nima_ss

سلام نمیدونم کسی موضوع من رو یادش هست یا نه. ولی خوب گفتم شاید بهتر باشه که نتیجه زندگیمون رو هم بنویسم شاید به درد کسی خورد. کار ما اخر رسید به طلاق چیزی که فهمیدم این بوده که ایشون منو به خاطر تعریف هایی که ازم شنیده پسندیده. حتی یک روز بهم گفت (البته عصبانی بود ولی ایشون موقع عصبانیت حرفای دلش رو میزنه) که از روز اول بهم علاقه نداشته و تنها بخاطر اینکه پدر و مادرم گفتن یه قطعه زمین تو روستا هست میفروشیم و خرج عروسی و زندگی بچمون میکنیم و همچنین بخاطر اینکه فکر میکرده از نظر احساسی هم تامینش میکنم با من ازدواج کرده. اون زمین بخاطر کسادی بازار زمین فروش نرفت و حالا میفهمم که چرا خانومم با وجود اینکه 1300 سکه مهرشونه و خرج عروسی و کلیه جهیزه به عهده منه باز هم همیشه میگفتن سرم کلاه گذاشتین. خانومم عقاید عجیبی داره. یعنی برای من که عجیبه.میگن که من همسر نمیخوام. پشتیبان می خوام. حتی بهم فهموند که براش درد دل هم نکنم چون روحیش تضعیف میشه. نمیدونم واقعا البته همش تقصیر ایشون هم نبوده خود هم تقصیر داشتم ولی حداقل این قدرت و شجاعت رو دارم که بگم من هم مقصرم. اما ایشون با وجود اینکه پدرش، برادرش، زن داییش، عمه اش، نامزد خواهرش، خواهرش، من، مشاور همه بهش میگیم بابا تو خودت هم از زندگی نمیدونی چی میخوای ولی باز هم معتقدن که هیچ کار اشتباهی نکردن و رفتار هاشون کاااملا درسته و اگر هم اشتباه بوده این اشتباهو کردن که بهم سخت نگرفتن و به اندازه کافی ازم ایراد نگرفتن. ایشون از من اقتدار می خواستن میگفتن باید مرد مقتدری باشی ولی در عین حال میخواستن نحوه حرف زدن ، راه رفتن، نشستن، خوردن، خوابیدن و ... من رو خودشون تعیین کنند.اعتقاد داشتن که این دو تا با هم منافاتی نداره ایشون میگه چرا به بیرون رفتن من توجهی نمیکنی و ازم نمیخوای که ازت اجازه بگیرم ولی وقتی ازشون خواستم وقتی میخوان از خونه بخوان برن بیرون به من اطلاع بدن، بسیار ناراحت شد و گفت خیلی ایده الی فکر میکنی. ایشون میگن از من نظر نپرس خودت با اقتدار بگو نظر خوت رو بگو ولی توقع داره چیزی رو بگم که اون دوست داره و تو ذهنشه. این موضوع حتی سر چیز های کوچکی مثل اینکه الان توی پارک رو کدوم صندلی بشینیم هم رخ داده. اگه بگم کجا بشینیم ناراحت میشه و میگه نظری ندارم و وقتی میگم اینجا بشینیم هزار تا عیب و ایراد میگیرره و بلند میشه میره جای دیگه میشینه حتی اگه جای دیگه فقط یک متر با اینجا فاصله داشته باشه. جالبه با وجود همه این چیز ها ایشون همش به من میگه تو بچه ای بزرگ شو. اینو هم از ته دل میگه ها نه واسه اینکه بخواد لج منو در بیاره. دائم در حال مقایسه من با ادم های مختلفه از ادم های 60-70 ساله گرفته تا شخصیت های کتاب های عشقی. به هر حال هر چی بود دیگه تموم شد. بهش گفتم دیگه حاضر به ادامه این زندگی که دائم تحقیر شدنه و اعصاب خوردی و جنگ روانی نیستم. بادم برای کسی باید بمیره که طرف حداقل برات تب کنه تو این مدت اعتماد به نفسم رو کامل از دست دادم. حدود 4 ملیونی هم خرجم شد که برای منی که هنوز اول راه زندگی هستم زیاده. ولی خوب من به شروع دوباره فکر میکنم. دارم میرم مشاور که اثرات این ازدواج لعنتی رو از تو وجودم پاک کنم.

