حمل تفنگداران و خودروهای ابی خاکی است . همچنین وظیفه دیگر این کشتی تعمیر و ساپورت خودروهای سبک زرهی و نظامی است که برای این کار تجهیزات و وسایل مورد نیاز در ناو موجود می باشد . درب کارگوی کشتی از نوع مفصلی است که کاملا در برابر نفوذ آب مقاوم می باشد و در پاشنه ی انتهایی کشتی قرار دارد که قادر است حتی در حالت کاملا شناور بر روی اب باز شده و راه را برای ورود یا خروج قایقها و هاورکرافتها به سمت اب فراهم کند . ( به شکل رجوع کنید ) بالا و پایین شدن درب کارگو بوسیله بازوهای هیدرولیکی انجام میشود و باز شدن و امادگی برای انتقال نیرو در آن حدودا 5 دقیقه زمان می برد . مفاصل درب در پایین قرار دارند و درب به سمت پایین باز می شود و در حالت باز توانایی نگهداری دو تانک m-60a1 یا یک تانک m1a2 می باشد اما در هنگام پیاده نمودن نیرو در ساحل ، کشتی احتیاج به 1تا 6 اینچ ماسه برای زیر درب دارد تا فشار زیادی هنگام تخلیه به آن وارد نشود .بر روی ناو نیز دو نقطه برای فرود هلیکپترهای CH-53E وجود دارد که برای فرود و برخاست از انها استفاده می کنند . مدل اول این ناو که LSD-41 نام داشت در ماه می سال 1983 ساخته شد . در پی ساخت و رضایت نیروی دریایی از این کلاس با موافقت نیروی دریایی ایالات متحده طرح جدید LSD-49 تصویب و به مرحله ساخت رسید . این طرح در ابتدا بودجه ای معادل 324 میلیون دلار در سال 1987 را به خود اختصاص داد تا در ژانویه ی سال 1995 رسما اولین فروند پس از تست های اولیه به نیروی دریایی واگذار شد و تا کنون نیز 4 فروند از این کلاس ساخته شده است که اسم اولین فروند را HARPERS FERRY گذاشتند و به این نام معروف شده است . ] مشخصات کامل مدل : LSD-49 Harpers Ferry class ساخت ایالات متحده امریکا تاریخ به اب اندازی : 1994 هزینه سالانه : 20 میلیون دلار سرعت : 20 گره پرسنل : 352 نفر موتورها : 4 موتور هریک دارای 16 سیلند از نوع دیزلی به قدرت 33000 اسب بخار متصل به دو پره ابعاد : طول : 186 متر عرض : 25.6 متر ارتفاع : 53.9 متر در بلند ترین نقطه ابخور : 6.6 متر در حالت کاملا پر وزن در حالت خالی : 11547 تن وزن کاملا پر : 16400 تن تجهیزات و نفرات قابل حمل : 504 تفنگدار دریایی به علاوه ی 2 فروند Landing Craft ( هاور کرافت ) یا 4 فروند LCM-8 Landing Craf ( نوعی قایق برای حمل نیرو ) یا 9 فروند LCM-6 Landing Craf ( نوعی قایق برای حمل نیرو ) یا 15 فروند AAV Amphibious ( نوعی نفر بر ابی خاکی ) تسلیحات : 6 مقر MK36 Super Rapid Blooming Outboard Chaff (SRBOC) نوعی راکت لانچر 6 قبضه تیربار کالیبر 50 2 قبضه تیربار سنگین 25 میلیمتری 2 مقر MK 15 MOD 12 BK فالانکس

امفیبیوسها یا littoral warfar در حقیقت ناوهایی عظیم الجثه هستند که وظایف مهم و استراتژیکی در حمله ها یا حمایت از نیروهای ساحلی به عهده دارند . به طور کلی امفیبیوس به معنای ابی خاکی است . litoral هم به معنای ساحلی است . ناوهای ابی خاکی هم دارای تسلیحات هستند اما این تسلیحات فقط جنبه ی دفاعی دارند زیرا این ناوها برای انتقال نیروهای زرهی و تفنگداران دریایی به سواحل دشمن و یا خودی برای حمایت از سواحل به کار می برند . البته میزان نیروهای قابل حمل و تسلیحات و خودروها یی که توسط این ناوها قابل حمل هستند بسته به توان و اندازه آنها متفاوت است کما اینکه در قسمتهای بعدی این تاپیک خواهید دید نوعی از این لیتورالها ی امریکایی قادر به حمل هواپیماها ی عمود پرواز هم هستند . لیتورالها دارای کارگوی بزرگی هستند که دارای دربی در قسمت پشت ناو است و ناو طوری ساخته شده است که می تواند در نواحی کم عمق ساحلی تردد کرده و با نزدیک شدن به ساحل با باز کردن در کارگو اقدام به پیاده کردن نیروهای زمینی و خودروهای زرهی خود بنماید . اکنون بااین توضیحات به بررسی اولین قسمت از این بخش که به معرفی کلاس 1174 rogov اختصاص دارد می پردازیم . این امفیبیوس بزرگ قابلیت این را دارد که کاملا مستقل و آزادانه و بدون اتصال به کشتی دیگری ، وظیفه حمل و نقل تجهیزات و نیروها ، فرود هلیکپترها و پیاده کردن نیروها ی یک گردان کامل از نیروهای تفنگدار دریایی را با تمام تجهیزات و تسلیحات و خودروها در ساحل انجام دهد . از امکانات این ناو وجود سیستمهای راکت انداز بر روی ان است که در هنگام پیاده کردن نیروها به خوبی از پس حمایت و ساپورت نیروها برامده و وظیفه پوشش انها را تا هنگام استقرار انجام می دهد . طریقه پیاده کردن این نیروها به دو طریق ممکن است : 1 – در هنگام مساعد بودن دریا که با پایین اوردن درب انتهای کارگو در انتهای کشتی و با نزدیکی به ساحل ، کار تخلیه نیرو انجام میشود 2- در هنگام طوفانی بودن دریا که با استفاده از قایق در قسمتهای مخصوص در پهلوهای ناو این عمل انجام میگیرد ( زیرا در هنگام طوفان با باز شدن در انتهای کارگو ، اب به داخل ناو نفوذ کرده و موجب واژگونی آن خواهد شد ) این ناو تنها در کارگوی خود نیرو حمل نمی کند بلکه در سطح ( دک deck) کشتی نیز فضای بزرگی وجود دارد که از آن مانند کشتی های باری برای حمل تجهیزات و وسایل مورد نیاز می توان استفاده کرد این سطح دارای 54 متر طول و 12.3 متر عرض است که فضایی حدود 660 متر مربع را برای حمل هلیکپترها یا حمل تجهیزات ایجاد می کند .