parniann

پراکسی سرور قبل از اینکه بخواهیم به کاربرد پراکسی در امنیت شبکه بپردازیم باید اول با پراکسی کمی اشنا شویم در یک تشکیلات که از اینترنت استفاده می‌کند، یک پراکسی سرور ترکیبی از سخت‌افزار و نرم‌افزار است که بعنوان یک واسطه بین کاربر داخلی و اینترنت عمل می‌کند به طوریکه امنیت، نظارت مدیریتی و سرویس‌های caching تامین می‌شود. یک سرور پراکسی دارای پروتکل مشخصی است،‌ بنابراین برای هرنوع پروتکلی (HTTP، FTP، Gogher و غیره) باید تنظیم شود. پراکسی سرور بعنوان بخشی از یک سرور gateway (نقطه‌ای در یک شبکه که ورودی به شبکه‌ای دیگر است) رفتار می‌کند و می‌تواند برای انجام یک یا چند فانکشن‌ که در بخش بعد به آن اشاره می‌شود، تنظیم شود. عملکردهایی که پراکسی سرور می‌تواند داشته باشد با تعریفی که از یک پراکسی ارائه شد، می‌توان از پراکسی برای بهبود عملکرد یک شبکه استفاده‌هایی کرد که در اینجا به چند مورد آن به اختصار اشاره می‌کنیم: Firewall (دیواره آتش) برای سازمانی که فایروال دارد، پراکسی سرور تقاضاهای کاربران را به فایروال می‌دهد که با آنها اجازه ورود یا خروج به شبکه داخلی را می‌دهد. Caching (ذخیره سازی) سرور پراکسی که عمل caching را انجام می‌دهد، منابعی مانند صفحات وب و فایل‌ها را ذخیره می‌کند. هنگامی که یک منبع مورد دسترسی قرار گرفت، در سرور دخیره می‌شود و تقاضاهای بعدی برای همین منبع مشخص با محتویات cache پاسخ داده می‌شود. این عمل، دسترسی به آن منبع را برای کاربرانی که از طریق پراکسی به اینترنت متصل هستند، سرعت می‌بخشد و از طرفی از ترافیک اینترنت می‌کاهد و اجازه استفاده بهتر از پهنای باند به کاربران داده می‌شود. Filtering (***** کردن) سرور پراکسی می‌تواند ترافیک وارد شونده و خارج شونده از شبکه را بررسی کند و به آنچه که با معیارهای امنیتی یا سیاست سازمان مغایرت دارد، اجازه عبور ندهد. Authentication (تصدیق هویت) بسیاری منابع الکترونیکی سازمانی توسط ورود با کلمه رمز یا قرار داشتن در دامنه مشخصی از IP محدود شده‌اند. کاربران دور معمولاً از یک سرویس‌دهنده اینترنت ثالث استفاده می‌کنند که در این صورت این کاربر یا IP کامپیوتر آن برای سازمان معتبر تشخیص داده نمی‌شود. برای کاربرانی که بصورت فیزیکی به شبکه داخلی سازمان متصل نشده‌اند، پراکسی طوری عمل می‌کند که به کاربران دور اجازه ورود موقت داده شود یا به آنها بطور موقت یک IP سازمان تخصیص داده شود که بتوانند به منابع محدود شده دسترسی پیدا کنند. Anonymization (تغییر هویت) برای محافظت شبکه داخلی یک سازمان از کاربران موجود در اینترنت، سرور پراکسی می‌تواند هویت سیستم‌های متقاضی داخلی را تغییر دهد. اگر منبع (مثلاً صفحه وب یا فایل) تقاضا شده توسط کاربر داخلی سازمان، در cache موجود نباشد، سرور پراکسی برای آن کاربر، بعنوان کلاینت عمل می‌کند و از یکی از آدرس‌های IP خودش برای تقاضای آن منبع از سرور موجود در اینترنت استفاده می‌کند. این آدرس IP «موقت»، آدرسی نیست که واقعاً در شبکه داخلی سازمان استفاده گردد و در نتیجه از بعضی از حمله‌های نفوذگران جلوگیری می‌شود. هنگامی که صفحه تقاضا شده، از طرف سرور روی اینترنت به پراکسی سرور می‌رسد، پراکسی سرور آن را به تقاضای اولیه مرتبط می‌کند و برای کاربر می‌فرستد. این پروسه تغییر دادن IP باعث می‌شود که تقاضا دهنده اولیه قابل ردیابی نباشد و همچنین معماری شبکه سازمان از دید بیرونی مخفی بماند. Logging (ثبت کردن) پراکسی سرور می‌تواند تقاضاها را بهمراه اطلاعات لازم در جایی ثبت کند تا بعداً امکان پیگیری اعمال کاربران داخل سازمان فراهم شود. پیکربندی مرورگر تعامل کاربر: کاربر باید از ابتدا مرورگر خود را پیکربندی کند که بدین ترتیب نیاز است که اطلاعات را از پشتیبانی فنی سازمان بدست آورد. پیکربندی دستی:در این پیکربندی کاربر باید سروری را که نرم‌افزار پراکسی را اجرا می‌کند، مشخص کند. کاربر باید استثنائات هر دامنه‌ای را که می‌تواند بطور مستقیم به آن وصل شود، مشخص کند و به این ترتیب در اتصال به این دامنه‌های مشخص‌شده، پراکسی در مسیر قرار نمی‌گیرد. پیکربندی خودکار:یک فایل تنظیم پیکربندی توسط سازمان که منطق استفاده از پراکسی توسط مرورگر در آن قرار دارد. URL فایل باید در پیکربندی مرورگر وارد گردد. اینکه یک تقاضا از طریق پراکسی مسیریابی شود یا خیر، بستگی به شروط موجود در آن فایل دارد. کاربرد پراکسی در امنیت شبکه بعد از آشنایی با پراکسی به این مطلب می پردازیم که از دیدگاه امنیتی پراکسی چیست و چه چیزی نیست، از چه نوع حملاتی جلوگیری می کند و به مشخصات بعضی انواع پراکسی پرداخته می شود. البته قبل از پرداختن به پراکسی بعنوان ابزار امنیتی، بیشتر با *****ها آشنا خواهیم شد. پراکسی چیست؟ در دنیای امنیت شبکه، افراد از عبارت «پراکسی» برای خیلی چیزها استفاده می کنند. اما عموماً، پراکسی ابزار است که بسته های دیتای اینترنتی را در مسیر دریافت می کند، آن دیتا را می سنجد و عملیاتی برای سیستم مقصد آن دیتا انجام می دهد. در اینجا از پراکسی به معنی پروسه ای یاد می شود که در راه ترافیک شبکه ای قبل از اینکه به شبکه وارد یا از آن خارج شود، قرار می گیرد و آن را می سنجد تا ببیند با سیاست های امنیتی شما مطابقت دارد و سپس مشخص می کند که آیا به آن اجازه عبور از فایروال را بدهد یا خیر. بسته های مورد قبول به سرور مورد نظر ارسال و بسته های ردشده دور ریخته می شوند. پراکسی چه چیزی نیست؟ پراکسی ها بعضی اوقات با دو نوع فایروال اشتباه می شوند «Packet filter و Stateful packet filter» که البته هر کدام از روش ها مزایا و معایبی دارد، زیرا همیشه یک مصالحه بین کارایی و امنیت وجود دارد. Click here to view the original image of 520x272px. پراکسی با Packet filter تفاوت دارد ابتدایی ترین روش صدور اجازه عبور به ترافیک بر اساس TCP/IP این نوع ***** بود. این نوع ***** بین دو یا بیشتر رابط شبکه قرار می گیرد و اطلاعات آدرس را در header IP ترافیک دیتایی که بین آنها عبور می کند، پیمایش می کند. اطلاعاتی که این نوع ***** ارزیابی می کند عموماً شامل آدرس و پورت منبع و مقصد می شود. این ***** بسته به پورت و منبع و مقصد دیتا و بر اساس قوانین ایجاد شده توسط مدیر شبکه بسته را می پذیرد یا نمی پذیرد. مزیت اصلی این نوع ***** سریع بودن آن است چرا که header، تمام آن چیزی است که سنجیده می شود. و عیب اصلی ان این است که هرگز آنچه را که در بسته وجود دارد نمی بیند و به محتوای آسیب رسان اجازه عبور از فایروال را می دهد. بعلاوه، این نوع ***** با هر بسته بعنوان یک واحد مستقل رفتار می کند و وضعیت (State) ارتباط را دنبال نمی کند. پراکسی با Stateful packet filter تفاوت دارد این ***** اعمال ***** نوع قبل را انجام می دهد، بعلاوه اینکه بررسی می کند کدام کامپیوتر در حال ارسال چه دیتایی است و چه نوع دیتایی باید بیاید. این اطلاعات بعنوان وضعیت (State) شناخته می شود. پروتکل ارتباطی TCP/IP به ترتیبی از ارتباط برای برقراری یک مکالمه بین کامپیوترها نیاز دارد. در آغاز یک ارتباط TCP/IP عادی، کامپیوتر A سعی می کند با ارسال یک بسته SYN (synchronize) به کامپیوتر B ارتباط را برقرار کند. کامپیوتر B در جواب یک بسته SYN/ACK (Acknowledgement) برمی گرداند، و کامپیوتر A یک ACK به کامپیوتر ‍B می فرستد و به این ترتیب ارتباط برقرار می شود. TCP اجازه وضعیتهای دیگر، مثلاً FIN (finish) برای نشان دادن آخرین بسته در یک ارتباط را نیز می دهد. هکرها در مرحله آماده سازی برای حمله، به جمع آوری اطلاعات در مورد سیستم شما می پردازند. یک روش معمول ارسال یک بسته در یک وضعیت غلط به منظوری خاص است. برای مثال، یک بسته با عنوان پاسخ (Reply) به سیستمی که تقاضایی نکرده، می فرستند. معمولاً، کامپیوتر دریافت کننده بیاید پیامی بفرستد و بگوید “I don’t understand” . به این ترتیب، به هکر نشان می دهد که وجود دارد، و آمادگی برقراری ارتباط دارد. بعلاوه، قالب پاسخ می تواند سیستم عامل مورد استفاده را نیز مشخص کند، و برای یک هکر گامی به جلو باشد. یک ***** Stateful packet منطق یک ارتباط TCP/IP را می فهمد و می تواند یک “Reply” را که پاسخ به یک تقاضا نیست، مسدود کند ـــ آنچه که یک ***** packet ردگیری نمی کند و نمی تواند انجام دهد. *****های Stateful packet می توانند در همان لحظه قواعدی را مبنی بر اینکه بسته مورد انتظار در یک ارتباط عادی چگونه باید بنظر رسد، برای پذیرش یا رد بسته بعدی تعیین کنند. فایده این کار امنیت محکم تر است. این امنیت محکم تر، بهرحال، تا حدی باعث کاستن از کارایی می شود. نگاهداری لیست قواعد ارتباط بصورت پویا برای هر ارتباط و *****کردن دیتای بیشتر، حجم پردازشی بیشتری به این نوع ***** اضافه می کند. پراکسی ها یا Application Gateways Application Gateways که عموماً پراکسی نامیده می شود، پیشرفته ترین روش استفاده شده برای کنترل ترافیک عبوری از فایروال ها هستند. پراکسی بین کلاینت و سرور قرار می گیرد و تمام جوانب گفتگوی بین آنها را برای تایید تبعیت از قوانین برقرار شده، می سنجد. پراکسی بار واقعی تمام بسته های عبوری بین سرور و کلاینت را می سنجد، و می تواند چیزهایی را که سیاستهای امنیتی را نقض می کنند، تغییر دهد یا محروم کند. توجه کنید که *****های بسته ها فقط headerها را می سنجند، در حالیکه پراکسی ها محتوای بسته را با مسدود کردن کدهای آسیب رسان همچون فایلهای اجرایی، اپلت های جاوا، ActiveX و ... غربال می کنند. پراکسی ها همچنین محتوا را برای اطمینان از اینکه با استانداردهای پروتکل مطابقت دارند، می سنجند. برای مثال، بعضی اَشکال حمله کامپیوتری شامل ارسال متاکاراکترها برای فریفتن سیستم قربانی است؛ حمله های دیگر شامل تحت تاثیر قراردادن سیستم با دیتای بسیار زیاد است. پراکسی ها می توانند کاراکترهای غیرقانونی یا رشته های خیلی طولانی را مشخص و مسدود کنند. بعلاوه، پراکسی ها تمام اعمال *****های ذکرشده را انجام می دهند. بدلیل تمام این مزیتها، پراکسی ها بعنوان یکی از امن ترین روشهای عبور ترافیک شناخته می شوند. آنها در پردازش ترافیک از فایروالها کندتر هستند زیرا کل بسته ها را پیمایش می کنند. بهرحال «کندتر» بودن یک عبارت نسبی است. آیا واقعاً کند است؟ کارایی پراکسی بمراتب سریعتر از کارایی اتصال اینترنت کاربران خانگی و سازمانهاست. معمولاً خود اتصال اینترنت گلوگاه سرعت هر شبکه ای است. پراکسی ها باعث کندی سرعت ترافیک در تست های آزمایشگاهی می شوند اما باعث کندی سرعت دریافت کاربران نمی شوند. حالا می‌توانیم در اینجا مزایای پراکسی‌ها بعنوان ابزاری برای امنیت را لیست کنیم: · با مسدود کردن روش‌های معمول مورد استفاده در حمله‌ها، هک‌کردن شبکه شما را مشکل‌تر می‌کنند. · با پنهان کردن جزئیات سرورهای شبکه شما از اینترنت عمومی، هک‌کردن شبکه شما را مشکل‌تر می‌کنند. · با جلوگیری از ورود محتویات ناخواسته و نامناسب به شبکه شما، استفاده از پهنای باند شبکه را بهبود می‌بخشند. · با ممانعت از یک هکر برای استفاده از شبکه شما بعنوان نقطه‌ شروعی برای حمله دیگر، از میزان این نوع مشارکت می‌کاهند. · با فراهم‌آوردن ابزار و پیش‌فرض‌هایی برای مدیر شبکه شما که می‌توانند بطور گسترده‌ای استفاده شوند، می‌توانند مدیریت شبکه شما را آسان سازند. بطور مختصر می‌توان این مزایا را اینگونه بیان کرد؛ پراکسی‌ها به شما کمک می‌کنند که شبکه‌تان را با امنیت بیشتر، موثرتر و اقتصادی‌تر مورد استفاده قرار دهید. بهرحال در ارزیابی یک فایروال، این مزایا به فواید اساسی تبدیل می‌شوند که توجه جدی را می‌طلبند. برخی انواع پراکسی تا کنون به پراکسی بصورت یک کلاس عمومی تکنولوژی پرداختیم. در واقع، انواع مختلف پراکسی وجود دارد که هرکدام با نوع متفاوتی از ترافیک اینترنت سروکار دارند. در بخش بعد به چند نوع آن اشاره می‌کنیم و شرح می‌دهیم که هرکدام در مقابل چه نوع حمله‌ای مقاومت می‌کند. البته پراکسی‌ها تنظیمات و ویژگی‌های زیادی دارند. ترکیب پراکسی‌ها و سایر ابزار مدیریت فایروال‌ها به مدیران شبکه شما قدرت کنترل امنیت شبکه تا بیشترین جزئیات را می‌دهد. در ادامه به پراکسی‌های زیر اشاره خواهیم کرد: SMTP Proxy HTTP Proxy FTP Proxy DNS Proxy SMTP Proxy پراکسی SMTP (Simple Mail Transport Protocol) محتویات ایمیل‌های وارد شونده و خارج‌شونده را برای محافظت از شبکه شما در مقابل خطر بررسی می‌کند. بعضی از تواناییهای آن اینها هستند: مشخص کردن بیشترین تعداد دریافت‌کنندگان پیام: این اولین سطح دفاع علیه اسپم (هرزنامه) است که اغلب به صدها یا حتی هزاران دریافت‌کننده ارسال می‌شود. مشخص کردن بزرگترین اندازه پیام: این به سرور ایمیل کمک می‌کند تا از بار اضافی و حملات بمباران توسط ایمیل جلوگیری کند و با این ترتیب می‌توانید به درستی از پهنای باند و منابع سرور استفاده کنید. اجازه دادن به کاراکترهای مشخص در آدرسهای ایمیل آنطور که در استانداردهای اینترنت پذیرفته شده است: چنانچه قبلاً اشاره شد، بعضی حمله‌ها بستگی به ارسال کاراکترهای غیرقانونی در آدرسها دارد. پراکسی می‌تواند طوری تنظیم شود که بجز به کاراکترهای مناسب به بقیه اجازه عبور ندهد. *****کردن محتوا برای جلوگیری از انواعی محتویات اجراییمعمول‌ترین روش ارسال ویروس، کرم و اسب تروا فرستادن آنها در پیوست‌های به ظاهر بی‌ضرر ایمیل است. پراکسی SMTP می‌تواند این حمله‌ها را در یک ایمیل از طریق نام و نوع، مشخص و جلوگیری کند، تا آنها هرگز به شبکه شما وارد نشوند. *****کردن الگوهای آدرس برای ایمیل‌های مقبول\مردودهر ایمیل شامل آدرسی است که نشان‌دهنده منبع آن است. اگر یک آدرس مشخص شبکه شما را با تعداد بیشماری از ایمیل مورد حمله قرار دهد، پراکسی می‌تواند هر چیزی از آن آدرس اینترنتی را محدود کند. در بسیاری موارد، پراکسی می‌تواند تشخیص دهد چه موقع یک هکر آدرس خود را جعل کرده است. از آنجا که پنهان کردن آدرس بازگشت تنها دلایل خصمانه دارد، پراکسی می‌تواند طوری تنظیم شود که بطور خودکار ایمیل جعلی را مسدود کند. *****کردن Headerهای ایمیل ‌Headerها شامل دیتای انتقال مانند اینکه ایمیل از طرف کیست، برای کیست و غیره هستند. هکرها راه‌های زیادی برای دستکاری اطلاعات Header برای حمله به سرورهای ایمیل یافته‌اند. پراکسی مطمئن می‌شود که Headerها با پروتکل‌های اینترنتی صحیح تناسب دارند و ایمیل‌های دربردارنده headerهای تغییرشکل‌داده را مردود می‌کنند. پراکسی با اعمال سختگیرانه استانداردهای ایمیل نرمال، می‌تواند برخی حمله‌های آتی را نیز مسدود کند. تغییردادن یا پنهان‌کردن نامهای دامنه و IDهای پیام‌ها ایمیل‌هایی که شما می‌فرستید نیز مانند آنهایی که دریافت می‌کنید، دربردارنده دیتای header هستند. این دیتا بیش از آنچه شما می‌خواهید دیگران درباره امور داخلی شبکه شما بدانند، اطلاعات دربردارند. پراکسی SMTP می‌تواند بعضی از این اطلاعات را پنهان کند یا تغییر دهد تا شبکه شما اطلاعات کمی در اختیار هکرهایی قرار دهد که برای وارد شدن به شبکه شما دنبال سرنخ می‌گردند. HTTP Proxy این پراکسی بر ترافیک داخل شونده و خارج شونده از شبکه شما که توسط کاربرانتان برای دسترسی به World Wide Web ایجاد شده، نظارت می کند. این پراکسی برای مراقبت از کلاینت های وب شما و سایر برنامه ها که به دسترسی به وب از طریق اینترنت متکی هستند و نیز حملات برپایه HTML، محتوا را ***** می کند. بعضی از قابلیتهای آن اینها هستند: برداشتن اطلاعات اتصال کلاینت: این پراکسی می تواند آن قسمت از دیتای header را که نسخه سیستم عامل، نام و نسخه مرورگر، حتی آخرین صفحه وب دیده شده را فاش می کند، بردارد. در بعضی موارد، این اطلاعات حساس است، بنابراین چرا فاش شوند؟ تحمیل تابعیت کامل از استانداردهای مقررشده برای ترافیک وب: در بسیاری از حمله ها، هکرها بسته های تغییرشکل داده شده را ارسال می کنند که باعث دستکاری عناصر دیگر صفحه وب می شوند، یا بصورتی دیگر با استفاده از رویکردی که ایجادکنندگان مرورگر پیش بینی نمی کردند، وارد می شوند. پراکسی HTTP این اطلاعات بی معنی را نمی پذیرد. ترافیک وب باید از استانداردهای وب رسمی پیروی کند، وگرنه پراکسی ارتباط را قطع می کند. *****کردن محتوای از نوع MIME : الگوهای MIME به مرورگر وب کمک می کنند تا بداند چگونه محتوا را تفسیر کند تا با یک تصویرگرافیکی بصورت یک گرافیک رفتار شود، یا .wav فایل بعنوان صوت پخش شود، متن نمایش داده شود و غیره. بسیاری حمله های وب بسته هایی هستند که در مورد الگوی MIME خود دروغ می گویند یا الگوی آن را مشخص نمی کنند. پراکسی HTTP این فعالیت مشکوک را تشخیص می دهد و چنین ترافیک دیتایی را متوقف می کند. *****کردن کنترلهای Java و ActiveX: برنامه نویسان از Java و ActiveX برای ایجاد برنامه های کوچک بهره می گیرند تا در درون یک مرورگر وب اجراء شوند (مثلاً اگر فردی یک صفحه وب مربوط به امور جنسی را مشاهده می کند، یک اسکریپت ActiveX روی آن صفحه می تواند بصورت خودکار آن صفحه را صفحه خانگی مرورگر آن فرد نماید). پراکسی می تواند این برنامه ها را مسدود کند و به این ترتیب جلوی بسیاری از حمله ها را بگیرد. برداشتن کوکی ها پراکسی HTTP می تواند جلوی ورود تمام کوکی ها را بگیرد تا اطلاعات خصوصی شبکه شما را حفظ کند. برداستن Header های ناشنایپراکسی HTTP ، از headerهای HTTP که از استاندارد پیروی نمی کنند، ممانعت بعمل می آورد. یعنی که، بجای مجبور بودن به تشخیص حمله های برپایه علائمشان، پراکسی براحتی ترافیکی را که خارج از قاعده باشد، دور می ریزد. این رویکرد ساده از شما در مقابل تکنیک های حمله های ناشناس دفاع می کند. ***** کردن محتوا دادگاه ها مقررکرده اند که تمام کارمندان حق برخورداری از یک محیط کاری غیر خصمانه را دارند. بعضی عملیات تجاری نشان می دهد که بعضی موارد روی وب جایگاهی در شبکه های شرکت ها ندارند. پراکسی HTTP سیاست امنیتی شرکت شما را وادار می کند که توجه کند چه محتویاتی مورد پذیرش در محیط کاریتان است و چه هنگام استفاده نامناسب از اینترنت در یک محیط کاری باعث کاستن از بازده کاری می شود. بعلاوه، پراکسی HTTP می تواند سستی ناشی از فضای سایبر را کم کند. گروه های مشخصی از وب سایتها که باعث کم کردن تمرکز کارمندان از کارشان می شود، می توانند غیرقابل دسترس شوند. FTP Proxy بسیاری از سازمان ها از اینترنت برای انتقال فایل های دیتای بزرگ از جایی به جایی دیگر استفاده می کنند. در حالیکه فایل های کوچک تر می توانند بعنوان پیوست های ایمیل منتقل شوند، فایل های بزرگ تر توسط FTP (File Transfer Protocol) فرستاده می شوند. بدلیل اینکه سرورهای FTP فضایی را برای ذخیره فایل ها آماده می کنند، هکرها علاقه زیادی به دسترسی به این سرورها دارند. پراکسی FTP معمولاً این امکانات را دارد: محدودکردن ارتباطات از بیرون به «فقط خواندنی»: این عمل به شما اجازه می دهد که فایل ها را در دسترس عموم قرار دهید، بدون اینکه توانایی نوشتن فایل روی سرورتان را بدهید. محدود کردن ارتباطات به بیرون به «فقط خواندنی»: این عمل از نوشتن فایل های محرمانه شرکت به سرورهای FTP خارج از شبکه داخلی توسط کاربران جلوگیری می کند. مشخص کردن زمانی ثانیه های انقضای زمانی: این عمل به سرور شما اجازه می دهد که قبل از حالت تعلیق و یا Idle request ارتباط را قطع کند.[/b] ازکارانداختن فرمان FTP SITE : این از حمله هایی جلوگیری می کند که طی آن هکر فضایی از سرور شما را تسخیر می کند تا با استفاده از سیستم شما حمله بعدی خودش را پایه ریزی می کند. Click here to view the original image of 615x347px. DNS Proxy DNS (Domain Name Server) شاید به اندازه HTTP یا SMTP شناخته شده نیست، اما چیزی است که به شما این امکان را می دهد که نامی را مانند در مرورگر وب خود تایپ کنید و وارد این سایت شوید – بدون توجه به اینکه از کجای دنیا به اینترنت متصل شده اید. بمنظور تعیین موقعیت و نمایش منابعی که شما از اینترنت درخواست می کنید، DNS نام های دامنه هایی را که می توانیم براحتی بخاطر بسپاریم به آدرس IP هایی که کامپیوترها قادر به درک آن هستند، تبدیل می کند. در اصل این یک پایگاه داده است که در تمام اینترنت توزیع شده است و توسط نام دامنه ها فهرست شده است. بهرحال، این حقیقت که این سرورها در تمام دنیا با مشغولیت زیاد در حال پاسخ دادن به تقاضاها برای صفحات وب هستند، به هکرها امکان تعامل و ارسال دیتا به این سرورها را برای درگیرکردن آنها می دهد. حمله های برپایه DNS هنوز خیلی شناخته شده نیستند، زیرا به سطحی از پیچیدگی فنی نیاز دارند که بیشتر هکرها نمی توانند به آن برسند. بهرحال، بعضی تکنیک های -- که میشناسیم باعث می شوند هکرها کنترل کامل را بدست گیرند. بعضی قابلیت های پراکسی DNS می تواند موارد زیر باشد: تضمین انطباق پروتکلی:یک کلاس تکنیکی بالای اکسپلویت می تواند لایه Transport را که تقاضاها و پاسخ های DNS را انتقال می دهد به یک ابزار خطرناک تبدیل کند. این نوع از حمله ها بسته هایی تغییرشکل داده شده بمنظور انتقال کد آسیب رسان ایجاد می کنند. پراکسی DNS، headerهای بسته های DNS را بررسی می کند و بسته هایی را که بصورت ناصحیح ساخته شده اند دور می ریزد و به این ترتیب جلوی بسیاری از انواع سوء استفاده را می گیرد. ***** کردن محتوای Header ها به طورت گزینشی DNS در سال ۱۹۸۴ ایجاد شده و از آن موقع بهبود یافته است. بعضی از حمله های DNS بر ویژگی هایی تکیه می کنند که هنوز تایید نشده اند. پراکسی DNS می تواند محتوای header تقاضاهای DNS را بررسی کند و تقاضاهایی را که کلاس، نوع یا طول header غیرعادی دارند، مسدود کند. Click here to view the original image of 582x293px. نتیجه گیری با مطالعه این مجموعه مقالات، تا حدی با پراکسی ها آشنا شدیم. پراکسی تمام ابزار امنیت نیست، اما یک ابزار عالیست، هنگامی که با سایر امنیت سنج ها! مانند ضدویروس های استاندارد، نرم افزارهای امنیتی سرور و سیستم های امنیتی فیزیکی بکار برده شود. منبع گروه امداد امنیتی کامپیوتری ایران