اره درسته.تو سه پست قبل تر گفتم که اینطور بوده

جناب اگه بخواستم به همین زودی تسلیم بشم و برم طلاق بدم که دیگه این همه صحبت و این پست و این چیزا لازم نبود. میرفتم میگفتم بابا حوصله ندارم خر من از کرگی کره خر بود! تمام

از خودم بدم میاد از خودم متنفر شدم امشب از اینکه به این راحتی بازی خورده بودم از اینکه اینقدر راحت احساسات من رو به بازی گرفته بودن از اینکه اینقدر راحت غرورم رو شکستن از همه چیز بدم میاد امشب کل قضیه این چند روز رو فهمیدم همه اش یه نقشه بود از طرف خواهراش و خودش. خودش همچین نقشه ای به ذهنش نمیرسه. کار خواهراش بوده اونا مطمئن بودن که من به همین راحتی از ایشون دست نمیکشم واسه همین خواستن منو بترسونن که بیشتر منو به سمت خودشون جلب کنن منو بازی دادن خود خواهرش از زبونش در رفت: « اصلا نمیخواست طلاق بگیره فقط میخواست یکم اذیتت کنه» که چی؟ چرا؟ چون یکی یه خبر اورده براشون که فلانی داره قرص مصرف میکنه (اینو باباش بهم گفت، مثلا یواشکی) جالب اینکه کمتر از 5 دقیقه از صلح کردنمون اولین بهونش رو گرفت. یعنی تقریبا تو جمله سوم یا چهارممون یه اس داده بود برام قبلش میخواست پاکش کنه از تو گوشیم. گفتم نمیخواد پاکش کنی ولش کن گفت باز شروع کردی؟ ولش کن؟ تو همین حین پدر خانومم اومد فرصت نشد ازش بپرسم به جای کلمه نامنوس و بی ریخت ولش کن چی باید بگم؟ احتمالا باید مثلا میگفتم رهایش بنما

اخه چجوری مثل اونها باشم یکیش بابای خودشه که 70 سالشه و کارمند یکی از اداره ها بوده و بازنشست شده و صاحب هفت هشت تا بچه هست. یکیش برادرمه که رئیس ادارست و عادت کرده به صحبت های رسمی و 53 سالشه یکی دیگش دوست برادرمه که رئیس یه اداره دیگست و ایشونم هم حدودا 60 داره همین مثل اونها بودن یک حداقل یک سال کار میبره. طرز لباست طرز غذا خوردنت، طرز حرف زدنت طرز برخوردت دوستات و همه چیزت باید مثل اونها بشم. تگه من قراره مثل اونها بشم پس خود من چی؟ اخه من که سی و سه سال سن دارم باید مثل یه پیرمرد رفتار کنم تا خانومم پزش رو بدن؟ اخه من باید با زنم بگم احوال شما خوب هست انشا االه؟ توی جمع بشینم جلسه بزارم؟

سلام مجدد فکر میکنم دیگه واقعا راهی نمونده دیشب با پدر خانومم صحبت کردم . گفت که نه ایشون بی جا کرده اینجور گفته. به بهونه هایی هم که گرفته بود خندید. یک دو تا ایراد هم از من گرفت که حق داشت. قرار شد من برم با خانومم صحبت کنم صبح رفتم اما خانومم چنان رفتار بدی داشت که نگو گفت تو ادم ضعیفی هستی که رفتی با بابام صحبت کردی اگه تو منو میخواستی باید یه هفته هر روز میومدی باهام حرف میزدی نه اینکه فقط به یکی دو ساعت صحبت با من اکتفا کنی در مورد چیز هایی صحبت کرد که مربوط به مدتها پیش بود. گفتم خوب چرا الان داری میگی؟ چرا همون موقع نگفتی که جوابت رو بدم . میگه الان میگم میگه تو اون موقع و اون موقع فلان فکر ها تو ذهنت بوده من میدونم. میگم خوب بابا من الان باید چجوری ثابت کنم که اینجور نبوده. به قران قسم بخورم قبول میکنی میگه این چیزا رو وسط نکش. حالا که اینجور شد اصلا من به قران و پیامبر و اینا اعتقاد ندارم. حتی خواهرش هم میگفت خوب چجوری ثابت کنه. میگه نمیدونم من دیگه حرفش رو باور ندارم. میگه من ازت خوشم نمیاد چون محکم صحبت نمیکنی. گفتم خوب بگو محکم صحبت کردن یعنی چجوری که همونجوری صحبت کنم.حتی خواهرش هم خندش گرفت و توپید بهش که تو که میگی محکم صحبت کن خوب بگو محکم صحبت کردن یعنی چی؟ چجوری؟ میگه نمیدونم فلانی و فلانی و فلانی رو نگاه کن مثل اونها صحبت کن. خلاصه من گفتم ببین زندگی کم داره زیاد داره باید مگه تو روز اول صحبت کردنم رو ندیدی. مگه روز اول قول ندادی و یا علی نگفتی که اگه جایی نقصی دارم کمکم کنی میگه اون موقع کور بودم الان نمیخوام خلاصه کلی من و خواهرش نصیحتش کردیم که اره تو ایراد منطقی بگیر، حرف منطقی بزن به روش منطقی ایراد بگیر من نامردم اگه تلاش نکنم که رفعش نکنم. میگه نه نمیخوام من دیگه تحمل ندارم. اخرش هم گیر داد چرا الان اینجوری نشستی؟ این چه طرز نشستنه؟!! (یه پام رو جمع کرده بودم و یکی دیگش رو یکم دراز کرده بودم) خواهرش بهش توپید خب خستش شده پاشو دراز کرده. من دیگه حرفی نزدم اومدم. حق با ایشونه. ایشون به هر دلیل دلش دیگه به این زندگی نیست. میگن ادمی که خوابه رو میشه با یه تکان دادن بیدار کرد ولی کسی که خودش رو زده به خواب رو با صد تا لگد هم نمیشه بیدار کرد. میخوام برم با پدرش صحبت کنم. میخوام برم بگم ما به ته خط رسیدیم. دیگه فایده نداره. ممکنه جسممون رو بزور بشه پیش هم نگه داشت ولی دیگه روحمون به هم تعلق نداره خانواده خودشون هم میدونن حق با منه و اونه که داره اشتباه میکنه. ولی خوب به زور که نمیشه کاری کرد که کسی کسی رو دوست داشته باشه.