کارگوی بزرگ کشتی نیز دارای فضای بزرگی برای حمل نیروها و تجهیزات است این بخش دارای 67.5 متر طول و 12.3 متر عرض است این فضا ناو را قادر میسازد تا 520 تفنگدار دریایی و 25 تانک را با خود حمل کند . البته در صورتی که در فضا ی دک ( عرشه ) هلیکپتر وجود نداشته باشد ( حمل نکند ) می توان از این فضا برای حمل تانک و نفر بر استفاده کرد که با این کار تعداد تانکهای حمل شده را به 53 تانک یا 80 نفر بر خواهد رساند . سطح ناو برای فرود 4 هلی کپتر طراحی شده است که دارای آشیانه می باشند ( این سطح جدا از سطح دک کشتی است ) . این مکان دارای اشیانه مخصوص است و دو محل برای فرود و برخاست هلی کپترها بر روی ان وجود دارند که مجهز به مکان سوخت گیری نیز می باشند . هلیکپترهای ناو از نوع ka-27 ka-29 هستند . که ka-27 هلیکس برای هدف قرار دادن زیردریایی های متخاصم و ka – 29 برای حمل نیرو و تجهیزات به کار میرود و در شرایط اورژانس برای حمل مجروحان و زخمی ها به کار میرود و مجهز به بالونهای فرود اضطراری بر روی آب نیز هست . مشخصات کلی ناو : وزن استاندارد : 11580 تن وزن در حالت کاملا پر : 14080 تن حداکثر سرعت : 20 گره ابعاد : 157 متر طول 23.8 متر عرض 6.7 متر آبخور موتورها : 2 توربین گازی به قدرت هر یک 18000 اسب بخار ، مجموعا 36000 اسب بخار متصل به دو پروانه پرسنل ناو : 239 نفر تسلیحات : موشکهای ضد هوایی : 8 مقر موشک استرلای 3 ام ( در هر سمت 4 موشک ) strela-3m دو مقر Osa -M (SA-N-4) ( در هر سمت ناو یک مقر) مجموعا 20 موشک . ( برد 9.5 کیلومتر ، سرعت 2.8 ماخ) توپها : یک قبضه توپ Ak-726 ( 76 میلیمتری ) با 1000 گلوله چهار قبضه Ak-630 گتلینگ ( 30 میلیمتری 6 لول ) با 16000 گلوله یک راکت لانچر Grad-M ( 122 میلیمتر با 320 راکت ) 4 فروند هلیکپتر ( ka – 27 , ka – 29 ) سیستمهای الکترونیک : سیستمهای کنترل موشکهای ضد هوایی سیستم ارتباطی 17 کاناله رادار تجسسی سطحی و هوایی دو رادار ناوبری حجم کارگو : 2500 تن

در دسامبر سال 2001 آلمان تصمیم به ساخت 5 فروند ناوچه‌ی کلاس K130 گرفت. این ناوچه‌ها جایگزین شناورهای موشک اندازTiger و Albatross شدند. ساخت اولین ناوچه در دسامبر سال 2003 آغاز شد. ساخت ناوچه‌ی اول و چهارم توسط شرکت Blohm + Voss، ناوشکن دوم و پنجم توسط شرکت Lürssen و ناوشکن سوم توسط شرکت Nordseewerke صورت‌گرفته‌است. پورت خانگی این ناوچه‌ها Warnemuende می‌باشد. ناوچه‌های کلاس K130 Braunschweig آلمانی جدیدترین ناوچه‌های اقیانوس‌پیمای آلمان محسوب می‌شوند و در واقع مکمل سری ناوچه‌های کلاس Gepard محسوب می‌شوند چراکه ناوچه‌های کلاسGepard قادر به انجام ماموریت‌های اقیانوسی نیستند. در دسته‌بندی نظامی این ناوچه‌ها در دسته‌ی "boats" قرار می‌گیرند و نه "ships". اما در ظاهر این ناوچه‌ها شباهت زیادی به ناوهای محافظ دارند. وظیفه‌ی اصلی این ناوچه‌ها محافظت سطحی و در گیری با اهداف سطحی ‌است. قدرت درگیری، مانور پذیری و درجه پایداری بالای این ناوچه‌ها آنها را به ناوچه‌هایی مناسب برای انجام ماموریت‌های اقیانوسی دراز مدت تبدیل کرده‌است. از ویژگی‌های بارز این ناوچه کاهش علائم راداری و فروسرخ (حتی بهتر از ناوهای محافظ کلاس Sachen) است که آن را به ناوچه‌ای پنهان‌کار تبدیل کرده‌است. آلمانی ها قصد دارند این ناوچه‌ها را به دو فروند بالگرد بدون سرنشین "Camcopter S-100" مجهز کنند. البته ارتش آلمان قصد دارد تعدادی از مدل زمینی این بالگرد را نیز به خدمت بگیرد. آشیانه‌ی ناوچه جهت نگهداری بالگردهای مدرن کوچک است اما قسمت Pad آن فضای لازم جهت استفاده از بالگرد‌های نیروی دریایی آلمان یعنی Sea King, Lynx, MH-90 را فراهم می‌آورد. برنامه‌ی موشکی که برای ناوچه در نظر گرفته‌شده‌بود Polyphem (هدایت‌شونده با برد 60 کیلومتر) بود اما این پروژه در سال 2003 لغو شد و به جای آن از موشک‌های RBS 15 استفاده شد. RBS15 دارای برد بیشتر (250 کیلومتر و قابل افزایش تا 450 کیلومتر) اندازه‌ی بزرگتر و قیمت بیشتر نسبت به Polyphem بود. فرماندهی و کنترل این ناوچه‌ها مجهز به سیستم کنترل آتش هلندی SEWACO هستند. این سیستم از یک دیدبان الکتروآپتیکال بهره می‌برد. حسگرهای این دیدبان شامل دوربین تلویزیونی، دوربین گرمایی و فاصله‌یاب لیزری است. سوییت ارتباطات این ناوچه از باندهای UHF / VHF / HF استفاده می‌کند. موشک‌ها مسؤلان نیروی دریایی آلمان موشک سطح به سطح‌ RBS15 را جهت استفاده در این ناوشکن‌ها انتخاب کرده‌اند. این موشک توسط شرکت‌های Saab Bofors Dynamics و Diehl BGT Defence طراحی و ساخته‌شده‌است. این موشک‌های از گونه‌ی ضدکشتی شلیک کن و فراموش کن هستند که دارای قابلیت عمل در شب و روز بوده و همچنین از خشکی نیز قابل شلیک هستند. K130 قادر است تعداد چهار فروند از این موشک‌ها را حمل کند. این موشک هدایت از داخل بوده، از باند فعال KU استفاده می‌کند و دارای برد بیش از 200 کیلومتر است. سرعت موشک 0.9 ماخ بوده و دارای سر جنگی به وزن 200 کیلوگرم است. این ناوچه‌‌ها همچنین مجهز به دو جایگاه شلیک 21 سلولی موشک سطح به هوای mk49 RAM است. از این موشک جهت مقابله با هواپیماها و یا موشک‌های دشمن استفاده می‌شود. این موشک دارای عملکرد دو بانده‌ی راداری گرمایی است و بردی معادل 9.5 کیلومتر دارد. توپ‌ها توپ اصلی ناوچه از نوع شلیک سریع 76 میلیمتری Oto Melara 62 است که دارای نواخت 120 rm است. این ناوچه همچنین دارای دو توپ 27 میلیمتری Mauser است. سیستم‌های اقدام متقابل K130 دارای دو سیستم فریب موشک MASS " Multi Ammunition Softkill System" جهت مقابله با موشک‌های هدایت‌شونده‌ توسط حسگر است. MASS از تسلیحات قابل برنامه‌ریزی OMNI TRAP جهت مقابله با تسلیحات الکتروآپتیکال، فرابنفش، گرمایی و راداری دشمن استفاده می‌کند. سیستم ESM ناوچه از رادار EADS SPS-N 5000 استفانده می‌کند باند کارکرد این رادار 2 تا 18 گیگاهرتز می‌باشد. این سیستم کار موقعیت‌یابی، تحلیل، طبقه‌بندی و شناسایی خطرات را انجام می‌دهد و قادر است انواع مختلفی از تهدیدات را شناسایی کند. سیستم اقدام متقابل ناوچه همچنین دارای سیستم‌های EADS SPN / KJS 5000 نیز هست. حسگرها سیستم