parivash

ابتدای شعر ِ من / تو بنشین پاهایت را دراز کن / آنقدر که به قافیه برسم تمام سنگینی ها برای سایه ی تو / وزن را هم بی خیال می شوم... به درک که در این شعر ، جایی برای روایت نمی ماند این از اختیارات شاعرانه است / معشوقه اش را کجای شعر بنشاند ... هومن شریفی

دلتنگم دلتنگ... دلتنگ تر از هر آنچه نامش دلتنگیست دلم سکوت می خواهد دلم برای بازی کردن تنگ شده... بیا قایم شویم تو چشم بگذار ومن خودم را پشت تو پنهان می کنم مرا پیدا خواهی کرد؟ بیا لی لی بازی کنیم فقط حالا دیگر از این خانه تا آن خانه اش هزار سال فاصله است... هم بازی ام می شوی؟ بیا رویا ببافیم تارهایش از من پودهایش را تو بباف... بیا دست های هم را بگیریم...بچرخیم و بچرخیم... آن قدر که سرگیجه بگیریم وبا هم، پرتاب شویم در رویاهایمان.... بیا دست هایت را به من بده... در چشم های من خیره شو هرکس زود تر خندید بازنده است و باید تا آخر دنیا برقصد... بیا تاب بازی کنیم ... تابی بسازیم از ساقه های نیلوفر نیلوفر هایی که حساسند ولی تحمل وزن من و تو را دارند... آن وقت تا آخر دنیا می نشینیم و از روزهای نیامده حرف می زنیم... از بازی هایی که دوس داریم روزی انجام دهیم... از جاهایی که می توانیم قایم شویم... از فاصله ی این خانه تا آن خانه... بیا از چشم های تو حرف بزنیم.. نه اصلا تو حرف نزن! من سالها از مردمک های چشم هایت خواهم نوشت... فقط تو هزار سال دیگر بیا و این شعر را بخوان... بیا!

حرف که می زنی هیچ مهم نیست که بارانی باشد یا نباشد هیچ مهم نیست که خاکی باشد یا نباشد حرف که می زنی تنم را بوی خاک باران خورده برمی دارد و من به حیرت آفتاب و آسفالت پوزخند می زنم. ببین! اصلا بیا حرف نزن! حرف که می زنی سرشار می شود چشم هایی که دارم از تماشای لب های تو و هیچ چیز دیگر به اراده ی من پیش نخواهد رفت! پ.ن دلم بدجوري هواتو كرده مرضيه ي عزيزم... منم آبجي خوبي نبودم

براي memoli عزيزم من گريه مي كردم... خدا مي خنديد.. من حرصم مي گرفت.. لج مي كردم...پشتم را به او مي كردم.. اما خدا هنوز آنجا بود... من چمدان مي بستم ...وقتي براي برداشتن تكه اي از قلبم به آن سمت اتاق مي رفتم، خدا خودش چمدانم را باز مي كرد... يك روز به خدا گفتم: چرا عشق را آفريدي؟؟ نگاهم كرد.. مهربان نگاهم كرد... بسيار مهربانتر از مردي كه همه ي دنياي من بود... خدا گفت: چون گريه ات را دوست دارم... و من گريستم.. تمام آن شب را گريستم... و خدا همه ي كتاب هاي شعرم را دوباره در قفسه ها چيد... حالا اين روزها كمتر گريه مي كنم... خدا گفته خنده ام را هم دوست دارد... آبجي خوشگلم، وقتي خدا اومد چمدونتو باز كنه. باهاش لجبازي نكن... بذار خودش وسايلتو تو قفسه ها بچينه... زود برگرد... زود

دلواپسی من٬ از نیامدنت نیست. می ترسم در پس این دل دل زدن ها٬ بیایی٬ و دلخواه تو نباشم !!

دست می کشم از خیال آدم هایی که خودشان از خیالشان واهی ترند ...!

دوري مي تواند بوي تو را با خود ببرد اما بودنت را نه ! دوري مي تواند صدايت را با خود ببرد اما تكرار نام تو را در حفره هاي مغزم هرگز! من مي توانم بي تو زندگي كنم اما نقاشي هاي بسياري مي ميرد شعرهاي بسياري سروده نمي شود و من هر شب پاهايم را به ديوار مي كوبم تا دردشان كمتر شود من مي توانم بي بوي تو بي شنيدن صدايت بي دستهايت زندگي كنم اما... من مي توانم اما دشوار است دشوار!