بخش اول : مقدمه از آن‌جا که شبکه‌های بی سیم، در دنیای کنونی هرچه بیشتر در حال گسترش هستند، و با توجه به ماهیت این دسته از شبکه‌ها، که بر اساس سیگنال‌های رادیویی‌اند، مهم‌ترین نکته در راه استفاده از این تکنولوژی، آگاهی از نقاط قوت و ضعف آن‌ست. نظر به لزوم آگاهی از خطرات استفاده از این شبکه‌ها، با وجود امکانات نهفته در آن‌ها که به‌مدد پیکربندی صحیح می‌توان به‌سطح قابل قبولی از بعد امنیتی دست یافت، بنا داریم در این سری از مقالات با عنوان «امنیت در شبکه های بی سیم» ضمن معرفی این شبکه‌ها با تأکید بر ابعاد امنیتی آن‌ها، به روش‌های پیکربندی صحیح که احتمال رخ‌داد حملات را کاهش می‌دهند بپردازیم. شبکه‌های بی‌سیم، کاربردها، مزایا و ابعاد تکنولوژی شبکه‌های بی‌سیم، با استفاده از انتقال داده‌ها توسط اموج رادیویی، در ساده‌ترین صورت، به تجهیزات سخت‌افزاری امکان می‌دهد تا بدون‌استفاده از بسترهای فیزیکی همچون سیم و کابل، با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. شبکه‌های بی‌سیم بازه‌ی وسیعی از کاربردها، از ساختارهای پیچیده‌یی چون شبکه‌های بی‌سیم سلولی -که اغلب برای تلفن‌های همراه استفاده می‌شود- و شبکه‌های محلی بی‌سیم (WLAN – Wireless LAN) گرفته تا انوع ساده‌یی چون هدفون‌های بی‌سیم، را شامل می‌شوند. از سوی دیگر با احتساب امواجی همچون مادون قرمز، تمامی تجهیزاتی که از امواج مادون قرمز نیز استفاده می‌کنند، مانند صفحه کلید‌ها، ماوس‌ها و برخی از گوشی‌های همراه، در این دسته‌بندی جای می‌گیرند. طبیعی‌ترین مزیت استفاده از این شبکه‌ها عدم نیاز به ساختار فیزیکی و امکان نقل و انتقال تجهیزات متصل به این‌گونه شبکه‌ها و هم‌چنین امکان ایجاد تغییر در ساختار مجازی آن‌هاست. از نظر ابعاد ساختاری، شبکه‌های بی‌سیم به سه دسته تقسیم می‌گردند : WWAN، WLAN و WPAN. مقصود از WWAN، که مخفف Wireless WAN است، شبکه‌هایی با پوشش بی‌سیم بالاست. نمونه‌یی از این شبکه‌ها، ساختار بی‌سیم سلولی مورد استفاده در شبکه‌های تلفن همراه است. WLAN پوششی محدودتر، در حد یک ساختمان یا سازمان، و در ابعاد کوچک یک سالن یا تعدادی اتاق، را فراهم می‌کند. کاربرد شبکه‌های WPAN یا Wireless Personal Area Network برای موارد خانه‌گی است. ارتباطاتی چون Bluetooth و مادون قرمز در این دسته قرار می‌گیرند. شبکه‌های WPAN از سوی دیگر در دسته‌ی شبکه‌های Ad Hoc نیز قرار می‌گیرند. در شبکه‌های Ad hoc، یک سخت‌افزار، به‌محض ورود به فضای تحت پوشش آن، به‌صورت پویا به شبکه اضافه می‌شود. مثالی از این نوع شبکه‌ها، Bluetooth است. در این نوع، تجهیزات مختلفی از جمله صفحه کلید، ماوس، چاپگر، کامپیوتر کیفی یا جیبی و حتی گوشی تلفن همراه، در صورت قرارگرفتن در محیط تحت پوشش، وارد شبکه شده و امکان رد و بدل داده‌ها با دیگر تجهیزات متصل به شبکه را می‌یابند. تفاوت میان شبکه‌های Ad hoc با شبکه‌های محلی بی‌سیم (WLAN) در ساختار مجازی آن‌هاست. به‌عبارت دیگر، ساختار مجازی شبکه‌های محلی بی‌سیم بر پایه‌ی طرحی ایستاست درحالی‌که شبکه‌های Ad hoc از هر نظر پویا هستند. طبیعی‌ست که در کنار مزایایی که این پویایی برای استفاده کننده‌گان فراهم می‌کند، حفظ امنیت چنین شبکه‌هایی نیز با مشکلات بسیاری همراه است. با این وجود، عملاً یکی از راه حل‌های موجود برای افزایش امنیت در این شبکه‌ها، خصوصاً در انواعی همچون Bluetooth، کاستن از شعاع پوشش سیگنال‌های شبکه است. در واقع مستقل از این حقیقت که عمل‌کرد Bluetooth بر اساس فرستنده و گیرنده‌های کم‌توان استوار است و این مزیت در کامپیوترهای جیبی برتری قابل‌توجه‌یی محسوب می‌گردد، همین کمی توان سخت‌افزار مربوطه، موجب وجود منطقه‌ی محدود تحت پوشش است که در بررسی امنیتی نیز مزیت محسوب می‌گردد. به‌عبارت دیگر این مزیت به‌همراه استفاده از کدهای رمز نه‌چندان پیچیده، تنها حربه‌های امنیتی این دسته از شبکه‌ها به‌حساب می‌آیند. منشأ ضعف امنیتی در شبکه‌های بی‌سیم و خطرات معمول خطر معمول در کلیه‌ی شبکه‌های بی‌سیم مستقل از پروتکل و تکنولوژی مورد نظر، بر مزیت اصلی این تکنولوژی که همان پویایی ساختار، مبتنی بر استفاده از سیگنال‌های رادیویی به‌جای سیم و کابل، استوار است. با استفاده از این سیگنال‌ها و در واقع بدون مرز ساختن پوشش ساختار شبکه، نفوذگران قادرند در صورت شکستن موانع امنیتی نه‌چندان قدرت‌مند این شبکه‌ها، خود را به‌عنوان عضوی از این شبکه‌ها جازده و در صورت تحقق این امر، امکان دست‌یابی به اطلاعات حیاتی، حمله به سرویس دهنده‌گان سازمان و مجموعه، تخریب اطلاعات، ایجاد اختلال در ارتباطات گره‌های شبکه با یکدیگر، تولید داده‌های غیرواقعی و گمراه‌کننده، سوءاستفاده از پهنای‌باند مؤثر شبکه و دیگر فعالیت‌های مخرب وجود دارد. در مجموع، در تمامی دسته‌های شبکه‌های بی‌سیم، از دید امنیتی حقایقی مشترک صادق است : تمامی ضعف‌های امنیتی موجود در شبکه‌های سیمی، در مورد شبکه‌های بی‌سیم نیز صدق می‌کند. در واقع نه تنها هیچ جنبه‌یی چه از لحاظ طراحی و چه از لحاظ ساختاری، خاص شبکه‌های بی‌سیم وجود ندارد که سطح بالاتری از امنیت منطقی را ایجاد کند، بلکه همان گونه که ذکر شد مخاطرات ویژه‌یی را نیز موجب است. نفوذگران، با گذر از تدابیر امنیتی موجود، می‌توانند به‌راحتی به منابع اطلاعاتی موجود بر روی سیستم‌های رایانه‌یی دست یابند. اطلاعات حیاتی‌یی که یا رمز نشده‌اند و یا با روشی با امنیت پایین رمز شده‌اند، و میان دو گره در شبکه‌های بی‌سیم در حال انتقال می‌باشند، می‌توانند توسط نفوذگران سرقت شده یا تغییر یابند. حمله‌های DoS به تجهیزات و سیستم‌های بی‌سیم بسیار متداول است. نفوذگران با سرقت کدهای عبور و دیگر عناصر امنیتی مشابه کاربران مجاز در شبکه‌های بی‌سیم، می‌توانند به شبکه‌ی مورد نظر بدون هیچ مانعی متصل گردند. با سرقت عناصر امنیتی، یک نفوذگر می‌تواند رفتار یک کاربر را پایش کند. از این طریق می‌توان به اطلاعات حساس دیگری نیز دست یافت. کامپیوترهای قابل حمل و جیبی، که امکان و اجازه‌ی استفاده از شبکه‌ی بی‌سیم را دارند، به‌راحتی قابل سرقت هستند. با سرقت چنین سخت افزارهایی، می‌توان اولین قدم برای نفوذ به شبکه را برداشت. یک نفوذگر می‌تواند از نقاط مشترک میان یک شبکه‌ی بی‌سیم در یک سازمان و شبکه‌ی سیمی آن (که در اغلب موارد شبکه‌ی اصلی و حساس‌تری محسوب می‌گردد) استفاده کرده و با نفوذ به شبکه‌ی بی‌سیم عملاً راهی برای دست‌یابی به منابع شبکه‌ی سیمی نیز بیابد. در سطحی دیگر، با نفوذ به عناصر کنترل کننده‌ی یک شبکه‌ی بی‌سیم، امکان ایجاد اختلال در عمل‌کرد شبکه نیز وجود دارد. با مقدمه‌ی ذکر شده، در قسمت‌های آتی می‌توانیم به ویژه‌گی‌های این شبکه‌های، با تفکیک تکنولوژی‌های مرسوم، از بعد امنیتی بپردازیم و چگونه‌گی پیکربندی صحیح یک شبکه‌ی بی‌سیم را، برای بالابردن امنیت آن، بررسی کنیم.