دفاع الکترونیک ناوچه مجهز به رادار TRS-3D کاوش سطحی هوایی است. باند کارکرد این رادار باند C است. TRS-3D یک رادار سه بعدی چندگانه دریایی است که قادر است تمامی تهدیدات هوایی و دریایی مانند شناورهای تندرو، موشک‌های حرکت‌کننده در ارتفاع کم و هواپیماهای بدون سرنشین را شناسایی کند. ناوچه همچنین مجهز به دو رادار رهیاب دریایی ST mk2 است که کارکرد آنها در باندهای E ,F و I است. پیشران K130 دارای دو موتور دیزلی MTU 20V 1163 TB 93 است که دارای قدرت 14.8 مگاوات هستند و دو pitch propeller را به حرکت در می‌آورند. خصوصیات متصدی: نیروی دریایی آلمان برنامه ساخت: 10 فروند ساخته‌شده: 5 فروند فعال: 5 فروند نوع: ناوچه تناژ جابجایی: 1840 تن طول: 89.12 متر عرض: 13.28 متر آبخور: 3.4 متر سرعت: 26 گره (48 کیلومتربرساعت) برد عملیاتی: 4000 مایل دریایی (7400 کیلومتذ) خدمه: 65 نفر (1 فرمانده، 10 ناوبان، 16 ناوبان دوم، 38 سایر) تسلیحات: یک توپ 76 میلیمتری Otobreda دو توپ خودکار 27 میلیمتری MLG دو جایگاه شلیک 21 سلولی RAM دو جایگاه شلیک 2 سلولی RBS-15 Mk.3 بالگرد: دو فروند بالگرد بدون سرنشین Camcopter S-100

ناوهای هواپیمابر کلاس Gerald R. Ford (کلاس فورد) نسل آینده‌ی ناوهای هواپیمابر ""Supercarrier نیروی دریایی ایالات متحده خواهند بود. اولین ناو از این کلاس Ford "CVN78" نام دارد. این پروژه در ابتدا با نام CVNX شناخته‌می‌شد (که X به معنای در حال توسعه In Development است)؛ بعدها این پروژه CVN-21 نام گرفت که البته منظور از شماره 21 شماره بدنه نیست بلکه عدد 21 به برنامه‌ی ارتش ایالات متحده در قرن 21 اشاره دارد. CVN-78 به نام Gerald R. Ford شناخته می‌شود و در طراحی بدنه‌ی آن از ساختار ناوهای هواپیمابر کلاس نیمیتز استفاده شده‌است. خصوصیات: ناوهای کلاس فورد ترکیبی از جدیدترین ویژگی‌ها خواهند بود که از جمله‌ی آنها می‌توان به رآکتور اتمی جدید ""A1B ، خصوصیات پنهان‌کاری جدید جهت کاهش سطح مقطع راداری، قلاب پرتاب جدید و نیاز به خدمه‌ی کمتر اشاره کرد. نیروی دریایی ایالات متحده معتقد است با استفاده کردن از جدیدترین سیستم‌ها و گسترش سیستم‌های مکانیزه، قادر است میزان هزینه‌ها و تعداد خدمه را کاهش داد. جدیدترین سیستم‌ها در بخش جزیره‌ی ناو مورد استفاده قرار میگیرد. تکنولوژی‌های جدید: ●سیستم پیشران جدید که تعداد خدمه مورد نیاز جهت تعمیرات و نگهداری را تا 50٪ کاهش داده‌است. ●سیستم پرتاب مغناطیسی و قلاب جدید ●طرای عرشه پروازی جدید که باعث افزایش 25٪ سورتی‌های پروازی شده‌است. ●طراحی جزیره‌ی کوچک‌تر و سازگار با سیستم راداری باند دوگانه DBR ●استفاده از سیستم کنترل نبرد جدید و انعطاف‌پذیر و سازگار سیستم‌هایی که در آینده طراحی‌ خواهندشد. ساختار: طراحی اجزا CVN-78 از بهار سال 2007 آغاز شده است و انتظار می‌رود کار ساخت در سال 2015 پایان یابد. کار ساخت ناو در حوضچه‌ ساخت شرکت Northrop Grumman واقع در Virginia انجام می‌گیرد، این شرکت تنها شرکتی است که دارای حوضچه‌ی مناسب جهت ساخت ناوهای هواپیمابر اتمی است. هزینه‌ی ساخت هر ناو در سال 2005 مقدار 8 بیلیون دلار اعلام شد، البته هزینه‌ی تحقیقات و تکنولوژی‌های جدید نیز 5 بیلیون دلار اعلام شد.(این هزینه برای تمامی ناوهای این کلاس می‌باشد.). بر اساس گزارش منتشر شده در سال 2009 هزینه‌ی ساخت CVN-78، 14 بیلیون دلار است، در واقع هزینه‌ی واقعی ساخت هر ناو با احتساب هزینه‌ی تحقیقات 9 بیلیون دلار است. در حال حاضر مجوز ساخت 3 ناو صادر شده است، اما جایگزینی Enterprise و ناوهای نمیتز باید به صورت یک به یک انجام شود بنابراین ایالات متحده نیاز به ساخت 17 ناو جدید طی این پروژه‌ دارد. البته برآورد شده‌است آخرین ناو کلاس نیمیتز حداقل تا سال 2058 مشغول به خدمت باشد. البته طی سخنرانی که Robert Gates دبیر وزارت دفاع ایالات متحده در 6 آپریل 2009 داشت مشخص شد که تعداد 10 ناو تا سال 2040 ساخته خواهند شد. واحد‌ها: Gerald R. Ford "CVN-78" 2015 جهت جایگزینی Enterprise CVN-79 2018 CVN-80 2021 ویژگی‌ها سازنده: شرکت کشتی‌سازی Northrop Grumman متصدی: نیروی دریایی ایالات متحده تناژ جابجایی: 100،000 تن طول: 333متر عرض: 41 متر سرعت: بیش از 30 گره (بیش از 56 کیلومتربرساعت) تعداد خدمه: 4660 (با احتساب خدمه پروازی) تسلیحات: 4 سیستم دفاع کوتاه‌برد موشک‌های سطح به هوا شامل 2 " 16 ESS SAM" و 2 " 21 RAM SAM" طول عمر: حدود 50 سال قابلیت حمل هواپیما: بیش از 75 فروند شامل هواپیماهای JSF, F/A-18E/F, EA-18G, E-2D, MH-60R/S, J-UCAS

Visby Class Corvettes مقدمه ناو جنگی Visby Class Corvettes از سری ناوها جنگی با فناوری استیلت یا ضد رادار که برای نیروی دریایی سوئد توسط شرکت سوئدی Kockums با کمک شرکت آلمانی ThyssenKrupp Marine Systems of Germany ساخته شده است. پایه ریزی این طرح در سال 1996 در Kockums صورت گرفت و Visby K31 برای اولین بار در سال 2000 به FMV یا سرپرستی تسلیحات دفاعی سوئد تحویل گردید . و در سال 2002 با انواع تسلیحات مورد نیاز جنگی مسلح گردید و دومین مدل با نام Helsingborg K32 در سال 2003 ساخته و در 2006 تحویل گردید همچنین مدل دیگری با عنوان Harnosand K33 در سال 2004 تحویل داده شده بود. که در سال 2006 همه آنها عملیاتی شدند. همچنین طی سالهای بعد ناوهای دیگری به نام های Nykoping K34 و Karlstad K35 تا سال 2006 تحویل شدند و آزمایشات خود را تا سال 2008 به پایان رساندند که در نتیجه آن نیروی دریایی سوئد ساخت 6 کشتی طراحی شده دیگر را با عنوان Uddevalla K36 متوقف کرد. اولین گروه 4 رزمناو تحویل شده Visby به نیروی دریایی سوئد برای عملیات مین روبی یا Mine