-
تعداد ارسال ها
34632 -
تاریخ عضویت
-
آخرین بازدید
تمامی مطالب نوشته شده توسط Mohammad Aref
-
اصول اولیه دسترسی به داده هنگامی که شما یک مدل ساخته می شود، جنگو به طور خودکار یک API سطح بالا پایتون را برای کار با آن مدل ها ایجاد می کند. دستور python manage.py shell را اجرا کرده و کدهای زیر را امتحان کنید: >>> from books.models import Publisher >>> p1 = Publisher(name='Apress', address='2855 Telegraph Avenue', ... city='Berkeley', state_province='CA', country='U.S.A.', ... website='[Hidden Content]') >>> p1.save() >>> p2 = Publisher(name="O'Reilly", address='10 Fawcett St.', ... city='Cambridge', state_province='MA', country='U.S.A.', ... website='[Hidden Content]') >>> p2.save() >>> publisher_list = Publisher.objects.all() >>> publisher_list [<Publisher: Publisher object>, <Publisher: Publisher object>] چند خط کد فوق کار زیادی را انجام می دهند. نکات برجسته در کد فوق: ابتدا، مدل Publisher به import شده است. با این کار می توان با جدول پایگاه داده که حاوی اطلاعات ناشران می باشد در ارتباط بود. یک شیء Publisher با مقدار دهی مقدار دهی اولیه ی آن با مقادیری برای هر فیلد (name، address و غیره ...) ساخته شده است. برای ذخیره ی شیء درون پایگاه داده، متد save() آن فراخوانی شده است. در پشت صحنه، جنگو عبارت INSERT برای SQL را در اینجا اجرا می کند. برای بازیابی اطلاعات ناشران از پایگاه داده، از attribute مورد نظر Publisher.objects برای بدست آوردن مجموعه تمام ناشران استفاده شده است. لیست تمام شیء های Publisher با استفاده از عبارت Publisher.objects.all() واکشی شده است. در پشت صحنه جنگو یک عبارت SELECT را به صورت SQL در اینجا اجرا می کند. نکته ای با اهمیتی که در این مورد واضح و یا روشن به نظر نمی رسد اینکه، هنگامی که شما با استفاده از API مدل جنگو در حال ساختن شیء ها می باشید، جنگو تا وقتی که متد save() را فراخوانی نکنید شیء ها را درون پایگاه داده ذخیره نمی کند. p1 = Publisher(...) # At this point, p1 is not saved to the database yet! p1.save() # Now it is. در صورتیکه می خواهید یک شیء ساخته و آن را درون پایگاه داده با یک حرکت ذخیره کنید، می توانید از متد objects.create() استفاده کنید. مثال زیر با مثال قبلی برابر است: >>> p1 = Publisher.objects.create(name='Apress', ... address='2855 Telegraph Avenue', ... city='Berkeley', state_province='CA', country='U.S.A.', ... website='[Hidden Content]') >>> p2 = Publisher.objects.create(name="O'Reilly", ... address='10 Fawcett St.', city='Cambridge', ... state_province='MA', country='U.S.A.', ... website='[Hidden Content]') >>> publisher_list = Publisher.objects.all() >>> publisher_list به طور طبیعی می توانید کارهای بسیار زیادی را به استفاده از API پایگاه داده ی جنگو انجام دهید، اما در ابتدا با کارهای کوچک بسنده می کنیم. اضافه كردن نمايش رشته اي براي مدل هنگامی که لیستی از ناشران را چاپ می کنیم، خروجی مفیدی نمایش داده نمی شود و بخش های شیء به هیچ وجه قابل تشخیص نیستند: [<Publisher: Publisher object>, <Publisher: Publisher object>] می توان این مشکل را به راحتی با اضافه کردن متد __unicode__() به کلاس Publisher حل کرد. متد __unicode__() به پایتون می گوید که یک شیء را به چه شکل در خروجی نمایش دهد. می توانید نحوه ی استفاده از آن را در عمل با اضافه کردن یک متد __unicode__() درون سه مدل فوق مشاهده کنید: from django.db import models class Publisher(models.Model): name = models.CharField(max_length=30) address = models.CharField(max_length=50) city = models.CharField(max_length=60) state_province = models.CharField(max_length=30) country = models.CharField(max_length=50) website = models.URLField() def __unicode__(self): return self.name class Author(models.Model): first_name = models.CharField(max_length=30) last_name = models.CharField(max_length=40) email = models.EmailField() def __unicode__(self): return u'%s %s' % (self.first_name, self.last_name) class Book(models.Model): title = models.CharField(max_length=100) authors = models.ManyToManyField(Author) publisher = models.ForeignKey(Publisher) publication_date = models.DateField() def __unicode__(self): return self.title همانطور که مشاهده می کنید، متد __unicode__() می تواند هر آنچه را که برای برای نمایش یک شیء نیاز است انجام دهید. در مثال فوق متدهای __unicode__() برای Publisher و Book به سادگی نام و عنوان شیء را به ترتیب برمی گردانند، ولی متد __unicode__() برای Author کمی پیچیده تر از بقیه می باشد، بدین صورت که فیلد های first_name و last_name را به یک فاصله به هم وصل کرده و بر می گرداند. تنها الزام برای متد __unicode__() این است که یک شیء یونیکد را بر می گرداند. در صورتیکه متد __unicode__() یک شیء یونیکد را بر نگرداند به عنوان مثال یک integer بر گرداند، در اینصورت پایتون خطای TypeError را با پیامی مانند "coercing to Unicode: need string or buffer, int found"ایجاد خواهد کرد. آبجكت هاي يونيكد شیء یونیکد چیست؟ می توانید بدین شکل تصور کنید که شیء یونیکد یک رشته ی پایتون است که می تواند با بیشتر از یک میلیون نوع محتلف حروف را کار کرده و آن ها را کنترل کند، از نسخه های حروف لهجه دار لاتین، حروف غیر لاتین گرفته تا نمادها و علامت های مبهم و نا مفهوم. رشته های معمولی پایتون رمزی شده (encoded) می باشند، بدین معنی که آن ها به صورت رمز شده مانند ASCII، ISO-8859-1 یا UTF-8 استفاده می شوند. در صورتیکه بخواهید حروف تجملی (هرچیزی خارج از 128 حرف ASCII مانند 0-9 و A-Z) را درون یک رشته ی معمولی پایتون ذخیره کنید، این حروف هنگام چاپ و یا نمایش به صورت به هم ریخته در می ایند. مشکلات زمانی رخ می دهند که شما داده ای را درون یک encoding ذخیره کرده و سعی می کنید آن را با یک encoding متفاوت دیگر ترکیب کنید و یا سعی می کنید آن را درون یک برنامه که دارای یک encoding مشخص می باشد نمایش دهید. همه ی ما صفحات وب و پست الکترونیکی را مشاهده کرده ایم که با حالت "??? ??????" و یا دیگر حروف خراب شده اند؛ این مشکلات عموما مشکلات encoding تلقی می شوند. شیء های یونیکد، اگر چه encoding ندارند؛ ولی آن ها از یک مجموعه از حروف جهانی و سازگار که "Unicode" نامیده می شوند استفاده می کنند. هنگامی که شما با شیء های یونیکد در پایتون سر و کار دارید، می توانید بدون هیچگونه نگرانی نسبت به مسائل encoding آن ها را با یکدیگر ترکیب و استفاده کنید. جنگو در سرتاسر چارچوب یا فریم ورک از شیء های یونیکد استفاده می کند. شیء های مدل به صورت شیء های یونیکد بازیابی شده اند، view ها با داده ی یونیکد ارتباط برقرار می کنند و template ها به صورت یونیکد ارائه می شوند. عموما، توسعه دهندگان درون فریم ورک جنگو هیچگونه نگرانی نسبت به درست بودن encoding درون برنامه های نوشته شده توسط جنگو نخواهند داشت. توجه داشته باشید که سطح بالا بودن مطالب در اینجا باعث می شود که اطلاعات شما در مورد شیء های یونیکد کمی گمگ و مبهم باشد، در صورتیکه می خواهید می توانید در نشانی زیر مورد آن اطلاعات بیشتری کسب کنید. [Hidden Content] برای اینکه تغییرات ایجاد شده درون مدل ها (اضافه کردن متد __unicode__()) اعمال شود، از shell پایتون خارج شده و با دستور python manage.py shell دوباره وارد آن شوید. (این ساده ترین راه برای اعمال تغییرات ایجاد شده می باشد) حالا لیست شیء های Publisher قابل فهم تر شده اند: >>> from books.models import Publisher >>> publisher_list = Publisher.objects.all() >>> publisher_list [<Publisher: Apress>, <Publisher: O'Reilly>] اطمینان حاصل کنید که تمام مدل های تعریف شده دارای متد __unicode__() می باشند، نه فقط برای راحتی خودتان هنگامی که از interactive interpreter استفاده می کنید، بلکه جنگو نیز در مکان های زیادی از خروجی __unicode__() برای نمایش شیء ها استفاده می کند. در پایان، توجه داشته باشید که __unicode__() یک مثال خوب برای اضافه کردن یک رفتار برای مدل ها می باشد. یک مدل جنگو بیشتر از جدول لایه پایگاه داده برای یک شیء توضیح می دهد؛ همچنین مدل جنگو هر عملکردی را که شیء نحوه انجام آن را می داند را توضیح دهد. __unicode__() یک مثال برای عملکرد می باشد بدین معنی که یک مدل نحوه ی نمایش خود را می داند. درج و به روز رساني داده طریقه ی درج کردن داده درون پایگاه داده را مشاهده کردید: ابتدا یک نمونه از یک مدل را با استفاده از ارگومان های آن مانند زیر ساخته: >>> p = Publisher(name='Apress', ... address='2855 Telegraph Ave.', ... city='Berkeley', ... state_province='CA', ... country='U.S.A.', ... website='[Hidden Content]') همانطور که در کد فوق ملاحظه می کنید، حرکت فوق تعریف اولیه ی یک کلاس مدل می باشد و پایگاه داده به هیچ وجه لمس نشده است. رکورد مورد نظر تا زمانی که متد save() فراخوانی نشود درون پایگاه داده ذخیره نخواهد شد: >>> p.save() عملیات بالا را تقریبا می تواند به شکل زیر به زبان SQL ترجمه کرد: INSERT INTO books_publisher (name, address, city, state_province, country, website) VALUES ('Apress', '2855 Telegraph Ave.', 'Berkeley', 'CA', 'U.S.A.', '[Hidden Content]'); به دلیل آنکه مدل Publisher از یک کلید اصلی به نام id که با خاصیت افزایش خودکار تعریف شده است استفاده می کند، نخستین فراخوانی save() یک کار بیشتر انجام می دهد: ارزش کلید اصلی را برای رکورد محاسبه کرده و آن را درون attribute مورد نظر یعنی id که درون نمونه (instance) می باشد، قرار می دهد: >>> p.id 52 # this will differ based on your own data فراخوانی های بعدی save() رکورد را در مکانی ذخیره می کند، بدون ساختن رکورد جدید (مانند عملکرد عبارت Upadate به جای INSERT در SQL) >>> p.name = 'Apress Publishing' >>> p.save() عملیات فوق را می توان تقریبا به شکل زیر به SQL تبدیل کرد: UPDATE books_publisher SET name = 'Apress Publishing', address = '2855 Telegraph Ave.', city = 'Berkeley', state_province = 'CA', country = 'U.S.A.', website = '[Hidden Content]' WHERE id = 52; بله، توجه داشته باشید که نه تنها فیلد مورد نظر بلکه تمام فیلدها به روز رسانی خواهند شد. برای پی بردن به نحوه ی اجرای پرس و جوی زیر بخش "به روز رسانی چندین شیء در یک عبارت" را مطالعه کنید: UPDATE books_publisher SET name = 'Apress Publishing' WHERE id=52;
- 33 پاسخ
-
- 1
-
-
تعریف Model ها در پایتون همانطور که پیش تر در این فصل توضیح داده شد، "M" در "MTV" مخفف "Model" می باشد. model جنگو توصیف و شرح داده در پایگاه داده ی شما می باشد، که به صورت کد پایتون نمایش داده می شود. model لایه ی داده ی شما می باشد معادل عبارات SQL مانند CREATE TABLE با این تفاوت که این عبارات بجای SQL درون پایتون می باشند و همچنین آن ها شامل مواردی بیشتر از تعریف ستون های پایگاه داده می باشند. جنگو برای اجرای کد های SQL در پشت صحنه و برگرداندن ساختارهای داده ی پایتون مناسب از model ها استفاده می کند که از طریق آن ها ردیف های جداول پایگاه داده را نمایش می دهد. جنگو همچنین از model ها برای نمایش مفاهیم سطح بالا که SQL لزوما قادر به کنترل آن ها نمی باشد نیز استفاده می شود. در صورتیکه با پایگاه های داده آشنا می باشید، این تفکر برای شما ایجاد می شود که "آیا تعریف کردن data model ها بجای SQL درون پایتون کار زائد و اضافه ای نیست؟" جنگو به چندین دلیل به این روش عمل می کند: درون گرایی (استفاده از کد های SQL) مستلزم بار اضافی بوده و همچنین ناقص می باشد. به منظور تهیه ی API ها برای دسترسی به داده، جنگو به طریقی نیاز به شناختن لایه ی پایگاه داده دارد، و دو روش برای انجام آن وجود دارد. روش اول به طور واضح توضیح دادن داده در پایتون می باشد، و روش دوم تعیین data model ها درون پایگاه داده در هنگام اجرا می باشد. روش دوم تمیز تر به نظر می رسد، زیرا داده های جداول شما در یک جا می باشند، ولی این روش دارای مشکلاتی می باشد. اول اینکه تعیین داده های درون پایگاه داده در زمان اجرا بدیهی است که نیازمند یک بار اضافه خواهد بود. در صورتیکه چارچوب یا فریم ورک در هر زمان بخواهد درون پایگاه داده اعمالی را انجام دهد خود به خود یک درخواست را پردازش کرده است، و یا حتی، در زمان اولیه وب سرور ممکن است یک بار اضافی در سطح غیر قابل قبول را متحمل شود. دوم آنکه برخی از پایگاه های داده، به ویژه نسخه های قدیمی MySQL، metadata مناسبی را به طور دقیق ذخیره نمی کنند. کد نویسی در پایتون لذت بخش می باشد، و نگه داشتن همه چیز در محدوده ی کد پایتون باعث می شود تعداد باری که شما را مجبور کند محیط کد نویسی را تغییر دهد کم می کند. این موضوع یعنی نگه داشتن برنامه نویس در یک محیط کد نویسی بهره وری و راندمان را تا حد امکان افزایش می دهد. نوشتن کد SQL و سپس پایتون و دوباره SQL کاری ذهنیت برنامه نویس را مختل خواهد کرد. داشتن data model های ذخیره شده به صورت کد بجای استفاده مستقیم از پایگاه داده، کنترل model هار بسیار آسان تر خواهد کرد. با این روش می توان به سادگی رد تغییرات در لایه های داده را دنبال کرد. SQL تنها اجازه ی استفاده از داده های قطعی موجود می دهد، اغلب سیستم های پایگاه داده، به عنوان مثال؛ داده های تخصصی برای نمایش دادن آدرس های email یا URL را تهیه نمی کنند. در صورتیکه model های جنگو این کار را انجام می دهند. مزیت داده های نوع سطح بالا بهره وری بیشتر آن ها و قابلیت دوباره استفاده شدن آن ها می باشد. SQL در پایگاه های داده ی مختلف یکجور نبوده و ناسازگار می باشد. بدین معنی که جملات و عبارت SQL برای مثال join ها و یا ... در پایگاه های داده ی مختلف مانند MySQL، PostgreSQL و یا SQLite ممکن است متفاوت از یکدیگر پیاده سازی شوند و هرکدام به روش خود آن را پیاده سازی کنند. تنها ایراد در این روش (استفاده از data model پایتون) این است که کدهای پایتون حالت همزمانی و موازات را به طور واقعی با پایگاه داده ندارند. در صورتیکه در model جنگو تغییر ایجاد کنید، نیاز می باشد که همان تغییرات را نیز درون پایگاه داده انجام دهید تا پایگاه داده با model شما سازگاری خود را حفظ کند. در ادامه ی این فصل استراتژی هایی توضیح داده خواهد شد که از طریق آن ها خواهید توانست این مشکلات را کنترل کنید. اولین Model شما برای داشتن مثالی که هم در این فصل و فصل بعدی بتوان از آن استفاده کرد و آن را پیشرفت داد، بر روی لایه ی داده ی book/author/publisher تمرکز خواهد شد. از این مثال به دلیل اینکه دارای رابطه های شناخته شده ای بین books، authors و publishers می باشد، و داده های استفاده شده داده های مقدماتی استفاده شده در SQL می باشد. داده های استفاده شده با خصوصیات زیر فرض شده اند: یک نویسنده دارای یک نام، یک فامیلی و یک نشانی پست الکترونیک می باشد. یک ناشر دارای یک نام، یک نشانی کوچه، یک شهر، یک استان، یک کشور و یک وب سایت می باشد. یک کتاب دارای یک عنوان و یک تاریخ انتشار می باشد. همچنین هر کتاب دارای یک یا بیشتر نویسنده (رابطه ی چند به چند با authors) و یک ناشر (رابطه ی یک به چند به publishers) می باشد. اولین قدم برای استفاده کردن لایه ی پایگاه داده با جنگو، بیان آن به صورت کد پایتون می باشد. درون فایل models.py که با استفاده از دستور startapp ساخته شده است، کد زیر را وارد کنید: from django.db import models class Publisher(models.Model): name = models.CharField(max_length=30) address = models.CharField(max_length=50) city = models.CharField(max_length=60) state_province = models.CharField(max_length=30) country = models.CharField(max_length=50) website = models.URLField() class Author(models.Model): first_name = models.CharField(max_length=30) last_name = models.CharField(max_length=40) email = models.EmailField() class Book(models.Model): title = models.CharField(max_length=100) authors = models.ManyToManyField(Author) publisher = models.ForeignKey(Publisher) publication_date = models.DateField() اجازه دهید کد فوق را به طور اجمالی مورد بررسی قرار دهیم. اولین نکته ی قابل توجه این است که هر model به صورت یک کلاس پایتون نمایش داده شده است و هر model کلاس فرزند از کلاس پدر django.db.models.Model می باشد. کلاس پدر Model، حاوی تمام ابزار آلات ضروری برای ساختن شیء هایی می باشد که توانایی تعامل با یک پایگاه داده را داشته باشند. مشاهده می کنید که تعریف فیلدها به چه اندازه مختصر و ساده می باشند. باور کنید یا نه، این تمام کدی می باشد که برای داشتن دسترسی داده ی اولیه با جنگو لازم است. هر model عموما با یک جدول پایگاه داده و هر attribute در یک model با یک ستون جدول در پایگاه داده مطابق می باشد، نام attribute مطابق با نام ستون، و نوع فیلد (مانند CharField) مطابق با نوع ستون (مانند varchar) می باشد. برای مثال مدل Publisher برابر با جدول زیر می باشد (با فرض عبارت CREATE TABLE درون پایگاه داده ی PostgreSQL): CREATE TABLE "books_publisher" ( "id" serial NOT NULL PRIMARY KEY, "name" varchar(30) NOT NULL, "address" varchar(50) NOT NULL, "city" varchar(60) NOT NULL, "state_province" varchar(30) NOT NULL, "country" varchar(50) NOT NULL, "website" varchar(200) NOT NULL ); در واقع، جنگو می تواند عبارت CREATE TABLE را به صورت خودکار تولید کند که در کد فوق مشاهده کردید. در این قانون که برای هر جدول پایگاه داده، یک کلاس در نظر گرفته می شود، در مورد رابطه های چند به چند یک استثنا وجود دارد. در مثال مدل های فوق، Book دارای یک فیلد چند به چند با نام authors می باشد. این فیلد مشخص می کند که هر کتاب دارای یک یا چند نویسنده می باشد، در صورتیکه جدول پایگاه داده Book دارای ستونی به نام authors نمی باشد. در عوض، جنگو یک جدول اضافه می سازد (یک "join table" چند به چند) که رابطه بین کتاب ها و نویسندگان را کنترل می کند. در پایان، توجه داشته باشید که به طور صریح برای هر یک از مدل ها یک کلید اصلی (primary key) تعریف نشده است. جنگو به صورت خودکار برای هر مدل یک فیلد auto_incremen integer primary key ایجاد می کند که id نام دارد. هر مدل جنگو لازم است یک ستون primary key داشته باشد. نصب کردن Model کد مربوط به مدل ها نوشته شد، حالا اجازه دهید جدول ها را درون پایگاه داده نیز ایجاد کنیم. به منظور انجام این کار؛ قدم اول این است که مدل های ساخته شده درون پروژه جنگو را فعال کنیم. برای انجام این کار باید app مورد نظر یعنی books را به لیست "installed apps" درون فایل settings اضافه کنیم. فایل settings.py را دوباره باز کرده، و تنظیم INSTALLED_APPS را پیدا کنید. INSTALLED_APPS به جنگو می گوید که کدام app ها برای پروژه مورد نظر فعال هستند. به طور پیشفرض، این تنظیم به این شکل خواهد بود: INSTALLED_APPS = ( 'django.contrib.auth', 'django.contrib.contenttypes', 'django.contrib.sessions', 'django.contrib.sites', ) به طور موفت با گذاشتن علامت (#) در ابتدای هر کدام از رشته ها آن ها را کامنت کنید. (این رشته ها موارد کامنت شده ای برای راحتی کار می باشند که در فصل های بعدی آن ها را فعال کرده و در مورد آن ها بحث خواهیم کرد.) همچنین تنظیمات مربوط به MIDDLEWARE_CLASSES را نیز کامنت کنید؛ مقادیر پیشفرض در MIDDLEWARE_CLASSES به برخی از app هایی که ما آن ها را کامنت کردیم وابسته می باشند. سپس 'mysite.books'را به لیست INSTALLED_APPS اضافه کنید، در پایان تنظیم انجام داده شده چیزی شبیه به مثال زیر خواهد بود: MIDDLEWARE_CLASSES = ( # 'django.middleware.common.CommonMiddleware', # 'django.contrib.sessions.middleware.SessionMiddleware', # 'django.contrib.auth.middleware.AuthenticationMiddleware', ) INSTALLED_APPS = ( # 'django.contrib.auth', # 'django.contrib.contenttypes', # 'django.contrib.sessions', # 'django.contrib.sites', 'mysite.books', ) (همانطور که در فصل گذشته، هنگام تنظیم TEMPLATE_DIRS گفته شد، لازم است حتما یک علمت کاما (,) در انتهای mysite.books قرار دهید، زیرا mysite.books در اینجا یک تک المان تاپل پایتون می باشد، اتفاقا، نویسندگان این کتاب ترجیح می دهند بعد از هر المان تاپل، بدون در نظر گرفتن این که یک تک المان است یا خیر، یک کاما در انتهای آن قرار میدهند. این کار باعث می شود از فراموش کردن قرار دادن کاما در انتهای المان های تک تاپل جلوگیری شود، و گذاشتن کامای اضافه هیچ مشکلی به وجود نخواهد آورد.) 