A: اطلاعات مورد نياز (Needed Information) 1. قبل از هر چيز بايد يك مختصر توضيح در مورد Range IP بدونيد. هر ISP داراي يك Range IP مي باشد (بنابرنوع ISP تعداد IP مي تواند بيشتر هم باشه - برميگرده به بحث همون كلاسهاي IP). هر موقع كه شما به اينترنت Connect ميشويد ISP شما به طور تصادفي يك IP به PC شما مي دهد (اين مطلب در مورد Dial-Up Users صدق مي كنه). مثل اين IP: 213.217.219.169 البته بايد بدانيد كه در هر Range IP فقط رقم آخر (8 بيت آخر) IP تغيير مي كنه. مثلا اگر PC ديگري بخواهد به اينترنت با همان ISP وصل شود، IP آن كامپيوتر بين دو IP زير خواهد بود: 213.217.219.1 2. Subnet Mask، Default Gateway و DHCP Server (اينها رو در مقاله مفصلي كه درباره ي TCP/IP بود توضيح دادم ولي باز هم مي گم): خوب براي پيدا كردن IP هاي Subnet Mask و Gate Way و DNS Server يك راه خيلي ساده هست. در Command Prompt تايپ كنيد: ipconfig/all كه تمام اطلاعات مورد نياز رو به شما ميده. لطفا اين اطلاعات را جاي يادداشت كنيد (يا Print Screen بگيريد)، چون بعدا از اينها استفاده ميشه. مثلا: Host Name . . . . . . . . . . . . : My Computer Name Here Primary Dns Suffix . . . . . . . : Node Type . . . . . . . . . . . . : Unknown IP Routing Enabled. . . . . . . . : No WINS Proxy Enabled. . . . . . . . : No Ethernet adapter Local Area Connection: Connection-specific DNS Suffix . : xxxx.xx.x Description . . . . . . . . . . . : NETGEAR FA310TX Fast Ethernet Adapter (NGRPCI) Physical Address. . . . . . . . . : XX-XX-XX-XX-XX-XX Dhcp Enabled. . . . . . . . . . . : Yes Autoconfiguration Enabled . . . . : Yes IP Address. . . . . . . . . . . . : 24.xxx.xxx.xx Subnet Mask . . . . . . . . . . . : 255.255.240.0 Default Gateway . . . . . . . . . : 24.xxx.xxx.x DHCP Server . . . . . . . . . . . : 24.xx.xxx.xx DNS Servers . . . . . . . . . . . : 24.xx.xxx.xxx 24.xx.xxx.xx 24.xx.xxx.xxx Lease Obtained. . . . . . . . . . : Monday, January 20, 2003 408 PM Lease Expires . . . . . . . . . . : Tuesday, January 21, 2003 3:43:16 AM B: IP هاي مرده (Dead IP): Dead آن دسته از IP هايي هستند كه به PC خاصي تعلق ندارند و بدون كاربر هستند. شما مي توانيد IP خودتون را به هر Dead IP ديگر تغيير بدهيد. براي اينكه از Dead بودن يك IP مطمئن باشيد در Command Prompt عبارت زير را تايپ كنيد: ping -n 10 پس از تايپ و فشردن كليد Enter، اگر در جواب "Time Out" ديديد، يعني اينكه IP مورد هر 10 تبادل ping "Time Out" باشه. تذكر: دوستاني كه Dial-Up به اينترنت وصل مي شوند بايد بدونيد كه در بعضي مواقع به دلايل مختلف مثل: پائين بودن سرعت، بسته بودن پورت هاي مربوط بهICMP ، داشتن firewall و ... از ping كردن يك IP، "Time Out" مي گيريد كه دليل بر dead بودن آن IP نيست. C: Change your IP: براي اين كار نياز به هيچ نرم افزاري نداريد. اين كار با خود ويندوز عملي هست. به آدرس زير برويد: My Computer > Control Panel > Network Connection خوب حالا Connection مورد نظر خودتون رو انتخاب كنيد. روي آن Right-Click كنيد و قسمت "Properties" را انتخاب كنيد. حالا برگه (tab)، "Networking" را انتخاب كنيد و روي پروتكل "Internet protocol (TCP/IP)" دوبار كليك كنيد و برگه "General" را انتخاب كنيد. حال قسمت "Use the following IP Address" را فعال كنيد. در IP Address، يك Dead IP بنويسيد. مثل: 0.0.0.1-254 يا يك چيزي شبيه به آن. حال در قسمت "Use the Following DNS sever" دو IP مربوط به DNS كه به دست آورديد رو وارد كنيد. اين براي ويندوز XP بود. اگه از ويندوز 2000 يا ويندوزهاي ديگر استفاده مي كنيد، بايد IP هاي مربوط به Gateway و Subnet Mask رو هم وارد كنيد كه از "ipconfig/all" به دست آورديد. سوال: حالا براي خودم اين سوال پيش اومده و اون اينكه اگر من IP خودمو به يك Dead IP كه از Range IP خودم هست تغيير بدم و بعد 1 يا 2 ساعت يا هر چند ساعت، ISP به يك PC ديگر آن IP را بدهد، اون وقت چي ميشه؟ مثلا IP خودم، 213.213.213.213 هست و dead ip هم باشه 213.213.213.212. حالا اگر ISP اين IP رو به يك PC ديگر بده من DC ميشم يا هيچ اتفاقي نمي افته؟ D: IP Steal from WebServer: دوستان از همين روش مي شود IP دزدي هم كرد. اگه شما كسي رو روي Range IP خودتون مي شناسيد كه يك Web Server باز كرده و قبلا اعصابتون رو خورد كرده يا شما فقط مي خواهيد يه مقدار شلوغ بازي دربياريد، ميتوانيد IP اون رو بدزديد. به اين ترتيب هر DNS كه به اون IP بره به جاي سايت اون، سايت شما رو نشون ميده. چون شما خودتون يه Web Server باز خواهيد كرد!! دزديدن يك IP اساسا استفاده از همون روش تغيير آدرس IP بالا و انتخاب يك IP هست كه يكي كه يه Web Server باز كرده، داره استفاده مي كنه. اغلب شما مي توانيد آن IP رو حداقل براي مدتي نگه داريد، در بقيه موارد شما نمي توانيد از آن استفاده كنيد. بنابراين به تلاش خودتون ادامه بديد تا كار كنه. شما نياز داريد خودتون يك Web Server روي پورت مشابه اون داشته باشيد. شما مي توانيد اين كار رو با سرويس هاي ديگر هم انجام بديد. همچنين شما مي توانيد اون IP كه تلاش مي كنيد بدزدين DoS يا DDoS كنيد تا از شبكه شوتش كنيد بيرون! ولي من اين كار رو توصيه نمي كنم، چون تقريبا غير قانونيه! روش هايي براي تغيير IP: با اين روش ها مي توانيد ظاهر IP خودتون را به اعداد ديگر يا اعداد همراه حروف لاتين تغيير بديد (!!!) برنامه مورد نياز: Calculator: Start > Programs > Accessories > Calculator A: Oct IP (Octet IP- IP هشتايي): Example: 0330.0163.0154.0365 IP استفاده شده در اين مثال مربوط به سايت yahoo.com است (66.218.71.90) برنامه ماشين حساب را اجرا كرده و از منوي View، قسمت Scientific را انتخاب كنيد. Dec را انتخاب و قسمت اول IP (66) را وارد كنيد. سپس روي Oct كليك كنيد. مي بينيد كه عدد 66 به 102 تغيير يافت. براي بقيه قسمت هاي IP نيز اين كار رو بكنيد: 66 =102 218 =332 71 =107 90 =132 حال اگر در Browser خودهر يك از لينك هاي زير را وارد كنيد، وارد سايت ياهو مي شويد: [Hidden Content] [Hidden Content] [Hidden Content] [Hidden Content] روش ديگر: IP در اصل يك عدد 4 رقمي در مبناي 256 هست كه ارقامش رو با نقطه از هم جدا كرده ايم. مثل زير: A.B.C.D حال اگر اين عدد كه در مبناي 256 هست رو به مبناي 10 ببريم باز هم كار IP رو مي كنه. يعني مي توانيد از يك عدد ساده هفت يا هشت رقمي به جاي IP استفاده كنيد. اگر كسي خواست اين كلك را به شما بزنه، چه كار مي كنيد؟ خوب ساده است! عدد رو از مبناي 10 به مبناي 256 ببرين تا IP به دست بياد. مثلا اين IP به مبناي 10 تبديل شده: IP : 213.217.29.54 Base10 : 3587775798 براي تبديل IP به مبناي 10 و تبديل مبناي 10 به IP دو برنامه وجود داره كه اگر خواستيد لينك مي دم (ولي با ماشين حساب هم ميشه ديگه گير نديد زياد). B: Dec IP: برنامه ماشين حساب را اجرا كرده و آن را در حالت علمي قرار دهيد. حال قسمت Dec را انتخاب كرده و قسمت اوليه IP (66) را وارد كنيد. سپس اعداد فوق را در 16777216 ضرب كنيد. جواب به صورت 1107296256 مي شود. اين اعداد را يادداشت كنيد براي بقيه قسمت ها هم به صورت فوق عملكنيد. (First Part) 66 * 16777216 = 1107296256 (Sec Part) 218 * 65536 = 65754 (Third Part) 71 * 256 = 18176 (Fourth Part) 90 * 1 = 90 حال اين اعداد را با هم جمع كنيد: 1107296256 + 65754 + 18176 + 90 = 1107380276 عدد حاصله IP در مبناي Decimal هست. حال اگر شما روي هر يك از لينك هاي زير كليك كنيد. وارد سايت ياهو مي شويد: [Hidden Content] [Hidden Content] [Hidden Content] C: Hex IP: Example: [Hidden Content] or [Hidden Content] اين مدل از IP خيلي جالب هست. برنامه ماشين حساب را اجرا كرده و آنرا در حالت علمي قرار دهيد. Dec را انتخاب و قسمت اوليه IP (66) را وارد كنيد سپس روي Hex كليك كنيد (عدد به 42 تبديل مي شود). براي بقيه قسمت هاي IP نيز روش فوق را انجام دهيد: 66 = 42 218 = DA 71 = 47 90 = 5A عدد حاصله را به ترتيب زير مرتب كنيد: 42DA475A حال اين عدد به دو صورت قابل استفاده است. اگر روي هر يك از لينك هاي زير كليك كنيد وارد سايت yahoo مي شويد: [Hidden Content] [Hidden Content] [Hidden Content] [Hidden Content] D: Bin IP: Example: [Hidden Content] اين صورت IP در بيشتر سيستم ها و Browser ها كار نمي كند! برنامه ماشين حساب را اجرا كرده و آن را در محيط علمي تنظيم كنيد. Dec را انتخاب كرده و IP خود را به Hex IP (دربالا گفته شد) تبديل كنيد. Hexed IP: 42DA475A سپس روي C بزنيد و Hex را انتخاب كنيد و عدد Hex شده را وارد كنيد. حال روي Bin بزنيد عدد به صورت زير نمايان مي شود: Binary IP: 1000010110110100100011101011010 اگر Browser و ISP شما اين نوع IP را Support كند، با كليك بر روي لينك زير وارد سايت ياهو مي شويد: [Hidden Content] اميدوارم مورد استفاده قرار بگيره.