Countermeasures MCM و عملیات ضد زیر دریاییAnti-Submarine Warfare ASW طراحی شده بودند و گروه های بعدی برای جنگ های سطحی و حملات دریایی طرح ریزی شدند. همچنین هلیکوپتر های مانند AgustaWestland A109M برای استفاده بروی عرشه این کشتی ها توسط نیروی دریایی سوئد انتخاب شدند. طراحی طراحی Visby به سمت کاهش دیده شدن با چشم . اثرات مادون قرمز . آثار صوتی یا آکوستیک و هیدرو آکوستیک همچنین قابلیت های مختلف دیگری مثل اثرات الکتریکی و مغناطیسی زیر سطحی . اثرات فشاری. سطح مقطع راداری و علائم راداری فعال جهت گیری کرده است. مدل ساخته شده از رزمناو محافظ Visby در سال 2000 امکان کشف شدن توسط رادار را در دریای متلاطم به 13 کیلومتر و در دریایی با هوای آرام و ثابت به 22 کیلومتر بدون جیمینگ کاهش داده که با استفاده از جیمینگ توان کشف این ناو توسط رادار تا زیر 8 کیلومتر در دریایی نا آرام و 11 کیلومتر در دریایی آرام است . مواد مورد استفاده در بدنه از ساختار ساندویچی تهیه شده از PVC بعنوان هسته با فیبر کربن و vinyl laminate که بسیار سخت ضربه پذیر کم وزن است با توجه به ماهیت آن بسیار آثار رادار و مغناطیسی کمی بازتاب میکند. فرماندهی و کنترل این سری کشتی ها به CETRIS C3 یا سیستم فرماندهی . کنترل و ارتباطات مرکب از تکنولوژی کنترل و مدیریت نبرد شرکب ساب با نام Saab Systems 9LV mk3E بهره می برد که کار تصمیم گیری و عملکرد را با کمک پشتیبانی مرکزی توسط سیستم ارتباطی مخابراتی فراهم می آورد. این سیستم نرم افزاری بر اساس نوع خاصی از ویندوز NT با معماری باز است . ... میشه ارتباط رو هک کرد ..... همچنین رادار شرکت ساب با عنوان SaabTech CEROS 200 به همراه سیستم دید کنترل آتش برای کشتی های Visby خریداری و بطور کامل هماهنگ و نصب شده اند. موشکها Visby هنوز به سیستم موشکهای ضد هوایی مجهز نشده اند اما این امکان برای آینده در نظر گرفته شده است مپکه در صورت لزوم نصب خواهد شد که دولت سوئد برای این منظور سیستم موشکی سطح به هوای Umkhonto ساخت افریقای جنوبی با برد 12 کیلومتر و سقف ارتفاع 10 کیلومتر که با مادون قرمز کار رهیابی را انجام میدهد در نظر گرفته اند . این سیستم امکان کشف و هدفگیری 8 هدف را دارد . این رزمناو همچنین به هشت موشک ضد کشتی Saab Bofors Dynamics RBS 15 mk2 مجهز شده است و نوع Mk3 این موشک که از رادار اکتیو Ku باند برای هدفیابی استفاده میکند بردی بیش از 200 کیلومتر خواهد و سرعتی معادل 0.9 ماخ با سر جنگی 200 کیلوگرمی . و از دریچه های مخصوصی که نصب شده در میان کشتی که به ضد رادار بودن کشتی کمک میکند شلیک میشوند . گازهای خروجی از موشک توسط کانال های تفکیک و از بین میروند . تسلیحات ضد زیردریایی Visby به راکت های 127 میلیمتری ASW 127mm که بصورت نارنجکی شلیک میشوند مجهز شدند . اژدر هایی که میتوانند به اعماق آب بروند با 400 میلیمتر قطر از 3 لوله فیکس شده زیر آب شلیک میشوند که به سیستمهای Tp 45 Saab جهت رهگیری زیردریایی ها مجهزند و بشورت هدایت شوند زیردریایی ها را دنبال و مورد هدف قرار میدهند. توپ Visby همچنین با توپ های متداول Bofors 57mm 70 SAK Mark III که بصورت خودکار لود میشوند و نواخت تیر 120 تا 220 گلوله با نهایت برد مفید 17000 متر دارند تجهیز شده است . مین روبی رزمناو Visby سیستم Saab Bofors Underwater system ROVs یا سیستم کنترل شونده زیر آبی متحرک که توان شکار مین را دارد به همراه Atlas Elektronik Seafox ROV برای گرفتن مین های شکار شده توسط ROV بهره میبرد. رزمناوهای Visby درحال مجهز شدن به سیستم چند سوناری قابل انداخته شدن به آب که توسط جنرال دینامیک کانادا ساخته شده اند مجهز است . که این سیستم از فناوری بالای سونارهای پسیو آرایه ای که زیر آب کشیده میشوند بهره برده و همچنین از سونار فعال C-Tech CVDS-26 دو فرکانسی با قابلیت تغییر عمق کاوش استفاده میکند . سنسورها Saab میکروویو سیستم یا همون اریکسون سابق رادار سه بعدی زرافه دریا یاSea Giraffe AMB 3D با قابلیت های مختلف بهنوان استفاده دریایی سطحی و هوایی برای هدفگیری و ردیابی اهداف و دادن اطلاعات به سیستم تسلیحاتی تحویل شده است که از قابلیتهای آن . گردش و شناسایی سه بعدی سریع با تکنولوژِی مولتی بیم یا چند تشعشعی(چندین بیم امواج را روی هدفهای مختلف میگیرد) میتواند اهداف مختلفی را در ارتفاعات مختلف تا 65000هزار پایی رهگیری کند. ECCM یا اقدامات متقابل ضد الکترونیکی (ضد ضد الکترونیک) که شامل آنتن خیلی کوچک با لبه پهن که دو فرکانس و کد گزاری هوشمنددارد.با سرعتی معادل 30 دور در دقیقه میچرخد که برای نظارت و مراقبت هوایی تا 60 دور افزایش میابد. اقدامات متقابل الکترونیکی CS-3701 رادار مراقبت تاکتیکی TRSS از شرکت سازنده لوازم و سیستمهای شناسایی ومراقبت EDO امکان سنجشن الکترونیکی را ارائه میدهد و همچنین مجهز به رسیو شناسایی و هشدار رادار دشمن است. همچنین MASS میتواند بصورت زمانبندی شده 32 عدد کره بازتاب دهنده که قابلیت بازتاب امواج و گیج کردن رادار موشکهای ضد کشتی را دارند پرتاب کند . سیستمMASS امکان انجام اقدامات متقابل علیه پوشش راداری . مادون قرمز . سیستمهای الکترواوپتیک . لیزر و امواج ماواری بنفش را دارد. پیشرانش رزمناو Visby برای پیشرانش از دو سیستم توربینی و دیزلی بهره میبرد.چهار موتور توربین گازی TF50 ساخت هانی ول و دو موتور MTU 16V 2000 N90 دیزلی به دو جعبه دنده که پیشبرنده های Kamewa جت آبی به آن متصلند امکان رسیدن به سرعتهای 15 نات برای مسافتهای طولانی و 35 نات برای مسافتهای کوتاه را میدهد. همچنین رادر یا بالچه تغییر دهنده جهت این کشتی میتواند برای مانور پهلوگیری به لنگرگاه تولید پیشرانس غوصی کند.