'mysite.books' به app ای که با کار می کنیم اشاره می کند. هر app ای که در تنظیم INSTALLED_APPS قرار دارد با آدرس کامل پایتون آن نمایش داده می شود (مسیر پکیج ها با نقطه جدا شده و به پکیج app هدایت می شوند.) اکنون که app مورد نظر در فایل settings فعال شد، می توانیم جداول پایگاه داده را درون پایگاه داده ایجاد کنیم. ابتدا، اجازه دهید با دستور زیر از معتبر بودن کد های برنامه اطمینان حاصل کنیم: python manage.py validate دستور validate بررسی می کند که ایا کدها و منطق مدل های نوشته صحیح می باشد یا خیر. در صورتیکه همه چیز درست باشد، شما پیام message 0 errors found را مشاهده خواهید کرد. در غیر اینصورت، اطمینان حاصل کنید کدهای مدل شما صحیح می باشد. خطای خروجی، اطلاعات مفیدی درباره ی ایراد موجود در کد، در اختیار شما می گذارد. هر زمان که تصور کردید مشکلاتی درون مدل ها وجود دارد، دستور python manage validate را اجرا کنید. دستور فوق به شما کمک می کند تا تمام مشکلات موجود در مدل را بر طرف کنید. در صورتیکه کد مربوط به مدل شما معتبر می باشد، دستور زیر را برای تولید عبارت های CREATE TABE مربوط به مدل ها در app مورد نظر (books) وارد کنید: python manage.py sqlall books در دستور فوق، books نام app می باشد. این نام همان چیزی است که شما با اجرای دستور manage.py startapp ایجاد کرده اید. هنگامی که شما دستور فوق manage.py sqlall books را اجرا می کنید چیزی شبیه به این را در خروجی مشاهده خواهید کرد: BEGIN; CREATE TABLE "books_publisher" ( "id" serial NOT NULL PRIMARY KEY, "name" varchar(30) NOT NULL, "address" varchar(50) NOT NULL, "city" varchar(60) NOT NULL, "state_province" varchar(30) NOT NULL, "country" varchar(50) NOT NULL, "website" varchar(200) NOT NULL ) ; CREATE TABLE "books_author" ( "id" serial NOT NULL PRIMARY KEY, "first_name" varchar(30) NOT NULL, "last_name" varchar(40) NOT NULL, "email" varchar(75) NOT NULL ) ; CREATE TABLE "books_book" ( "id" serial NOT NULL PRIMARY KEY, "title" varchar(100) NOT NULL, "publisher_id" integer NOT NULL REFERENCES "books_publisher" ("id") DEFERRABLE INITIALLY DEFERRED, "publication_date" date NOT NULL ) ; CREATE TABLE "books_book_authors" ( "id" serial NOT NULL PRIMARY KEY, "book_id" integer NOT NULL REFERENCES "books_book" ("id") DEFERRABLE INITIALLY DEFERRED, "author_id" integer NOT NULL REFERENCES "books_author" ("id") DEFERRABLE INITIALLY DEFERRED, UNIQUE ("book_id", "author_id") ) ; CREATE INDEX "books_book_publisher_id" ON "books_book" ("publisher_id"); COMMIT; به نکات زیر توجه کنید: نام جدول ها به طور خودکار با ترکیب نام app (books) و نام مدل (publisher، book و author) به صورت حروف کوچک تولید می شود. همانطور که پیش تر توضیح داده شد، جنگو برای هر جدول به طور خودکار یک کلید اصلی (با نام id) اضافه می کند. رابطه ی کلید خارجی با عبارت REFERENCES، صریح و روشن ساخته شده است. عبارت CREATE TABLE برای پایگاه داده ای که شما استفاده می کنید مناسب خواهد بود، بنابراین تعیین نوع فیلد مانند auto_increment (MySQL)، serial (PostgreSQL)، یا integer primary key (SQLite) به طور خودکار توسط جنگو انجام خواهد شد. همچنین در مورد کتیشن برای نام ستون ها (مانند استفاده از دابل کتیشن یا تک کتیشن) نیز این موضوع صدق می کند. مثال فوق خروجی برای PostgreSQL می باشد. دستور sqlall، در حقیقت جداول پایگاه داده را تولید نمی کند و به عبارت دیگر پایگاه داده نیز لمس نمی کند، تنها خروجی تولید شده توسط جنگو را به زبان SQL مورد نظر نشان می دهد بنابراین شما می توانید آنچه را که جنگو درون پایگاه داده می خواهد اجرا کند را مشاهده کنید. در صورت تمایل، می توانید این خروجی SQL را درون پایگاه داده ی کلاینت کپی کنید، یا با استفاده از علامت (|) یونیکس آن را به صورت مستقیم ارسال کنید (مانند python manage.py sqlall books | psql mydb). با این وجود، جنگو روشی ساده را برای ارسال خروجی تولید شده به پایگاه داده ارائه کرده است: دستور syncdb: python manage.py syncdb بعد از اجرای دستور فوق، خروجی شبیه به مثال زیر مشاهده خواهید کرد: Creating table books_publisher Creating table books_author Creating table books_book Installing index for books.Book model دستور syncdb یک هماهنگی ساده بین مدل ها و پایگاه داده می باشد. دستور فوق تمام مدل های موجود در هر app را درون تنظیم INSTALLED_APPS بررسی می کند، و در صورتیکه جدول مناسب برای مدل های مورد نظر وجود نداشته باشد آن ها را ایجاد می کند. توجه داشته باشید که syncdb تغییرات بوجود آمده در مدل ها و یا حذف مدل ها را با پایگاه داده هماهنگ نمی کند؛ در صورتیکه شما یک تغییر را در مدل ایجاد کرده و یا مدلی را حذف کنید، هنگامی که بخواهید پایگاه داده را با این تغییرات به روز رسانی کنید، دستور syncdb نمی تواند این کار را انجام دهد. (در انتهای همین فصل این موضوع بحث خواهد شد.) در صورتیکه که دستور python manage.py syncdb را دوباره اجرا کنید، اتفاقی رخ نخواهد داد، زیرا هیچ مدل به app مورد نظر (books) اضافه نشده است و یا هیچ app ای به تنظیم INSTALLED_APPS اضافه نشده است. بنابراین اجرای دستور python manage.py syncdb همواره مشکلی بوجود نخواهد آورد. در صورتیکه کنجکاو هستید، می توانید برای لحظاتی به درون خط فرمان پایگاه داده رفته جداول ایجاد شده درون پایگاه داده ی خود را مشاهده کنید. می توانید به صورت دستی دستوراتی را که می خوهید درون خط فرمان کلاینت اجرا کنید (مانند psql برای PostrgreSQL) یا اینکه می توانید دستور python manage.py dbshell، را اجرا کنید، و بسته به تنظیم DATABASE_SERVER، خواهید فهمید کدام خط فرمان اجرا می شود. شیوه ی دوم تقریبا همیشه مناسب تر می باشد.
- 33 پاسخ
-
- 1
-
-
پیکربندی پایگاه داده با در نظر گرفتن تمام فلسفه های گفته شد، اجازه دهید کار با لایه ی پایگاه داده ی جنگو را شروع کنیم. در ابتدا، نیاز به تعدادی پیکر بندی اولیه می باشد، در واقع بایستی به جنگو گفته شود که از کدام سرور پایگاه داده استفاده خواهد کرد و به چه صورت به آن متصل خواهد شد. فرض بر این است که سرور پایگاه داده نصب و فعال شده است، و همچنین یک پایگاه داده درون آن ساخته شده است (به عنوان مثال، با استفاده از دستور CREATE DATABASE STATEMENT). در صورتیکه از SQLite استفاده می کنید، به هیچگونه نصب نیاز نخواهد بود، زیر SQLite از فایل های مستقلی روی سیستم برای ذخیره ی داده های خود استفاده می کند. درست مانند TEMPLATE_DIRS که در فصل گذشته استفاده شد، پیکربندی مربوط به پایگاه داده نیز درون فایل settings می باشد: DATABASE_ENGINE = '' DATABASE_NAME = '' DATABASE_USER = '' DATABASE_PASSWORD = '' DATABASE_HOST = '' DATABASE_PORT = '' در زیر خلاصه هایی از هر تنظیم توضیح داده شده است: DATABASE_ENGINE به جنگو می گوید که کدام موتور پایگاه داده استفاده می شود. در صورتیکه می خواهید از یک پایگاه داده درون جنگو استفاده کنید، تنظیم DATABASE_ENGINE باید یکی از رشته های داخل جدول زیر باشد. تنظیم پایگاه داده Adaper مورد نیاز postgresql PostgreSQL psycopg version 1.x, [Hidden Content]. postgresql_psycopg2 PostgreSQL psycopg version 2.x, [Hidden Content]. mysql MySQL MySQLdb, [Hidden Content]. sqlite3 SQLite No adapter needed if using Python 2.5 . Otherwise, pysqlite, [Hidden Content]. oracle Oracle cx_Oracle, [Hidden Content]. توجه داشته باشید برای استفاده از هر کدام نیاز به دانلود و نصب adapter مناسب خود می باشد. هر کدام از پایگاه های داده ی فوق به صورت آزاد درون وب در دسترس می باشند؛ تنها کافیست به سایت مورد نظر که درون جدول 1-5 آمده است مراجعه کرده آن را دانلود کنید. در صورتیکه با سیستم عامل لینوکس کار می کنید، package-management سیستم شما ممکن است package های مناسبی را ارئه دهد. (برای مثال به دنبال package هایی با نام python-postgresql یا python‑psycopg بگردید. مثال: DATABASE_ENGINE = 'postgresql_psycopg2' DATABASE_NAME نام پایگاه داده ی شما را به جنگو اطلاع می دهد: DATABASE_NAME = 'mydb' در صورتیکه از SQLite استفاده می کنید، آدرس کامل پایگاه داده ی خود را درون این تنظیم قرار دهید: DATABASE_NAME = '/home/django/mydata.db' DATABASE_USER نام کاربری که برای اتصال به پایگاه داده لازم است را به جنگو اطلاع می دهد. DATABASE_PASSWORD رمز عبوری که برای اتصال به پایگاه داده لازم است را به جنگو اطلاع می دهد. در صورتیکه از SQLite استفاده می کنید یا اینکه می خواهید پسوردی در نظر نگیرید، می توانید آن را خالی بگذارید. DATABASE_HOST host مورد نظری که برای اتصال به پایگاه داده لازم است را به جنگو اطلاع می دهد. در صورتیکه پایگاه داده ی شما همانند نصب جنگو در یک رایانه می باشد (مانند localhost) آن را خالی بگذارید. همچنین اگر از SQLite استفاده می کنید نیز می توانید آن را خالی بگذارید. MySQL در اینجا یک مورد خاص می باشد. در صورتیکه مقدار این تنظیم (DATABASE_HOST) با علامت (/) شروع شود و شما از MySQL استفاده کنید، MySQL از طریق یک Unix socket برای socket تعیین شده متصل خواهد شد: DATABASE_HOST = '/var/run/mysql' هنگامی که تنظیمات فوق را انجام داده و فایل settings.py ذخیره کردید، ایده ی خوب است که پیکربندی انجام شده را مورد آزمون قرار دهید. برای انجام این کار، مانند فصل گذشته درون دایرکتوری پروژه ی mysite دستور python manage.py shell را اجرا کنید. (همانطور که در فصل گذشته اشاره شد دستور manage.py shell روشی برای اجرای interpreter پایتون، با تنظیمات صحیح فعال شده ی جنگو می باشد. در این مورد این ضروری است، زیرا نیاز است جنگو تنظیمات فایل را به منظور به دست آوردن اطلاعات connection پایگاه داده برای استفاده بداند.) درون خط فرمان، دستورات زیر را به منظور آزمودن پیکربندی پایگاه داده تایپ کنید: >>> from django.db import connection >>> cursor = connection.cursor() در صورتیکه اتفاقی رخ ندهد پایگاه داده پیکربندی شده است. در غیر این صورت، پیام خطا را برای بدست آوردن دلیل خطا بررسی کنید. جدول زیر برخی از این خطاها را نشان می دهد. راه حل پیام خطا تنظیم DATABASE_ENGINE را با چیزی به غیر از رشته ی خالی پر کنید. مقادیر معتبر برای این تنظیم در جدول 1-5 وجود دارد. You haven't set the DATABASE_ENGINE setting yet. به جای دستور python از دستور python manage.py shell باید استفاده کرد. Environment variable DJANGO_SETTINGS_MODULE is undefined. Adapter پایگاه داده ی مناسبی نصب نشده است (مانند psycopg یا MySQLdb). Adapter ها با جنگو مچ نشده اند، بنابراین می بایست Adapter مورد نظر را دانلود و نصب کنید. Environment variable DJANGO_SETTINGS_MODULE is undefined. SQLite Error loading _____ module: No module named _____. تنظیم DATABASE_ENGINE را با یک موتور پایگاه داده که در جدول 1-5 وجود دارد پر کنید. _____ isn't an available database backend. تنظیم مربوط به DATABASE_USER باید تغییر کنید و همچنین تنظیمی باشد که وجود دارد، و یا یک نام کاربری برای پایگاه داده باید ساخته شود. role _____ does not exist اطمینان حاصل کنید که DATABASE_HOST و DATABASE_PORT صحیح بوده و سرور پایگاه داده در حال اجرا می باشد. could not connect to server ایجاد اولین App اکنون که مشخص شد اتصال به پایگاه داده با موفقیت انجام شده است، زمان آن رسیده است که یک app برای جنگو ایجاد کنیم، app یک بسته از کد جنگو می باشد که model ها و view ها در آن قرار می گیرد، که همگی با هم درون یک پکیج پایتون قرار گرفته اند و یک برنامه (application) جنگو را نمایش می دهند. در شروع کار جنگو نحوه ی ساختن یک پروژه ی جنگو توضیح داده شد، اکنون فرق بین یک پروژه با یک app(اپلیکیشن)در چیست؟ تفاوت آن در پیکربندی در مقابل کد است: یک پروژه یک نمونه از یک مجموعه ی خاص از app های جنگو به همراه پیکربندی برای آن ها می باشد. از نظر فنی، تنها فرق اساسی که در پروژه وجود دارد ایجاد یک فایل settings می باشد، که اطلاعات connection پایگاه داده، لیست app های نصب شده، تنظیم TEMPLATE_DIRS و غیره را تعریف می کند. app یک دسته ی قابل حمل از عمکرد جنگو می باشد، که معمولا شامل model ها و view ها می باشد که با هم در یک پکیج پایتون قرار دارند. برای مثال، جنگو به همراه تعدادی از app ها، از قبیل سیستم کامنت و رابط خودکار مدیر، ارائه شده است، نکته ی قابل توجه درباره ی این app ها این است که، آن ها قابل حمل می باشند بدین معنی که می تواند آن ها را در چندین پروژه دیگر نیز دوباره استفاد کرد. مقدار بسیار کمی قوانین سخت و محکم نسبت به وفق دادن کد جنگو با این طرح وجود دارد. در صورتیکه بخواهید یک وب سایت ساده بسازید، ممکن است تنها از یک app استفاده کنید. و اگر می خواهید یک وب سایت بزرگ و پیچیده با چندین قسمت مرتبط به هم مانند یک سیستم تجارت الکترونیک و یک تابلوی پیام (message board) بسازید، احتمالا این قسمت ها را درون app ها جدا قرار خواهید داد، به طوری که قادر باشید در صورت نیاز آن ها را به صورت منحصر به فرد در اینده استفاده کنید. در واقع، لزوما همیشه نیاز به ساختن app ها در پروژه نیست، به عنوان نمونه توابع view که تاکنون ساخته شده است حاکی این موضوع می باشد. در آن مواردبه سادگی یک فایل views.py ساخته شده و با توابع view مورد نیاز درون آن پر می شد، و URLconf نیز به آن توابع اشاره می کرد. نیازی به app ها نبود. با این وجود، در یک صورت باید از app ها استفاده شود: در صورتیکه شما از لایه ی پایگاه داده ی (models) جنگو استفاده می کنید، باید یک app جنگو بسازید. model ها باید درون app ها ایجاد شوند. در نتیجه، به منظور ساختن model ها، نیزا به ساختن یک app جدید می باشد. درون دایرکتوری پروژه ی mysite، دستور زیر را برای ساختن app مورد نظر با نام books اجرا کنید: python manage.py startapp books دستور فوق هیچ خروجی ای را تولید نمی کند، در عوض دایرکتوری books را درون دایرکتوری mysite می سازد. در زیر محتویات این دایرکتوری را مشاهده می کند: books/ __init__.py models.py tests.py views.py این فایل ها حاوی model ها و view ها برای این app می باشد. درون ویرایشگر متن مورد علاقه ی خود نگاهی به فایل های models.py و views.py بیاندازید. جفت فایل ها خالی هستند، به غیر از کامنت ها و یک import که درون فایل models.py قرار دارد.
- 33 پاسخ
-
- 1
-
-
در بخش آموزش view و urlconf جنگو، اصول ساختن وب سایت های پویا در جنگو (Django) شرح داده شد به عبارت دیگر اصول راه اندازی view ها و URLconf ها را بررسی کردیم. همانطور که توضیح داده شد، view مسئولیت انجام برخی منطق های اختیاری و برگرداندن یک پاسخ را به عهده دارد. در یکی از مثال ها، منطق اختیاری، محاسبه کردن زمان و تاریخ فعلی بود. در برنامه های وب پیشرفته، منطق اختیاری اغلب درگیر تعامل با یک پایگاه داده می باشد. در پشت صحنه، یک وب سایت پایگاه داده محور، وب سایت به یک سرور پایگاه داده متصل می شود، برخی داده ها را از درون آن بازیابی می کند و آن داده ها را درون یک صفحه ی وب نمایش می دهد. یک سایت همچنین ممکن است روش هایی برای بازدیدکنندگان سایت تهیه کند تا بتوانند محتویات پایگاه داده را برای خودشان افزایش دهند. بسیاری از وب سایت های پیچیده یک سری ترکیب از دو موضوع را تهیه می کنند. به عنوان نمونه Amazon.com، یک مثال عالی برای یک سایت پایگاه داده محور می باشد. هر صفحه ی محصول اساسا یک پرس وجو (Query) قالب بندی شده به صورت HTML، درون پایگاه داده ی محصول آمازون می باشد و هنگامی که شما یک بررسی مشتری را ارسال می کنید، آن بررسی ها درون پایگاه داده درج می شوند. جنگو برای ساختن وب سایت های پایگاه داده محور مناسب می باشد، زیرا جنگو (Django) با استفاده از پایتون (Python) ابزار قدرتمندی را برای اجرای پرس و جوهای پایگاه داده ایجاد کرده است. در این آموزش به عملکرد لایه ی پایگاه داده ی جنگو پرداخته می شود. (نکته: بهتر است با تئوری های پایگاه داده ی relational و SQL تاحدودی آشنا باشید. آشنا سازی برای این مفاهیم خارج از حوصله ی این کتاب می باشد، ولی حتی اگر شما یک کاربر جدید پایگاه داده می باشید باز هم این کتاب را بخوانید. ممکن است بتوانید مفاهیم و اصول اولیه پایگاه داده را درک کنید.) روش اولیه اجرای پرس و جوهای پایگاه داده در view ها همانطور که در آموزش view و urlconf جنگو توضیح داده شد، روش اولیه ی برای تولید خروجی درون یک view (از طریق نوشتن کد به طور مستقیم درون view) برای بازیابی داده از یک پایگاه داده درون یک view می باشد. این روش ساده می باشد زیرا فقط نیاز به استفاده از کتابخانه ی پایتون برای اجرای یک پرس و جوی SQL و کار با نتایج بدست آمده می باشد. در مثال view زیر، از کتابخانه ی MySQLdb (قابل دسترس از طریق آدرس [Hidden Content]) استفاده شده است. برای اتصال به پایگاه داده MySQL، بازیابی برخی رکوردها و پر کردن آن برای یک template جهت نمایش به صورت یک صفحه ی وب: from django.shortcuts import render_to_response import MySQLdb def book_list(request): db = MySQLdb.connect(user='me', db='mydb', passwd='secret', host='localhost') cursor = db.cursor() cursor.execute('SELECT name FROM books ORDER BY name') names = [row[0] for row in cursor.fetchall()] db.close() return render_to_response('book_list.html', {'names': names}) روش فوق می تواند جوابگوی نیاز ما باشد، اما معایبی دارد که در ادامه به آنها اشاره شده است: پارامترهای connection پایگاه داده به صورت مستقیم درون کد قرار گرفته اند. ایده آل آن است که، این پارامترها درون پیکربندی جنگو ذخیره شوند. تعداد زیادی کد تکراری مانند ساختن connection، ساختن cursor، اجرا کردن جملات و بستن connection در مثال فوق وجود دارد. برای بهره وری مناسب تر ایده آل آن است که تنها نیازمند تعیین نتایج مورد نیاز برنامه باشیم. روش فوق برنامه نویس را به MySQL گره می زند. در صورتیکه برنامه نویس بخواهد پایگاه داده ی خود را تغییر دهد، به عنوان مثال، اگر بخواهد بجای MySQL از PostgreSQL استفاده کند، می بایست از یک adapter پایگاه داده ی متفاوت (psycopg به جای MySQLdb)، پارامتر های connection دیگر و همچنین بسته به ذات پایگاه داده، از جملات SQL متفاوت دیگر استفاده کرد. ولی همانطور که قبلا هم اشاره کردیم ایده آل آن است که، در صورت تغییر پایگاه داده، برنامه نویس دیگر نگران تغییر جملات و ... نباشد. همانطور که انتظار داریم، لایه ی پایگاه داده ی جنگو راه حلی برای حل این مشکلات ارائه کرده است. مثال زیر کد بازنویسی شده ی قبلی را با استفاده از API پایگاه داده ی جنگو نشان می دهد: from django.shortcuts import render_to_response from mysite.books.models import Book def book_list(request): books = Book.objects.order_by('name') return render_to_response('book_list.html', {'books': books}) کد فوق کمی بعد در همین فصل شرح داده خواهد شد. تنها برای حالا کافی است دید کلی نسبت به این API پیدا کنید. الگوی توسعه MTV (یا MVC) تاکنون در این کتاب، همواره به درون کد تمرکز شده است، اجازه دهید برای لحظاتی به بررسی یک برنامه ی وب پایگاه داده محور جنگو بپردازیم. همانطور که در فصل گذشته بیان شد، جنگو به نحوی طراحی شده است که برنامه نویس را تشویق کند تا اصول loose coupling و جداسازی بین قسمت های یک برنامه را رعایت کند. در صورتیکه این فلسفه را دنبال کنید، ایجاد تغییرات در یک قسمت مشخص از برنامه هیچ تاثیری بر روی قسمت های دیگر برنامه نخواهد داشت. برای نمونه در توابع view، اهمیت جداسازی منطق برنامه از قسمت ظاهر برنامه با استفاده از template توضیح داده شد. در لایه ی پایگاه داده، همین فلسفه را برای دسترسی به داده بکار خواهیم برد. این سه قسمت با یکدیگر (دسترسی به داده، منطق برنامه و ظاهر برنامه) یک مفهومی را در بر دارد که الگوی Model-View-Controller (MVC) از معماری نرم افزار نامیده می شود. در این الگو، Model به لایه ی دسترسی داده اشاره می کند، View به بخشی از سیستم که به انتخاب آنچه را که باید نمایش دهد و اینکه چطور باید آن را نمایش دهد اشاره می کند و Controller به بخشی از سیستم که بسته به ورودی کاربر تصمیم می گیرد کدام view باید استفاده شود اشاره دارد. چرا از شکل مخفف استفاده می شود؟ هدف از تعریف کردن الگوها بن شکل مخفف مانند MVC، غالبا برای ساده تر کردن صحبت و مکاتبه بین توسعه دهندگان می باشد. بجای آنکه به همکارتان بگویید؛ "بیا یک دسترسی داده بسازیم، سپس بیا جدا کنیم لایه ها را برای کنترل نمایش آن ها، و بعد از آن بیا یک لایه در میان آن قرار دهیم که آن را تنظیم و مرتب کند." می توانید از این خصوصیت استفاده کرده و بگویید؛ "بیا در اینجا از الگوی MVC استفاده کنیم." جنگو الگوی MVC را به اندازه ی کافی از نزدیک دنبال می کند به طوری که می توان آن را یک فریم ورک یا چارچوب MVC نامید. در زیر نحوه ی تقسیم بندی M، V و C به درون جنگو را مشاهده می کنید: M، بخش دسترسی به داده می باشد که توسط لایه پایگاه داده جنگو کنترل می شود و در این فصل توضیح داده خواهد شد. V، انتخاب داده برای نمایش و نحوه ی نمایش آن، که با view ها و template ها کنترل شده است. C، بخشی که توسط خود فریم ورک یا چارچوب کنترل می شود، بدینصورت که با توجه به URLconf مشخص شده تابع پایتون مناسب برای URL داده شده را فراخوانی می کند. به دلیل آنکه C ("Controler") توسط خود فریم فرک کنترل می شود و بیشترین تحرکات در models ،template و view ها اتفاق می افتد، جنگو به صورت یک فریم ورک یا چارچوب MTV نیز شناخته می شود. در الگوی توسعه ی MTV: M مخفف "Model"، لایه ی دسترسی داده می باشد. این لایه حاوی همه اطلاعات درباره ی داده یعنی نحوه ی دسترسی به داده، نحوه ی معتبر ساختن داده، رفتارهایی که داده دارد و ارتباط بین داده می باشد. T مخفف "Template"، لایه ی نمایش می باشد. این لایه حاوی مسائلی درباره ی نحوه ی نمایش می باشد: این که اطلاعات باید به چه نحوی روی یک صفحه ی وب و یا سند دیگر نمایش داده شود. V مخفف "view"، لایه ی منطق برنامه می باشد. این لایه حاوی منطق برنامه برای دسترسی به model و ارائه ی به template مناسب می باشد. می توانید این لایه را به صورت پلی بین model ها و template ها تصور کنید. در صورتیکه با چارچوب یا فریم ورک های دیگر توسعه ی وب مانند Ruby on Rails کار کرده باشید، ممکن است تصور کنید view های جنگو نقش "Controller" را بازی می کنند و template ها هم در حکم "views" می باشند. همچین تفسیری درباره ی MVC مایه ی تاسف می باشد. تفسیر جنگو نسبت به MVC، این است که "view" ارائه دادن داده به کاربر را شرح می دهد، این لزوما تنها ظاهر داده نمی باشد، بلکه منظور داده ی ارائه شده می باشد. در مقابل، Ruby on Rails و فریم ورک های مانند آن پیشنهاد می کنند که تصمیم گیری درباره ی اینکه کدام داده باید به کاربر ارائه داده شود از جمله وظایف controller می باشد، در حالیکه، ظاهر داده به طور موکد بر عهده ی view می باشد.