شاید تا حالا با ویروس New Folder.exe مواجه شده اید ! قسمتی از مشخصات این ویروس به شرح زیر است : -۱ آیکون آن شبیه آیکون یک پوشه است . -۲ ندازه ی آن ۱۴۰ کیلوبایته . -۳ پس از اجرای این ویروس ، محتویات پوشه ی My Documents نمایش داده می شود . -۴ این ویروس تولید مثل هم می کنه ! -۵ گزینه ی Turn Off Computer رو از منوی Start حذف می کنه . -۶ از اجرای Registry Tools ، windows Task Manager و System Configuration Utility جلوگیری می کنه . -۷ پس از مدتی Registry Tools و Task Manager رو غیر فعال می کنه . پس از اینکه برنامه ی Kill New Folder.exe کار خودش رو انجام داد ، باید مابقی ویروس ها رو خودتون به صورت دستی پاک کنید . برای پاک کردن مابقی ویروس ها به شیوه ی زیر عمل کنید : ۱ – به منوی Start بروید و روی گزینه ی Search کلیک کنید تا پنجره ی مربوطه نمایش داده شود . ۲ – در سمت چپ روی گزینه ی All files and folders کلیک کنید . ۳ – در قسمت All or part the file name عبارت New Folder.exe را تایپ کنید و روی گزینه ی Search کلیک نمایید . حالا تمام فایل های پیدا شده رو پاک کنید . حواستون باشه مجددا یکی از اونا رو اجرا نکنید . روش دوم : برای خلاص شدن از دست این ویروس مراحل زیر را پی بگیرید: ۱- ویندوز را Restart کرده و با حالت Safe Mode بالا بیایید. ۲-به عنوان Admin لوگ این شوید. ۳-به دایرکتوری c:\windows بروید. ۴- دنبال فایلی به نام windows Explorer یا Document.dll بگردید و آن را حذف کنید لازم به ذکر است که این فایلها با آیکون پوشه نمایان هستند ولی فایلهای اجرایی هستند. ۵- بعد کامپیوتر خود را تحت نام New Folder جستجو کنید (Search) و تمام پوشه هایی که نام آنها New Folder است و size آنها ۱۰۴Kb است را حذف کنید. نکته: ممکن است نام پوشه ای که ویروس ایجاد کرده New Folder نباشه بیشتر سایز اونو که ۱۰۴Kb هستش تو جستجوتون مد نظر قرار بدین. ۶- سپس Registry Editor را اجرا کنید و به مسیر hklm\software\microsoft\windows\crrentversion\run بروید و کلید Explorer را حذف کنید -۷کامپیوتر را Restart کنید و با حالت عادی بالا بیایید حال این ویروس از کامپیوتر شما حذف شده است. دقت کنید که در طی مراحل حذف نباید هیچ پوشه ای را اجرا کنید. زیرا ویروس دوباره ساخته و اجرا می شود. روش دوم عملی خودم امتحان کردم

هر زمان که در مورد رمزعبور صحبت می شود، گفته می شود رمزعبورِ انتخابی باید سخت و پیچیده بوده و برای هر سایتی متفاوت از دیگری باشد. اما به راحتی می شود فهمید که انجام چنین کاری بسیار مشکل است و به خاطر سپردن چنین رمزهای عبوری تقریبا غیر ممکن است. به همین جهت ابزارهای زیادی جهت نگه داری امن رمز عبور تولید شده است، به این نرم افزارها Password Manager می گویند که کارشان نگهداری رمز عبور به همراه نام کاربری تان است. اغلب آنها به هر سایتی که مراجعه می کنید به صورت خودکار نام کاربری و رمز عبورتان را وارد می کنند تا هم از دست تایپ کردن آنها راحت باشید و هم از دست به خاطر سپردن شان. روی اغلب مرورگرها هم این امکان به صورت پیش فرض وجود دارد. حتما تا به حال هنگام ورود به ایمیل تان با پیام مرورگرتان مواجه شده اید که آیا می خواهید نام کاربری و رمز عبورتان برای این سایت به خاطر سپرده شود یا خیر؟ پس چرا با وجود در دسترس بودن این نرم افزارها یک درس از این دوره را به آنها اختصاص داده ایم؟ تمام پاسخ در مورد تفاوت های امنیتی و کاربردی این نرم افزارها است. همانطور که گفتیم نسخه های رایگان و پولی متفاوتی از این نرم افزارها وجود دارد، آنها امکانات مختلفی ارایه می کنند و مهم تر از آن امنیت شان با یکدیگر متفاوت است. شما به نرم افزار مدیریت پسوردی نیاز دارید که در عین داشتن امکانات خوب، امنیت بالا و قابل اعتمادی داشته باشد. چرا که قرار است تمام رمزهای عبورتان را به دستش بدهید و در صورت بروز مشکل، تقریبا همه چیز را از دست خواهید داد. برای مثال مرورگر فایرفاکس چنین امکانی را در اختیارتان قرار می دهد، اما اگر فرد دیگری به کامپیوتر شما دسترسی داشته باشد این امکان را دارد که تمام رمزهای عبورتان را ببیند. بنابراین باید آن را از لیست تان برای انجام چنین کاری حذف کنید. در اینجا به جای معرفی چند نرم افزار مختلف ترجیح دادیم یکی از بهترین و خوش دست ترین آنها را معرفی کنیم. شاید شما از نرم افزارهای مدیریت پسورد زیادی استفاده کرده باشید و در حال حاضر هم مشغول استفاده از یکی از آنها باشید، در این درس قصد داریم LastPass را به شما معرفی کنیم. این نرم افزار در واقع افزونه ای تقریبا رایگان است که بر روی اکثر مرورگرها و همچنین در حالت پولی بر روی تلفن های هوشمند نصب می شود و با سازگاری ای که با نرم افزار KeePass دارد، کار را برای افرادی که به طور همزمان از KeePass هم استفاده می کنند، راحت می کند. چرا LastPass؟ زمانی که صحبت از مرورگرها و رمزهای عبور وب سایت ها به میان می آید، LastPass می تواند قابلیت های خود را نشان دهد و یک سر و گردن بالاتر از رقیب های خود بایستد. در اینجا تعدادی از مزیت های LastPass را برای شما برمی شماریم: * عمومیت LastPass: افزونه هایش را تقریبا برای همه مرورگرها و در همه ی سیستم های عامل در اختیار کاربران قرار داده است. فایرفاکس، اینترنت اکسپلورر، کروم و سافاری در ویندوز، مک و لینوکس، امکان استفاده از افزونه ی LastPass را دارند. * سادگی LastPass: انتخاب ها، تنظیمات و ابزارهای زیادی در هنگام کار برای کاربر فراهم می کند. اگر شما می خواهید از میان بهترین نرم افزارهای مدیریت، رمز عبور یکی را انتخاب کنید که نصب و استفاده از آن امن و ساده باشد و به سرعت لاگین شود، LastPass انتخاب مناسبی خواهد بود. برای مثال این نرم افزار در هنگام کار به صورت خودکار از شما می خواهد رمز عبورها و فرم هایی که پر کرده اید ذخیره کنید؛ البته شما می توانید این قابلیت را خاموش کنید. * امنیت: هنگام استفاده از این نرم افزار احتمال از بین رفتن رمزهای عبورتان بسیار کم می شود، چرا که بانک اطلاعات پسوردهای شما به جز هاردتان، بر روی سرورهای امن LastPass هم ذخیره می شود. البته ذخیره شدن رمزهای عبور بر روی سرورهای LastPass ممکن است این نگرانی را به وجود آورد که در صورت -- شدن این سرورها، اطلاعات حیاتی کاربران در اختیار هکرها قرار بگیرد و یا اینکه وب مسترهای این شرکت امکان سوء استفاده از این اطلاعات را داشته باشند. LastPass این نگرانی را هم با استفاده از سیستم میزبانی host-proof برطرف کرده است. در این سیستم اطلاعات شما به صورت متن عادی نگه داری نمی شوند، بلکه در کامپیوتر شما به صورت بسته های رمزگذاری شده کاملا امنی درآمده و برای سرور ارسال می شوند. در این حالت کلید باز کردن این رمزگذاری تنها بر روی کامپیوتر شما و در اختیار شما است و اطلاعات بر روی سرور به هیچ وجه قابل خوانش نیستند. هنگامی که از رمزعبورهای ذخیره شده استفاده می کنید، رمزگشایی اطلاعات به جای سرور بر روی کامپیوتر خودتان انجام می شود. اگر شما در حال استفاده از یک برنامه ی مدیریت رمز عبور هستید، مهاجرت به LastPass بسیار ساده است. چرا که LastPass می تواند رمزهای عبور استخراج شده از اکثر نرم افزارها و سایت های مدیریت رمز عبور را دریافت کند. روش استفاده از LastPass یک حساب کاربری در سایت LastPass ایجاد کنید تا پس از دانلود و نصب افزونه برای مرورگرهای مورد نظر خود بتوانید در LastPass وارد شوید. البته شما می توانید ثبت نام را هنگامی که افزونه را بر روی یکی از مرورگرهای خود نصب کردید هم انجام دهید. عملیات ثبت نام را با دقت انجام دهید و اصول انتخاب رمزعبور مناسب را در انتخاب رمز اصلی خود در LastPass به کار گیرید. هنگام ثبت نام در سایت LastPass شما باید یک رمز عبور اصلی برای دسترسی به نرم افزار انتخاب کنید. این رمز در واقع مانند یک شاه کلید عمل می کند تا از طریق آن به بقیه ی رمزهای عبورتان دسترسی داشته باشید. بنابراین طبیعی است که باید این رمز را بسیار با دقت و پیچیده انتخاب کنید. با روش های خوب انتخاب رمز عبور مناسب در درس های قبلی این دوره آشنا شده اید. اگر نیاز است آنها را یک بار مرور کنید. البته همانطور که می دانید لازم است فقط همین یک رمز را به خاطر بسپارید و کار حفظ کردن بقیه رمزهای عبور بر عهده ی نرم افزار LastPass است. هشدار: دقت کنید که رمز عبور اصلی نرم افزار را هیچ گاه فراموش نکنید. در صورت فراموش کردن آن راه های بسیار محدودی برای بازگرداندن اکانت و دسترسی به پسوردها وجود دارد. اولین باری که افزونه LastPass را در مرورگر خود نصب می کنید، با کلیک بر روی کلید LastPass که در گوشه ی مرورگر ظاهر می شود. اگر بر روی آن کلیک کنید، منویی باز می شود که اطلاعات و انتخاب های زیادی را به شما می دهد. نکته امنیتی: در هنگام لاگین در افزونه ی LastPass، دقت کنید که تیک گزینه ی remember that password را بردارید. از این به بعد، اگر شما در سایتی لاگین کنید، LastPass در یک منوی پایین افتادنی (Drop down) از شما سوال می کند که آیا می خواهید نام کاربری و رمز عبور این سایت در بانک اطلاعاتی LastPass ذخیره شود یا خیر. همچنین هنگام ثبت نام در سایت های جدید، هنگام پر کردن کادر رمز عبور، LastPass می تواند به شما در انتخاب یک رمزعبور مناسب و امن با تعداد و نوع کارکترهای دلخواه، کمک کند. توصیه می شود که از این قابلیت استفاده کنید تا از رمزهای عبور تصادفی و قدرتمندی که LastPass پیشنهاد می دهد نهایت استفاده را ببرید. چرا که دیگر نگران به خاطر آوردن و فراموش کردن آنها نخواهید بود. چند تنظیم مفید و مهم بعد از ثبت نام و نصب افزونه بر روی مرورگر بهتر است بر روی آیکون LastPass کلیک کنید و گزینه ی Preferences را انتخاب کنید. در آنجا بر روی Account Settings کلیک کنید و به قسمت Security بروید. بهتر است که تنظیمات این قسمت را مطابق تصویر پایین تغییر دهید تا امنیت بیشتری داشته باشید. البته می توانید مطابق میل‌تان آنها را تنظیم کنید. در این صفحه گزینه ای وجود دارد به نام Grid Multifactor Authentication؛ اگر رمزهای عبورتان برای شما بسیار مهم است و به دنبال امنیت مضاعف هستید، می توانید از این گزینه استفاده کنید. با این کار LastPass یک جدول اعداد و حروف در اختیارتان قرار می دهد که باید آن را چاپ کنید. برای هر بار لاگین کردن به اکانت علاوه بر ایمیل و رمز عبور اصلی باید تعدادی از حروف این جدول را هم وارد کنید که سایت از شما درخواست قسمت های خاصی از آن را می کند. این کار برای این است که هیچ کس نتواند از کامپیوترهای دیگر به اکانت شما وارد شود. ضمنا می توانید بعد از یک بار ورود از این طریق، کامپیوتر خودتان را به عنوان کامپیوتر مورد اعتماد معرفی کنید تا دیگر برای لاگین از طریق این کامپیوتر رمز جدولی خواسته نشود. البته استفاده از این امکان را فقط برای کاربران حرفه ای تر و دقیق توصیه می شود. One-Time Passwords یا رمزعبورهای یکبار مصرف گاهی اوقات پیش می آید که در یک مکان یا شبکه بی سیم نه چندان امن، نیاز به استفاده از LastPass خود داشته باشید. باید بدانید در صورتی که نام کاربری و رمزعبور اصلی خود را در آن کامپیوتر یا شبکه وارد کنید، این احتمال وجود دارد که رمزعبور خود را تقدیم صاحب سیستم یا مدیر شبکه مذکور نمایید. راه حلی که LastPass پیشنهاد می کند، استفاده از یک رمزعبور یکبار مصرف است. برای این کار ابتدا بر روی یک کامپیوتر و شبکه امن در مرورگر خود وارد سایت LastPass با استفاده از دکمه ی Add a new One Time Password به هر تعداد که نیاز داشته باشید رمزعبور یکبار مصرف بسازید یا آن ها را مدیریت کنید. حال می توانید این رمزعبورها را چاپ کرده یا حفظ کنید و با خود همراه داشته باشید، ایمیل خود را وارد کرده و به جای رمز عبور اصلی LastPass، یکی از این رمزعبورهای یکبار مصرف را مورد استفاده قرار داده و به تمامی اطلاعات ذخیره شده دسترسی داشته باشید. اگر آنها را چاپ کردید، کاملا مراقب باشید که در جای امنی باشند و آنها را گم نکنید. نکته جالب اینجاست که به محض ورود به سایت با یک رمزعبور یکبار مصرف، آن رمزعبور باطل شده و به هیچ وجه قابل استفاده نیست، پس حتی اگر کسی بعد از لاگین به آن دست یابد، خطری برای شما نخواهد داشت. در صورتی هم که از اطلاعات کاربری داخل LastPassتان به صورت کپی و پیست استفاده کنید، به احتمال زیاد از خطر سرقت اطلاعات توسط بدافزارهایی از قبیل کی‌لاگرها در امان خواهید بود Secure Notes یا یادداشت های امن اگر شما به دنبال محلی برای ذخیره ی نوشته های مهمی از قبیل PIN کارت بانک و یا سوال امنیتی ایمیل و پاسخ آن هستید، یادداشت های امن LastPass کمک بزرگی به شما می کنند. چرا که این یادداشت ها همانند رمزهای عبور شما به صورت کاملا امن و رمزگذاری شده نگهداری می گردند. یک مثال خوب از کاربرد یادداشت های امن نگه داری پسورد شبکه ی بی سیم است که در درس بعدی با آن آشنا می شوید. برنامه ی ویژه ی تلفن های همراه هوشمند صفحه نمایش های کوچک، کلیدهای کوچک و فیلدهای ورود کوچک- به عنوان یک واقعیت آزاردهنده- در همه ی تلفن های هوشمند بطور یکسان وجود دارند. حتی اگر تلفن هوشمند شما قابلیت ذخیره ی امن رمزهای عبور را داشته باشد، همگام سازی (synchronize) آن با کامپیوتر کار راحتی نیست و این مورد مشکلاتی را به وجود می آورد. اگر شما از تلفن های هوشمند سیمبیان، ویندوز موبایل، بلک بری، آندروید، آی فون و حتی پالم استفاده می کنید، می توانید نسخه ای از LastPass را دانلود کرده و از این نرم افزار در گوشی خود نیز بهره ببرید. البته نسخه های موبایلی LastPass همانند افزونه های قابل نصب بر روی مرورگرها، رایگان نیستند و بنابراین برای این حالت مجبور به پرداخت پول خواهید بود. بد نیست بدانید که نسخه آی پد این افزونه رایگان است. بدین ترتیب به راحتی با لاگین کردن در نرم افزار LastPass از طریق گوشی موبایل به رمزهای عبورتان دسترسی خواهید داشت. نگهداری و استفاده از رمزهای عبور، از اصول پایه ای امنیت هستند و استفاده از ابزارهایی همانند LastPass علاوه بر افزایش ضریب امنیت رمزهای عبور شما، استفاده مکرر از آنها را برای شما آسان می نماید. بنابراین نرم افزارهای مدیریت پسوردها را فراموش نکنید. منبع: آموزش مقدماتی امنیت در اینترنت و ویندوز از طریق ایمیل درسنامه