ناوهای هواپیمابر کلاس نیمیتز از جمله بزرگترین شماورهای جهان هستند که نماد قدرت نیروی دریایی ایالات متحده محسوب می‌شوند. به جرات می‌توان گفت قدرت هرکدام از این ناوها به تنهایی بیشتر از قدرت کل نیروی هوایی بسیاری از کشورهاست. هر کدام از 10 ناو ساخته شده توسط 12 شناور دیگر تشکیل یک گروه تهاجمی CSG را می‌دهند و این امر نیروی دریایی ایالات متحده را به قدرت شکست ناپذیر و مسلط (توصیف نویسنده!) آبهای جهان تبدیل کرده‌است. شماره‌گذاری بدنه‌ی ناوهای این کلاس به صورت متوالی صورت گرفته و از CVN 68 شروع شده‌است. بخش CV عبارت CVN بیانگر دسته‌ای از شناورهای نظامی یعنی ناوهای هواپیمابر است و حرف N بیانگر کلمه‌ی Nuclear و نشان‌دهنده‌ی اتمی بودن پیشران ناو است. عدد 68 نیز بیانگر این است که ناو شصت و هشتمین CV یا ناو هواپیمابر ساخته‌شده‌است. اولین ناو این کلاس یعنی Nimitz "CVN-68" در سال 1975 وارد خدمت شد و دهمین و آخرین ناو این کلاس توسط شرکت Northrop Grumman Newport News ساخته‌شده‌است و در سال 2009 به نیروی دریایی ایالات متحده خواهد پیوست. ساخت Bush در سال 2007 آغاز شده و در ساخت آن از آخرین تکنولوژی‌ها استفاده شده که از جمله‌ی آنها می‌توان به سیستم جست‌جوی راداری چندگانه‌ی جدید، رادار جست‌جوی حجمی "radarvolume search " معماری متن باز شبکه اطلاعاتی "information network"open architecture اشاره کرد؛ همچنین تعداد خدمه‌ی مورد نیاز در این ناو تا حد قابل توجهی کاهش یافته است. البته در ساخت Ronald Reagan نیز هزینه‌ها تا حد زیادی کاهش یافته‌بود و از تکنولوِژی‌های جدیدی استفاده شده بود اما این فاکتورها در Bush بیشتر رعایت شده‌اند. به علت تفاوت ساختاری موجود در سه ناو اول ""Nimitz, Eisenhower, Vinson و هفت ناو بعدی "Theodore Roosevelt به بعد" از این هفت ناو تحت عنوان ناوهای هواپیمابر کلاس Theodore Roosevelt نیز یاد می‌شود اما نیروی دریایی ایالات متحده ترجیح می‌دهد هر ده ناو را در یک کلاس یعنی نیمیتز طبقه‌بندی کند؛ چراکه بروزرسانی‌های پایه‌ای و سوخت‌گیری‌ مجدد سه ناو اول آنها را به استانداردهای هفت ناو دیگر نزدیک کرده‌است. ناوهای هواپیمابر کلاس نیمیتز سنگینترین شناورهای نظامی نیروی دریایی ایالات متحده و جهان محسوب می‌شوند. با وجود اینکه این ناوها سنگینترین ناوهای ناوگان ایالات متحده‌اند اما بزرگترین محسوب نمی‌شوند؛ چراکه Enterprise بزرگترین شناور ناوگان ایالات متحده است. ناو Nimitz اولین ناوی بود که در سال 1998 در کارخانه‌ی Newport News واقع در ویرجینیا کار تجدید سوخت RCOH بر روی آن انجام گرفت. تجدید سوخت Dwight D. Eisenhower در سال 2005، Carl Vinson در سال 2005 و USS Abraham Lincoln در سال 2006 صورت گرفت. خصوصیات: سازنده: شرکت‌ کشتی‌سازی Newport News، ویرجینیا پیشران: 2 رآکتور A4W، 4 توربین گازی، چهار محور شفت 260,000 shp، دارای چهار پروانه‌ی پنج باله‌ای قابلیت حمل هواپیما: 85 فروند (در حالت عادی این تعداد 64 فروند شامل 48 هواپیمای تاکتیکی و 16 هواپیمای پشتیبانی می‌شود. "F/A-18 Hornet, EA-6B Prowler, E-2 Hawkeye, C-2 Greyhound, SH/HH-60 Seahawk, S-3 Viking" تعداد آسانسورها: 4 تعداد پرتاب‌کننده‌ها: 4 قیمت: بیش از 45 بیلیون دلار آمریکا هزینه‌ی سالیانه: 150 میلیون دلار آمریکا عمر هر واحد: 50 سال (20 سال بدون تجدید سوخت) طول: 333 متر عرض عرشه پرواز: 76.8 تا 78.4 متر دیسپلیسمنت (تناژ): 98235 تا 104112تن آبخور: 12 متر سرعت: 30+ گره (56+ کیلومتر در ساعت) خدمه: دریایی 3200 نفر، هوایی 2480 نفر برد عملیاتی: نامحدود سیستم‌های الکترونیکی: سیستم جست‌جوی هوایی دو‌بعدی SPS-49(V)5 سیستم جست‌جوی هوایی سه‌بعدی SPS-48E سیستم کنترل آتشMk91 رادار چندکاره Multi-Function Radar MFR CVN-77 رادار جست‌جوی حجمی Volume Search Radar VSR CVN-77 تسلیحات: سه یا چهار لانچر موشک‌های دریایی Sparrow توپ 20 میلیمتری دفاع نزدیک Phalanx: 3 در Nimitz و Dwight D. Eisenhower، 4 در Carl Vinson و ناوهای بعدی به جز Theodore Roosevelt و George Washington (3) در ناو USS Ronald Reagan سیستم دفاع نزدیک از نوع Rolling Airframe Missile (در رابطه با این سیستم قبلا مقاله‌ای ارائه شد.) است. سیستم موشکی RIM-116 Rolling Airframe ناوهای این کلاس: سازنده: ایالات متحده آمریکا، کارخانه‌ی کشتی‌سازی Newport News، ویرجینیا شروع ساخت: 22 ژوئن 1968 تاریخ به آب انداختن: 13 می 1972 ورود به خدمت: 3 می 1975 وضعیت فعلی: فعال، واقع در پایگاه دریایی سن دیگو، کالیفرنیا ماموریت‌ها: Operation Evening Light, Gulf of Sidra, Operation Desert Storm, Operation Southern Watch, Operation Iraqi Freedom پیروزی‌ها: موفقیت در مقابله با دو هواپیمای لیبیایی در سال 1981 USS Dwight D. Eisenhower CVN-69 سازنده: ایالات متحده آمریکا، کارخانه‌ی کشتی‌سازی Newport News، ویرجینیا شروع ساخت: 15 آگوست 1970 تاریخ به آب انداختن: 11 اکتبر 1975 ورود به خدمت: 18 اکتبر 1977 وضعیت فعلی: فعال، واقع در پایگاه دریایی Norfolk، ویرجینیا ماموریت‌ها: Iran hostage crisis, Operation Desert Shield, Operation Desert Storm, Operation Uphold Democracy, Operation Southern Watch, Operation Deny Flight USS Carl Vinson CVN-70 سازنده: ایالات متحده آمریکا، کارخانه‌ی کشتی‌سازی Newport News، ویرجینیا شروع ساخت: 11 اکتبر 1975 تاریخ به آب انداختن: 15 مارس 1980 ورود به خدمت: 13 مارس 1982 وضعیت فعلی: غیرفعال جهت انجام فرایند RCOH، واقع در کارخانه‌ی کشتی سازی Northrop Grumman Newport News، ویرجینیا ماموریت‌ها: Operation Southern Watch, Operation Desert Storm , Operation Desert Fox, Operation Enduring Freedom, Operation Iraqi Freedom USS Theodore Roosevelt CVN-71 سازنده: ایالات متحده آمریکا، کارخانه‌ی کشتی‌سازی Newport News، ویرجینیا شروع ساخت: 31 اکتبر 