-
پایان نامه مجموعه و پردیس سلامت بانوان شهر گرگان
Mohammad Aref پاسخی ارسال کرد برای یک موضوع در پروژه ها و پایان نامه های معماری
پایان نامه مجموعه و پردیس سلامت بانوان شهر گرگان توسط مریم مفیدی و با راهنمایی امیرحسین محبوبی و مشاوره دکتر علی امامی برای دریافت درجه کارشناسی ارشد معماری از دانشگاه آزاد اسلام واحد گنبدکاووس در سال 1394 ارائه شد که فایل PDF اون رو از پیوست می تونید دانلود کنید. فهرست کلی مطالب: فصل اول: کلیات بیان مسئله پیشینه تحقیق اهداف تحقیق سوالات تحقیق فرضیه های تحقیق تعریف واژه ها ابزار گردآوری داده ها جامعه آماری روش های تجزیه و تحلیل داده ها فصل دوم: سابقه تحقیق پیشینه نظری تحقیق پیشینه تجربی تحقیق فصل سوم: مبانی نظری طرح مقدمه نوع روش تحقیق روش جمع آوری اطلاعات ابزار گردآوری اطلاعات جامعه آماری حجم نمونه روش نمره گذاری در طیف لیکرت روایی پرسشنامه ها روش تجزیه و تحلیل داده ها فصل چهارم: شناخت بستر طرح مطالعات عمومی شهر گرگان مطالعات بستر طرح فصل پنجم: برنامه فیزیکی و طراحی و نتیجه گیری برنامه فیزیکی اصول و ضوابط طراحی موقعیت و شرایط استقرار مراکز ورزشی مقیاس، شعاع عملکرد و سرانه های مراکز ورزشی تسهیلات فضاها روند طراحی معماری گزینه های طراحی ایده نهایی تقسیم بندی نظرات موافقین و مخالفین احداث پارک بانوان نتیجه گیری پیشنهادات منابع مجموعه و پردیس سلامت بانوان شهر گرگان.pdf-
- 1
-
-
تشریح ساز و کار مفهومی و عملیاتی سند چشم انداز کرج 1414
Mohammad Aref پاسخی ارسال کرد برای یک موضوع در طرح های شهرسازی
تشریح ساز و کار مفهومی و عملیاتی سند چشم انداز کرج 1414 که توسط مهندسین مشاور سبزاندیش پایش به صورت پاورپوینت تهیه شده است را با فرمت PDF از لینک زیر می توانید دانلود کنید. رقابت پذیری: الزامات شهرهای معاصر رقابت پذیری شهرها چالش های پیش روی مدیریت شهری در عصر حاضر CB (برندینگ شهری) برنامه ریزی راهبردی و تدوین چشم انداز توسعه شهر فرآیند تولید برنامه راهبردی توسعه شهر بودجه ریزی عملیاتی تجارب خارجی در زمینه چشم انداز سازی فرآیند تهیه برنامه راهبردی کرج 1414 فرآیند تدوین و صورت بندی بیانیه چشم انداز کرج 1414 بیانیه چشم انداز کرج 1414 قابل ذکر است که پیش از این هفت جلد گزارش طرح چشم انداز 20 ساله کرج در لینک زیر قرار داده شده بود: [Hidden Content] -
پایان نامه طراحی پردیس بانوان درچه اصفهان با رویکرد ارتقاء شاخص های سلامت
Mohammad Aref پاسخی ارسال کرد برای یک موضوع در پروژه ها و پایان نامه های معماری
پایان نامه طراحی پردیس بانوان درچه اصفهان با رویکرد ارتقاء شاخص های سلامت توسط ریحانه بذرافکن اصفهانی و با راهنمایی دکتر مهدی اخترکاوان و مشاوره دکتر جواد دیواندری در سال 1394 در دانشگاه کاشان تهیه شده است که فایل PDF آن را در 120 صفحه از پیوست می توانید دانلود کنید. فهرست مطالب: فصل اول: کلیات پیش درآمد بیان مسئله اهداف طرح اهمیت تحقیق و ضرورت های ایجاد پارک بانوان سوال اصلی طرح روش تحقیق پیشینه پژوهش نتیجه فصل دوم: مبانی نظری مقدمه ادبیات تحقیق ارتقا سلامت تاریخچه ظهور ارتقا سلامت شاخص های ارتقا دهنده سطح سلامت جوامع مختلف جنسیت فضایی رابطه متقابل فضا و جنسیت فضای شهری جنسیتی روانشناسی زنان مقایسه ادراک در دو جنس مرد و زن زن و جامعه اوقات فراغت زنان و اوقات فراغت نحوه گذران اوقات فراغت در گروه های مختلف زنان پارک بانوان و توانمندی اوقات فراغت پارک ها و فضای سبز شهری باغ ها عملکردهای اجتماعی - روانی فضای سبز معیارهای مکانی ایجاد فضای سبز شهری جمع بندی فصل سوم: شناخت و بررسی بستر بررسی جغرافیایی بررسی تاریخی جاذبه های طبیعی استان اصفهان ابنیه تاریخی جمعیت اصفهان در ادوار مختلف موقعیت طبیعی و جغرافیایی شهرستان خمینی شهر موقعیت جغرافیایی شهر درچه شناخت تاریخچه و علل پیدایش وجه تسمیه خاک عوامل طبیعی و عوارض زمین وضعیت آب و هوایی درچه تحولات جمعیت شهر درچه معرفی سایت نتیجه فصل چهارم: بررسی و معرفی نمونه ها نمونه پارک زنان و محوطه های ویژه زنان در جهان نمونه های داخلی جمع بندی و نتیجه گیری فصل پنجم: ضوابط و معیارهای طراحی انواع فضاها تفریحی، ورزشی، درمانی سالن های ورزشی اتاق پزشک تالار رستوران و تریا اداری نمازخانه آمفی تئاتر برنامه ریزی فیزیکی فصل ششم: اصول طراحی طراحی براساس رویکرد قرارگیری ساختمان اصلی ورودی گلخانه ورزشی مدارک طراحی منابع طراحی پردیس بانوان درچه اصفهان.pdf-
- 1
-
-
تگ ها و فیلترهای اولیه Template همانطور که گفته شد، سیستم template جنگو تعدادی تگ ها و فیلترهای داخلی را با خود حمل می کند. در این بخش خلاصه ای از متداول ترین تگ ها و فیلترها را مورد بررسی قرار خواهیم داد. تگ if/else تگ {% if %} یک متغیر را مورد ارزیابی قرار می دهد، و در صورتی که مقدار متغیر True (مانند وجود داشتن، خالی نبودن، و مقدار False نبودن) بود، سیستم template جنگو هر آنچه را که بین تگ {% if %} و {% endif %} باشد را نمایش خواهد داد، مانند: {% if today_is_weekend %} <p>Welcome to the weekend!</p> {% endif %} استفاده از یک تگ {% else %} اختیاری می باشد: {% if today_is_weekend %} <p>Welcome to the weekend!</p> {% else %} <p>Get back to work.</p> {% endif %} مقدار True و False در پایتون در پایتون و template system جنگو شیء های زیر به منزله ی False تلقی می شوند: یک لیست خالی ([]) یک تاپل خالی (()) یک دیکشنری خالی ({}) یک رشته ی خالی ('') عدد صفر (0) شیء ویژه ی None شیء False شیء های ساخته شده که رفتار داده ی Boolean خود را تعریف می کنند. به غیر از موارد فوق همه چیز True ارزیابی می شود. تگ {% if %} عبارات and، or و not را برای آزمودن چندین متغیر، یا منفی کردن متغیر داده شده قبول می کند. به عنوان مثال: {% if athlete_list and coach_list %} Both athletes and coaches are available. {% endif %} {% if not athlete_list %} There are no athletes. {% endif %} {% if athlete_list or coach_list %} There are some athletes or some coaches. {% endif %} {% if not athlete_list or coach_list %} There are no athletes or there are some coaches. {% endif %} {% if athlete_list and not coach_list %} There are some athletes and absolutely no coaches. {% endif %} تگ های {% if %} اجازه ی نمی دهند عبارات and و or در یک تگ همسان استفاده شوند، دلیل آن است که ترتیب محاسبه ی آن ها مبهم خواهد بود. برای عنوان مثال کد زیر نا معتبر است: {% if athlete_list and coach_list or cheerleader_list %} استفاده از پرانتز برای کنترل کردن ترتیب عملکردها در سیستم template پشتیبانی نمی شود. در صورتیکه نیاز به استفاده از پرانتز بود، می توان اعمال منطقی را بیرون از template انجام داده و نتیجه را به عنوان متغیر template ارسال کرد، و یا آنکه از تگهای {% if %} به صورت تودرتو استفاده کرد. مانند: {% if athlete_list %} {% if coach_list or cheerleader_list %} We have athletes, and either coaches or cheerleaders! {% endif %} {% endif %} استفاده از چند عملگر یکسان در یک تگ مجاز می باشد، ولی نمی توان عملگرهای متفاوت را بدین شکل استفاده کرد، برای مثال کد زیر معتبر می باشد: {% if athlete_list or coach_list or parent_list or teacher_list %} تگی با نام {% elif %} وجود ندارد. می توان از تگ های {% if %} تودرتو برای این کار استفاده کرد: {% if athlete_list %} <p>Here are the athletes: {{ athlete_list }}.</p> {% else %} <p>No athletes are available.</p> {% if coach_list %} <p>Here are the coaches: {{ coach_list }}.</p> {% endif %} {% endif %} اطمینان حاصل کنید که هر تگ {% if %} با یک تگ {% endif %} بسته شده است. در غیر اینصورت خطای TemplateSyntaxError ایجاد خواهد شد. تگ for تگ {% for %} اجازه می دهد تا به ترتیب در سراسر ایتم های یک لیست یا ... چرخ بزنید. همانند عبارت for در پایتون؛ for X in Y، Y لیست مورد نظر می باشد و X در هر نوبت از حلقه یکی از ایتم های Y می باشد. سیستم template در هر بار، هر چیزی که بین {% for %} و {% endfor %} باشد را اجرا می کند. برای مثال، می توانید از کد زیر یک لیست از ورزشکاران را که به صورت متغیر athlete_list داده شده است را نمایش دهید: <ul> {% for athlete in athlete_list %} <li>{{ athlete.name }}</li> {% endfor %} </ul> اضافه کردن کلمه ی reversed موجب می شود که حلقه به صورت بر عکس جریان پیدا کند: {% for athlete in athlete_list reversed %} ... {% endfor %} می توان از تگ های {% for %} به صورت تودرتو نیز استفاده کرد: {% for athlete in athlete_list %} <h1>{{ athlete.name }}</h1> <ul> {% for sport in athlete.sports_played %} <li>{{ sport }}</li> {% endfor %} </ul> {% endfor %} می توان از الگوی کد زیر برای بررسی کردن اندازه ی لیست استفاده کرد، همچنین در صورت خالی بودن لیست، می توان یک پیام را نمایش داد: {% if athlete_list %} {% for athlete in athlete_list %} <p>{{ athlete.name }}</p> {% endfor %} {% else %} <p>There are no athletes. Only computer programmers.</p> {% endif %} به دلیل آنکه الگوی فوق بسیار رایج می باشد، تگ for از یک تگ {% empty %} پشتیبانی می کند که به شما اجازه می دهد در صورت خالی بود لیست آنچرا که می خواهید تعریف کنید. مثال زیر معادل کد قبلی می باشد: {% for athlete in athlete_list %} <p>{{ athlete.name }}</p> {% empty %} <p>There are no athletes. Only computer programmers.</p> {% endfor %} در سیستم template از عبارت break پشتیبانی نمی شود، بدین معنی که عبارتی برای شکستن روال عادی حلقه وجود ندارد. برای انجام چنین کاری می توان متغیر لیست را طوری تغییر داد که تنها حاوی مقادیری باشد که می خواهیم حلقه در آن بچرخد. به طور مشابه از عبارت continue نیز پشتیبانی نمی شود (از عبارت continue در پایتون برای انتقال حرکت حلقه به طور ناگهانی به ابتدای حلقه استفاده می شود.) (در همین فصل، در بخش فلسفه ی محدودیت ها دلیل محدودیت های فوق را درخواهید یافت.) داخل هر حلقه ی {% for %}، می توانید به یک متغیر template با نام forloop دسترسی پیدا کنید. این متغیر دارای attribute هایی می باشد که دارای اطلاعاتی در مورد حرکت حلقه می باشند. forloop.counter همواره عددی را نمایش می دهد که حاکی از تعداد حرکت حلقه می باشد، همچنین مقدار آن در بار اول حرکت حلقه عدد یک (1) می باشد: {% for item in todo_list %} <p>{{ forloop.counter }}: {{ item }}</p> {% endfor %} forloop.counter0 شبیه به forloop.counter می باشد، تنها فرق آن در این است که مقدار آن در اولین بار حرکت حلقه عدد صفر (0) می باشد. forloop.revcounter همواره عددی را نمایش می دهد که حاکی از تعداد ایتم های باقی مانده ی حلقه می باشد. در اولین حرکت حلقه مقدار آن مجموع ایتم های موجود در لیست می باشد. در آخرین حرکت حلقه مقدار آن برابر با عدد یک (1) خواهد بود. forloop.revcounter0 شبیه به forloop.revcounter می باشد، فرق آن در این است که در اولین حرکت حلقه مقدار آن به اندازه ی مجموع ایتم های لیست منهای یک می باشد و در آخرین حرکت حلقه مقدار آن برابر با عدد صفر (0) می باشد. forloop.first یک مقدار Boolean می باشد. در صورتی که حلقه در حرکت اول خود باشد مقدار True بر می گرداند که برای موارد خاص مناسب می باشد: {% for object in objects %} {% if forloop.first %}<li class="first">{% else %}<li>{% endif %} {{ object }} </li> {% endfor %} forloop.last یک مقدار Boolean می باشد. در صورتی که حلقه در حرکت آخر خود باشد مقدار True بر می گرداند، بیشترین استفاده از این attribute برای گذاشتن علامت (|) مابین لیستی از لینک ها می باشد: {% for link in links %} {{ link }} {% if not forloop.last %} | {% endif %} {% endfor %} خروجی کد فوق چیزی شبیه به این خواهد بود: Link1 | Link2 | Link3 | Link4 کاربرد رایج دیگر آن در قرار دادن ویرگول بین لغات می باشد: Favorite places: {% for p in places %}{{ p }}{% if not forloop.last %}, {% endif %}{% endfor %} forloop.parentloop در حلقه های تودرتو استفاده می شود، بدین صورت که از طریق آن می توان درون حلقه ی داخلی به attribute های حلقه ی خارجی دسترسی پیدا کرد: {% for country in countries %} <table> {% for city in country.city_list %} <tr> <td>Country #{{ forloop.parentloop.counter }}</td> <td>City #{{ forloop.counter }}</td> <td>{{ city }}</td> </tr> {% endfor %} </table> {% endfor %} متغیر forloop تنها در داخل حلقه ها در دسترس می باشد. بعد از آنکه template به تگ {% endfor %} می رسد، forloop از بین می رود. context و متغیر forloop هنگامی درون تگ {% for %} متغیری همنام با forloop داشته باشید، برای جلوگیری از overwrite شدن متغیر forloop جنگو فرض می کند که متغیر forloop شما forloop.parentloop می باشد. نیازی به نگرانی درباره ی این موضوع نمی باشد ولی توصیه می شود متغیری با نام forloop درون template استفاده نشود. تگ ifequal/ifnotequal سیستم template جنگو به طور عمد یک زبان برنامه نویسی کامل نمی باشد، در نتیجه اجازه ی اجرای عبارت های دلخواه پایتون را نمی دهد. (برای اطلاعات بیشتر نسبت به این محدودیت به بخش فلسفه ی محدودیت ها در همین بخش مراجعه کنید.) با این وجود، سیستم template جنگو برای مقایسه ی دو مقدار و نمایش چیزی در صورت مساوی بودن آن ها امکانات کاملی را پشتیبانی می کند (برای این منظور تگ {% ifequal %} در جنگو پیش بینی شده است.) تگ {% ifequal %} دو مقدار را با هم مقایسه می کند و در صورت مساوی بودن، هر آنچه که مابین {% ifequal %} و {% endifequal %} می باشد را نمایش می دهد. مثال زیر دو متغیر user و currentuser را مقایسه می کند: {% ifequal user currentuser %} <h1>Welcome!</h1> {% endifequal %} همچنین می توان برای مقایسه ی دو مقدار از رشته ی خام درون تک کوتیشن و یا دابل کوتیشن استفاده کرد: {% ifequal section 'sitenews' %} <h1>Site News</h1> {% endifequal %} {% ifequal section "community" %} <h1>Community</h1> {% endifequal %} درست مثل {% if %}، تگ {% ifequal %} نیز به طور اختیاری از تگ {% else %} پشتیبانی می کند: {% ifequal section 'sitenews' %} <h1>Site News</h1> {% else %} <h1>No News Here</h1> {% endifequal %} تنها متغیرهای template مانند؛ رشته ها، اعداد صحیح، و اعداد اعشاری می توانند به عنوان آرگومان {% ifequal %} قرار بگیرند. مثال های زیر معتبر می باشند: {% ifequal variable 1 %} {% ifequal variable 1.23 %} {% ifequal variable 'foo' %} {% ifequal variable "foo" %} نوع داده های دیگر از قبیل دیکشنری ها، لیست ها، و Boolean، برای {% ifequal %} مجاز نمی باشند. مثال های زیر نامعتبر می باشند: {% ifequal variable True %} {% ifequal variable [1, 2, 3] %} {% ifequal variable {'key': 'value'} %} کامنت ها تنها در HTML و پایتون، زبان template جنگو اجازه می دهد از کامنت ها استفاده شود. برای طراحی یک کامنت از {# #} استفاده می شود: {# This is a comment #} هنگامی که template اجرا می شود، کامنت ها هیچ خروجی ای نخواهند داشت. از تگ فوق نمی توان برای کامنت های چند خطی استفاده کرد. مثال زیر به عنوان کامنت در نظر گرفته نمی شود و مانند دیگر عبارت template به حساب می اید: This is a {# this is not a comment #} test. در صورتیکه می خواهید از کامنت های چند خطی استفاده کنید؛ بایستی از تگ {% template comment %} مانند زیر استفاده کرد: این یک کامنت چند خطی است.{% comment %} {% endcomment %} فیلتر ها همانطور پیش تر در این فصل توضیح داده شد، فیلترها روش های ساده ای برای تغییر مقدار متغیرها قبل از نمایش آن ها می باشند. فیلتر ها مانند زیر از علامت پایپ (|) استفاده می کنند: {{ name|lower }} کد فوق مقدار متغیر {{ name }} را بعد از عبور از فیلتر lower به حروف کوچک انگلیسی تبدیل می کند. فیلترها می توانند به صورت زنجیروار نیز استفاده شوند؛ بدین صورت که آن ها می توانند پشت سر هم قرار بگیرند. در این حالت خروجی فیلتر قبلی وارد فیلتر بعدی شود. در مثال زیر اولین المان (element) لیست دریافت شده و به حروف بزرگ انگلیسی تبدیل می شود: {{ my_list|first|upper }} بعضی فیلترها آرگومان نیز دریافت می کنند. آرگومان فیلتر بعد از علامت (:) و همواره داخل دابل کوتیشن مانند مثال زیر قرار می گیرد: {{ bio|truncatewords:"30" }} مثال فوق 30 لغت اول متغیر bio را نمایش می دهد. در زیر تعداد از مهمترین فیلتر ها توضیح داده شده اند: addslashes: فیلتر مذکور یک علامت (\) قبل از علامت های (\)، تک کتیشن، و دابل کوتیشن قرار می دهد. این فیلتر برای متن های تولید شده درون رشته های جاوا اسکریپت مفید می باشند. date: تاریخ و یا زمان را بر طبق قالبی که به آن به عنوان پارامتر داده می شود، مانند مثال زیر قالب بندی می کند: {{ pub_date|date:"F j, Y" }} length: طول یک مقدار را بر می گرداند. برای یک لیست، تعداد المان های آن و برای یک رشته تعداد حروف آن را بر می گرداند. (توسعه دهندگان پایتون توجه داشته باشند که این فیلتر برای هر شیء پایتونی که تحوه تعیین طول آن مشخص شده باشد کار می کند؛ مانند هر شیءی که دارای متد __len__() باشد.) فلسفه محدودیت ها اکنون که تا حد زیادی با زبان template جنگو آشنا شده اید، وقت آن رسیده است که به برخی از محدودیت های عمدی موجود در این زبان، به همراه فلسفه ی این که چرا این زبان به این شکل کار می کند اشاره کنیم. قواعد زبان template جنگو ،بیشتر از هر جزء دیگری از برنامه های وب، بسیار خصوصی بوده و انتخاب های برنامه نویس بسیار گسترده می باشد. حقیقتی است که پایتون دارای پشتیبانی از ده ها زبان template سورس باز می باشد. که احتمالا هر کدام به این دلیل ساخته شده اند که توسعه دهنده معتقد بر این بوده است که زبان های template موجود، کافی نمی باشند. (در حقیقت، این فرمان عبور، برای یک توسعه دهنده پایتون، برای نوشتن زبان template خودش می باشد، اگر تاکنون همچین کاری نکرده اید، می توانید آن را امتحان، زیرا یک تمرین جالب می باشد.) با در نظر گرفتن این موضوع، جالب است این را بدانید که جنگو نیازی به استفاده از زبان template آن ندارد؛ یعنی می توان از هر زبان template دیگر نیز استفاده کرد. زیرا جنگو برای این در نظر گرفته شده است که یک فریم ورک یا چارچوب وب full-stack، برای تهیه ی تمام قسمت های ضروری برای توسعه دهندگان باشد تا یک تولید کننده باشند، خیلی وقت ها استفاده از سیستم template جنگو (Django) مناسب تر از کتابخانه های templte دیگر پایتون می باشد، ولی این یک نیازمندی موکد نمی باشد. همانطور که در بخش اینده ی این آموزش از کتاب، "استفاده از template ها در view" مشاهده خواهید کرد، استفاده از زبان های template دیگر بسیار آسان می باشد. واضح است که ترجیح می دهیم از خود زبان template جنگو استفاده کنیم. template system دارای اصولی نسبت به نحوه ی توسعه ی وب انجام شده در World Online و تجربیات متعدد سازندگان جنگو می باشد. در زیر به تعدادی از این فلسفه ها اشاره خواهیم کرد: منطق برنامه (Business logic) باید از ارائه منطق (Presentation logic) جدا باشد. توسعه دهندگان جنگو، سیستم template جنگو را تنها به چشم ابزاری برای کنترل نمایش و نمایش منطق نگاه می کنند و نه بیشتر. سیستم template جنگو نباید از حالت تابع گرایی پشیتبانی کند که از این هدف اصلی خارج شود. به همین دلیل، فراخوانی کد پایتون به طور مستقیم درون template های جنگو امکان پذیر نیست. تمام برنامه نویسی، اساسا محدود به محدوده ی تگ های template ها و آن چه که می توان در این محدوده انجام داد می باشد. می توان از تگ های سفارشی template برای انجام وظایف دلخواه استفاده کرد، ولی در صورتی که خارج از تگ های template جنگو باشد به طور عمدی اجازه داده نخواهد شد کد پایتون دلخواه اجرا شود. کد template باید از HTML/XML جدا باشد. اگرچه سیستم template برای تولید HTML استفاده می شود، ولی سیستم template تنها باری قالب های غیر HTML ای، مانند متن ساده در نظر گرفته شده است. برخی از زبان های دیگر template ای که بر اساس XML می باشند، در آن ها تمام منطق template داخل تگ ها یا attribute ها XML قرار می گیرند، در صورتیکه جنگو به صورت عمدی از این محدودیت اجتناب کرده است. استفاده از XML می تواند موجب بوجود آمدن اشتباهات غیر قابل اجتناب شود که پیام های خطای آن نیز کمی غیر قابل فهم می باشند، همچنین استفاده از موتور XML برای parse کردن template ها باعث ایجاد یک سری وظایف اضافه ی غیر قابل قبول در پردازش template می شود. راحتی طراحان برای کار با کد HTML در نظر گرفته شده است. سیستم template طوری طراحی نشده است که به زیبایی قابل نمایش درون editor هایی مانند Dreamweaver نمایش داده شود. جنگو از نویسندگان template انتظار دارد به طور مستقیم و راحت HTML را ویرایش کنند. فرض بر این است که طراحات HTML برنامه نویسان پایتون نیستند. نسبت به این که اغلب template های صفحات وب به وسیله ی طراحان نوشته شده است نه برنامه نویسان، بنابراین در template system دانش پایتون فرض نشده است. هدف اختراع یک زبان برنامه نویسی نیست. هدف تنها ارائه ی یک سبک برنامه نویسی مانند استفاده از حلقه و غیره می باشد، که برای ایجاد یک نمایش از تصمیمات ضروری می باشد. استفاده از template ها در view اصول اولیه ی استفاده از template system را آموختیم؛ اجازه دهید از این دانش برای ساخت view استفاده کنیم. تابع current_datetime را در ماژول mysite.views که در فصل گذشته ساخته شد را دوباره فراخوانی کنید: from django.http import HttpResponse import datetime def current_datetime(request): now = datetime.datetime.now() html = "<html><body>It is now %s.