در این ترفند قصد داریم یک روش بسیار جالب و کاربردی را به شما معرفی کنیم که با استفاده از آن میتوانید یک فولدر یا یک فایل را در داخل ویندوز XP به سادگی کاملأ از صحنه روزگار محو کنید به شکلی که کاملأ مخفی و ناپیدا شود. سپس خودتان میتوانید با دانستن نام آن فایل و یا فولدر مجدد و به همان سادگی آن را بازیابی و ظاهر سازید. این ترفند را میتوانید ساده ترین نوع مخفی سازی فایل دانست به نحوی که با استفاده از گزینه های مشاهده فایلهای Hidden و امثالهم هم نمیتوان آن را مشاهده کرد. برای این کار: ابتدا از منوی Stat وارد Run شوید. سپس دستور cmd را تایپ نموده و Enter بزنید. اکنون در داخل CMD کد زیر را وارد کنید و Enter بزنید: attrib +h +sD:/Tarfandestan دقت کنید این کد فولدر Tarfandestan را در درایو D مخفی میسازد. به Space های خورده شده در میان کد نیز دقت کنید. با این عمل فولدر Tarfandestan کاملأ از روی هارد شما مخفی میشود. در صورتی که میخواهید یک فایل را نیز مخفی کنید کافی است آدرس را بدین شکل وارد کنید: attrib +h +s D:/Windows/Tarfandestan.exe این کد فایل Tarfandestan.exe را در داخل درایو D و پوشه Windows مخفی میسازد. به همین سادگی شما میتوانید عملیات مخفی سازی را انجام دهید. اما چگونه این فایلهای مخفی کرده را بازگردانیم؟ بدین منظور در داخل CMD دستور زیر را وارد کنید تا به ترتیب فایلهای مخفی شده مان آشکار گردند: attrib -h -sD:/Tarfandestan attrib -h -s D:/Windows/Tarfandestan.exe تنها دقت کنید که محل و نام فایل مخفی شده تان فراموش تان نشود چرا که دیگر امکان بازیابی آن وجود ندارد.

رمزنگاری ۱- معرفی و اصطلاحات رمزنگاری علم کدها و رمزهاست. یک هنر قدیمی است و برای قرنها بمنظور محافظت از پیغامهایی که بین فرماندهان، جاسوسان،‌ عشاق و دیگران ردوبدل می‌شده، استفاده شده است تا پیغامهای آنها محرمانه بماند. هنگامی که با امنیت دیتا سروکار داریم، نیاز به اثبات هویت فرستنده و گیرنده پیغام داریم و در ضمن باید از عدم تغییر محتوای پیغام مطمئن شویم. این سه موضوع یعنی محرمانگی، تصدیق هویت و جامعیت در قلب امنیت ارتباطات دیتای مدرن قرار دارند و می‌توانند از رمزنگاری استفاده کنند. اغلب این مساله باید تضمین شود که یک پیغام فقط میتواند توسط کسانی خوانده شود که پیغام برای آنها ارسال شده است و دیگران این اجازه را ندارند. روشی که تامین کننده این مساله باشد "رمزنگاری" نام دارد. رمزنگاری هنر نوشتن بصورت رمز است بطوریکه هیچکس بغیر از دریافت کننده موردنظر نتواند محتوای پیغام را بخواند. رمزنگاری مخفف‌ها و اصطلاحات مخصوص به خود را دارد. برای درک عمیق‌تر به مقداری از دانش ریاضیات نیاز است. برای محافظت از دیتای اصلی ( که بعنوان plaintext شناخته می‌شود)، آنرا با استفاده از یک کلید (رشته‌ای محدود از بیتها) بصورت رمز در می‌آوریم تا کسی که دیتای حاصله را می‌خواند قادر به درک آن نباشد. دیتای رمزشده (که بعنوان ciphertext شناخته می‌شود) بصورت یک سری بی‌معنی از بیتها بدون داشتن رابطه مشخصی با دیتای اصلی بنظر می‌رسد. برای حصول متن اولیه دریافت‌کننده آنرا رمزگشایی می‌کند. یک شخص ثالت (مثلا یک هکر) می‌تواند برای اینکه بدون دانستن کلید به دیتای اصلی دست یابد، کشف رمز‌نوشته (cryptanalysis) کند. بخاطرداشتن وجود این شخص ثالث بسیار مهم است. رمزنگاری دو جزء اصلی دارد، یک الگوریتم و یک کلید. الگوریتم یک مبدل یا فرمول ریاضی است. تعداد کمی الگوریتم قدرتمند وجود دارد که بیشتر آنها بعنوان استانداردها یا مقالات ریاضی منتشر شده‌اند. کلید، یک رشته از ارقام دودویی (صفر و یک) است که بخودی‌خود بی‌معنی است. رمزنگاری مدرن فرض می‌کند که الگوریتم شناخته شده است یا می‌تواند کشف شود. کلید است که باید مخفی نگاه داشته شود و کلید است که در هر مرحله پیاده‌سازی تغییر می‌کند. رمزگشایی ممکن است از همان جفت الگوریتم و کلید یا جفت متفاوتی استفاده کند. دیتای اولیه اغلب قبل از رمزشدن بازچینی می‌شود؛ این عمل عموما بعنوان scrambling شناخته می‌شود. بصورت مشخص‌تر، hash functionها بلوکی از دیتا را (که می‌تواند هر اندازه‌ای داشته باشد) به طول از پیش مشخص‌شده کاهش می‌دهد. البته دیتای اولیه نمی‌تواند از hashed value بازسازی شود. Hash functionها اغلب بعنوان بخشی از یک سیستم تایید هویت مورد نیاز هستند؛ خلاصه‌ای از پیام (شامل مهم‌ترین قسمتها مانند شماره پیام، تاریخ و ساعت، و نواحی مهم دیتا) قبل از رمزنگاری خود پیام، ساخته ‌و hash می‌شود. یک چک تایید پیام (Message Authentication Check) یا MAC یک الگوریتم ثابت با تولید یک امضاء برروی پیام با استفاده از یک کلید متقارن است. هدف آن نشان دادن این مطلب است که پیام بین ارسال و دریافت تغییر نکرده است. هنگامی که رمزنگاری توسط کلید عمومی برای تایید هویت فرستنده پیام استفاده می‌شود، منجر به ایجاد امضای دیجیتال (digital signature) می‌شود. ۲- الگوریتم‌ها طراحی الگوریتمهای رمزنگاری مقوله‌ای برای متخصصان ریاضی است. طراحان سیستمهایی که در آنها از رمزنگاری استفاده می‌شود، باید از نقاط قوت و ضعف الگوریتمهای موجود مطلع باشند و برای تعیین الگوریتم مناسب قدرت تصمیم‌گیری داشته باشند. اگرچه رمزنگاری از اولین کارهای شانون (Shannon) در اواخر دهه ۴۰ و اوایل دهه ۵۰ بشدت پیشرفت کرده است، اما کشف رمز نیز پابه‌پای رمزنگاری به پیش آمده است و الگوریتمهای کمی هنوز با گذشت زمان ارزش خود را حفظ کرده‌اند. بنابراین تعداد الگوریتمهای استفاده شده در سیستمهای کامپیوتری عملی و در سیستمهای برپایه کارت هوشمند بسیار کم است. ۱-۲ سیستمهای کلید متقارن یک الگوریتم متقارن از یک کلید برای رمزنگاری و رمزگشایی استفاده می‌کند. بیشترین شکل استفاده از رمزنگاری که در کارتهای هوشمند و البته در بیشتر سیستمهای امنیت اطلاعات وجود دارد data encryption algorithm یا DEA است که بیشتر بعنوان DES‌ شناخته می‌شود. DES یک محصول دولت ایالات متحده است که امروزه بطور وسیعی بعنوان یک استاندارد بین‌المللی شناخته ‌می‌شود. بلوکهای ۶۴بیتی دیتا توسط یک کلید تنها که معمولا ۵۶بیت طول دارد، رمزنگاری و رمزگشایی می‌شوند. DES‌ از نظر محاسباتی ساده است و براحتی می‌تواند توسط پردازنده‌های کند (بخصوص آنهایی که در کارتهای هوشمند وجود دارند) انجام گیرد. این روش بستگی به مخفی‌بودن کلید دارد. بنابراین برای استفاده در دو موقعیت مناسب است: هنگامی که کلیدها می‌توانند به یک روش قابل اعتماد و امن توزیع و ذخیره شوند یا جایی که کلید بین دو سیستم مبادله می‌شوند که قبلا هویت یکدیگر را تایید کرده‌اند عمر کلیدها بیشتر از مدت تراکنش طول نمی‌کشد. رمزنگاری DES عموما برای حفاظت دیتا از شنود در طول انتقال استفاده می‌شود. کلیدهای DES ۴۰بیتی امروزه در عرض چندین ساعت توسط کامپیوترهای معمولی شکسته می‌شوند و بنابراین نباید برای محافظت از اطلاعات مهم و با مدت طولانی اعتبار استفاده شود. کلید ۵۶بیتی عموما توسط سخت‌افزار یا شبکه‌های بخصوصی شکسته می‌شوند. رمزنگاری DESسه‌تایی عبارتست از کدکردن دیتای اصلی با استفاده از الگوریتم DES‌ که در سه مرتبه انجام می‌گیرد. (دو مرتبه با استفاده از یک کلید به سمت جلو (رمزنگاری) و یک مرتبه به سمت عقب (رمزگشایی) با یک کلید دیگر) مطابق شکل زیر: این عمل تاثیر دوبرابر کردن طول مؤثر کلید را دارد؛ بعدا خواهیم دید که این یک عامل مهم در قدرت رمزکنندگی است. الگوریتمهای استاندارد جدیدتر مختلفی پیشنهاد شده‌اند. الگوریتمهایی مانند Blowfish و IDEA برای زمانی مورد استفاده قرار گرفته‌اند اما هیچکدام پیاده‌سازی سخت‌افزاری نشدند بنابراین بعنوان رقیبی برای DES برای استفاده در کاربردهای میکروکنترلی مطرح نبوده‌اند. پروژه استاندارد رمزنگاری پیشرفته دولتی ایالات متحده (AES) الگوریتم Rijndael را برای جایگزیتی DES بعنوان الگوریتم رمزنگاری اولیه انتخاب کرده است. الگوریتم Twofish مشخصا برای پیاده‌سازی در پردازنده‌های توان‌ـ‌پایین مثلا در کارتهای هوشمند طراحی شد. در ۱۹۹۸ وزارت دفاع ایالات متحده تصمیم گرفت که الگوریتمها Skipjack و مبادله کلید را که در کارتهای Fortezza استفاده شده بود، از محرمانگی خارج سازد. یکی از دلایل این امر تشویق برای پیاده‌سازی بیشتر کارتهای هوشمند برپایه این الگوریتمها بود. برای رمزنگاری جریانی (streaming encryption) (که رمزنگاری دیتا در حین ارسال صورت می‌گیرد بجای اینکه دیتای کدشده در یک فایل مجزا قرار گیرد) الگوریتم RC4‌ سرعت بالا و دامنه‌ای از طول کلیدها از ۴۰ تا ۲۵۶ بیت فراهم می‌کند. RC4 که متعلق به امنیت دیتای RSA‌ است، بصورت عادی برای رمزنگاری ارتباطات دوطرفه امن در اینترنت استفاده می‌شود. ۲-۲ سیستمهای کلید نامتقارن سیستمهای کلید نامتقارن از کلید مختلفی برای رمزنگاری و رمزگشایی استفاده می‌کنند. بسیاری از سیستمها اجازه می‌دهند که یک جزء (کلید عمومی یا public key) منتشر شود در حالیکه دیگری (کلید اختصاصی یا private key) توسط صاحبش حفظ شود. فرستنده پیام، متن را با کلید عمومی گیرنده کد می‌کند و گیرنده آن را با کلید اختصاصی خودش رمزنگاری میکند. بعبارتی تنها با کلید اختصاصی گیرنده می‌توان متن کد شده را به متن اولیه صحیح تبدیل کرد. یعنی حتی فرستنده نیز اگرچه از محتوای اصلی پیام مطلع است اما نمی‌تواند از متن کدشده به متن اصلی دست یابد، بنابراین پیام کدشده برای هرگیرنده‌ای بجز گیرنده مورد نظر فرستنده بی‌معنی خواهد بود. معمولترین سیستم نامتقارن بعنوان RSA‌ شناخته می‌شود (حروف اول پدیدآورندگان آن یعنی Rivest ، Shamir و Adlemen است). اگرچه چندین طرح دیگر وجود دارند. می‌توان از یک سیستم نامتقارن برای نشاندادن اینکه فرستنده پیام همان شخصی است که ادعا می‌کند استفاده کرد که این عمل اصطلاحا امضاء نام دارد. RSA شامل دو تبدیل است که هرکدام احتیاج به بتوان‌رسانی ماجولار با توانهای خیلی طولانی دارد: امضاء، متن اصلی را با استفاده از کلید اختصاصی رمز می‌کند؛ رمزگشایی عملیات مشابه‌ای روی متن رمزشده اما با استفاده از کلید عمومی است. برای تایید امضاء بررسی می‌کنیم که آیا این نتیجه با دیتای اولیه یکسان است؛ اگر اینگونه است، امضاء توسط کلید اختصاصی متناظر رمزشده است. به بیان ساده‌تر چنانچه متنی از شخصی برای دیگران منتشر شود، این متن شامل متن اصلی و همان متن اما رمز شده توسط کلید اختصاصی همان شخص است. حال اگر متن رمزشده توسط کلید عمومی آن شخص که شما از آن مطلعید رمزگشایی شود، مطابقت متن حاصل و متن اصلی نشاندهنده صحت فرد فرستنده آن است، به این ترتیب امضای فرد تصدیق می‌شود. افرادی که از کلید اختصاصی این فرد اطلاع ندارند قادر به ایجاد متن رمز‌شده‌ نیستند بطوریکه با رمزگشایی توسط کلید عمومی این فرد به متن اولیه تبدیل شود. اساس سیستم RSA این فرمول است: X = Yk (mod r) که X متن کد شده، Y متن اصلی، k کلید اختصاصی و r حاصلضرب دو عدد اولیه بزرگ است که با دقت انتخاب شده‌اند. برای اطلاع از جزئیات بیشتر می‌توان به مراجعی که در این زمینه وجود دارد رجوع کرد. این شکل محاسبات روی پردازنده‌های بایتی بخصوص روی ۸ بیتی‌ها که در کارتهای هوشمند استفاده می‌شود بسیار کند است. بنابراین، اگرچه RSA هم تصدیق هویت و هم رمزنگاری را ممکن می‌سازد، در اصل برای تایید هویت منبع پیام از این الگوریتم در کارتهای هوشمند استفاده می‌شود و برای نشاندادن عدم تغییر پیام در طول ارسال و رمزنگاری کلیدهای آتی استفاده می‌شود. سایر سیستمهای کلید نامتقارن شامل سیستمهای لگاریتم گسسته می‌شوند مانند Diffie-Hellman، ElGamal و سایر طرحهای چندجمله‌ای و منحنی‌های بیضوی. بسیاری از این طرحها عملکردهای یک‌ـ‌طرفه‌ای دارند که اجازه تاییدهویت را می‌دهند اما رمزنگاری ندارند. یک رقیب جدیدتر الگوریتم RPK‌ است که از یک تولیدکننده مرکب برای تنظیم ترکیبی از کلیدها با مشخصات مورد نیاز استفاده می‌کند. RPK یک پروسه دو مرحله‌ای است: بعد از فاز آماده‌سازی در رمزنگاری و رمزگشایی (برای یک طرح کلید عمومی) رشته‌هایی از دیتا بطور استثنایی کاراست و می‌تواند براحتی در سخت‌افزارهای رایج پیاده‌سازی شود. بنابراین بخوبی با رمزنگاری و تصدیق‌هویت در ارتباطات سازگار است. طولهای کلیدها برای این طرحهای جایگزین بسیار کوتاهتر از کلیدهای مورد استفاده در RSA‌ است که آنها برای استفاده در چیپ‌کارتها مناسب‌تر است. اما ‌RSA‌ محکی برای ارزیابی سایر الگوریتمها باقی مانده است؛ حضور و بقای نزدیک به سه‌دهه از این الگوریتم، تضمینی در برابر ضعفهای عمده بشمار می‌رود.