1981 تاریخ به آب انداختن: 27 اکتبر 1984 ورود به خدمت: 25 اکتبر 1986 وضعیت فعلی: فعال، واقع در پایگاه دریایی Norfolk، ویرجینیا ماموریت‌ها: Operation Desert Shield, Operation Provide Comfort, Operation Deny Flight, Operation Southern Watch, Operation Deliberate Force, Operation Allied Force, Operation Enduring Freedom USS Abraham Lincoln CVN-72 سازنده: ایالات متحده آمریکا، کارخانه‌ی کشتی‌سازی Newport News، ویرجینیا شروع ساخت: 3 نوامبر 1984 تاریخ به آب انداختن: 13 فوریه‌ی 1988 ورود به خدمت: 11 نوامبر 1989 وضعیت فعلی: فعال، واقع در پایگاه دریایی Station Everett، Everett، واشنگتن ماموریت‌ها: Operation Desert Shield, Operation Desert Storm, Operation Fiery Vigil, Operation Southern Watch, Operation Restore Hope, Operation Vigilant Sentinel, Operation Enduring Freedom, Operation Unified Assistance USS George Washington CVN 73 سازنده: ایالات متحده آمریکا، کارخانه‌ی کشتی‌سازی Newport News، ویرجینیا شروع ساخت: 25 آگوست 1986 تاریخ به آب انداختن: 21 ژولای 1990 ورود به خدمت: 4 ژولای 1992 وضعیت فعلی: فعال، واقع در پایگاه دریایی Yokosuka، ژاپن ماموریت‌ها: Operation Decisive Endeavor, Operation Southern Watch, Operation Enduring Freedom, Operation Iraqi Freedom, Operation Vigilant Resolve USS John C. Stennis CVN 74 سازنده: ایالات متحده آمریکا، کارخانه‌ی کشتی‌سازی Newport News، ویرجینیا شروع ساخت: 13 مارس 1991 تاریخ به آب انداختن: 11 نوامبر 1993 ورود به خدمت: 9 دسامبر 1995 وضعیت فعلی: فعال، واقع در پایگاه دریایی Kitsap، Bremerton، واشنگتن ماموریت‌ها: Operation Southern Watch, Operation Enduring Freedom, Operation Iraqi Freedom, Operation Noble Eagle USS Harry S. Truman CVN 75 سازنده: ایالات متحده آمریکا، کارخانه‌ی کشتی‌سازی Newport News، ویرجینیا شروع ساخت: 29 نوامبر 1993 تاریخ به آب انداختن: 7 سپتامبر 1996 ورود به خدمت: 25 ژولای 1998 وضعیت فعلی: فعال، واقع در پایگاه دریایی Norfolk، ویرجینیا ماموریت‌ها: Operation Southern Watch, Operation Iraqi Freedom, Hurricane Katrina USS Ronald Reagan CVN 76 سازنده: ایالات متحده آمریکا، کارخانه‌ی کشتی‌سازی Northrop Grumman Newport News، ویرجینیا شروع ساخت: 12 فوریه‌ی 1998 تاریخ به آب انداختن: 4 مارس 2001 ورود به خدمت: 12 ژولای 2003 وضعیت فعلی: فعال، واقع در پایگاه دریایی سن دیگو، کالیفرنیا USS George H. W. Bush CVN 77 سازنده: ایالات متحده آمریکا، کارخانه‌ی کشتی‌سازی Northrop Grumman Newport News، ویرجینیا شروع ساخت: 6 سپتامبر 2003 تاریخ به آب انداختن: 9 اکتبر 2006 ورود به خدمت: ژانویه‌ی 2009 (نمی‌دونم تا الآن وارد خدمت شده یا نه) وضعیت فعلی: در دست ساخت تصاویر برگزیده فكر كنم اين عكس از همشون قشنگ تر باشه...

من این انجمن رو گشتم ولی درباره قایقهای موشک انداز اوسا چیزی ندیدم و این برام خیلی عجیبه. اینها اگرچه قدیمی هستند ولی تاثیر گذارترین قایقهای موشکی تاریخ هستند و غرق کردن ناوشکن اسرائیلی ایلات توسط اونها تمام معادلات جنگهای دریایی رو عوض کرد. حالا این مطلب نمونه چینی اونها رو معرفی می کنه: هانگ فنگ نمونه چینی قایق موشک انداز معروف اوسا1روسی می باشد. این قایق به موشکهای اس اس ان2 استایکس مسلح شده است. قایقهای اوسا و کومار ستون فقرات بسیاری از نیروهای دریایی جهان سوم هستند. در سال 1965 جمهوری خلق چین یک فروند از این گونه قایقها را از شوروی سابق دریافت کرد و تا سال 1968 جمعا 7فروند از قایقهای موشک انداز اوسا را از آن کشور خریداری کرد. در مرحله بعدی شروع به ساخت این قایقها با نرخ 10 فروند در سال نمودند و در سال 1985 نامی چینی برای آن برگزیدند. مدلها: تا سال 2002، 4فروند از آنها به کره شمالی(1990)، 4فروند به پاکستان(1984) و 5 فروندبه بنگلادش(1988و1992) فروخته شد. هونان در می سال 1995 به یمن فروخته شد. هاودونگ 5 فروند از این مدل در سپتامبر 1994 به ایران فروخته شد و در می 1995، 5فروند دیگر از طرف ایران خریداری شد. اولین فروند در نوامبر 1994 به ایران تحویل داده شد. در مارس1996، ایران سفارش 6 فروند دیگر از این قایقها را داد که به موشکهای سی 802 با برد 120 کیلوگرم و سرجنگی 700کیلوگرم مسلح بودند. گزارشهایی دیگر ادعا می کنند که در میانه دهه نود ایران حدود 40 فروند از این گونه قایقها به علاوه بیش از 80 فروند موشک سی802 دریافت کرده است. هولا/هلا- یکی از این قایقها در سال 1970 برای حمل 6 فروند موشک تغییر داده شد ولی سفارشی برای ساخت آن دریافت نشد. مشخصات: سازنده جیانگنان سی نیروی محرکه 3موتور دیزل ام503آ به قدرت 8025اسب بخار به همراه سه محور خروجی طول 38.8متر عرض 7.6متر آبخور 3متر وزن با بارکامل 205تن بردعملیاتی 800مایل با سرعت 30کیلومتر/ساعت سرعت 35گره خدمه 28نفر سلاح 4فروند موشک انداز سی اس اس ان 3 و 4 قبضه توپ ضدهوایی 25میلیمتری برد رادار 40ناتیکال مایل