</body></html>" % now return HttpResponse(html) اجازه دهید view فوق را با استفاده از سیستم template جنگو تغییر دهیم. در ابتدا ممکن است فکر کنید، باید کاری شبیه به کد فوق را انجام دهید: from django.template import Template, Context from django.http import HttpResponse import datetime def current_datetime(request): now = datetime.datetime.now() t = Template("<html><body>It is now {{ current_date }}.</body></html>") html = t.render(Context({'current_date': now})) return HttpResponse(html) مطمئنا از template system استفاده خواهیم کرد، ولی روش فوق مشکلات که در ابتدای فصل به آن اشاره کردیم را حل نمی کند. به عنوان مثال، template همچنان درون کد پایتون می باشد. می توان مشکل فوق را با جدا کردن template درون فایلی دیگر حل کرد، به طوری که فایل مذکور درون view بار گذاری شود. ممکن است ابتدا اینطور به نظر برسد که template را درون جایی روی سیستم ذخیره کردن و با استفاده از توابع داخلی پایتون محتویات فایل مورد نظر را بخوانید. در مثال زیر فرض شده است که template درون فایل /home/djangouser/templates/mytemplate.html ذخیره شده است: from django.template import Template, Context from django.http import HttpResponse import datetime def current_datetime(request): now = datetime.datetime.now() # Simple way of using templates from the filesystem. # This is BAD because it doesn't account for missing files! fp = open('/home/djangouser/templates/mytemplate.html') t = Template(fp.read()) fp.close() html = t.render(Context({'current_date': now})) return HttpResponse(html) روش فوق نیز با توجه به معایبی که در ادامه بیان می کنیم، روش مناسبی نمی باشد: روش فوق در زمان نبود فایل به هیچ وجه کار نخواهد کرد. فراخوانی open()، در صورتیکه فایل mytemplate.html وجود نداشته باشد و یا اینکه قابل خواندن نباشد باعث ایجاد خطای IOError خواهد شد. مکان template در این روش داخل کد پایتون قرار خواهد گرفت. در صورت استفاده از این تکنیک برای هر تابع view، باید درون هر فایل به صورت تکراری آدرس فایل را قرار بدهیم. روش فوق حاوی تعداد زیادی کدهای تکراری خسته کننده می باشد. در هر فایل شما باید fp.open() ،fp.read() و fp.close() را قرار دهید و بدیهی است که در صورت فراموش کردن این کدها برنامه شما با مشکل روبرو می شود. برای حل کردن موارد فوق، از بار گذاری template و دایرکتوری های آن استفاده می شود. بار گذاری Template جنگو با هدف حذف کردن کدهای اضافه در برنامه هنگام فراخوانی و همچنین درون template، برای بارگذاری template ها یک API بسیار مناسب و قدرتمند تهیه کرده است. به منظور استفاده از API بار گذاری template، ابتدا می بایست به فریم بگویید که template ها را در کجا ذخیره خواهید کرد. برای انجام چنین کاری نیازمند فایل settings می باشید. (در فصل گذشته هنگام معرفی تنظیم ROOT_URLCONF، در مورد فایل settings.py صحبت شد.) اگر از ابتدا کتاب را دنبال کرده اید، فایل settings.py را باز کرده و تنظیم TEMPLATE_DIRS را پیدا کنید. تنظیم فوق، یک تاپل خالی که احتمالا حاوی برخی کامنت های پیشفرض که به صورت خودکار تولید شده است، می باشد: TEMPLATE_DIRS = ( # Put strings here, like "/home/html/django_templates" or "C:/www/django/templates". # Always use forward slashes, even on Windows. # Don't forget to use absolute paths, not relative paths. ) تنظیم فوق به مکانیسم بار گذاری template جنگو می گوید که باید در کجا به دنبال template ها بگردد. مسیر و دایرکتوری را که می خواهید template های خود را ذخیره کنید مانند مثال زیر درون TEMPLATE_DIRS اضافه کنید: TEMPLATE_DIRS = ( '/home/django/mysite/templates', ) توجه به چند نکته ضروری است: می توانید هر مسیری را که می خواهید تعیین کنید، البته تا زمانیکه مسیر و template ها برای کاربر قابل خواندن باشد. در صورتیکه جای مناسبی را برای template های خود به یاد نمی آورید، پیشنهاد می کنیم یک دایرکتوری داخل پروژه خود بسازید (داخل دایرکتوری mysite که در شروع کار جنگو ساخته شد). در صورتیکه حاوی تنها یک مسیر می باشد، فراموش نکنید که در پایان رشته ی آدرس یک علامت کاما (,) قرار دهید! غلط: # Missing comma! TEMPLATE_DIRS = ( '/home/django/mysite/templates' ) صحیح: # Comma correctly in place. TEMPLATE_DIRS = ( '/home/django/mysite/templates', ) دلیل حرکت فوق این است که پایتون از طریق علامت کاما بتواند تشخیص دهد که عبارت فوق یک تاپل می باشد، نه یک عبارت ساده ی داخل پرانتز. اگر شما با سیستم عامل ویندوز کار می کنید، درون آدرس مورد نظر می بایست نام حرف دیسک درایو را اضافه کرده و همچنین مانند مثال زیر بجای علامت (\) از علامت (/) استفاده کنید: TEMPLATE_DIRS = ( 'C:/www/django/templates', ) ساده ترین راه این است که از آدرس های کامل (بدین معنی که مسیر دایرکتوری ها از ریشه ی سیستم آدرس دهی شود) استفاده کنید. همانطور که می دانید فایل settings تنها کد پایتون می باشد و با استفاده از این خصوصیت می توان کمی منعطف تر از قبل کار کرد، بدین صورت که می توان آدرس دهی درون تنظیم TEMPLATE_DIRS را به صورت پویا مانند زیر طراحی کرد: import os.path TEMPLATE_DIRS = ( os.path.join(os.path.dirname(__file__), 'templates').replace('\\','/'), ) مثال فوق از متغیر مجیک (magic) پایتون یعنی __file__ استفاده کرده است، بدین صورت که این متغیر به صورت خودکار حاوی نام فایل ای می باشد که در آن است. همچنین با استفاده از os.path.dirname نام دایرکتوری ای که حاوی فایل settings.py می باشد بدست می اید، سپس رشته ی template که در دومین پارامتر داده است به انتهای آن اضافه می شود و در پایان جای علامت های (\\) با علامت (/) جایگزین می باشد (اگر در سیستم عامل ویندوز باشید.) هنگامی که درون فایل settings.py از کد پویای پایتون استفاده کنید، باید اشاره کنیم که درون فایل settings.py از هرگونه خطا و اشتباه کد پایتون جلوگیری کنید. در صورتیکه درون این فایل یک خطای نوشتاری و یا خطای runtime وجود داشته باشد، سایت ایجاد شده توسط جنگو معیوب خواهد شد. بعد از تنظیم TEMPLATE_DIRS، گام بعدی تغییر کد view می باشد که باید از بار گذاری template به جای استفاده مستقیم template، استفاده کرد. باز می گردیم به تابع current_datetime، و آن را مانند زیر تغییر می دهیم: from django.template.loader import get_template from django.template import Context from django.http import HttpResponse import datetime def current_datetime(request): now = datetime.datetime.now() t = get_template('current_datetime.html') html = t.render(Context({'current_date': now})) return HttpResponse(html) در مثال فوق، از تابع django.template.loader.get_template() بجای بارگذاری template از سیستم به صورت دستی استفاده شده است. تابع get_template() نام template را به عنوان آرگومان دریافت کرده، و محلی را در سیستم template در آن وجود دارد را پیدا کرده، آن را باز کرده و و یک شیء template کامپایل شده را بر می گرداند. template مورد نظر در مثال فوق current_datetime.html می باشد، ولی هیچ چیز خاصی درباره ی پسوند .html وجود ندارد. شما می توانید هر پسوندی که می خواهید برای آن قرار دهید، و یا حتی می توانید پسوند فایل را کلا حذف کنید. برای تعیین مکان template در روی سیستم، تابع get_template() مسیر فایل را که در TEMPLATE_DIRS وجود دارد را با نام template که به آن ارسال می کنید ترکیب می کند. به عنوان مثال اگر TEMPLATE_DIRS حاوی آدرس /home/django/mysite/templates باشد، تابع get_template() مثال فوق فایل زیر را جستجو خواهد کرد. /home/django/mysite/templates/current_datetime.html در صورتیکه تابع get_template() موفق به یافتن template با نام داده شده نشود، خطای TemplateDoesNotExist ایجاد خواهد شد. برای دیدن خطای فوق سرور جنگو را با دستور python manage.py runserver درون دایرکتوری پروژه جنگو اجرا کنید. سپس مرورگر خود را باز کرده و به آدرس مورد نظر برای مثال [Hidden Content] بروید. با فرض اینکه تنظیم DEBUG به صورت True می باشد و هنوز template مورد نظر یعنی current_datetime.html ساخته نشده است، شما باید یک صفحه خطای جنگو را با نام TemplateDoesNotExist مشاهده کنید. صفحه ی خطای فوق همانند صفحه ای است که در آموزش view و urlconf جنگو توضیح داده شد، تنها با یک قسمت اطلاعات اضافه تر: بخش Template-loader postmortem. این بخش به شما می گوید که جنگو کدام template ها را بار گذاری کرده است، و همچنین دلیل رد کردن template ها را نیز در بر می گیرد (مانند File does not exist). این اطلاعات هنگامی که شما می خواهید خطاهای بارگذاری template را بر طرف کنید بسیار با ارزش می باشند. در پایان می بایست current_datetime.html را درون دایرکتوری template خود ساخته و کد زیر را درون آن قرار دهید: <html><body>It is now {{ current_date }}.</body></html> صفحه را ذخیره کرده و صفحه ی مرورگر خود را به اصطلاح refresh کنید، شما می بایست صفحه تولید شده حاوی زمان و تاریخ فعلی خود را مشاهده کنید. تابع render_to_response() همانطور که قبلا اشاره کردیم، بارگذاری یک template شامل پر کردن یک Context و بر گرداندن نتیجه ی یک template توسط یک شیء HttpResponse، می باشد. همانطور که گفته شد در روش فوق با استفاده از get_template() به جای template های مستقیم و یا آدرس درون کد، توانستیم کد خود را بهینه تر کنیم. ولی همچنان نیاز به یک حرکت زیبا برای بهینه تر کردن کد وجود دارد. جنگو یک میانبر (shortcut) ارائه می دهد که از طریق آن تنها می توان با یک خط کد template را بار گذاری کرده، آن را ارائه داده و یک HttpResponse را بر گردانید. این میانبر یک تابع است که render_to_response() نام دارد، که در ماژول django.shortcuts قرار دارد. اغلب اوقات شما بجای بارگذاری template ها و ساختن Context و شیء ها HttpResponse به صورت دستی از render_to_response() استفاده خواهید کرد، مگر آنکه کارفرای شما بر اساس مجموع خط های موجود در کدی که نوشته اید نسبت به کار شما تصمیم گیری کند. در زیر تابع بهینه شده ی current_datetime که با استفاده از render_to_response() دوباره نویسی شده است را مشاهده می کنید: from django.shortcuts import render_to_response import datetime def current_datetime(request): now = datetime.datetime.now() return render_to_response('current_datetime.html', {'current_date': now}) آن چه که تغییر پیدا کرده است: در مثال فوق get_template، Template، Context و HttpResponse دیگر import نشده اند، و به جای آن ها تنها django.shortcuts.render_to_response، import شده است. داخل تابع current_datetime، همچنان متغیر now محاسبه شده است، ولی بارگذاری template، ساختن Context، ارائه ی template و ساختن HttpResponse تماما تنها با فراخوانی render_to_response() انجام شده است. زیرا render_to_response() یک شیء HttpResponse بر می گرداند، و تنها کافی است آن مقدار را در view بر گردانده شود. اولین آرگومان تابع render_to_response() نام template مورد استفاده می باشد. دومین آرگومان در صورت ارسال، باید یک دیکشنری باشد که جهت ساختن Context برای template استفاده می شود. در صورتیکه دومین آرگومان را ارسال نکنید، render_to_response() از یک دیکشنری خالی استفاده می کند. تکنیک locals() آخرین تابع current_datetime نوشته شده ملاحظه کنید: def current_datetime(request): now = datetime.datetime.now() return render_to_response('current_datetime.html', {'current_date': now}) درون یک برنامه شما چندین بار مانند مثال فوق، مقادیری را حساب کرده و درون متغیرهایی ذخیره می کنید (مانند متغیر now در کد قبلی)، و متغیرها را به template مورد نظر ارسال می کنید. برنامه نویسان راحت طلب باید توجه داشته باشند که این کمی اضافه کاری است که باید متغیرها موقت ساخته و نام گذاری کنند و نام آن ها را برای template ارسال کنند. نه تنها این کار زائدی می باشد، بلکه تایپ اضافی درون برنامه نیز می باشد. پس اگر شما جزء آن دسته از برنامه نویسان راحت طلب می باشید که مایلند کد خود را کوتاه و مختصر نگه دارند، می توانید از یک تابع داخلی پایتون به نام locals() استفاده کنید. این تابع یک دیکشنری بر می گرداند که حاوی نام تمام متغیرهای محلی و ارزش هایشان می باشد، متغیرهای محلی به متغیرهایی گفته می شود که داخلی محدوده ی فعلی تعریف شده باشند. در نتیجه، view قبلی را می تواند به صورت زیر بازنویسی کرد: def current_datetime(request): current_date = datetime.datetime.now() return render_to_response('current_datetime.html', locals()) در مثال فوق، بجای تعیین کردن دیکشنری context به صورت دستی همانند قبل، مقدار locals() ارسال شده است، که شامل تمام متغیرهای تعریف شده در آن نقطه از اجرای تابع می باشد. در نتیجه، متغیر now به current_date تغییر نام پیدا کرده است، زیرا درون template نیز نام current_date معرفی شده است. در مثال فوق، locals() یک پیشرفت عظیم را ارائه نمی کند، ولی این تکنیک می تواند شما را از شر تایپ کردن زیاد خلاص می کند، البته اگر شما چندین متغیر template برای تعریف دارید و یا اینکه کمی تنبل هستید. چیزی که باید در مورد استفاده از locals() مراقب آن باشید این است که این تابع حاوی تمام متغیرهای محیطی و شاید خیلی بیشتر از آنچه شما واقعا نیاز دارید می باشد، در مثال قبلی، locals() همچنین حاولی request نیز می باشد. البته استفاده از locals() به برنامه و نوع استفاده شما بستگی دارد. دایرکتوری های زیر مجموعه در get_template() ذخیره ی تمام template ها درون یک دایرکتوری می تواند کمی سنگین باشد. ممکن است بخواهید template ها را درون دایرکتوری های زیر مجموعه ی دایرکتوری template قرار داهید. ذخیره ی template ها درون دایرکتوری های زیرمجموعه ی دایرکتوری template بسیار آسان می باشد. تنها کافیست درون get_template()، نام دایرکتوری زیرمجموعه و بعد از آن یک علامت (/) و بعد نام template را قرار دهید: t = get_template('dateapp/current_datetime.html') همچنین می توانید از این امکان در تابع render_to_response() نیز استفاده کنید بدین صورت که اعمال فوق را درون اولین پارامتر این تابع قرار می دهید: return render_to_response('dateapp/current_datetime.html', {'current_date': now}) هیچ محدودیتی نسبت به تعداد دایرکتوری های زیر مجموعه ی استفاده شده وجود ندارد و می توانید در صورت نیاز از هر تعداد از آن ها استفاده کنید. نکته کاربران ویندوز، مطمئن شوید که از علامت (/) به جای (\) استفاده می کنید. تابع get_template() طراحی آدرس دهی را بر اساس Unix-style فرض می کند. تگ include اکنون که مکانیزم بارگذاری template شرح داده شده است، می توان یک تگ داخلی template و مزایای آن را معرفی کرد: {% include %}. این تگ اجازه می دهد تا محتویات template های دیگر را درون template فعلی وارد کرد. آرگومان این تگ باید نام template ای باشد که می خواهید وارد template فعلی بکنید. همچنین این آرگومان می تواند یک متغیر و یا کد مستقیم HTML باشد که درون تک کتیشن یا دابل کتیشن قرار دارد. زمانی که یک کد همسان درون چندین template وجود دارد، می توان برای جلوگیری از تکرار کد نویسی از تگ include استفاده کرد. هر دو مثال زیر برای include معتبر می باشند: {% include 'nav.html' %} {% include "nav.html" %} مثال زیر محتویات template، includes/nav.html را وارد template خواهد کرد: {% include 'includes/nav.html' %} مثال زیر محتویات template ای را که نامش درون متغیر template_name ذخیره شده است را وارد می کند: {% include template_name %} همانند get_template()، نام فایل template با اضافه شدن به مسیر دایرکتوری template که در تنظیم TEMPLATE_DIRS قرار دارد تعیین می شود. template های وارد شده با context مربوط به template که آن ها را وارد کرده است ارزیابی می شوند. به عنوان مثال دو template زیر را ملاحظه کنید. # mypage.html <html> <body> {% include "includes/nav.html" %} <h1>{{ title }}</h1> </body> </html> # includes/nav.html <div id="nav"> You are in: {{ current_section }} </div> در صورتیکه که شما mypage.html را با یک context حاوی current_section ارائه (render) کنید، متغیر template وارد شده همانطور که انتظار خواهید داشت در دسترس خواهد بود. در صورتیکه یک تگ {% include %}، template ای را وارد کند که وجود نداشته باشد، یکی از حالت های زیر پیش می اید: اگر تنظیم DEBUG به صورت True در نظر گرفته شده باشد، صفحه ی خطای جنگو با خطای TemplateDoesNotExist نمایش داده خواهد شد. اگر تنظیم DEBUG به صورت False در نظر گرفته شده باشد، تگ مورد نظر بدون هیچ خطایی رد شده، و درون قسمت تگ include چیزی نمایش داده نخواهد شد. ارث بری در Template مثال های template ای که تاکنون استفاده شده است از نظر محتوی خیلی مختصر و کم حجم بوده اند. ولی در دنیای واقعی، شما تز template system جنگو برای ساختن صفحات HTML با حجم و محتویات بسیار گسترده استفاده خواهید کرد. در این صورت با یک مشکل مشترک و عمومی توسعه ی وب رو به رو خواهید بود: چگونه می توان از بوجود آمدن صفحات و کدها تکراری در ساخت صفحات وب که اجتناب ناپذیر است جلوگیری کرد؟ روش عمومی برای حل این مشکل استفاده از incude های سمت سرور می باشد، دستورالعمل هایی که شما می توانید داخل صفحه ی خود صفحات دیگر را نیز وارد کنید. در واقع، جنگو از این روش با استفاده از تگ template {% include %} پشتیبانی می کند که توضیح آن پیش تر داده شده است. ولی روش بهتری برای حل این مشکل وجود دارد که یکی از استراتژی های مطلوب جنگو به شمار می اید که "ارث بری template" نام دارد. در واقع، ارث بری template، این اجازه را می دهد که یک اسکلت بندی پایه و اولیه از template بسازید که حاوی تمام بخش های عمومی می باشد. این بخش ها به صورت block ها تعریف می شوند و template هایی که از آن template پدر، ارث بری می کنند می توانند آن بخش ها را دوباره نویسی و یا به اصطلاح overwrite کنند. به مثال زیر توجه کنید، که همان بر روی template قبلی یعنی current_datetime.html موضوع فوق را توضیح داده است: <!DOCTYPE HTML PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01//EN"> <html lang="en"> <head> <title>The current time</title> </head> <body> <h1>My helpful timestamp site</h1> <p>It is now {{ current_date }}.</p> <hr> <p>Thanks for visiting my site.</p> </body> </html> تا اینجا مشکلی وجود نخواهد داشت، ولی چه اتفاقی می افتد اگر بخواهید یک template برای یک view دیگر مانند تابع hours_ahead که در آموزش view و urlconf جنگو وجود داشت ایجاد کنید؟ در صورتیکه بخواهید یک template کامل دیگر برای view دوم بسازید، چیزی شبیه به مثال زیر خواهد بود: <!DOCTYPE HTML PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01//EN"> <html lang="en"> <head> <title>Future time</title> </head> <body> <h1>My helpful timestamp site</h1> <p>In {{ hour_offset }} hour(s), it will be {{ next_time }}.</p> <hr> <p>Thanks for visiting my site.</p> </body> </html> کاملا واضح هست که مقدار زیادی کد تکراری در دو مثال فوق وجود دارد. تصور کنید اگر بخواهید صفحات بیشتری داشته باشید مانند یک سایت بزرگ که حاوی style sheet ها و یا مقادیر زیادی کد Java Script می باشد چه خواهید کرد؟ راهکار include سمت سرور برای این مشکل راه حل مناسبی نمی باشد، چرا که به عنوان مثال برای قسمت بالایی کد شما یک template با نام header.html خواهید داشت: <!DOCTYPE HTML PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01//EN"> <html lang="en"> <head> و برای قسمت پایین کد یک template با نام footer.html مانند مثال زیر: <hr> <p>Thanks for visiting my site.</p> </body> </html> با یک استراتژی مانند ارث بری هر دو قسمت بسیار آسان پیاده سازی خواهند شد. در مثال فوق هر دو صفحه تیتر صفحه را نشان می دهند (<h1>My helpful timestamp site</h1>) و نمی توان آن را درون header.html قرار داد، چرا که <title> در هر صفحه متفاوت از صفحه ی دیگر خواهد بود. و اگر <titile> درون header.html قرار داده می شد، دیگر امکان تغییر آن برای هر صفحه به طور جدا گانه امکان پذیر نبود و تمام صفحات می بایست یک <title> را نمایش بدهند. ارث بری template جنگو این مشکلات را حل کرده است. نسخه ی insite-out از include های سمت سرور را بیاد می آورید. به جای تعریف تکه کد های مشترک، تکه کد هایی که تعریف می شوند متفاوت از یکدیگر هستند. اولین گام برای تعریف یک template پدر، یک اسکلت بندی از صفحه ی شما که template های فرزند بعدا آن را پر خواهند کرد. در مثال زیر یک template پدر تعریف شده است: <!DOCTYPE HTML PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01//EN"> <html lang="en"> <head> <title>{% block title %}{% endblock %}</title> </head> <body> <h1>My helpful timestamp site</h1> {% block content %}{% endblock %} {% block footer %} <hr> <p>Thanks for visiting my site.</p> {% endblock %} </body> </html> مثال فوق که base.html نام دارد، یک اسکلت بندی ساده ی HTML می باشد که برای تمام صفحات استفاده خواهد شد. صفحات درون سایت که از صفحه ی فوق ارث بری کرده اند و به عبارتی صفحات فرزند نامیده می شوند می توانند خصوصیات مشخص شده در کلاس پدر را بازنویسی و یا تغییر دهند، می توانند خصوصیاتی را اضافه کنند و حتی می توانند خصوصیتی را نیز حذف کنند و در خودشان از استفاده نکنند. (در صورتیکه با مثال های کتاب پیش میروید فایل فوق را با نام base.html درون دایرکتوری template ذخیره کنید.) در اینجا از یک تگ template ای که آن را مشاهده کرده اید استفاده می کنید: تگ {% block %}. تمام تگ های {% block %} به موتور template این را می گویند که template فرزند ممکن است این قسمت از template را باز نویسی کند. اکنون یک template پدر موجود می باشد، می توان از آن در فایل current_datetime.html به شکل زیر استفاده کرد: {% extends "base.html" %} {% block title %}The current time{% endblock %} {% block content %} <p>It is now {{ current_date }}.</p> {% endblock %} همچنین فایل hours_ahead را نیز که در آموزش view و urlconf جنگو در مورد آن صحبت شده است را نیز در مثال زیر مشاهده خواهید کرد: (در صورتیکه همگام با مثال های کتاب پیش میروید hours_ahead را از حالت قبلی که به صورت کد مستقیم درون view نوشته شده است خارج کرده و مانند زیر به صورت یکی از template ها درون دایرکتوری template دخیره کنید.) {% extends "base.html" %} {% block title %}Future time{% endblock %} {% block content %} <p>In {{ hour_offset }} hour(s), it will be {{ next_time }}.</p> {% endblock %} آیا روش فوق روش زیبایی نیست؟ هر template حاوی کدهای منحصر به خود می باشد. هیچ کد زائدی وجود ندارد. در صورتیکه نیاز به تغییر طراحی در یک سایت عظیم دارید، تنها کافیست که درون template پدر تغییر ایجاد کنید، در اینصورت تمام template هایی که از کلاس پدر ارث بری کرده اند نیز به سرعت تغییر خواهند خواهند کرد. در زیر نحوه ی کار روش فوق توضیح داده شده است. هنگامی که template، current_datetime.html بارگذاری می شود، موتور template به تگ {% extends %} نگاه می کند، که به این اشاره دارد که فایل مورد نظر یک template فرزند می باشد. در اینصورت موتور template به سرعت template پدر را بارگذاری می کند که در این مورد template پدر base.html می باشد. توجه داشته باشید که template های فرزند بلاک footer را تعریف نکرده اند، template system از مقدار مشخص شده ی بلاک درون template پدر بجای آن استفاده کرده است. مقدار مشخص شده ی درون یک تگ {% block %} در یک template پدر همیشه به صورت یک مقدار یدکی استفاده می شود. ارث بری تاثیری بر روی context template نخواهد داشت. به عبارت دیگر، هر template فرزند به هر یک از متغیر های template درون context دسترسی خواهد داشت. می توان به صورت چندین سطح از ارث بری استفاده کرد. یکی از روش های عمومی استفاده از روش ارث بری در سه سطح می باشد: یک template با نام base.html که بسازید که محتویات اصلی سایت را در بر بگیرد، محتویاتی که به ندرت تغییر خواهند کرد، البته اگر نگوییم هرگز تغییر نخواهند کرد. یک template با نام base_SECTION.html برای هر بخش از سایت خود ایجاد کنید (مانند base_photos.html و base_forum.html). این template ها باید از base.html ارث بری کنند و باید حاوی طراحی مربوط به خود باشند. template های هر نوع از صفحه را ایجاد کنید، مانند صفحه ی انجمن (forum) یا یک آلبوم عکس. این template ها از template مناسب مربوط به خود ارث بری کنند. در زیر دستور العمل های کار با ارث بری template را مشاهده می کنید: در صورتیکه درون یک template از {% extends %} اسفتاده می کنید، این تگ می بایست به عنوان اولین تگ template در نظر گرفته شود، در غیر اینصورت ارث بری template کار نخواهد کرد. معمولاً، بهتر است از تگ های {% block %} بیشتری درون template پدر استفاده شود، بیاد داشته باشید که، template ها فرزند اجباری برای تعریف تمام block های template پدر ندارند، پس می توان هر تعداد block مناسب به صورت پیش فرض درون template پدر قرار داد، و سپس در صورت نیاز به هرکدام آن را درون template فرزند استفاده کرد. در صورتیکه شما تکه کدی تکراری درون تعدادی از template ها پیدا کردید، این می تواند بدین معنا باشد که شما باید آن تکه کد را به درون یک {% block %} در template پدر انتقال دهید. در صورتیکه نیاز به محتویات یک block درون template پدر دارید، می توانید از {{ block.super }} استفاده کرد، که یک متغیر magic می باشد که یک متن ارائه شده از template پدر را تهیه می کند. این روش در صورتیکه می خواهید بجای بازنویسی کلی یک block محتویات آن را اضافه کنید مناسب می باشد. نمی توان چند تگ {% block %} با نام یکسان درون یک template تعریف کرد. دلیل وجود همچین محدودیتی این است که یک block در هر دو جهت کار می کند. یک تگ block تنها یک حفره برای پر کردن، تهیه نمی کند، بلکه محتویاتی نیز برای این حفره در template پدر تعریف می کند. در صورتیکه دو block همنام درون یک template وجود داشته باشد، template پدر نخواهد دانست کدام محتویات block را استفاده کند. نام template ای که به {% extends %} ارسال می شود مانند get_template() بارگذاری می شود. نام template به تنظیم TEMPLATE_DIRS اضافه شده است. در اغلب موارد، آرگومانی که به {% extends %} ارسال می شود یک رشته خواهد بود، ولی این آرگومان می تواند یک متغیر نیز باشد، در صورتیکه شما نام template پدر را تا زمان اجرا نمی دانید. این خصوصیت اجازه می دهد یک حرکت پویا انجام دهید.
- 33 پاسخ
-
- 1
-
-
جزوه بیوشیمی دکتر عابدی رو در 6 فصل به صورت PDF از لینک زیر می تونید دانلود کنید. دانلود جزوه
-
- 1
-
-
تاپیک رسیدگی به سوالات و درخواست ها
Mohammad Aref پاسخی برای گـنـجـشـک ارسال کرد در موضوع : مهندسی شهرسازی
سلام. وقت بخیر متأسفانه تجربه کار ممیزی املاک رو ندارم که صفر تا صد کامل بدونم و بتونم توضیح بدم. ولی امیدوارم فایلی که تو لینک زیر هست کمک کنه: -
جزوه کارگاه عمومی برق (آموزش سیم کشی ساختمان)
Mohammad Aref پاسخی برای Adel00 ارسال کرد در موضوع : گزارش کار و جزوه
اینم جزوه کارگاه برق علیرضا عباسپور هست که در دانشگاه علم و صنعت تدریس شده و به صورت PDF دست نویس از لینک زیر می تونید دانلود کنید. دانلود جزوه -
دانلود کتاب The Power of Place
Mohammad Aref پاسخی ارسال کرد برای یک موضوع در دانلود کتاب های شهرسازی انگلیسی
کتاب قدرت مکان با عنوان The Power of Place نوشته Dolores Hayden رو به صورت PDF در 318 صفحه از لینک زیر می تونید دانلود کنید. فهرست مطالب: I- Claiming Urban Landscape as Public History 1- Contested Terrain 2- Urban Landscape History: The Sense of Place and the Politics of Space 3- Place Memory and Urban Preservation II- Los Angeles: Public Pasts in the Downtown Landscape 4- Invisible Angelenos 5- Workers' Landscapes and Livelihoods 6- The View from Grandma Mason's Place 7- Rediscovering an African American Homestead 8- Reinterpreting Latina History at the Embassy Auditorium 9- Remembering Little Tokyo on First Street 10- Storytelling with the Shapes of Time Epilogue: Los Angeles after April 29, 1992 -
Template ها در جنگو (Django) در آموزش view و urlconf دیدیم که کد HTML را می توانیم به صورت یک متن به طور مستقیم درون view بگنجانیم: def current_datetime(request): now = datetime.datetime.now() html = "<html><body>It is now %s.</body></html>" % now return HttpResponse(html) یکی از معایب روش بالا این است که برای هرگونه اعمال تغییر در طراحی صفحه نیازمند تغییر در کد پایتون می باشیم. می دانیم که طراحی سایت نیازمند تغییرات متعددی است در نتیجه استفاده از این روش موجب تغییر به مراتب بیشتر کد پایتون می باشد. بنابراین مناسب تر آن است که طراحی صفحه و ایجاد تغییرات در آن، نیازی به اصلاح و تغییر کد پایتون نداشته باشد. نوشتن کد پایتون و طراحی HTML دو موضوع متفاوت از یکدیگر بوده و نظم و قانون مربوط به خود را دارند، و بیشتر محیط های توسعه ی وب حرفه ای این مسئولیت ها را جدا کرده و به افراد جدا (حتی به بخش و حوزه ی جدا) واگذار می کنند. طراحان و کد نویسان HTML/CSS نباید نیاز به ویرایش کد پایتون برای کار خود داشته باشند. اگر طراحان بتوانند بر روی کدهای html در همان زمان که برنامه نویسان در حال کار با کدهای پایتون هستند، کار کنند. بهترین بهره وری از کار را خواهیم داشت زیرا دیگر نیازی نیست که یک فرد منتظر تمام کردن کد توسط فردی دیگر باشد چرا که در یک فایل کد HTML و کد پایتون هر دو به صورت جداگانه وجود دارد. این حالت را (که کد HTML به طور مستقیم درون view قرار بگیرد) به اصطلاح hard-code می نامند، بدین معنا که کد HTML به صورت غیر مستقل داخل کد پایتون قرار دارد و تغییر آن کار ساده ای نخواهد بود. اگرچه تکنیک فوق برای توضیح و یا شرح نحوه ی کارکرد view در آموزش قبلی مناسب به نظر می آید، اما به دلایل ذکر شده در بالا این ایده ی خوبی نیست که کد HTML به صورت hard-code به طور مستقیم درون view قرار گیرد. همانطور که ذکر کردیم جدا کردن طراحی صفحه از کد پایتون مربوط به آن بسیار واضح و منطقی است. با استفاده از سیستم template جنگو می توانیم کدهای مربوط به HTML را از کد پایتون جداسازی کنیم، که در این آموزش از کتاب، به این موضوع خواهیم پرداخت. قواعد Template System template جنگو یک رشته ای از متن می باشد که برای جدا کردن نمایش یک سند از داده ی خود در نظر گرفته شده است. قالب حفره ها و تکه کدهای (تگ های template) مختلفی را تعریف می کند که نحوه ای که سند باید نمایش داده شود را تنظیم می کند. به طور معمول template ها برای تولید HTML استفاده می شوند، اما template های جنگو به همان اندازه در تولید هر فرمت متنی توانا هستند. بیایید با یک مثال ساده شروع کرده و آن را مورد بررسی قرار دهیم: <html> <head><title>Ordering notice</title></head> <body> <h1>Ordering notice</h1> <p>Dear {{ person_name }},</p> <p>Thanks for placing an order from {{ company }}. It's scheduled to ship on {{ ship_date|date:"F j, Y" }}.</p> <p>Here are the items you've ordered:</p> <ul> {% for item in item_list %} <li>{{ item }}</li> {% endfor %} </ul> {% if ordered_warranty %} <p>Your warranty information will be included in the packaging.</p> {% else %} <p>You didn't order a warranty, so you're on your own when the products inevitably stop working.</p> {% endif %} <p>Sincerely,<br />{{ company }}</p> </body> </html> template فوق یک HTML بنیادی با برخی متغیرها و تگ های template استفاده شده در آن می باشد. بیایید template فوق را مورد بررسی قرار دهیم. هر متنی که داخل دو آکولاد قرار گرفته باشد (مانند {{ person_name }}) یک متغیر است. این بدین معنی می باشد که "مقدار ارزش متغیر با نام داده شده را درج کند" به عبارت دیگر اگر (person_name) داخل آکولاد قرار نگیرد خروجی Dear person_name را درج خواهد کرد و نام شخص را به ما نشان نمی دهد. (چطور ارزش متغیرها را می توان تعیین کرد؟ در این فصل خواهید فهمید.) هر متنی که داخل یک آکولاد و علامت درصد قرار بگیرد (مانند {% if ordered_warranty %}) یک تگ template می باشد. تعریف یک تگ بسیار وسیع می باشد: تگ به template می گوید که "کاری را انجام بده". مثال template فوق حاوی یک تگ for ({% for item in item_list %}) و یک تگ if ({% if ordered_warranty %}) می باشد. تگ for بسیار شبیه به عبارت for در پایتون می باشد، که به ما اجازه می دهد درون سرتاسر آیتم های یک لیست به ترتیب بگردید و یا تغییراتی را بر روی همه یا یک سری از آیتم ها اعمال کنیم. تگ if همانطور که انتظار آن می رود، به صورت یک عبارت if منطقی عمل می کند. در این مورد خاص، تگ مورد نظر بررسی می کند که آیا ارزش متغیر ordered_warranty ،True می باشد یا خیر. اگر بدین صورت بود یعنی اگر مقدار آن True بود، سیستم template جنگو هر آنچه که بین {% if ordered_warranty %} و {% else %} باشد را نمایش خواهد داد، در غیر اینصورت سیستم template جنگو هر آنچه را که بین {% else %} و {% endif %} باشد را نمایش خواهد داد. توجه داشته باشید که تک {% else %} کاملا اختیاری می باشد. نهایتا، پاراگراف دوم template فوق حاوی یک مثال از filter می باشد، که مناسب ترین روش برای تغییر قالب بندی (formatting) یک متغیر می باشد. در این مثال، {{ ship_date|date:"F j, Y" }}، متغیر ship_date به فیلتر date ارسال شده، و آرگومان "F j, Y" نیز به فیلتر date داده شده است. فیلتر date تاریخ را بر اساس آرگومان تغیین شده قالب بندی می کند. فیلترها با استفاده از علامت (|) مربوط می شوند، همانند کاربرد آن در یونیکس. هر قالب جنگو به چندین تگ و فیلتر داخلی (built-in) دسترسی دارد، تعدادی از آن ها در ادامه فصل های کتاب مورد بحث قرار خواهند گرفت. همچنین این امکان وجود دارد که فیلتر و تگ برای خودتان ایجاد کنید. استفاده از template جنگو بیایید وارد بحث template جنگو شویم، تا شما نحوه ی کارکرد آن را مشاهده کنید، ولی هنوز نمی خواهیم قالب جنگو را با view هایی که در فصل گذشته ساخته شد به هم مرتبط کنیم. هدف در اینجا این است که با نحوه ی کار template جنگو، مستقل از دیگر بخش ها آشنا شوید. (به عبارت دیگر: به طور معمول شما template جنگو را همراه با یک view استفاده خواهید کرد، ولی می خواهیم این موضوع را روشن کنیم که template جنگو تنها کتابخانه ی پایتون می باشد که شما می توانید آن را در هرجایی استفاده کنید، نه فقط در view های جنگو.) در اینجا ابتدایی ترین راه که می تونید قالب جنگو را در کد پایتون استفاده کنید آمده است: ساختن شیء Template از طریق ایجاد کد قالب به صورت رشته. فراخوانی متد render() از شیء Template با دادن یک مجموعه ای از متغیرها (the context). این متد قالب را به صورت رشته ی کامل با تمام متغیرها و تگ های قالب بر می گرداند. به کد زیر توجه کنید: >>> from django import template >>> t = template.Template('My name is {{ name }}.') >>> c = template.Context({'name': 'Adrian'}) >>> print t.render(c) My name is Adrian. >>> c = template.Context({'name': 'Fred'}) >>> print t.render(c) My name is Fred. در بخش بعدی جزئیات هر خط از کد بالا شرح داده خواهد شد. ساختن شیء های template ساده ترین راه برای ساختن شیء Template به طور مستقیم به عنوان نمونه ذکر کردن آن می باشد. کلاس Template درون ماژول django.template می باشد و سازنده ی (cunstructor) آن یک آرگومان دریافت می کند که کد خام template می باشد. بیایید نمونه آن را درون interactive interpreter پایتون مشاهده کنیم. درون دایرکتوری mysite ساخته شده توسط دستور django-admin.py startproject (بیان شده در شروع کار جنگو)، دستور python manage.py shell را تایپ کرده و interactive interpreter را باز کنید. خط فرمان ویژه پایتون در صورتیکه در گذشته از پایتون استفاده کرده باشید، ممکن است متعجب شوید که چرا بجای فرمان python، از فرمان python manage.py shell استفاده شده است. هر دو فرمان باعث باز شدن interactive interpreter خواهد شد، با این تفاوت که دستور manage.py shell قبل از آغاز شدن interpreter، به جنگو اعلام می کند که از کدام فایل تنظیمات استفاده کند. بسیاری از قسمت ها در جنگو، حاوی سیستم template می باشد، که شما قادر به استفاده از آن ها نخواهید بود مگر آنکه فریم