133t Speak چيست؟ گاهی هکرها در هنگام نوشتن به جای تعدادی از حروف انگليسی معادل‌های قراردادی به کار می‌روند که ليست آنها را در زير می‌بينيد: 0 1 2 3 4 5 6 7 8 | @ $ )( }{ /\/ \/\/ /\/\ |> | ph z }{3 $|>34| توصيه من اينه که از اين معادل‌ها تا جايی که می‌تونيد استفاده نکنيد. فقط ياد بگيريد که کم نياريد.

با یاد گیری این مقاله شما میتونید یک درایو از سیستم قربانی رو به وسیله نت بایوس Share کنید و هر کاری که خواستید توی اون درایو انجام بدید ( فایل بذارید ، بردارید ، پاک کنید و ... ) خب بریم سره موضوع اصلی: اول باید IP سیستم مورد نظر رو پیدا کنید ، بعد از منوی Start قسمت Run برید و تایپ کنید CMD. بعد از اینکه وارد CMD شدید این دستور رو بنویسید: Net use x: \IPDriveName$ به جای X میتونید هر حرفی رو بنویسید به غیر از حروفی که اسم درایو های خودتون هست.مثلا اگه درایو G داشته باشید ، از حرف G نمیتونید استفاده کنید. به جای IP هم ای پی مورد نظر رو که می خواهید بهش نفوذ کنید رو بنویسید. به جای DriveName هم اسم درایو رو بنویسید. اگه مثلا میخواهید درایو C رو Share کنید ، حرف c رو بنویسید.یک نمونه از دستور رو ببینید: Net use x: \80.191.191.39c$ اگه کمی شانس داشته باشید بدون در خواست User Name و Password درایو Share میشه و این پیغام رو مینویسه: The command completed successfully اما اگه از شما در خواست یوزر نیم و پسورد کرد به جای یوزر نیم کلمه Administrator رو وارد کنید که برای ویندوز XP و 2000 تعریف شده است ( البته معمولا تو یه خط یوزر نیم رو میده ).پسورد هم میتونید با یه برنامه مثل بروتوس( Brutus ) پیدا کنید. اگه شما درایوی رو Share کرده باشید که ویندوز قربانی هم تو همون درایو نصب شده باشه ، می تونید سرور یک تروجان رو تو پوشه Startup تو قسمت Start Menu کپی کنید و منتظر باشد قربانی ریستارت کنه تا فایل سرور اجرا شه و شما به راحتی با تروجان به سیستم وارد بشید. ( یادتون باشه که سرور رو فقط کپی کنید چون اگه اجرا کنید در واقع تو سیستم خودتون اجرا کردید ) موفق باشید.