در جریان جنگ سرد ، وزارت دفاع اتحاد جماهیر شوروی تصمیم گرفت تا طرحی را در سال 1972 برای توسعه و گسترش زیردریاییهای چند منظوره اتمی خود ایجاد کند . در اصل طبق این طرح گران قیمت انها تصمیم گرفته بودند تا زیردریایی قدرتمندی با بدنه تیتانیوم بسازند تا فشاری برابر 70-72 کیلوگرم بر میلیمتر مربع را تحمل کند . که 1.5 برابر زیردریاییهای قبلی نسل دوم بود . این عامل باعث میشد تا زیردریایی بتواند به عمق بیشتری در اب دست پیدا کند و پایداری و استقامت بیشتری در عمقهای بیشتر داشته باشد و ان دست یابی به عمق 700 متری است که حداکثر عمق عملیاتی ان است و برای یک زیردریایی اتمی نظامی بی سابقه و کم نظیر می باشد . و عمقی که از نظر تئوری به ان دست پیدا میکند رقم نادر 900 متر است ! گرچه استفاده از الیاژ تیتانیوم بخش اصلی این طرح را تشکیل می داد ولی هزینه بالا و مسایل فنی موجب شد تا عملا تعداد کمی از این زیردریایی ساخته شود . اما این تنها مزیت این طرح نبود ، بلکه در طراحی این پروژه سرعت و برد پرتاب اژدر هم تا 1.5 برابر افزایش پیدا کرد و امادگی بیشتری نیز برای شرایط جنگی داشت . این زیردریایی پایه گذار زیردریاییهای نسل سوم شوروی محسوب می شد و اولین زیردریایی مجهز به سیستم پرتاب اژدر TAST-71 و سیستم هامینگ active-passive hydroacoustic نیز بود . این زیردریایی دارای سیستم فرار اظطراری زیرابی به صورت اتاقک است که میتواند تمام خدمه ان را به بیرون انتقال دهد . این زیردریایی در نوع خود بینظیر است چون تنها زیردریایی است که بدنه ان از الیاژ کامل تیتانیوم ساخته شده است و این امر به خاطر کم کردن انعکاس و خواص مغناطیسی ان را در اعماق اب دست نیافتنی میکند . از این زیردریایی کلا 3 فروند ساخته شده و هم اکنون در حال خدمتند دونوع شامل sierra1 , 2 است که 2 فروند ان سیرا 2 و 1 فروند سیرا 1 هستند که جز در موارد جزیی فرقی ندارند . مشخصات کامل : حداکثر وزن روی اب : 7200 تن حداکثر وزن زیر اب : 10100 تن حداکثر سرعت در روی اب : 18 گره حداکثر سرعت در زیر اب : 35 گره حداکثر عمق قابل تحمل عملیاتی : 700 متر عمقی که منطقه خطرناک محسوب میشود : 790 متر عمق منجر به غرق : 910 متر طول : 112.7 عرض : 12.3 ابخور : 9.4 استقامت : 4500 ساعت با حداکثر توان استقامت با یک سوپلای : 50 روز موتور : یک راکتور از نوع OK-650 به توان 190 مگاوات و قدرت 47000 اسب متصل به توربینهای بخار و یک پروانه 7 تیغه پرسنل : 61 نفر تسلیحات : موشکها ی AS-15 Kent/SS-N-21 Sampson موشکهای ضد کشتی P-100 Oniks/SS-N-22 Sunburn راکتهای دارای هامینگ RPK-6 Vodopod/SS-N-16 Stallion موشک ضد هوایی استرلا 4 مقر اژدر 650 میلیمتری مجهز به اژدرهای نوع SET-72, TEST-71M, USET-80 راکتهای زیردریایی w/BA-111 Shkval 42 مبن دریایی در صورت حمل نکردن اژدر تجهیزات الکترونیک رادار سطحی Chiblis سیستم ناوبری Medvyedista-945 سیستم مخابراتی ماهواره ا ی Molniya-M سیستمهای مخابراتی زیرسطحی MGK-80 سیستم کنترل رزمی Vspletsk سونار active/passive مدل MGK-503 سونار مین یاب MG-70 سیستم Bukhta ESM/ECM سیستم شبیه ساز و اختلال ساز و پارازیت ساز مدل MG-74 سونار رهگیری MT-70 سیستم IFF مدل Nikhrom

زیر دریایی دلتا 4 جزو زیر دریاییهای استراتژیک ( قادر به پرتاب موشک قاره پیما ) روسیه محسوب میشود که مانند دلتا 3 ، در دوران جنگ سرد و رقابت تسلیحاتی اتحاد جماهیر شوروی با امریکا ساخته شد و اولین فروند ان در سال 1985 تحویل نیروی دریایی شوروی گردید . می توان گفت در سالهای ساخت و تحویل این موشک که تنش زیادی بین امریکا و شوروی ایجاد کرد ، امریکا عملا زیردریایی قابل رقابت با این زیردریایی را نداشت . این زیردریایی دارای سیستم پرتاب موشک D- 9RM می باشد که ان را قادر به حمل و پرتاب 16 موشک بالستیک میکند . موشکهایی که این زیردریایی حمل می کند از نوع R-29RM با سوخت مایع است که هر موشک حامل 10 کلاهک هسته ای 100 کیلو تنی میباشد و موشک RSM-54 (SS-N-23) . از ویژگیهای این زیردریایی ، قابلیت پرتاب همزمان هر 16 موشک است . برتری این زیر دریایی نسبت به مدلهای قبل اینست که میتواند در هر شرایط نسبت به هدف ( بدون زاویه خاص یا سمت گیری نسبت به هدف ) موشک خود را شلیک کند و مشخصه و برتری دیگر ان امکان پرتاب موشکهای بالستیک درعمق 55 متری و در حال حرکت با سرعت 5-6 گره است . این زیر دریایی مجهز به اژدرموشکهای TRV-671 RTM است که از 6 مقر اژدر با کالیبر 533 میلیمتر از زیردریایی شلیک میشوند . بر خلاف مدل قبلی یعنی دلتا 3 ، مدل دلتا 4 دلفین قادر به پرتاب انواع اژدرها و اژدر موشکها و انواع اژدرهای ضد زیر دریایی است . دلتا 4 مجهز به سیستم کامپیوتری پیشرفته "Omnibus-BDRM" می باشد که قادر است تمام سیستمهای رزمی ان را هم زمان کنترل کند ( مانند شلیک اژدرها و موشکها ) و فرمان اتش بدهد . سیستم "Shlyuz" نیز سیستم پیشرفته ناوبری این زیر دریایی است که باعث بهبود دقت هدایت در اعماق زیاد میشود . همچنین زیردریایی مجهز به انتنهای ماهواره ای برای دریافت و ارسال پیام در اعماق زیاد میباشد . سیستم هیدرواکوستیک "Skat- VDRM" نیز در این زیردریایی وجود دارد . بدنه زیردریایی مانند دلتا 3 دارای جدار دولایه می باشد و اقداماتی در این زیردریایی صورت گرفته تا صدای تولیدی ان تا حد امکان کاهش پیدا کند . از دیگر امکانات ان میتوان به پر کردن سریع مقر اژدرها به صورت اتوماتیک و حمل موشک ضد کشتی استار فیش (SS-N-15 Starfish ) است . در ضمن زیردریایی قادر به حمل موشک اتمی RSM-54 Makeyev هم میباشد که حدود 8300 کیلومتر برد و 4 کلاهک 100 کیلو تنی است . زیر دریایی مشابه ان در نیروی دریایی ایالات متحده کلاس 726 اوهایو میباشد . تعداد فعال این زیر دریایی در حال حاضر 5 فروندند که همگی در اسکادران 13 در دریای شمال خدمت می کنند . و اولین سری از اون در سال 1985 تحویل ناوگان شوروی شد . مشخصات : وزن روی اب : 11740 تن وزن زیر اب : 18200 تن سرعت : 13-14 گره روی اب و 22-24 گره در زیر اب . طول : 167 متر عرض : 12.2 متر ابخور : 8.8 متر موتور : دو راکتور اتمی با توربینهای بخار که در مجموع 60 هزار اسب نیرو تولید میکنند و دو پروانه 7 تیغه در انتهای زیردریایی را به حرکت در می اورند . پرسنل : 130 نفر تسلیحات : 16 موشک بالستیک RSM-54 (SS-N-23) با برد 4900 ناتیکال مایل معادل 9080 کیلومتر و 10 کلاهک 100 کیلو تنی . 6 مقر اژدر 533 میلیمتر از نوع VA-111 با قابلیت حمل 12 اژدر که هر اژدر سرعتی معادل 200 کیلومتر بر ساعت دارد حداکثر عمق عملیاتی : 400 متر تجهیزات الکترونیک : سیستم کنترل رزمی "Omnibus-BDRM" که شرح داده شد . سیستم ناوبری "Shlyuz" که شرح داده شد . سیستم هیدرو اکوستیک "Skat- VDRM" انتنهای ماهواره برای ارسال و دریافت پیام سونار دو انتن برای شنود ارتباطات رادیویی .