ورک یا چارچوب بداند از کدام تنظیمات استفاده کند. اگر در مورد نحوه ی انجام کار فوق کنجکاو هستید، در اینجا توضیح نحوه ی عملکرد آن در پشت صحنه، وجود دارد. جنگو به دنبال یک متغیر محیطی با نام DJANGO_SETTINGS_MODULE می گردد که باید در مسیر import فایل settings.py شما قرار گرفته باشد. به عنوان مثال، با فرض اینکه mysite مسیر پایتون شما می باشد، DJANGO_SETTINGS_MODULE ممکن است در 'mysite.settings'، قرار گرفته باشد. هنگامی که شما فرمان python manage.py shell را اجرا می کنید، فرمان مذکور به DJANGO_SETTINGS_MODULE توجه می کند. شما را تشویق می کنیم برای به حداقل رساندن پیچیدگی و تنظیماتی که باید انجام دهید از python manage.py shell در این مثال ها استفاده کنید هنگامی که با جنگو بیشتر آشنا شوید، احتمالا استفاده از manage.py shell را کنار گذاشته و خودتان به صورت دستی DJANGO_SETTINGS_MODULE را در .bash_profile یا محیط های دیگر تنظیم خواهید داد. اجازه دهید با اصول اولیه سیستم template جنگو آشنا شویم: >>> from django.template import Template >>> t = Template('My name is {{ name }}.') >>> print t با وارد کردن کد فوق، چیزی شبیه به این مشاهده خواهید کرد: <django.template.Template object at 0xb7d5f24c> عبارت 0xb7d5f24c هویت شیء پایتون می باشد که در هر زمان متفاوت می باشد واز حیطه بحث ما خارج می باشد. هنگامی که یک شیء Template ایجاد می کنید، سیستم template جنگو کد template را به صورت داخلی کامپایل می کند، و شکل بهینه آن برای ارائه دادن (rendering) آماده می شود، اما در صورتیکه کد template شما دارای اشکال باشد، فراخوانی Template() موجب بروز خطا خواهد شد: >>> from django.template import Template >>> t = Template('{% notatag %}') Traceback (most recent call last): File "<stdin>", line 1, in ? ... django.template.TemplateSyntaxError: Invalid block tag: 'notatag' در موارد زیر خطای TemplateSyntaxError رخ خواهد داد: تگ های نا معتبر آرگومان های نا معتبر درون تگ های معتبر فیلترهای نا معتبر آرگومان های نا معتبر درون فیلترهای معتبر کد template نا معتبر تگ های بسته نشده (تگ های for باید بسته شوند) ارائه دادن (rendering) یک Template هنگامی که شما یک شیء Template دارید، می توانید از طریق یک context به آن داده ارسال کنید. context مجموعه ای از نام متغیرهای template و ارزش های آن ها می باشد. Template با استفاده از context متغیرهای خودش را با ارزش مورد نظر جایگزین کرده و تگ ها را نیز اجرا می کند. context با کلاس Context در جنگو نشان داده می شود، که درون ماژول django.template قرار دارد. سازنده ی آن یک آرگومان اختیاری دریافت می کند: یک دیکشنری نام های متغیر و ارزش های آن. برای پر کردن template متد render() شیء Template را با context فراخوانی می کنیم: >>> from django.template import Context, Template >>> t = Template('My name is {{ name }}.') >>> c = Context({'name': 'Stephane'}) >>> t.render(c) u'My name is Stephane.' نکته ای که باید در اینجا اشاره کنیم این است که مقدار برگشتی (t.render(c یک رشته ی معمولی پایتون نمی باشد، بلکه یک شیء یونیکد است. که با نمایش حرف u در ابتدای آن نشان داده می شود. جنگو در سراسر فریم ورک یا چارچوب به جای رشته ی معمولی پایتون از شیء های یونیکد استفاده می کند. پشتیبانی یونیکد جنگو نسبتااز طیف گسترده ای از حروف برای برنامه های شما بدون زحمت و دردسر پشتیبانی می کند. دیکشنری ها و context ها دیکشنری پایتون یک رابطه ی بین کلید ها و ارزش های متغیر می باشد. یک context همانند یک دیکشنری می باشد، با این تفاوت که حالت تابعی به خود گرفته است و در آموزش template پیشرفته مورد بحث قرار خواهد گرفت. نام متغیرها باید با حروف الفبای انگلیسی شروع شوند (A-Z or a-z) و می توانند حاوی حروف الفبا، عدد، خط تیره (_) و نقطه باشند (نقطه ها مورد ویژه ای هستند که بعدا راجع به آن صحبت خواهیم کرد.)، همچنین نام متغیرها به حروف کوچک و بزرگ حساس می باشند. در اینجا یک مثال از کامپایل template و rendering آن شبیه به مثالی که در ابتدای فصل مشاهده کردید وجود دارد. >>> from django.template import Template, Context >>> raw_template = """<p>Dear {{ person_name }},</p> ... ... <p>Thanks for placing an order from {{ company }}. It's scheduled to ... ship on {{ ship_date|date:"F j, Y" }}.</p> ... ... {% if ordered_warranty %} ... <p>Your warranty information will be included in the packaging.</p> ... {% else %} ... <p>You didn't order a warranty, so you're on your own when ... the products inevitably stop working.</p> ... {% endif %} ... ... <p>Sincerely,<br />{{ company }}</p>""" >>> t = Template(raw_template) >>> import datetime >>> c = Context({'person_name': 'John Smith', ... 'company': 'Outdoor Equipment', ... 'ship_date': datetime.date(2009, 4, 2), ... 'ordered_warranty': False}) >>> t.render(c) u"<p>Dear John Smith,</p>\n\n<p>Thanks for placing an order from Outdoor Equipment. It's scheduled to\nship on April 2, 2009.</p>\n\n\n<p>You didn't order a warranty, so you're on your own when\nthe products inevitably stop working.</p>\n\n\n<p>Sincerely,<br />Outdoor Equipment </p>" اجازه دهید کد فوق را مورد بررسی قرار دهیم: در ابتدا کلاس های Template و Context از ماژول django.template به درون برنامه import شده اند. متن خام template درون متغیر raw_template ذخیره شده است. باید توجه داشته باشیم که در رشته های معمولی تنها می توان از یک خط استفاده کرد. واگر بخواهیم از رشته های چند خطی استفاده کنیم بایستی از علامت (" " ") برای رشته ی مورد نظر استفاده کنیم. در قدم بعدی، یک شیء template به نام t ساخته شده و رشته ی raw_template به سازنده ی آن ارسال شده است. ماژول datetime از کتابخانه ی استاندارد پایتون درون برنامه import شده است، چرا که در ادامه ی کار مورد استفاده قرار خواهد گرفت. یک شیء context به نام c ساخته شده است، سازنده ی context یک دیکشنری پایتون دریافت می کند که نام های متغیرها را با ارزش ها مرتبط می سازد. برای مثال در اینجا person_name به 'John Smith' و company به 'Outdoor Equipment'، و غیره مرتبط شده است. در نهایت، متد render() از شیء template فراخوانی شده، و context به آن ارسال شده است. این متد یک template قابل ارائه را بر می گرداند، بدین معنی که تمام متغیرها با ارزش و مقدار واقعی جایگزین شده و تمام تگ های template اجرا شده اند. توجه داشته باشید که پاراگراف "You didn't order a warranty" نمایش داده می شود چرا که متغیر ordered_warranty به صورت False ارزیابی شده است. همچنین توجه کنید تاریخ April 2, 2009 به حالت آن قالب بندی که برای آن مشخص شده است نمایش داده شده است (F j, Y). در صورتیکه تازه با زبان برنامه نویسی پایتون آشنا شده باشید، ممکن است تعجب کنید که رشته ی خروجی به رفتن به خط بعد حرف (\n) را نمایش می دهد. دلیل زیرکی interactive interpreter پایتون می باشد: فراخوانی (t.render(c یک رشته بر می گرداند، و interactive interpreter به صورت پیشفرض به جای شکل چاپی رشته شکل نمایشی آن را نشان می دهد. در صورتیکه می خواهید رشته با حالت چاپی نمایش داده شود، یعنی بجای حرف (\n) رشته به خط بعد برود، می توانید از عبارت print استفاده کنید: (print t.render(c. مسائل فوق اصول استفاده از template system جنگو می باشد: نوشتن یک رشته ی template، ساختن شیء Template، ساختن Context و فراخوانی متد render(). Context های چندگانه در یک Template با یک شیء Template می توانید چندین context را ارائه دهید. برای مثال: >>> from django.template import Template, Context >>> t = Template('Hello, {{ name }}') >>> print t.render(Context({'name': 'John'})) Hello, John >>> print t.render(Context({'name': 'Julie'})) Hello, Julie >>> print t.render(Context({'name': 'Pat'})) Hello, Pat هر گاه مانند مثال فوق از template همسان برای چندین context استفاده می کنید ، بسیار بهینه تر می باشد اگر یک مرتبه یک شیء Template ساخته و سپس متد render() را برای چند بار فراخوانی کنید: # Bad for name in ('John', 'Julie', 'Pat'): t = Template('Hello, {{ name }}') print t.render(Context({'name': name})) # Good t = Template('Hello, {{ name }}') for name in ('John', 'Julie', 'Pat'): print t.render(Context({'name': name})) تجزیه ی template جنگو کاملا سریع می باشد. در پشت صحنه بیشترین تجزیه در جنگو از طریق فراخوانی یک regular expression می باشد. این متضاد با موتور های template ای می باشد که پایه اساس آنها XML باشد، چرا که بسیار کند تر از موتور template جنگو می باشند. متغیرهای دیگر قابل ارسال به Context مثال های آورده شده تاکنون، یک مقدار ساده را به context ها ارسال کرده اند که به غیر مثال datetime.date غالبا رشته بوده اند. در صورتی که template system جنگو با ظرافت خاصی تعداد بیشتری از داده های با ساختار پیچیده را مانند لیست ها، دیکشنری ها و شیء های ساخته شده را نیز کنترل می کند. کلید گذشتن از داده های با ساختار پیچیده در template های جنگو حرف نقطه ( . ) می باشد، با استفاده از نقطه می توان به کلیدهای دیکشنری، attribute ها، متد ها و اندیس های یک شیء نیز دسترسی داشت. بهترین توضیح استفاده از چند مثال می باشد. برای نمونه، فرض کنید شما یک دیکشنری پایتون را به یک template ارسال کرده اید. برای دسترسی به مقادیر دیکشنری مورد نظر با کلید دیکشنری از یک نقطه استفاده کنید: >>> from django.template import Template, Context >>> person = {'name': 'Sally', 'age': '43'} >>> t = Template('{{ person.name }} is {{ person.age }} years old.') >>> c = Context({'person': person}) >>> t.render(c) u'Sally is 43 years old.' به طور مشابه، نقطه ها همچنین اجازه می دهند به attribute های شیء نیز دسترسی پیدا کنید. برای مثال، شیء datetime.date پایتون دارای attribute های year، month و day می باشد، می توان با استفاده از یک نقطه به attribute های آن در template جنگو دسترسی پیدا کرد: >>> from django.template import Template, Context >>> import datetime >>> d = datetime.date(1993, 5, 2) >>> d.year 1993 >>> d.month 5 >>> d.day 2 >>> t = Template('The month is {{ date.month }} and the year is {{ date.year }}.') >>> c = Context({'date': d}) >>> t.render(c) u'The month is 5 and the year is 1993.' در مثال زیر از یک کلاس ساخته شده استفاده شده است که نشان می دهد از نقطه ها می توان جهت دسترسی به شیء های دلخواه نیز استفاده کرد: >>> from django.template import Template, Context >>> class Person(object): ... def __init__(self, first_name, last_name): ... self.first_name, self.last_name = first_name, last_name >>> t = Template('Hello, {{ person.first_name }} {{ person.last_name }}.') >>> c = Context({'person': Person('John', 'Smith')}) >>> t.render(c) u'Hello, John Smith.' از طریق نقطه ها همچنین می توانند به متدهای درون یک شیء نیز دسترسی پیدا کرد. برای مثال هر رشته ی پایتون، دارای متدهای upper() و isdigit() می باشد، و می توان آن ها را در template جنگو فراخوانی و استفاده کرد: >>> from django.template import Template, Context >>> t = Template('{{ var }} -- {{ var.upper }} -- {{ var.isdigit }}') >>> t.render(Context({'var': 'hello'})) u'hello -- HELLO -- False' >>> t.render(Context({'var': '123'})) u'123 -- 123 -- True' توجه داشته باشید که پرانتزهای مربوط به متدها را در template نباید به کار برد. همچنین نمی توان به متدها آرگومان ارسال کرد؛ شما می توانید تنها متدهایی را فراخوانی کنید که هیچ آرگومانی دریافت نمی کنند. (کمی بعد در این فصل این فلسفه توضیح داده خواهد شد.) همچنین نقطه ها برای دسترسی به اندیس های لیست نیز استفاده می شوند، برای مثال: >>> from django.template import Template, Context >>> t = Template('Item 2 is {{ items.2 }}.') >>> c = Context({'items': ['apples', 'bananas', 'carrots']}) >>> t.render(c) u'Item 2 is carrots.' اندیس های منفی لیست را در template نمی توان استفاده کرد، برای مثال، متغیر {{ items.-1 }} موجب بروز خطای TemplateSyntaxError خواهد شد. لیست های پایتون یادآوری: لیست های پایتون با اندیس صفر شروع می شوند، بدین معنی که اولین اندیس صفر، دومین اندیس یک و به همین ترتیب ادامه خواهد داشت. کاربرد نقطه ها در template را می توان بدین شکل خلاصه کرد: هنگامی که template system با یک نقطه در مقابل نام یک متغیر برخورد می کند، به دنبال مسائل زیر جستجو خواهد کرد: دیکشنری (مانند foo["bar"]) attribute (مانند foo.bar) فراخوانی متد (مانند foo.bar()) اندیس لیست (مانند foo[2]) نقطه ها می توانند به صورت تودرتو نیز استفاده شوند. به عنوان نمونه،مثال زیر از عبارت {{ person.name.upper }} استفاده کرده است که ابتدا درون یک دیکشنری به جستجو می پردازد (person['name']) سپس یک متد را فراخوانی می کند (upper()): >>> from django.template import Template, Context >>> person = {'name': 'Sally', 'age': '43'} >>> t = Template('{{ person.name.upper }} is {{ person.age }} years old.') >>> c = Context({'person': person}) >>> t.render(c) u'SALLY is 43 years old.' فراخوانی متد و رفتار آن فراخوانی متد کمی پیچیده تر از دیگر انواع جستجو می باشد. در زیر مواردی که باید به خاطر داشته باشیم بیان شده است: اگر در طی فراخوانی متد، یک متد خطایی تولید کرد، آن خطا اعمال خواهد شد مگر آنکه کلاس آن خطا دارای attribute ای به نام silent‑variable‑failure با مقدار True باشد. در صورتیکه کلاس خطا دارای attribute مورد نظر باشد، متغیر درون template مقدار خالی را نشان خواهد داد، به عنوان مثال: >>> t = Template("My name is {{ person.first_name }}.") >>> class PersonClass3: ... def first_name(self): ... raise AssertionError, "foo" >>> p = PersonClass3() >>> t.render(Context({"person": p})) Traceback (most recent call last): ... AssertionError: foo >>> class SilentAssertionError(AssertionError): ... silent_variable_failure = True >>> class PersonClass4: ... def first_name(self): ... raise SilentAssertionError >>> p = PersonClass4() >>> t.render(Context({"person": p})) u'My name is .' فراخوانی متد تنها زمانی کار خواهد کرد که متد مورد نظر هیچ آرگومان ضروری نداشته باشد. در غیر اینصورت system در پی نوع دیگر بعدی (اندیس لیست) خواهد رفت. بدیهی است که برخی از متدها دارای اثرات زیان آور، و حتی می توانند یک حفره ی امنیتی باشند، و اجازه ی دسترسی template system به آن متدها کاری ناشیانه می باشد. به عنوان نمونه، فرض کنید شما یک شیء BankAccount دارید که دارای یک متد delete() می باشد. اگر یک template حاوی چیزی شبیه به این باشد {{ account.delete }}، در صورتیکه account شیء BankAccount باشد، هنگام ارائه template شیء مورد نظر حذف خواهد شد! برای جلوگیری از این موضوع، باید بدین شکل عمل کرد: def delete(self): # Delete the account delete.alters_data = True template system هر متدی که با روش فوق مشخص شده باشد را اجرا نخواهد کرد. در مثال فوق، اگر یک template حاوی {{ account.delete }} باشد و متد delete() دارای alter_data=True باشد، در این صورت متد delete() هنگام ارائه ی template اجرا نخواهد شد و بجای آن، بی صدا رد خواهد شد. نحوه ی کنترل متغیرهای نا معتبر به صورت پیشفرض، اگر یک متغیر وجود نداشته باشد، template system آن را به صورت یک رشته ی خالی ارائه می دهد. به عنوان مثال: >>> from django.template import Template, Context >>> t = Template('Your name is {{ name }}.') >>> t.render(Context()) u'Your name is .' >>> t.render(Context({'var': 'hello'})) u'Your name is .' >>> t.render(Context({'NAME': 'hello'})) u'Your name is .' >>> t.render(Context({'Name': 'hello'})) u'Your name is .' سیستم template بجای بروز خطا، آرام از کنار آن می گذرد. در صورت بروز خطا در این مورد برنامه به دلیل مچ نبودن حروف بزرگ و کوچک از روال عادی خارج می شود، در دنیای واقعی، برای یک وب سایت غیر قابل قبول است که به دلیل یک خطای نوشتاری در یک template کوچک همه چیز غیر قابل دسترس شده و برنامه متوقف شود. بازی با شیء های Context در اغلب مواقع، شیء های Context را با ارسال داده ی دیکشنری به آن تعریف می کنند. می توان ایتم های شیء Context را بعد از تعریف نیز مانند دیکشنری استاندارد پایتون حذف یا اضافه کرد: >>> from django.template import Context >>> c = Context({"foo": "bar"}) >>> c['foo'] 'bar' >>> del c['foo'] >>> c['foo'] Traceback (most recent call last): ... KeyError: 'foo' >>> c['newvariable'] = 'hello' >>> c['newvariable'] 'hello'
- 33 پاسخ
-
- 2
-
-
-
نرم افزار Trace 700 V6.2.4 Full
Mohammad Aref پاسخی برای Mr. Specific ارسال کرد در موضوع : نرم افزارهای تأسیساتی
لینک دانلود اصلاح شد -
دانلود کتاب های کریستوفر الکساندر | Christopher Alexander
Mohammad Aref پاسخی برای Mohammad Aref ارسال کرد در موضوع : دانلود کتاب های شهرسازی انگلیسی
تو این تاپیک یه سری از نظریات ایشون اشاره شده. شما هرکدومو که علاقه داشته باشین می تونین انتخاب کنین- 7 پاسخ
-
- a pattern language
- notes on the synthesis of form
- (و 6 مورد دیگر)
-