امروزه با توجه به فراواني ويروس هاي كامپيوتري از يك طرف و صدمات حاصل از انتشار آنها از سويي ديگر شناخت و نحوه مبارزه با آنها بسيار حائز اهميت مي باشد . در اين مقاله آشنايي با نحوه عملكرد ويروسهاي كامپيوتري بيان شده است . مقدمه امروزه با توجه به تعدد ويروس هاي كامپيوتري در كشور،كه اغلب آنها نيز ايراني مي باشند، شناخت و جلوگيري از تخريب آنها مفيد ولازم به نظر مي رسد . پيش از هر گونه بحث فني لازم است توضيحي در مورد ويروس و خوب وبد بودن ويروس سازي از ديدگاه مثبت آن بررسي شود تا مبادا افراد بد گمان و احتمالا متنفر از ويروس ، سيل بدو بيراه خود را نثار ويروس نويسان! كنند بد نيست بدانيم جداي از هنر و تكنيك زيباي عملكرد ويروس هاي مختلف و شيريني جدال با ويروس يابها ، خود ويروس عاملي براي حمايت از برنامه هاي كاربردي مي توامند به شمار آيد، چرا كه اولين ويروس ها در راه جلوگيري از كپي برداريهاي غير مجاز طرح و نوشته شده و زمان فعاليت آن را موكول به وقتي كرده اند كه فرد خاطي از " خواهش عدم كپي غير مجاز" نياز به گوش مالي دارد ! تا شايد همين فرد عادت به خريد و تهيه ي برنامه هاي مورد استفاده خود از طريق اصولي بنمايد. واما ويروس ها برنامه هايي هستند كه به شكل پنهاني، موقع اجرا شدن برنامه آلوده خود را به برنامه هاي اجرايي نظير فايل هاي COM و EXE مي چسبانند و معمولا بدون اينكه تاثيري در كار اصلي برنامه آلوده بگذارند، منتظر زمان فعاليت نهايي يا برقراري شرط خاصي مي شوند . حال اين فعاليت مي تواند بزرگتر كردن فايلهاي مختلف DATA باشد ، يا آلوده كردن فايلهاي اجرايي و يا از بين بردن اطلاعات PARTITION TABLE، معدوم كردن اطلاعا ت با ارزش يا از كار انداختن فايل هاي اجرايي و ... باشد . ولي در هر حال يك چيز در اكثر ويروس ها مشترك مي باشد و آن انتقال ويروس از فايل هاي آلوده به فايل هاي سالم است . در اين مقاله سعي شده است كه نحوه عملكرد يكي از انواع ويروس هاي كامپيوتري بيان شود كه قبل از مطالعه لازم است به نكته ذيل توجه گردد. افرادي كه مايل به مطالعه مقاله مي باشند لازم است كه : 1- با زبان اسمبلي آشنا باشند . 2- به DEBUG و دستورات آن مسلط باشند . 3- از اطلاعات برنامه نويسي سيستم در حد آشنايي با Header فايل هاي اجرايي برخوردار باشند . بنابراين اگر ملاحظه مي شود كه روشها بسيار خلاصه مطرح شده، تنها بدليل عدم دسترسي عمومي به اطلاعاتي كه ممكن است خطرناك باشد،است و هدف، ارائه روش بوده و باقي جزئيات بر حسب توان با خود برنامه نويس است . (توضيح اينكه ويروس ها برنامه كامپيوتري هستند و نه چيز ديگري و مي توانند با انواع زبان هاي برنامه سازي Assenbly، C++، Pascal،Basic، ... طراحي شوند و ما از قويترين زبان يعني اسمبلي جهت اينكاراستفاده كرده ايم .) قبل از بيان الگوريتم كلي ويروس نويسي بهتر است به توضيح يكسري عناوين زير بپردازيم : انواع دستكاري و تخريب ويروس هاي كامپيوتري صرف نظر از ويروس هايي كه كاربران را مورد لطف قرارداده و تنها با صدورپيامي، نمايش تصويري و يا پخش موزيكي حضور خود را اعلام مي كنند،ساير ويروس ها به گونه هاي مختلف باعث نابودي اطلاعات و در برخي موارد باعث خرابي سخت افزار كامپيوتر مي شوند. در زير نمونه هايي از خسارات ويروس ها بيان مي شود: الف: اختلال در كار سيستم(تخريب نرم افزاري) در اين حالت ويروس با ايجاد خطا دربرنامه موجب اختلال در اجراي آن مي شود. اين اختلال گاه همراه با تصويري بر روي صفحه نمايش و يا صداي خاصي بلندگو يا قفل شدن كامپيوتر مي باشد . بعضي از دلايل اختلال در سيستم بدليل ويروس ها عبارتند از : 1-خطاهاي برنامه نويسي توسط برنامه نويس ويروس 2 - ناسازگاري ويروس با سيستم يا نرم افزارهاي نصب شده بر روي آن 3- تخريب اطلاعات كه شامل حذف، تغيير ويا اشغال و تكثير در حافظه 4- اختلال عمدي سيستم توسط ويروس(اهداف نويسندگان ويروس) كه به عنوان مثال مي توان به كندي سرعت سيستم اشاره كرد. ب:تخريب سخت افزراي عده اي معتقدند كه ويروس ها نمي توانند به سخت افزار آسيب برسانند وتا به امروز، هيچ ويروسي پيدا نشده است كه كه اين كار را انجام دهد. ولي در خلاف انتظار از بين بردن سخت افزار توسط برنامه هاي نرم افزاري امكان پذير و عملي است . گرچه خسارات سخت افزاري در موارد اندكي توسط ويروسها وجود دارد ولي بايد آنها را جدي گرفت . به عنوان مثال كامپيوترهاي سري آميگا از شركت كمو دور، به خاطر نداشتن كنترل در قسمت هاي مختلف در مقابل ويروس آسيب پذيرند. در اين كامپيوتر ها مي توان به كمك نرم افزار ،موتور ديسك گردان را از حركت باز داشت و همزمان فرمان خواندن يك تراك كه وجو ندارد ، را به هد داد به اين ترتيب هد به ديواره هاي ديسك گردان برخورد كرده و مي شكند . نمونه ديگر اين است كه CPU و Icهاي آميگا از جمله اگنس ، دنيس و پائولا از نوع CMOS بوده و در مقابل الكتريسيته حساس هستند . اگر همزمان به تمام وروديهاي بيت يك اعمال مي شود ولتاژ اضافي باعث خرابي ICها مي شود.به كمك يك برنامه كوتاه چند خطي به زبان ماشين مي توان كليه ثباتهايي كه به نام CPU مي روند را حاوي بيت يك نمود و CPU را خراب كرد . در رايانه هاي شخصي ويروس مي تواند هد خواندن و نوشتن ديسك گردان را روي يك تراك داخلي ، كه وجودندارد قرار بدهد. در بعضي از ديسك گردانها، اينكار باعث مي شود كه هد ، به بستي در داخل ديسك گردان گيركندو فقط با باز كردن ديسك گردان و جابه جا كردن هد با دست ، مشكل حل مي شود. ويروس مي تواند تراك صفر ديسك را نابود كند در اينصورت ، اين ديسك ديگر قابل استفاده نيست يا اينكه ويروس بطور مكرر هد از سيلندر بيروني به سيلندر داخلي حركت دهد اين امر سبب سايش ونهايتا خرابي ديسك خواهد شد . در اينجا ممكن است مستقيما چيزي تخريب نشود ولي باعث فرسودگي مي شود. براي مثال ويروس AMP2P كه روي فايل CAMMAND.COM ويندوز 95 وجود دارد ،قادر است تنظيم اصلي كارخانه را تغيير دهد و ويروسي كه بتواند اينكار را انجام دهد قادر است به تمام اجزاي سيستم دسترسي داشته و آنها را خراب كند . اين ويروس معمولا هارد ديسك را دچار تعدادي بد سكتور مي كند ويا تراك صفر را از كار مي اندازد كه با فرمت فيزيكي مجدد نيز ديسك قابل اصلاح نيست . تا چندي قبل ويروس ها فقط فايل ها را خراب مي كردند كه معمولا چاره اينكار آسان بود ولي اكنون ويروس ها به آنچنان توانايي رسيده اند كه قادرند سخت افزار سيستم را مورد هدف قرار دهند كه در اين صورت خسارات ايجاد شده شديد و جبران آن سنگين است . تازه ممكن است پس ازتعويض قسمت خراب شده ، ويروس مجددا آنرا تخريب كند. ساختار كلي فايل هاي COM وEXE تحت DOS ساختار كلي فايل هاي اجرايي از نوع COM تحت DOS با توجه به شكل ، مشخص مي شود كه معمولا و نه هميشه اولين دستور از فايل هاي اجرايي COM، حاوي يك آدرس پرش (Jump) مي باشد كه اجراي برنامه را به مكان ديگري از داخل حافظه انتقال مي دهد و سپس دستورات اصلي برنامهاز مكان XXXXX در شكل فوق آغاز مي گردد.اما اگر همين آدرس پرش اوليه را بتوانيم طوري تغيير دهيم كه به ابتداي برنامه خودمان منتقل شود .مي توان گفت كه نصف كار آلوده سازي را انجام داده ايم . بصورت كلي جهت انجام اين كار ابتدا آدرس پرش اوليه XXXXX را در مكاني از حافظه ذخيره كرده (براي استفاده بعدي ) و سپس آدرس شروع برنامه خود را درآن قرار مي دهيم . خوب تا اينجا توانسته ايم كنترل اجرايي فايل هاي COM را بدست گيريم . سپس كافي است در داخل ويروس عمليات مربوط به يافتن فايل هاي اجرايي غير آلوده ، درستكاري آنها و انجام يكسري تخريب ها ( چاپ يكسري مطالب جهت ترساندن كاربر معرفي خود) و نهايتا برگشت به آدرس اوليه پرش XXXXX جهت اجراي عادي فايل آلوده شده مراجعه كرده تا برنامه ازاين پس روال عادي اجرايي خود را انجام دهد. ساختار كلي فايل هاي اجرايي از نوع EXE تحت DOS ساختار كلي فايل هاي EXE پيچيده تر است . طبق شكل،تمام فايل هاي EXE داراي يك Header يا عنوان بوده كه شامل اطلاعات تخصصي فايل اجرايي نظير مشخصه فايل،اندازه واقعي فايل،آدرس هاي Data Segment،Code Segment و..... مي باشد. بنابراين بر خلاف فايل هاي COM كه اولين دستور از آنها حاوي آدرس شروع برنامه است ، در اين فايل ها بايت هاي 20و22 در داخل Header حاوي آدرس شروع برنامه است و چون فايل هاي EXE از نظر اندازه مي توانند خيلي بزرگتر از COM باشند، اين آدرسها شامل SEGMENT:OFFSET است با توجه به توضيح فوق در مورد نحوه آلوده سازي فايل هاي COM كافي است آدرس هاي X1:X2 را به ابتداي برنامه خود تغيير داده وسپس در پايان كار نيز به محل اوليه X1:X2 باز گرديم . اما اين نكته قابل ذكر است كه بدليل پيچيدگي ساختار فايل هاي EXE، آلوده سازي اينگونه فايل ها از فايل هاي COM مسكلتر است . دلايل خراب شدن فايل هاي اجرايي همانطور كه توضيح داده شد، به هنگام آلوده سازي فايل هاي اجرايي ممكن است، در محاسبه تغيير آدرس ها اشتباهاتي صورت گيرد و يا يك فايل اجرايي چندين بار آلوده گرددو در جريان چنين اعمالي نيز امكان دارد سيستم روال اجرايي عادي خود را ازدست داده و داخل يك حلقه بي نهايت قرار گيرد و يا به مكاني از حافظه پرش كند كه هيچگونه دستور العملي وجودنداردو سرانجام باعث HANG كردن يا قفل كردن كامپيوتر مي شود كه گاهي اوقات بعضي از ويروس ها به هنگام آلوده سازي دچار اين مشكل شده و احتمالا با اين مسئله برخورد كرده ايد كه به هنگام آلوده بودن كامپيوترتان سيستم بدليل نامشخصي قفل مي كند. باتوجه به توضيحات داده شده،هم اكنون الگوريتم كلي يكي از انواع ويروس هاي كامپيوتري را به صورت زير مي نويسيم : 1- اولين فايل اجرايي در مسير جاري را پيدا كنيد 2- گر فايل پيدا شده ، آلوده است و ديگر فايل آلوده ديگري جهت جستجو وجود ندارد به مرحله 6برويد 3- اگر فايل پيدا شده آلوده است به مرحله 1برويد 4- فايل آلوده شده را پيدا كنيد و فايل را طوري تغيير بدهيد تا به صورت عادي كار كند(آسيب نبينيد) 5- به مرحله 7برويد 6- عمليات مربوط به دستكاري يا تخريب را انجام دهيد 7- برنامه اوليه را اجرا كنيد نتيجه گيري با توجه به اينكه اغلب ويروس ها جهت آلوده سازي كامپيوتر ، طبق توضيحات داده شده، فايل هاي اجرايي حمله ور مي شوند و آدرس هاي داخل فايل را تغيير مي دهند، پس چه بهتر است بتوانيم اين مكان ها را هر چه دقيقتر كنترل كنيم و همچنين با شناخت هر چه بيشتر كار ويروس ها، آمادگي كاملتري جهت مبارزه با آنها كسب نماييم .

اصطلاح هکر اولین بار در اواسط دهه ۶۰ میلادی به کار رفت و معنای آن برنامه نویسی بود که کدهای کامپیوتری را شخم می زد (معنای کلمه Hack). هکرها افراد با استعدادی بودند که می توانستند راههای جدیدی را برای استفاده از کامپیوتر پیدا کرده و برنامه هایی ایجاد کنند که هیچ کس دیگری نمی توانست آنها را تصور کند. در اثر تبلیغات رسانه ای، کلمه "هکر " بار منفی پیدا کرده و افراد خرابکاری را به ذهن متبادر می کند که به دنبال راههایی برای به ستوه درآوردن کاربران کامپیوتر، کلاهبرداری از شرکتها، سرقت اطلاعات، نابود کردن اقتصاد و یا حتی شروع یک جنگ از طریق افشای اطلاعات محرمانه نظامی هستند. در واقع نمی توان انکار کرد که هکرهایی با نیات شرورانه وجود دارند ولی آنها درصد بسیار کمی از جامعه هکرها را تشکیل می دهند. اصطلاح هکر اولین بار در اواسط دهه ۶۰ میلادی به کار رفت و معنای آن برنامه نویسی بود که کدهای کامپیوتری را شخم می زد (معنای کلمه Hack). هکرها افراد با استعدادی بودند که می توانستند راههای جدیدی را برای استفاده از کامپیوتر پیدا کرده و برنامه هایی ایجاد کنند که هیچ کس دیگری نمی توانست آنها را تصور کند. آنها از پیشگامان صنعت کامپیوتر بودند و هر چیزی از یک برنامه کاربردی کوچک گرفته تا سیستم عامل را می ساختند. با این مضمون افرادی مانند Bill Gates، Steve Jobs و Steve Wozniak همگی هکر بوده اند زیرا می توانستند کارهای بالقوه ای که کامپیوتر می تواند انجام دهد را پیش بینی کرده و راههایی را برای به فعل در آوردن این امکانات ابداع کنند. ویژگی مشترک تمام این هکرها حس کنجکاوی فوق العاده آنها بود و این افراد نه تنها می توانستند برنامه های جدیدی را ایجاد کنند بلکه قادر بودند از طرز کار دیگر سیستمها و برنامه ها نیز سر در آورند. زمانی که یک برنامه خطا دارد – منظور قسمتی از کد است که اجازه نمی دهد برنامه به درستی کار کند- هکرها تکه برنامه های کوچکی را برای برطرف کردن خطای مذکور ایجاد و منتشر می کنند که به عنوان اصلاحیه (Patch) شناخته می شوند. برخی از آنها شغلهایی پیدا کردند که از مهارتهای آنها به نحو احسن استفاده کرده و به آنها برای کاری که قبلاً به صورت رایگان انجام می دادند، حقوق پرداخت می کردند. با رشد فناوری، مهندسان کامپیوتر شروع به وصل کردن کامپیوترها به صورت شبکه کردند. به زودی کلمه هکر معنای جدیدی پیدا کرد – کسی که از کامپیوتر برای کاوش در شبکه هایی استفاده می کند که به آنها تعلق ندارد. معمولاً هکرها هیچ نیت بدخواهانه ای نداشتند. آنها فقط می خواستند از طرز کار شبکه ها سر در آورده و موانع موجود در راه ورود به آنها را شناسایی کرده و به عنوان یک چالش از آنها عبور کنند. در حقیقت امروزه نیز وضع تغییر زیادی پیدا نکرده است و علی رغم داستانهای زیادی که در مورد هکرهای بدجنسی منتشر می شود که عمداً به خرابکاری در سیستمهای کامپیوتری می پردازند، ******************** شبکه ها را می شکنند و ویروس منتشر می کنند، اغلب هکرها فقط انسانهای کنجکاوی هستند که می خواهند از ریز جزئیات دنیای کامپیوتر سر در آورند. حتی برخی هکرها از دانششان برای بالا بردن سطح امنیتی شرکتها و دولتها استفاده کرده و به آنها در این زمینه یاری می رسانند. در این مقاله قصد داریم، تکنیک های مشترکی که هکرها برای بی دفاع کردن سیستمها به کار می برند را معرفی کنیم. همچنین در مورد فرهنگ رایج هکرها و انواع هکرها نیز صحبت خواهیم کرد. روشها و اهداف هکرها منبع اصلی هکرها به جز هوش سرشارشان، کدهای کامپیوتری است. از آنجایی که اجتماعات بزرگی از هکرها بر روی اینترنت وجود دارند، تنها تعداد اندکی از هکرها شخصاً اقدام به برنامه نویسی می کنند. بسیاری از هکرها به دنبال کدهایی می گردند که دیگران نوشته اند و آنها را از طریق اینترنت دریافت می کنند. در واقع هزاران کد متفاوت وجود دارد که هکرها از طریق آنها به سیستمهای کامپیوتری و شبکه ها نفوذ پیدا می کنند. این برنامه ها به هکرها قدرت زیادی در برابر کاربران و شرکتهای بیگناه می دهند زیرا به مجرد اینکه یک هکر ماهر به طرز کار سیستمی پی ببرد، می تواند برنامه ای برای سوءاستفاده از آن طراحی کند. هکرهای بدخواه از برنامه های مذکور برای اهداف زیر استفاده می کنند: ثبت ضربات صفحه کلید برخی برنامه ها به هکرها توانایی ثبت تمام کلیدهای فشرده شده توسط کاربر را می دهند. این برنامه ها به محض نصب بر روی رایانه قربانی، شروع به ثبت تمام ضربات صفحه کلید کرده و اطلاعات ثبت شده را برای هکر ارسال می کند. سپس هکر اطلاعات مورد نیازش را از بین آنها ******************** می کند که ممکن است به سرقت هویت قربانی منجر شود. سرقت رمزعبور راههای بسیاری برای هک رمزعبور افراد وجود دارد از حدسهای مطالعه شده گرفته تا الگوریتمهای ساده ای که ترکیبات متفاوتی از حروف، اعداد و سمبل ها را تولید می کنند. روش آزمون و خطا در پیدا کردن رمز عبور را حمله Brute force می نامند که در آن هکر سعی می کند تمام ترکیبات مختلف را تا پیدا کردن رمز عبور امتحان کند. یک راه دیگر برای هک کردن رمز عبور روش حمله دیکشنری است که در آن یک برنامه کامپیوتری کلمات رایج دیکشنری را در فیلد رمز عبور امتحان می کند. ویروس نویسی آلوده سازی یک کامپیوتر یا سیستم با ویروسها یکی دیگر از اهداف هکرهای خرابکار است. ویروسهای کامپیوتری برنامه هایی هستند که برای تکثیر خویش برنامه ریزی شده اند و منجر به مشکلات مختلفی از قبیل از کار افتادن یک کامپیوتر تا پاک کردن اطلاعات موجود بر روی دیسک سخت می شوند. ممکن است هکر با نفوذ به یک سیستم، ویروسی را بر روی آن نصب کند ولی روش رایج بیشتر آنها ایجاد یک ویروس ساده و ارسال آن از طریق ایمیل، پیامهای فوری و یا قرار دادن بر روی وب سایتهای حاوی اطلاعات قابل دریافت وشبکه های نظیر به نظیر (P۲P) است. دسترسی مخفیانه مشابه سرقت رمز عبور، برخی از هکرها برنامه هایی را ایجاد می کنند که به دنبال راههای محافظت نشده برای نفوذ به سیستمها و شبکه ها می گردند. در روزهای اولیه اینترنت، بسیاری از سیستمهای کامپیوتری امنیت چندانی نداشته و هکرها می توانستند بدون داشتن نام کاربری و رمز عبور راهی را برای نفوذ به سیستم پیدا کنند. یکی از راههای پیدا کردن دسترسی مخفیانه به سیستم، قرار دادن یک تروجان بر روی سیستم قربانی توسط هکر است. ایجاد زامبی کامپیوتری که تبدیل به زامبی شده است به نام Bot یا ربات نیز شناخته می شود و در واقع کامپیوتری است که هکر می تواند با استفاده از آن به ارسال هرزنامه بپردازد و یا حملات انکار سرویس توزیع شده را به انجام برساند. بعد از اجرای یک کد به ظاهر بی خطر توسط قربانی، یک راه ارتباطی بین سیستم وی و هکر برقرار می شود. بعد از آن هکر می تواند به صورت مخفیانه کنترل رایانه قربانی را در دست گرفته و از طریق آن دست به اعمال خرابکارانه و ارسال هرزنامه بزند. جاسوسی ایمیل هکرها برنامه هایی را ایجاد کرده اند که به آنها اجازه می دهد که ایمیلها را مشاهده کنند یا در واقع به همان استراق سمع رایج بپردازند. امروزه بسیاری از برنامه های ایمیل از شیوه های رمزنگاری پیچیده استفاده می کنند که حتی در صورت لو رفتن ایمیلها، هکرها نتوانند از آن سر در بیاورند. فرهنگ هکرها بسیاری از هکرها از لحاظ روانی افرادی جامعه گریز و درون گرا هستند. علاقه درونی آنها به کامپیوتر و برنامه نویسی به عنوان یک پل ارتباطی بین آنها و دنیای بیرون به حساب می آید.یک هکر می تواند ساعتها پشت کامپیوتر نشسته و روی یک برنامه کار کند، در حالی که از همه چیزهای دیگر صرف نظر کرده است. شبکه های کامپیوتری به هکرها امکان ارتباط با افرادی را می دهد که علایق مشابهی با آنها دارند. قبل از آنکه استفاده از اینترنت برای همگان به راحتی فراهم شود، هکرها با استفاده از Bulletin board system (BBS) با هم ارتباط برقرار کرده و به تبادل اطلاعات می پرداختند. در آن زمان یک هکر قادر بود کامپیوتر خود را به عنوان میزبان قرار دهد و افراد دیگر با برقراری تماس با سیستم مذکور به ارسال پیغام، انجام بازی، دریافت برنامه و به اشتراک گذاری فایل بپردازند. از زمانی که هکرها توانستند یکدیگر را پیدا کنند تبادل اطلاعات بین آنها به طرز وحشتناکی افزایش یافت. برخی از هکرها با پست کردن تجربیاتشان در BBS به فخر فروشی در مورد نفوذ به سیستم های امن می پرداختند. آنها اغلب برای اثبات ادعایشان، یک فایل از پایگاه داده فرد قربانی را بر روی شبکه قرار می دادند. در اوایل دهه ۹۰ قانونگذاران آمریکا هکرها را به عنوان یک تهدید امنیتی جدی معرفی کرده و عنوان داشتند به نظر می رسد صدها نفر وجود دارند که می توانند به امن ترین سیستمهای دنیا نفوذ کنند. وب سایتهای زیادی وجود دارند که به هک اختصاص یافته اند و به آموزش هکرها، برقراری بحثهای آنلاین و برگزاری مسابقات می پردازند. بسیاری از هکرها نمی خواهند دردسر درست کنند، در عوض آنها به سیستمها نفوذ کرده تا سر از کار آنها در آورند. برای هکرها وجود سیستم امن مانند قله اورست است که برای فتح آن باید به سیستم نفوذ پیدا کند ولی بر اساس قوانین بسیاری از کشورها، نفوذ به سیستم بدون اجازه صاحب آن جرم تلقی می شود. اما همه هکرها هم مایل نیستند به کامپیوترهای ممنوعه نفوذ پیدا کنند. برخی از آنها با استفاده از استعداد و دانش خود سعی در ارتقای معیارهای امنیتی نرم افزارها و تولید محصولات مطمئن تری دارند. در واقع بسیاری از افرادی که در گذشته استعداد خود را برای شکستن سدهای امنیتی سیستمها به کار می بردند، امروزه نبوغ خود را در خلق معیارهای امنیتی کامل و فراگیر به کار گرفته اند. به زبان دیگر اینترنت میدان جنگ انواع مختلفی از هکرها است – هکرهای بد یا کلاه سیاهها (Black hats) که سعی در نفوذ به سیستم ها و گسترش ویروس ها دارند و هکرهای خوب یا کلاه سفیدها (White hats) که سیستمهای امنیتی را طراحی می کنند و نرم افزارهای آنتی ویروس قوی را گسترش می دهند. هکرها در دو جبهه به شدت از نرم افزارهای متن باز حمایت می کنند. نرم افزارهای متن باز، نرم افزارهایی هستند که کد آن در دسترس همگان برای مطالعه، کپی، گسترش و اعمال تغییرات قرار دارد. نرم افزارهای متن باز به هکرها امکان می دهد تا از یکدیگر مطالب و تجربیات جدید یاد گرفته و کاری کنند تا نرم افزارهای مذکور بهتر از پیش کار کنند. این نرم افزارها می توانند برنامه های کاربردی بسیار ساده تا سیستم های پیچیده ای مثل سیستم عامل لینوکس باشند.