پیدایش کلاس 971 Akula /II به تکمیل و پیشرفت کلاسهای ماقبل ان مربوط میشود و طرح اکولا در پی انها وارد و ساخته شده است . روسها در پی ان بودند که با ساخت زیردریاییهای چند مأموریته سد محکمی در برابر حمله دریایی ایالات متحده ایجاد کنند و همچنین بتوانند با ان زیردریایی دست به حمله متقابل بزنند . اولین طرح با چنین مشخصاتی طرح زیردریایی با نام 971 Shuka-B بود که زیردریایی تهاجمی چند مأموریته ای بود که برای دفاع از سواحل و تهاجم به رزمناوها ساخته شده بود . اما بنابردلایلی این طرح متوقف و معلق ماند . بعد از گذشت چند سال روسها با استفاده از طرح قبلی و به روز کردن ان اقدام به شروع پروژه ای نمودند که غربیها نام اکولا بر ان گذاشتند . البته این زیردریایی به (Snow Leopard) یا گربه وحشی قطبی نیز مشهور است . زیردریایی های کلاس اکولا دارای 2 جداره در بدنه خود می باشند که نکته مهم فاصله جداره داخلی و بیرونی است که طوری طراحی شده تا میزان صدمه به جداره داخلی که دربر گیرنده بخشهای داخلی زیردریایی است به میزان قابل توجهی کم شود . ویژگی دیگر جداره ها جنس انهاست که از فولاد با خواص بسیار پایین مغناطیسی هستند و از بازتاب امواج رادار و سونار تا حد امکان جلوگیری میکنند . تولید این ورقها از 1980 در زمانی اغاز شد که طراحان زیردریایی به علت بودجه و هزینه زیاد نتوانستند از الیاژهای تیتانیوم در ساخت ورقه های جداره ان استفاده ببرند . وجود دو جداره به طور چشمگیری موجب افزایش مطلوب میزان شناوری زیردریایی نسبت به انواع یک جداره شده است . زیردریایی کلاس اکولا مهمترین زیردریایی یگان اقیانوس ارام روسیه محسوب میشود که توسط شرکتهای کشتی سازی Severodvinsk و Komsomolsk-on-Amur ساخته شده است . این زیردریایی به دو مدل اکولا 1 و اکولا 2 تقسیم میشود که از 9 زیردریایی حاضر ، 3 فروند ان اکولا 2 و 6 فروند اکولا 1 هستند . جز در برخی موارد جزیی این دو مدل اختلاف زیادی با هم ندارند زیرا مدلهای اکولا 1 به سمت اکولا 2 به روز و بهینه شده اند . طبق ادعای روسها این زیردریایی کم صداترین زیردریایی در کلاس هم سطح خود در دنیا می باشد که تا کنون ساخته شده است و از زیردریایی هم سطح خود در ایالات متحده که کلاس ویرجینیا میباشد نیز کم صدا تر است . ( برای اطلاعات بیشتر به تاپیک ویرجینیا مراجعه کنید ) . این زیردریایی تهاجمی چند منظوره دران واحد قادر به درگیری با زیردریایی ها و ناوهای جنگی دشمن میباشد و با استفاده از اژدرهای قدرتمند خود انها حتی در فواصل حدود 100 کیلومتر مورد هدف قرار میدهد . مشخصات کلی وزن خشک ( بیرون اب ) : 7900 تن وزن حداکثر بر روی اب : 9100 تن وزن در زیر اب در غوطه وری کامل : 12770 تن حداکثر سرعت روی اب : 20 گره دریایی حداکثر سرعت زیر آب : 28-35 گره دریایی سرعت در حالت سکوت : 25 گره دریایی طول کلی : 111.7 متر عرض : 13.5 متر ابخور : 9.5 متر موتورها : یک راکتور OK-650B pressurized water nuclear reactor به توان 190 مگاوات یک سیستم OK-7 steam turbine به قدرت 43 هزار اسب بخار دو توربو ژنراتور OK-2 Turbogenerators به توان 2000 کیلو وات یک پروانه هفت تیغه عمق عملیاتی : 450 متر حداکثر عمق قابل تحمل در صورت لزوم : 550 متر عمق بحرانی ( محدوده قرمز ) : 660 متر پایداری بدون سوپلای : 100 روز در حالت عادی پرسنل : 51 – 62 نفر بسته به مأموریتها در مدل اکولا 2 پرسنل 65 نفر تسلیحات : 4 مقر پرتاب اژدر 650 میلیمتر و 4 مقر پرتاب موشکهای کروز ( slcm ) که مقرهای موشک میتوانند برای شلیک اژدرهای 533 میلیمتر هم به کار گرفته شوند . موشکهای کروز شامل 12 فروند موشک ضد ساحل Granat یا 28 فروند موشک ضد کشتی Starfish هستند و اژدرها شامل 28 اژدر قدرتمند Stallion هستند به علاوه اژدرهای ضد زیردریایی Mk 40 . مقر پرتاب موشک ضد هوایی Strela با 18 موشک . تجهیزات الکترونیک : رادار سطحی Chiblis سیستم ناوبری Medvyedista-945 سیستم ارتباطی ماهواره ای Molniya-M سیستم ارتباطی زیر ابی MGK-80 سیستمهای کنترل رزمی Vspletsk سونار MGK-503-M Skat active/passive سونار مین یاب MG-70 سیستمهای جنگ الکترونیک شامل سیستم Bukhta ESM/ECM 2 MG-74 سیستم رهگیری سونار MT-70 Sonar سیستم Nikhrom-M IFF تصويري از اژدر اين زيردريايي تصاوير زيردريايي