آموزش View ها و URLconf ها در جنگو (Django) در این آموزش شما قواعد ساختن صفحات پویا (داینامیک) از طریق فریم ورک یا چارچوب جنگو (Django) و همچنین استفاده از view ها و URLconf ها را خواهید آموخت. اولین برنامه جنگو به عنوان اولین قدم بیایید یک صفحه وب که خروجی معروف Hello world را چاپ می کند را بسازیم. در صورتیکه شما یک Hello world ساده را بدون استفاده از یک فریم ورک یا چارچوب وب ایجاد کرده باشید، به صورت ساده عبارت Hello world را درون یک فایل متنی وارد کرده و آنرا به عنوان مثال با نام hello.html، در یک پوشه جایی درون وب سرور ذخیره می کردید. دقت کنید که شما دو موضوع کلیدی را در مورد آن صفحه وب در نظر می گیرید: محتویات آن (رشته "Hello world") و URL آن ([Hidden Content] و یا شاید [Hidden Content] اگر شما آن فایل را درون یک پوشه زیر مجموعه قرار داده باشید). در جنگو شما این کار را با کمی تفاوت انجام می دهید. محتویات صفحه توسط یک تابع view تولید می شوند، و URL در یک URLconf تعیین شده است. ابتدا بیایید تابع view حاوی Hello world را بنویسیم. اولین view شما داخل پوشه mysite که با دستور django-admin startproject در آموزش قبل ساختید، یک فایل خالی با نام views.py ایجاد کنید. این ماژول پایتون (views.py) حاوی view های ما برای این فصل می باشد. نکته اینکه چیز خاصی برای انتخاب نام views.py وجود ندارد، در جنگو اجباری برای انتخاب نام وجود ندارد، اما ایده خوبی است که مانند یک قرارداد نام آنرا views.py گذاشته تا برای توسعه دهندگان دیگر خوانایی کد شما بیشتر باشد. view مورد نظر ما بسیار ساده است. اینجا تابع view را مشاهده خواهید کرد، همچنین باید جمله import را داخل فایل views.py تایپ کنید: from django.http import HttpResponse def hello(request): return HttpResponse("Hello world") بیایید به بررسی کد بالا بپردازیم: در ابتدا، ما کلاس HttpResponse را درون ماژول import کردیم، این کلاس در ماژول django.http می باشد که در ادامه کد به آن نیاز خواهیم داشت. یک تابع به نام hello را در ماژول تعریف کردیم که تابع view نامیده می شود. هر تابع view حداقل یک پارامتر را دریافت می کند، که به صورت قرارداد request نامیده می شود. پارامتر request یک شیء می باشد که حاوی اطلاعات درباره request وب فعلی است، همچنین آن یک instance از کلاس django.HttpRequest است. در این مثال ما هیچ کاری را با شیء request انجام نمی دهیم، اما باید آنرا به عنوان اولین پارامتر از تابع view قرار داد. نکته اینکه نام تابع view اهمیتی برای جنگو ندارد، به صورتی که روش ثابتی برای نام گذاری تابع view وجود ندارد که جنگو بتواند از طریق آن تابع را تشخیص دهد. برای اینکه یک تابع پایتون یک view برای جنگو به شمار بیاید بایستی یک HttpRequest را به عنوان اولین پارامتر دریافت کرده و یک instance از HttpRespose را برگرداند بدین صورت جنگو یک تابع view را از توابع ساده پایتون تشخیص می دهد(البته استثناهایی نیز وجود دارد که در ادامه به آنها خواهیم پرداخت.) تابع یک خطی ساده: view فقط یک تابع پایتون می باشد که یک HttpRequest را به عنوان اولین پارامتر دریافت می کند و یک instance از HttpResponse را بر می گرداند. برای اینکه یک تابع پایتون بتواند یک view برای جنگو باشد، باید این دو کار را انجام دهد. (البته استثناهایی نیز وجود دارد اما بعدا به آنها خواهیم پرداخت) اولین URLconf شما اگر تا اینجای کار دوباره دستور manage.py runserver را اجرا کنید، باز هم صفحه خوش آمدگویی به جنگو را خواهید دید و اثری از Hello world نخواهید دید. دلیل این است پروژه mysite چیزی درباره view نمی داند و تابع hello را نمی شناسد؛ نیاز است به جنگو گفته شود که یک view در یک URL مشخص قرار دارد. برای این منظور، یعنی اتصال تابع view به یک URL مشخص با جنگو، از یک URLconf استفاده می شود. یک URLconf شبیه به فهرست مطالب در یک وب سایت است که رابطه بین URL ها و توابع view را نمایش می دهد که در واقع بیان کننده رابطه بین URL و تابعی که آن URL بایستی فراخوانی کند، می باشد.به عبارت دیگر به جنگو می گوید که برای هر URL، باید کدام کد فراخوانی شود. برای مثال هنگامی که شما آدرس [Hidden Content] را درخواست می کنید، تابع foo_view() که در ماژول views.py قرار دارد فراخوانی شود. هنگامی که شما دستور django-admin.py startproject را در آموزش قبلی اجرا کردید، یک URLconf به صورت اتوماتیک برای شما ساخته شد: فایل urls.py به صورت پیش فرض چیزی شبیه به کد زیر می باشد: from django.conf.urls.defaults import * # Uncomment the next two lines to enable the admin: # from django.contrib import admin # admin.autodiscover() urlpatterns = patterns('', # Example: # (r'^mysite/', include('mysite.foo.urls')), # Uncomment the admin/doc line below and add 'django.contrib.admindocs' # to INSTALLED_APPS to enable admin documentation: # (r'^admin/doc/', include('django.contrib.admindocs.urls')), # Uncomment the next line to enable the admin: # (r'^admin/', include(admin.site.urls)), ) URLconf به طور پیشفرض شامل قسمت هایی از خصوصیات جنگو می باشد که به صورت کامنت وجود دارد، کد اصلی URLconf به شکل زیر می باشد: from django.conf.urls.defaults import * urlpatterns = patterns('', ) بیایید کد فوق را مورد بررسی قرار دهیم: در خط اول تمام شیء های ماژول django.conf.urls.defaults که زیر بنای URLconf می باشند به درون ماژول فعلی import شده است، که شامل تابع patterns نیز می شود. در خط بعد تابع patterns فراخوانی شده و حاصل کار درون متغیر urlpatterns ریخته شده است. تابع patterns یک آرگومنت ارسال می کند که یک رشته خالی است. (یک رشته که می تواند یک prefix عمومی برای توابع view باشد، که در آموزش view و urlconf پیشرفته درباره آن صحبت خواهد شد.) نکته اصلی متغیر urlpatterns می باشد که جنگو درون URLconf به آنرا پیدا خواهد کرد. این متغیر رابطه بین URL ها و کد را تعریف می کند. به صورت پیشفرض همانطور که ملاحظه کردید URLconf خالی است (نکته آنکه، جنگو به چه صورت همانطور که در فصل گذشته مشاهده کردید می داند که صفحه خوش آمد گویی را نشان دهد؟ جواب این است که هنگامی که URLconf شما خالی باشد، جنگو فرض می کند شما تنها یک پروژه را آغازکردید، بنابراین، آن صفحه را نمایش می دهد.) برای اضافه کردن URL و view به URLconf، تنها کافی است یک تاپل پایتون متصل شده به یک الگوی URL را به تابع view اضافه کنید. در کد زیر نحوه انجام این کار مشخص شده است: from django.conf.urls.defaults import * from mysite.views import hello urlpatterns = patterns('', ('^hello/$', hello), ) (دقت کنید که ما کدها کامنت را برای کوتاهی کد حذف کردیم، شما می توانید اگر دوست دارید آن ها را در کد خود نگهدارید) دو تغییر در کد فوق ایجاد شده است: ابتدا، تابع hello از ماژول خود (mysite/views.py که به زبان پایتون تغییر کرده و به mysite.view تبدیل شده) import شده است. همچنین قسمت ('^hello/$, hello) به urlpatterns اضافه شده است. اندیس اول تاپل مبوط به URLpattern می باشد که با URL وارد شده در ارتباط خواهد بود و اندیس دوم اشاره به view دارد. به طور خلاصه، ما به جنگو گفتیم که هر request ای که به آدرس /hello/ ارسال می شود باید با تابع view یعنی hello کنترل شود. مسیر پایتون هنگامی که از جمله import استفاده می کنیم، پایتون به یک لیست از دیکشنری ها مراجعه می کند که مسیر پایتون در آن وجود دارد. برای مثال اگر مسیر پایتون شما به این شکل باشد ['', '/usr/lib/python2.4/site-packages', '/home/username/djcode']، و شما جمله from foo import bar را اجرا کنید، پایتون به دنبال یک ماژول به نام foo.py در پوشه فعلی می گردد. (اولین اندیس دیکشنری در مسیر پایتون، یک رشته خالی می باشد، که به معنی پوشه یا مسیر فعلی می باشد) اگر فایل مورد جستجو (foo.py) در مسیر جاری وجود نداشت، پایتون به دنبال آن فایل در این مسیر خواهد گشت /usr/lib/python2.4/site-packages/foo.py. اگر فایل درون آن مسیر هم وجود نداشت، مسیر /home/username/djcode/foo.py را نیز جستجو خواهد کرد، در پایان اگر فایل در مسیرهای ذکر شده یافت نشد. خطای importError ایجاد خواهد شد. اگر مشتاق هستید که مسیر پایتون خودتان را ببینید، interactive interpreter پایتون را باز کرده و کد زیر را وارد کنید. >>> import sys >>> print sys.path عموما شما نسبت به تنظیم مسیر پایتون نگرانی نخواهید داشت، پایتون و جنگو به صورت اتوماتیک در پشت صحنه تنظیمات مربوط به مسیر پایتون را انجام می دهند. (تنظیم مسیر پایتون یکی از وظایفی است که manage.py انجام می دهد) موضوع قابل بحث syntax ای باشد که URLpattern از آن استفاده می کنند، که با حالت آدرس دهی معمولی کمی متفاوت است: جنگو علامت (/) را از مقابل هر URL ورودی قبل از چک کردن URLpatterns حذف می کند. (درباره این موضوع در آموزش view و urlconf پیشرفته صحبت شده است) درون الگوی فوق یک علامت (^) و یک علامت ($) وجود دارد، که حروف regular expression می باشد و معانی خاصی دارند: علامت (^) به معنی این می باشد که URL مربوط ابتدای آدرس است و علامت ($) بدین معنی است URL مربوط انتهای آدرس می باشد. مفهوم فوق با یک مثال خوب قابل توضیح است. اگر بجای الگوی فوق ('^hello/$') از این الگو استفاده کنیم '^hello/' (بدون گذاشتن علامت $ در انتهای URL)، در اینصورت هر URL ای که با /hello/ شروع می شود شامل آدرس URLpattern خواهد شد، مانند /hello/foo و /hello/bar، به همین صورت اگر علامت (^) را از ابتدای URL برداریم ('hello/$') جنگو هر URL ای که با hello/ پایان می یابد را شامل آدرس URLconf خواهد دانست، مانند /foo/bar/hello/، و اگر URL را به این صورت استفاده کنیم hello/، یعنی بدون علامت (^) و ($)، هر URL ای که حاوی hello/ باشد را شامل خواهد شد مانند /foo/hello/bar. بنابراین در اینجا ما از هر دو علامت فوق استفاده کردیم تا تنها آدرس /hello/ بتواند با URL مورد نظر match شود، نه بیشتر و نه کمتر. نکته دیگر اینکه تابع view یعنی hello به صورت یک شیء بدون فراخوانی تابع به patterns ارسال شده است. این یکی از خصوصیات کلیدی از پایتون (و زبانهای داینامیک دیگر) است: توابع شیء های خاصی هستند، بدین معنی که می توان آن ها را مانند هر متغیر دیگری ارسال کرد. برای تست کردن تغییرات درون URLconf، سرور جنگو را اجرا کنید، همانطور که در فصل 2 توضیح داده شد، با دستور python manage.py runserver. (اگر سرور از قبل اجرا شده است، دیگر نیازی به اجرا کردن دوباره آن نمی باشد زیرا همانطور که پیش تر گفته شد، به محض ایجاد تغییر در کد و ذخیره آن سرور جنگو خود را بروز رسانی کرده و به صورت اتوماتیک دوباره اجرا می شود.) سپس مرورگر را باز کرده، و به آدرس [Hidden Content] بروید. نوشته Hello world را باید در خروجی تماشا کنید. هوررا! شما اولین صفحه وب ساخته شده با جنگو را ایجاد کردید. Reqular Expressions Regular expression ها یا regexes یک روش فشرده و یا جمع و جور برای تعیین الگوها در متن می باشد. در اینجا تعدادی از نمادهای عمومی regex را مشاهده می کنید: نماد مچ می شود با . (نقطه) یک تک حرف \d یک عدد یک رقمی [A-Z] هر حرف بین A تا Z بزرگ [a-z] هر حرف بین a تا z کوچک [A-Za-z] هر حرف بین a تا z بدون حساس بودن به بزرگی و کوچکی تعداد یک یا بیشتر از عبارت قبل آن (مانند \d تعداد یک یا بیشتر ارقام) [^/] یک حرف یا بیشتر تا یک (/) ? تعداد صفر یا یک از عبارت قبلی (مانند \d?، صفر یا یک رقم) * تعداد صفر یا بیشتر ار عبارت قبلی (مانند \d*، صفر یا بیشتر ارقام) {1,3} تعداد یک و سه از عبارت قبلی (مانند \d{1,3} یک، دو یا سه رقم) اشاره ای کوتاه به خطای 404 تا اینجای کار، URLconf ما تنها یک URLpattern تعریف کرده است. چه اتفاقی می افتد اگر یک درخواست با URL متفاوت ارسال شود؟ برای پی بردن به جواب، سرور جنگو را اجرا کرده و یک پیج با همچین آدرسی را باز کنید: [Hidden Content] یا [Hidden Content]subdirectory، یا حتی [Hidden Content] (روت سایت). شما باید صفحه ای با پیام"page not found" که در شکل زیر نشان داده شده است مشاهده کنید. جنگو این پیام را نشان می دهد زیرا درخواست شما URL ای می باشد که در URLconf تعریف نشده است. پیام خطای 404 جنگو بسیار تواناتر از خطای عادی 404 می باشد. همچنین خطای 404 جنگو دقیقا URLconf استفاده شده و الگوی آن را نشان می دهد. با این اطلاعات نشان داده شده شما می توانید به راحتی دلیل ایجاد شدن خطای 404 را متوجه شوید. طبیعتا اطلاعات نشان داده شده توسط جنگو برای خطای 404 تنها برای شما ایجاد شده است یعنی برای توسعه دهندگان وب. اگر که نمی خواهید این اطلاعات برای عموم نشان داده نشوند، این نکته اهمیت دارد که جنگو زمانی پیام مخصوص به خود را نشان می دهد که پروژه جنگو در حالت debug باشد. در فصل های آینده نحوه غیر فعال کردن حالت debug را توضیح خواهیم داد. تنها چیزی که باید الان بدانید این است که هر پروژه جنگو هنگامی که ساخته می شود به صورت پیشفرض در حالت debug می باشد و در صورتی که این حالت غیر فعال باشد، جنگو خروجی متفاوتی را نشان خواهد داد. اشاره ای کوتاه به ریشه سایت (site root) همانطور که در قسمت قبلی گفته شد، حتی اگر شما به آدرس ریشه سایت [Hidden Content] هم مراجعه می کردید خطای 404 ایجاد می شد. برای اینکه بتوان در URLconf آدرس ریشه سایت را با یک تابع view مرتبط کرد مانند مثال زیر باید عمل کرد: from mysite.views import hello, my_homepage_view urlpatterns = patterns('', ('^$', my_homepage_view), # ... ) نحوه پردازش درخواست قبل از ادامه کار برای نوشتن دومین تابع view، اجازه دهید مکثی برای فهمیدن بیشتر نحوه عملکرد جنگو داشته باشیم. هنگامی که شما پیام Hello world را با رفتن به آدرس [Hidden Content] در مرورگر خود مشاهده می کنید، جنگو در پشت صحنه چگونه عمل می کند؟ همه چیز با فایل settings.py آغاز می شود. هنگامی که شما فرمان python manage.py runserver را اجرا می کنید، اسکریپت به دنبال فایل settings.py در مسیر همسان با مسیر manage.py می گردد. این فایل حاوی تمام پیکربندی های مربوط به پروژه جنگو می باشد که همگی به صورت حروف بزرگ انگلیسی می باشند: TEMPLATE_DIRS، DATABSE_NAME، و غیره. مهمترین تنظیم ROOT_URLCONF نام دارد. ROOT_URLCONF به جنگو می گوید که کدام ماژول پایتون باید به عنوان URLconf برای این وب سایت استفاده شود. هنگامی که django-admin.py startproject فایل های settings.py و urls.py را ایجاد می کرد را بخاطر می آورید؟ فایل به صورت اتوماتیک ساخته شده settings.py حاوی تنظیم ROOT_URLCONF است که به فایل اتوماتیک ساخته شده urls.py اشاره می کند. فایل settings.py را باز کرده و خودتان مشاهده کنید، مانند: ROOT_URLCONF = 'mysite.urls' کد فوق برابر با mysite/urls.py می باشد. زمانی که یک درخواست برای یک URL خاص فرستاده می شود، جنگو URLconf ای که در تنظیم ROOT_URLCONF به آن اشاره شده است را بار گذاری می کند. سپس شروع به چک کردن URL ای که در request آمده است با الگوهای موجود در URLconf، تا زمانی که یک الگوی مرتبط پیدا شود. هنگامی که یک الگوی مرتبط پیدا شد، تابع view مربوط به آن الگو را فراخوانی کرده و یک شیء HttpRequest بعنوان اولین پارامتر به آن ارسال می کند. (در مورد HttpRequest به طور ویژه ای در فصل های بعدی صحبت خواهد شد.) به طور خلاصه: یک درخواست به /hello/ فرستاده می شود. جنگو ریشه URLconf را با نگاه به تنظیم ROOT_URLCONF تعیین می کند. جنگو به تمامی URLpattern ها برای پیدا کردن یک URL مرتبط با /hello/ جستجو می کند. اگر URL مرتبطی یافت شد، تابع view مربوط به آن URL فراخوانی می شود. تابع view یک HttpResponse بر می گرداند. جنگو HttpResponse را برای نشان دادن نتیجه در یک صفحه وب به شکل مناسب تبدیل می کند. حالا شما به طور کامل نحوه عمکرد جنگو را می دانید، البته تا این حد که چگونه تابع view به URL مربوط به خود از طریق URLconf وصل می شود. دومین view: دارای محتوای داینامیک view قبلی تنها یک نمایش آموزنده از نحوه کار جنگو بود، و مثال یک صفحه پویا (dynamic) بحساب نمی آید، زیرا محتوای صفحه همواره یک چیز ثابت می باشد. در هر زمانی که شما آدرس /hello/ را مشاهده کنید یک چیز ثابت را خواهید دید، که همانند یک فایل استاتیک HTML می باشد. برای دومین view، صفحه ای داینامیک خواهیم ساخت، یک صفحه وب که زمان و تاریخ فعلی را نمایش خواهد داد. این یک مثال ساده و مناسب می باشد، چرا که در این مثال با دیتابیس یا ورودی کاربر سر و کار نخواهیم داشت، تنها زمان داخلی سرور را به صورت خروجی استفاده خواهیم کرد. برای نوشتن view فوق باید زمان و تاریخ فعلی را محاسبه کرده، و به صورت یک HttpResponse آنرا بر گردانیم. اگر شما با زبان پایتون آشنایی داشته باشید، باید بدانید که پایتون حاوی یک ماژول به نام datetime می باشد که زمان و تاریخ را محاسبه می کند. در این نحوه استفاده از این ماژول را مشاهده خواهید کرد: >>> import datetime >>> now = datetime.datetime.now() >>> now datetime.datetime(2008, 12, 13, 14, 9, 39, 2731) >>> print now 2008-12-13 14:09:39.002731 به اندازه کافی استفاده از این ماژول ساده می باشد، و نیازی به انجام کاری توسط جنگو نیست. کد فوق تنها کد پایتون می باشد. تاکید ما بر این است که شما از محتویات کد که تنها برای پایتون می باشد و محتویاتی که مربوط به جنگو می باشد اطلاع کامل پیدا کنید، و به اشتباه در قسمت هایی که نیازی به کد جنگو نمی باشد از آن استفاده بیهوده و اضافه بر سازمان نکنید. برای ساختن یک view جنگو که زمان و تاریخ جاری را نمایش دهد، نیاز به قرار دادن جمله datetime.datetime.now() درون view و برگرداندن یک HttpResponse می باشد. که در کد زیر مشاهده می کنید: from django.http import HttpResponse import datetime def current_datetime(request): now = datetime.datetime.now() html = "<html><body>It is now %s.</body></html>" % now return HttpResponse(html) همچنین تابع hello نیز باید درون views.py وجود داشته باشد، ما تابع hello را در این کد فوق برای اختصار حذف کردیم. در اینجا view کامل را مشاهده می کنید. from django.http import HttpResponse import datetime def hello(request): return HttpResponse("Hello world") def current_datetime(request): now = datetime.datetime.now() html = "<html><body>It is now %s.</body></html>" % now return HttpResponse(html) بررسی کد فوق: در ابتدا برای محاسبه تاریخ و زمان، ماژول datetime را به بالای views.py اضافه کردیم. تابع جدید current_datetime زمان و تاریخ جاری را محاسبه می کند، و آنرا به صورت شیء درون متغیر محلی now ذخیره می کند. دومین خط از کد داخل تابع view یک پاسخ (request) HTML با استفاده از قابلیت format-string پایتون ایجاد می کند. %s داخل رشته بدین معناست که مقدار متغیر now جایگزین %s خواهد شد. متغیر now رشته نیست بلکه یک شیء datetime.datetime می باشد، ولی %s آن را به رشته تبدیل می کند، که چیزی شبیه به "14:09:39.002731 13-12-2008" می باشد. در پایان، تابع view همانند تابع hello یک شیء HttpResponse که حاوی پاسخ تولید شده است بر می گرداند. بعد از اضافه کردن تابع جدید به views.py، یک URLpattern نیز داخل urls.py ایجاد می کنیم، که برای جنگو مشخص شود که کدام URL باید view مورد نظر خود را کنترل کند. from django.conf.urls.defaults import * from mysite.views import hello, current_datetime urlpatterns = patterns('', ('^hello/$', hello), ('^time/$', current_datetime), ) دو تغییر ایجاد شده است. اول اینکه تابع current-datetime را در بالا import کردیم. و دومین تغییر که مهم تر از تغییر اول می باشد، یک URLpattern با آدرس /tim/ برای view جدید اضافه کرده ایم. آیا قلق کار دستتان آمد؟ با نوشتن view جدید و تغییر دادن URLconf سرور را اجرا کرده و درون مرورگر به این آدرس بروید [Hidden Content]time/. شما باید زمان جاری را در صفحه مورد نظر مشاهده کنید. منطقه زمانی جنگو بسته به رایانه شما، زمان و تاریخ ممکن است چند ساعتی متفاوت باشد. دلیل این است که جنگو دارای منطقه زمانی می باشد و تنظیم پیشفرض آن بر روی America/Chicago می باشد. (این زمان برای جایی است که توسعه دهندگان اصلی در آنجا زندگی می کنند) اگر شما در جای دیگری زندگی می کنید می توانید این پیشفرض را تغییر دهید. برای این تنظیم کامنتی وجود دارد که می توانید در آن لینک مربوط برای به روز رسانی لیست جهانی منطقه زمانی را پیدا کنید. URLconf و مفهوم Loose Coupling حالا زمان خوبی است برای پرداختن به فلسفه کلیدی پشت URLconfs و جنگو: قانون loose coupling. به عبارت ساده، loose coupling یک شیوه توسعه نرم افزار است که در ساختن بخش های قابل تعویض اهمیت دارد. اگر دو بخش از کد به صورت loosely couple پیاده سازی شده باشند، هنگامی که در یک بخش تغییری ایجاد می کنیم، بر روی بخش دیگر تاثیر نمی گذارد و یا تاثیر بسیار کمی دارد. URLconf جنگو یک مثال بسیار خوب از این قانون می باشد. در یک برنامه وب جنگو تعریف های URL و توابع view، به صورت loosely couple نامیده می شوند؛ برای مثال، به تابع current_datetime ملاحظه کنید. اگر بخواهیم URL مربوط یه این تابع view را از /time/ به /current-time/ تغییر دهیم، می توانیم به سرعت و بدون هیچ نگرانی نسبت به تابع view مربوط به آن در URLconf تغییر ایجاد کنیم. به همین صورت اگر بخواهیم تابع view را نیز تغییر دهیم می توانیم بدون تاثیر بر روی URL آن این تابع را تغییر دهیم. بعلاوه اگر بخواهیم تابع current-date را برای چندین URL نمایش دهیم، می توانیم خیلی آسان URLconf را بدون هیچ گونه لمسی در تابع view تغییر دهیم. در مثال که در زیر مشاهده خواهید کرد، current-datetime برای دو URL در دسترس خواهد بود. urlpatterns = patterns('', ('^hello/$', hello), ('^time/$', current_datetime), ('^another-time-page/$', current_datetime), ) URLconf ها و view ها در عمل به صورت loosely couple پیاده سازی شده اند. ما در سرتاسر این کتاب از طریق مثال ها به این فلسفه مهم (loosely coupling) اشاره خواهیم کرد سومین view: آدرس های پویا (dynamic) در تابع current_datetime، محتویات صفحه یعنی زمان و تاریخ نشان داده شده، داینامیک بوده، اما URl (/time/) استاتیک می باشد. در اغلب برنامه های داینامیک وب، یک URL حاوی پارامترهایی است که بر روی خروجی صفحه تاثیر می گذارد. برای مثال یک فروشگاه کتاب آنلاین ممکن است برای هر کتاب URL مخصوص به خود را داشته باشد، مانند /books/243/ و /book/81196/. بیایید view سوم خودمان را با حالت URL داینامیک ایجاد کنیم که درون URL ساعت را دریافت کند. هدف از ساختن این سایت این است که در صورت وارد کردن /time/plus/1/ خروجی یعنی همان زمان و تاریخ در یک ساعت جلوتر نشان دهد، صفحه /time/plus/2/ زمان را 2 ساعت جلوتر از زمان فعلی نشان دهد، صفحه /time/plus/3/ زمان را 3 ساعت جلوتر نشان دهد و الی آخر. یک تازه کار یا مبتدی ممکن است فکر کند برای هر ساعت یک تابع view مجزا لازم است: urlpatterns = patterns('', ('^time/$', current_datetime), ('^time/plus/1/$', one_hour_ahead), ('^time/plus/2/$', two_hours_ahead), ('^time/plus/3/$', three_hours_ahead), ('^time/plus/4/$', four_hours_ahead), ) کد فوق به وضوح مشخص است که ناقص می باشد. نه تنها توابع view اضافه و زائد می باشند، بلکه برنامه اساسا به طور محدود تنها از 4 ساعت تعریف شده پشتیبانی می کند. اگر بخواهیم صفحه ای بسازیم پنج ساعت جلوتر را نشان دهد باید یک تابع View و URLconf برای آن ایجاد کنیم، که کاری تکراری می باشد. نیاز به مقداری اختصار در اینجا داریم. سخنی درباره URL های بهینه اگر با برنامه های دیگر توسعه ی وب نظیر Java و یا PHP کار کرده باشید، شاید این فکر به نظر شما خطور کند که باید از یک پارامتر query string استفاده کنید، مانند /time/plus?hours=3، بدین شکل که ساعت مورد نظر را درون پارامتر query string همانطور که نشان داده شد بعد از علامت (?) ارسال کنید. شما می توانید این مورد را با جنگو پیاده سازی کنید (نحوه ی انجام آن در فرم به خوبی بیان شده است)، اما یکی از فلسفه های هسته ی جنگو این است که URL به صورت کاملا زیبا استفاده شوند. آدرس /time/plus/3/ به مراتب تمیزتر، ساده تر، خواناتر و خواندن آن آسانتر از query string می باشد. URL های زیبا مشخصه ی کیفیت برنامه ی وب می باشند. حالا چطور می توان ساعت مشخص شده در URL را درون برنامه کنترل کرد؟ همانطور که پیش تر ذکر شد، URLpattern یک regular expression می باشد؛ از این رو، ما می توانیم از الگوی \d برای مچ کردن یک یا بیشتر ارقام استفاده کنیم. urlpatterns = patterns('', # ... (r'^time/plus/\d /$', hours_ahead), # ... ) (ما از # ... برای اشاره کردن به این موضوع که ممکن است URLpattern های دیگری نیز درون مثال وجود داشته باشند استفاده می کنیم.) این URLpattern جدید با هر آدرسی مانند /time/plus/2/، /time/plus/25/ یا حتی /time/plus/100000000/ مچ می شود. بهتر آن است که عدد وارد شده برای ساعت را محدود کنیم، به طوری که حداکثر عددی که بتوان وارد کرد 99 باشد. این بدین معنی است که می خواهیم تنها به وارد کردن اعداد یک یا دو رقمی اکتفا کنیم، شکل آن در regular expression بدین شکل خواهد بود \d{1,2}: (r'^time/plus/\d{1,2}/$', hours_ahead), نکته هنگام ایجاد برنامه های وب، چیزی که همیشه مهم می باشد کنترل بیشترین مقدار ممکن ورودی می باشد، و تصمیم گرفتن در مورد آنکه برنامه باید آن ورودی را پشتیبانی کند یا خیر. ما در اینجا با محدود کردن مقدار ساعت ورودی تا 99 این مورد را کنترل کرده ایم. یکی از جزئیات مهمی که معرفی شده است در اینجا حرف r می باشد که قبل URL استفاده شده است. این حرف به پایتون می گوید که رشته ی بعد از آن یک raw string می باشد، در این نوع رشته علامت (\) ترجمه یا تفسیر نمی شود. در رشته های معمولی پایتون علامت های (\) به حروف ویژه تفسیر می شوند مانند '\n'، که به یک کاراکتر خط جدید تبدیل می شود. هنگامی که از حرف r قبل یک رشته استفاده شود، مفسر پایتون دیگر علامت های (\) را تفسیر نمی کند، بنابراین r'\n' دیگر یک کاراکتر خط جدید نمی باشد و تنها دو کاراکتر می باشد، یک (\) و یک حرف کوچک n. بین کاربرد علامت (\) در پایتون و regular expression یک برخورد طبیعی وجود دارد، بنابراین شدیدا پیشنهاد می شود که هنگامی که می خواهید از regular expression استفاده کنید حتما از raw string ها استفاده کنید. از حالا به بعد، تمام URLpattern ها در این کتاب به صورت raw string خواهند بود. اکنون که توانستیم توسط یک URL چندین URL مختلف را در URLpattern پشتیبانی کنیم، این مشکل مطرح می شود که چگونه داده مورد نظر در URL را به تابع view انتقال دهیم، به طوری که توسط یک تابع view تمام ساعت ها را کنترل کنیم. این مشکل با قرار دادن پرانتز به دور داده ی مورد نظر در URLpattern قابل حل می باشد. برای مثال فوق، ما می خواهیم شماره ی وارد شده در URL را به تابع view انتقال دهیم، بنابراین عبارت \d{1,2} را درون پرانتز قرار می دهیم: (r'^time/plus/(\d{1,2})/$', hours_ahead), آخرین URLconf شامل دو تابع view قبلی می باشد: from django.conf.urls.defaults import * from mysite.views import hello, current_datetime, hours_ahead urlpatterns = patterns('', (r'^hello/$', hello), (r'^time/$', current_datetime), (r'^time/plus/(\d{1,2})/$', hours_ahead), ) ترتیب کد نویسی در مثال فوق، ابتدا URLpattern نوشته شد و بعد تابع view، اما در مثال های قبل از آن، ابتدا تابع view نوشته شد و بعد URLconf. کدام تکنیک بهتر است؟ روش هر توسعه دهنده متفاوت است. اگر شما از جمله افراد با مهارت هستید، ممکن است هنگام شروع پروژه ابتدا URLpattern های برنامه ی خود را نوشته و سپس به view های برنامه بپردازید. این روش به دلیل دادن به اصطلاح یک نوع لیست کاری واضح به شما مفید می باشد و اساسا پارامتر های مورد نیاز برای view را در ابتدای کار تعریف می کند. اگر شما از جمله برنامه نویسانی می باشید که دوست دارند از جزئیات به کلیات جلو بروند، ممکن است ترجیح بدهید ابتدا view ها را بنویسید و سپس URL ها را به آنها مرتبط کنید. این روش نیز مانند روش قبل می تواند مناسب باشد. در پایان، هر دو روش معتبر می باشند، هر کدام از روش ها که با فکر شما سازگار می باشد را می توانید بکار ببرید. حالا تابع hours_ahead را ایجاد خواهیم کرد که در URLconf با URL مورد نظر یعنی r'^time/plus/(\d{1,2})/$' مرتبط شده است. تابع hours_ahead بسیار شبیه به تابع current_datetime می باشد که در ابتدا نوشته شده است، با یک تفاوت کلیدی: تابع مذکور (hours_ahead) یک آرگومنت اضافه دریافت می کند، که شماره ی ساعت ها می باشد: from django.http import Http404, HttpResponse import datetime def hours_ahead(request, offset): try: offset = int(offset) except ValueError: raise Http404() dt = datetime.datetime.now() datetime.timedelta(hours=offset) html = "<html><body>In %s hour(s), it will be %s.</body></html>" % (offset, dt) return HttpResponse(html) اجازه دهید کد فوق را مورد بررسی قرار دهیم: تابع view، hours_ahead، دو پارامتر دریافت می کند: request و offset. request همانطور که در تابع hello و current_datetime مشاهده کردید یک شیء HttpRequest می باشد. دوباره می گوییم که هر تابع view همیشه یک شیء HttpRequest به عنوان اولین پارامتر دریافت می کند. offset یک رشته است که داخل URLpattern درون پرانتز قرار گرفته است. به عنوان مثال، اگر URL درخواست شده /time/plus/3/ باشد، بنابراین offset رشته ی '3' خواهد بود. اگر URL درخواست شده /time/plus/21/ باشد، بنابراین offset رشته ی '21' خواهد بود. نکته اینکه مقدار که در URLpattern داخل پرانتز قرار گرفته شده است همواره رشته خواهد بود، نه Integer، حتی اگر رشته ی مورد نظر تنها از ارقام ساخته شده باشد مانند '21'. (از نظر فنی، مقدار درون پرانتز در URLpattern همواره شیء یونیکد می باشد، نه رشته ی ساده ی پایتون، ولی در حال حاضر درباره ی این فرق نگران نباشید.) در این مثال فوق متغیر مورد نظر offset نامیده شده است، شما می توانید آن را هر چیزی که دوست دارید نام گذاری کنید، البته هر نامی در محدوده ی نام گذاری متغیرهای پایتون. نام متغیر به هیچ وجه مهم نمی باشد، تنها چیز مهم این است که، این متغیر به عنوان دومین پارامتر تابع view بعد از request باشد. (همچنین می توان آنرا به صورت کلمه ی کلیدی نیز بکار برد که در آموزش view و urlconf پیشرفته درباره ی آن صحبت شده است.) اولین چیزی که درون تابع انجام شده است استفاده از int() و قرار دادن offset درون آن می باشد. این عمل مقدار یک رشته را به یک integer تبدیل می کند. توجه داشته باشید در صورتیکه پایتون قادر به تبدیل مقدار رشته به یک integer نباشد، به عنوان مثال اگر مقدار رشته چیزی شبیه به این باشد 'foo'، در این حالت خطای ValueError ایجاد خواهد شد. در مثال فوق، در صورتیکه برنامه با خطای ValueError برخورد کند، استثناء (exception) django.http.Http404 ایجاد خواهد شد، که نمایش صفحه ی خطای "Page not found" می باشد. خوانندگان هوشیار تعجب خواهند کرد که چگونه می توان به خطای ValueError رسید، در حالی که regular expression در URLpattern (\d{1,2}) تنها ارقام را قبول خواهد کرد، و offset همیشه تنها رشته ی ساخته شده از ارقام خواهد بود؟ جواب این است یک تابع view هیچگونه فرضی نسبت به پارامترهای ورودی خود در این حالت نخواهد کرد و با چک کردن مقدار متغیر درون تابع view به اصطلاح یک محکم کاری نسبت به مقدار متغیر ایجاد خواهد شد، همچنین اگر مبحث loosely coupling را به خاطر بیاورید تابع view جدای از URLconf به کار خود می پردازد. در خط بعدی از تابع، زمان و تاریخ فعلی محاسبه شده و شماره ساعت مناسب به آن اضافه شده است. عبارت datetime.datetime.now() را درون تابع current_datetime قبلا مشاهده کرده اید؛ مفهوم جدید در اینجا این است که می توانید با ساختن و اضافه کردن شیء datetime.timedelta به یک شیء datetime.datetime زمان و تاریخ را حساب کرده و نمایش دهید. در نهایت نتیجه این عمل درون متغیر dt ذخیره شده است. این خط دلیل استفاده از int() را نشان می دهد، چرا که برای استفاده از تابع datetime.timedelta باید پارامتر hours یک integer باشد. در قدم بعدی، یک خروجی HTML ساخته شده است، همانطور که در تابع current_datetime مشاهده کردید. تنها تفاوت این است که در اینجا از قابلیت format-string پایتون با دو مقدار استفاده شده است، نه یک مقدار. از این رو دو علامت %s درون رشته و یک تاپل برای درج مقدایر در انتها وجود دارد. نهایتا، یک HttpResponse از HTML برگردانده شده است. با تابع view و URLconf نوشته شده، سرور جنگو را (اگر در حال اجرا نمی باشد) اجرا کنید، و به منظور بررسی اینکه برنامه کار می کند یا خیر به آدرس [Hidden Content]time/plus/3/ بروید. سپس به آدرس [Hidden Content]time/plus/5/ رفته و همچنین آدرس [Hidden Content]time/plus/24/ را نیز امتحان کنید. نهایتا به منظور بررسی اینکه الگوی شما تنها اعداد یک رقمی و دو رقمی را قبول می کند آدرس [Hidden Content]time/plus/100/ را نیز امتحان کنید؛ جنگو باید خطای "Page not found" را در این مورد نمایش دهد. همچنین آدرس [Hidden Content]time/plus/ (بدون هیچ ساعت تعیین شده ای) نیز باید باعث بروز خطای 404 شود. صفحات خطای جالب جنگو چند لحظه ای از برنامه های وبی که تاکنون ساخته ایم لذت ببرید ... حالا بیایید خرابشان کنیم! بیایید به طور عمد یکی از خطاهای پایتون را درون فایل views.py با کامنت کردن عبارت offset = int(offset) در hours_ahead معرفی کنیم. def hours_ahead(request, offset): # try: # offset = int(offset) # except ValueError: # raise Http404() dt = datetime.datetime.now() datetime.timedelta(hours=offset) html = "<html><body>In %s hour(s), it will be %s.</body></html>" % (offset, dt) return HttpResponse(html) سرور جنگو را (اگر در حال اجرا نیست) اجرا کرده و به آدرس /time/plus/3/ بروید. یک صفحه ی خطا با یک مقدار قابل توجهی از اطلاعات را مشاهده خواهید کرد، که همچنین در بالای صفحه پیام TypeError نمایش داده شده است: "unsupported type for timedelta hours component: Unicode" چه اتفاقی افتاد؟ تابع datetime.timedelta انتظار دارد پارامتر hours یک integer باشد، و در کد فوق قسمتی از کد که offset را به integer تبدیل می کرد کامنت شده است، که باعث شده است در عبارت datetime.timedelta خطای TypeError ایجاد شود. هدف از این مثال نشان دادن صفحه ی خطای جنگو بود. مقداری درون صفحه ی خطا بگردید و با اطلاعات مختلف داده شده آشنا شوید. مسائل قابل توجهی در اینجا وجود دارند: در بالای صفحه، اطلاعات کلیدی در مورد استثناء (exception) بدست می آورید: نوع استثناء، پارامترهای استثناء (در این مورد پیام "unsupported type")، فایلی که استثناء در آن ایجاد شده است، و شماره ی خط آن. در زیر اطلاعات کلیدی استثناء، صفحه traceback کامل پایتون را برای این استثناء نمایش می دهد. این همانند traceback استانداردی است که در خط فرمان interpreter نشان داده می شود، که در اینجا حالت تعاملی بیشتری دارد. برای هر سطح ("frame") در توده های مشخص، جنگو نام فایل، نام متد/تابع، شماره ی خط، و سورس کد خط مورد نظر را نمایش می دهد. بر روی خط خاکستری تیره رنگ کد کلیک کنید، خط های قبل و بعد خطی که باعث بروز خطا شده است را مشاهده خواهید کرد. بر روی "local vars" در زیر هر frame کلید کنید تا جدول تمام متغیرهای محلی و مقادیرشان نشان داده شود. این اطلاعات اشکال زدایی می تواند یک کمک بزرگ برای هر توسعه دهنده باشد. بر روی "local vars" در زیر هر frame کلید کنید تا جدول تمام متغیرهای محلی و مقادیرشان نشان داده شود. این اطلاعات اشکال زدایی می تواند یک کمک بزرگ برای هر توسعه دهنده باشد. در قسمت پایین دکمه ی "Share this traceback on a public Web site" اطلاعات traceback را درون سایت [Hidden Content] تنها با یک کلیک کپی می کند و شما می توانید URL آن سایت را برای مشاهده ی traceback شما به دیگران بدهید. در قسمت پایین دکمه ی "Share this traceback on a public Web site" اطلاعات traceback را درون سایت [Hidden Content] تنها با یک کلیک کپی می کند و شما می توانید URL آن سایت را برای مشاهده ی traceback شما به دیگران بدهید. زیر قسمت "Request information"، بخش "Settings" قرار دارد که لیست تمام تنظیمات انجام شده ی جنگو می باشد. (قسمت ROOT_URLCONF پیش تر بیان شده است، و تنظیمات مختلف دیگر جنگو در سراسر کتاب نشان داده خواهد شد.) صفحه ی خطای جنگو برای نشان دادن اطلاعات بیشتر موارد ویژه، از قبیل خطاهای template syntax بسیار توانا می باشد. در زمان بحث در مورد سیستم tamplate جنگو به این موضوع خواهیم پرداخت. برای حالا، خط offset = int(offset) را از حالت کامنت خارج کنید تا تابع view بتواند دوباره کار کند. آیا شما از آن دسته از برنامه نویسانی هستید که دوست دارید برنامه ی خود را با قرار دادن عبارت print اشکال زدایی کنید؟ شما می توانید برای انجام چنین کاری بدون بکار بردن عبارت print از صفحه ی خطای جنگو استفاده کنید. در هر نقطه ای از view به صورت موقت یک assert False قرار دهید. سپس شما می توانید متغیرهای محلی و وضعیت برنامه را مشاهده کنید: def hours_ahead(request, offset): try: offset = int(offset) except ValueError: raise Http404() dt = datetime.datetime.now() datetime.timedelta(hours=offset) assert False html = "<html><body>In %s hour(s), it will be %s.</body></html>" % (offset, dt) return HttpResponse(html) در پایان، واضح است که بسیاری از اطلاعات حساس هستند، و این موضوع که اطلاعات داخلی کد پایتون و تنظیمات جنگو را برای عموم نشان شود کاری ابلهانه می باشد. افراد مخرب می توانند با استفاده از این اطلاعات دست به کارهای نامطلوبی بزنند. به این دلیل، صفحه ی خطای جنگو تنها زمانی نمایش داده می شود که پروژه ی جنگو در حالت debug باشد. نحوه ی غیر فعال کردن حالت debug در فصل دوازدهم توضیح داده خواهد شد. در حال حاضر، دانستن اینکه هر پروژه ی جنگویی در هنگام ساخت به طور پیشفرض در حال debug می باشد. کافی است.
- 33 پاسخ
-
- 2
-
-
-
پاورپوینت درآمدی بر هویت شهر کرج که توسط مهرزاد غنی پور در سال 1394 در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران تهیه شده است را با فرمت PDF در 24 صفحه از لینک زیر می تونید دانلود کنید. این پاورپوینت شامل مباحث زیر می باشد: معرفی عمومی شهر کرج معرفی استان البرز جمعیت شناسی کرج قومیت ها در کرج هویت کرج در ارتباط با رود کرج وجه تسمیه کرج هویت شهر کرج نقش رودخانه کرج در هویت این شهر هویت تاریخی شهر کرج تاریخچه کرج چگونگی شکل گیری و توسعه شهر کرج افزایش کاربری مسکونی در شهر کرج هویت صنعتی شهر کرج تاریخچه تحولات صنعتی و جمعیتی شهرستان کرج عوامل رشد کرج آغاز صنعتی شدن کرج و مهاجرت ها تأسیس کارخانه ها در کرج توسعه فاتحانه نتیجه گیری دانلود پاورپوینت
-
جزوه خواص مواد مهندسی مربوط به رشته مهندسی پزشکی که توسط خانم فاطمه وطن دوست در دانشگاه امیرکبیر تهیه شده است را به صورت PDF دست نویس در 197 صفحه از لینک زیر می تونید دانلود کنید. دانلود جزوه
- 4 پاسخ
-
- 1
-
-
دانلود کتاب های کریستوفر الکساندر | Christopher Alexander
Mohammad Aref پاسخی برای Mohammad Aref ارسال کرد در موضوع : دانلود کتاب های شهرسازی انگلیسی
کل نظریاتشون تو یه کتاب نیست. هرکتاب متفاوته و بستگی داره کدوم نظریه اش مدنظرتون هست.- 7 پاسخ
-
- a pattern language
- notes on the synthesis of form
- (و 6 مورد دیگر)
-
دانلود کتاب های آموزشی شهرداری ها
Mohammad Aref پاسخی برای Mohammad Aref ارسال کرد در موضوع : دانلود کتاب های شهرسازی فارسی
فراغت در ایران -
معرفی جان فریدمن
Mohammad Aref پاسخی برای Mohammad Aref ارسال کرد در موضوع : سیر اندیشه ها در شهرسازی
پسورد فایلها www.noandishaan.com هستش -
دانلود نقشه های طرح تفصیلی (ملاک عمل) منطقه 12 تهران (dwg)
Mohammad Aref پاسخی برای H O P E ارسال کرد در موضوع : نقشه های شهرسازی
لینک اصلاح شد -
دانلود نقشه کد شهر شیراز (dwg)
Mohammad Aref پاسخی برای Mohammad Aref ارسال کرد در موضوع : نقشه های شهرسازی
خواهش میکنم این دو پارت وقتی دانلود و اکسترکت بشن، یکپارچه میشن. یعنی درواقع فقط یک فایل هست که به دلیل حجم زیاد در دوقسمت برای دانلود قرار داده شده.- 5 پاسخ
-
- نقشه dwg شیراز
- نقشه کد شیراز
-
(و 3 مورد دیگر)
برچسب زده شده با :
-
دانلود طرح تفصیلی شهر شیراز
Mohammad Aref پاسخی برای Mohammad Aref ارسال کرد در موضوع : طرح های شهرسازی
سلام. ممنون لینک دانلود اصلاح شد- 7 پاسخ
-
- 1
-
-
- بازنگری طرح تفصیلی شیراز
- دانلود طرح تفصیلی شیراز
-
(و 2 مورد دیگر)
برچسب زده شده با :