مشهری اصفهانی توی اتوبان با سرعت ۱۸۰ کیلومتر در ساعت می رفته که پلیس با دوربینش شکارش می کند و ماشینش را متوقف می کند. پلیس می‌آید کنار ماشین و می‌گوید:“گواهینامه و کارت ماشین!” اصفهانی با لهجه غلیظی می‌گوید:” من گواهینامه ندارم. این ماشینم مالی من نیست. کارتا ایناشم پیشی من نیست.من صاحَب ماشینا کشتم آ جنازشا انداختم تو صندق عقب. چاقوش هم صندلی عقب گذاشتم! حالاوَم داشتم میرفتم از مرز فرار کونم، شوما منا گرفتین.” مامور پلیس که حسابی گیج شده بوده بیسیم می‌زند به فرمانده‌اش و عین قضیه را تعریف می‌کند و درخواست کمک فوری می‌کند.فرمانده اش هم میگوید که او کاری نکند تا خودش را برساند! فرمانده در اسرع وقت خودش را به محل می‌رساند و به راننده اصفهانی می‌گوید: آقا گواهینامه؟ اصفهانی گواهینامه اش را از توی جیبش در می‌آورد و می‌دهد به فرمانده. فرمانده می‌گوید: کارت ماشین؟ اصفهانی کارت ماشین را که به نام خودش بوده از جیبش در می‌آورد و می‌دهد به فرمانده.فرمانده که روی صندلی عقب چاقویی نیافته، عصبانی دستور می‌دهد راننده در صندوق عقب را باز کند. اصفهانی در را باز میکند و فرمانده می‌بیند که صندوق هم خالی است.فرمانده که حسابی گیج شده بوده، به راننده اصفهانی می‌گوید:” پس این مأمور ما چی میگه؟!” اصفهانی می‌گوید: “چی میدونم والا جناب سرهنگ! حتماً الانم می‌خواد بگد من داشتم ۱۸۰تا !!سرعت می‌رفتم"

یک زوج،بیست و پنجمین سالگرد ازداوجشان را جشن گرفتند. آنها در شهر به خاطر اینکه در طول 25 سال حتی کوچکترین اختلافی با هم نداشتند مشهور بودند تو این مراسم سردبیرهای روزنامه های محلی هم جمع شده بودند تا علت مشهور بودنشون (راز خوشبختیشونو)بفهمند. سردبیر: آقا واقعا باور کردنی نیست؟ یه همچین چیزی چطور ممکنه؟ شوهره روزای ماه عسل رو بیاد میاره و میگه: بعد از ازدواج برای ماه عسل رفتیم اونجا برای اسب سواری. 2 تا اسب مختلف انتخاب کردیم. اسبی که من انتخاب کرده بودم خوب بود. ولی اسب همسرم به نظر یه کم سركش بود. سر راهمون اون اسب ناگهان پرید و همسرم رو از زین انداخت. همسرم خودشو جمع و جور کرد و به پشت اسب زد و گفت : "این بار اولته" بعد یه مدتی دوباره همون اتفاق افتاد این بار همسرم نگاهی با آرامش به اسب كرد و گفت : "این بار دومته"‌ بعد سوار اسب شد و راه افتادیم. وقتی که اسب برای سومین بار همسرم رو انداخت؛ همسرم خیلی با آرامش تفنگشو از کیف در آورد و با آرامش شلیك كرد و اون اسب رو كشت. سر همسرم داد كشیدم و گفتم: "چیكار كردی روانی؟ دیوونه شدی؟ حیوون بیچاره رو چرا كشتی؟" همسرم یه نگاهی به من کرد وگفت " این بار اولته!!!"

روزی روزگاری نه در زمان های دور، در همین حوالی مردی زندگی می كرد كه همیشه از زندگی خود گله مند بود و ادعا میكرد "بخت با من یار نیست" و تا وقتی بخت من خواب است زندگی من بهبود نمی یابد. پیر خردمندی وی را پند داد تا برای بیدار كردن بخت خود به فلان كشور نزد جادوگری توانا برود. او رفت و رفت تا در جنگلی سرسبز به گرگی رسید. گرگ پرسید: "ای مرد كجا می روی؟" مرد جواب داد: "می روم نزد جادوگر تا برایم بختم را بیدار كند، زیرا او جادوگری بس تواناست!" گرگ گفت : "میشود از او بپرسی كه چرا من هر روز گرفتار سر دردهای وحشتناك می شوم؟" مرد قبول كرد و به راه خود ادامه داد. او رفت و رفت تا به مزرعه ای وسیع رسید كه دهقانانی بسیار در آن سخت كار می كردند. یكی از كشاورزها جلو آمد و گفت : "ای مرد كجا می روی ؟" مرد جواب داد: "می روم نزد جادوگر تا برایم بختم را بیدار كند، زیرا او جادوگری بس تواناست!" كشاورز گفت : "می شود از او بپرسی كه چرا پدرم وصیت كرده است من این زمین را از دست ندهم زیرا ثروتی بسیار در انتظارم خواهد بود، در صورتی كه در این زمین هیچ گیاهی رشد نمیكند و حاصل زحمات من بعد از پنج سال سرخوردگی و بدهكاری است ؟" مرد قبول كرد و به راه خود ادامه داد. او رفت و رفت تا به شهری رسید كه مردم آن همگی در هیئت نظامیان بودند و گویا همیشه آماده برای جنگ. شاه آن شهر او را خواست و پرسید : "ای مرد به كجا می روی ؟" مرد جواب داد: "می روم نزد جادوگر تا برایم بختم را بیدار كند، زیرا او جادوگری بس تواناست!" شاه گفت : " آیا می شود از او بپرسی كه چرا من همیشه در وحشت دشمنان بسر می برم و ترس از دست دادن تاج و تختم را دارم، با ثروت بسیار و سربازان شجاع تاكنون در هیچ جنگی پیروز نگردیده ام ؟" مرد قبول كرد و به راه خود ادامه داد. پس از راهپیمایی بسیار بالاخره جادوگری را كه در پی اش راه ها پیموده بود را یافت و ماجراهای سفر را برایش تعریف كرد. جادوگر بر چهره مرد مدتی نگریست سپس رازها را با وی در میان گذاشت و گفت : "از امروز بخت تو بیدار شده است برو و از آن لذت ببر!" و مرد با بختی بیدار باز گشت... به شاه شهر نظامیان گفت : "تو رازی داری كه وحشت برملا شدنش آزارت می دهد، با مردم خود یك رنگ نبوده ای، در هیچ جنگی شركت نمی كنی، از جنگیدن هیچ نمی دانی، زیرا تو یك زن هستی و چون مردم تو زنان را به پادشاهی نمی شناسند، ترس از دست دادن قدرت تو را می آزارد. و اما چاره كار تو ازدواج است، تو باید با مردی ازدواج كنی تا تو را غمخوار باشد و همراز، مردی كه در جنگ ها فرماندهی كند و بر دشمنانت بدون احساس ترس بتازد." شاه اندیشید و سپس گفت : "حالا كه تو راز مرا و نیاز مرا دانستی با من ازدواج كن تا با هم كشوری آباد بسازیم." مرد خنده ای كرد و گفت : "بخت من تازه بیدار شده است، نمی توانم خود را اسیر تو نمایم، من باید بروم و بخت خود را بیازمایم، می خواهم ببینم چه چیز برایم جفت و جور كرده است!" و رفت... به دهقان گفت : "وصیت پدرت درست بوده است، شما باید در زیر زمین بدنبال ثروت باشی نه بر روی آن، در زیر این زمین گنجی نهفته است، كه با وجود آن نه تنها تو كه خاندانت تا هفت پشت ثروتمند خواهند زیست." كشاورز گفت: "پس اگر چنین است تو را هم از این گنج نصیبی است، بیا باهم شریك شویم كه نصف این گنج از آن تو می باشد." مرد خنده ای كرد و گفت : "بخت من تازه بیدار شده است، نمی توانم خود را اسیر گنج نمایم، من باید بروم و بخت خود را بیازمایم، می خواهم ببینم چه چیز برایم جفت و جور كرده است!" و رفت... سپس به گرگ رسید و تمام ماجرا را برایش تعریف كرد و سپس گفت: "سردردهای تو از یكنواختی خوراك است اگر بتوانی مغز یك انسان كودن و تهی مغز را بخوری دیگر سر درد نخواهی داشت!" شما اگر جای گرگ بودید چكار می كردید ؟ بله. درست است! گرگ هم همان كاری را كرد كه شاید شما هم می كردید، مرد بیدار بخت قصه ی ما را به جرم غفلت از بخت بیدارش درید و مغز او را خورد.

پیرمرد زرگری به دکان همسایه زرگر رفت و گفت : ترازویت را به من بده تا این خرده‌های طلا را وزن کنم. همسایه‌اش که مرد دوراندیشی بود گفت: ببخشید من غربال ندارم. پیرمرد گفت: من ترازو می‌‌خواهم و تو می‌گویی غربال نداری، مگر کر هستی؟ همسایه گفت: من کر نیستم، ولی درک کردم که تو با این دست‌های لرزان خود چون خواهی خرده‌های زر را به ترازو بریزی و وزن کنی مقداری از آن به زمین خواهی ریخت، آن وقت برای جمع‌آوری آنها جاروب خواهی خواست و بعد از آنکه زرها را با خاک جاروب کردی آن وقت غربال لازم داری تا خاک آنها را بگیری، من هم از همین اول گفتم که غربال ندارم. به قولی مولوی : هر که اول بنگرد پایان کار اندر آخر، او نگردد شرمسار