شاید به اندازه کافی داد نکشیدم!

نه حرف شنوی داره از این معتادای درب و داغون نیست

واللا خودم هم موندم تو کار این بشر دیروز که رفتم پیشش گفت تمام خونوادش خبر دارن از این موضوع و این قضیه قطعیه امشب رفتم پیش باباش. باباش گفتن بیجا کرده همچین حرفی زده. من الان از تو دارم میشنوم! از طرف دیگه یکی دو ماه پیش یه قضیه پیش اومد که داستانش طولانیه و قرار بود یه جایی بریم که به پیشنهاد خودش نرفتیم من چند بار اصرا کردم که بریم ولی اخرش هم قبول نکرد.قرار شد به کسی هم نگیم که نرفتیم. الان اومده رفته همینجوری واسه باباش تعریف کرده. چرا؟ خدا میدونه! چی گفته گفته من هر کاری کردم نیما نیومد. حالا کسی فهمید چی به چیه به من هم بگه

من زندگیم رو دوست دارم. درسته این مشکل پیش اومده ولی من که زندگیم رو تعطیل نمیکنم به خاطر این موضوع. این جای خالی ها و علامت سوال ها رو من هم دارم. چونکه هنوز باورم نمیشه به خاطر همچین مسائلی دارم طلاق میگیرم. دختر های زیادی وجود دارن که بخاطر زندگیشون سالهاست دارن میجنگن. اما ایشون نه تنها حاضر نیست بخاطر این زندگی بجنگه بلکه فقط معتقده جنگیدن کار منه و این منم که باید همه چیز رو درست کنم و ایشون هیییچ مسئولیتی تو این زندگی ندارن.ایشون فکر میکنه همین که بهم گفته بعله و قبول کرده که با سختی های مالی زندگیم کنار بیاد دیگه به اندازه کافی تلاش کرده (هرچند که همینم درست حسابی انجام نداد و بارها نق بی پولیم رو هم زد) از ایشون پرسدم وظیفه تو به عنوان زن تو زندگی چیه؟فقط ایراد گرفتن؟ گفت نمیدونم من که خواستمش با همه تفاوت هاش. ایشونه که نمیخواد. ایشونه که میگه باید اونی بشی که من میخوام. ای کاش من هم واسه این سوال ها جوابی داشتم. دلم بیشتر واسه همین موضوع میسوزه که نمیدونم بخاطر چی زندگیمون را داره از هم میپاشونه وقتی خودم این داستان که جلو روم داره اتفاق می افته ولی باورم نمیشه، چرا باید توقع داشته باشم که شمایی که نیستی فکر نکنی که کل این قضیه یه سر کاریه که چند روزی ملت اینجا علاف باشن و من بخندم. ولی این قضیه واقعیه واقعی و باور نکردنی. امروز رفتم پیش برادرش. گفتم بابا حداقل یه عیب ایراد ازم بگیر بگو فلانی اینجای راه رو اشتباه رفتی که دلم خنک بشه بگم حقمه به این خاطر. ولی جواب ایشون هم این بود که چی بگم .

من که دیگه عقلم قد نمیده دیروز که این حرف رو زد مثل ادم هایی نبود که شکست خوردن. مثل ادمی بود که به پیروزی رسیده با یه غرور و اطمینان به نفس خاص حرف میزد گفتم یعنی چی طلاق؟ من و تو اسممون رو همه. ما عقد کردیم. حالا من هیچی تو یه دختری. میفهمی این یعنی چی؟ راحت جواب داد زیر یه سقف که نبودیم. میگم بابا مگه کسی میاد ببینه زیر یه سقف بودیم یا نبودیم که بعد بخواد حرف بزنه میگه اشکال نداره میرم شناسنامم رو عوض میکنم من موندم که چی بگم

مثل اینکه کارمون رسید به اخر خط امروز رفتم یه شاخ گل هم خریدم رفتم پیشش بهشون گفتم جریان چیه میخوای چکار کنی گفت یک کلام. یا تا یه ماه دیگه طلاقم میدی یا مهرم رو میزام اجرا گفتم خوب برای چی؟ گفت گفت دوست ندارم اشتباه کردم ما بدرد هم نمیخوریم و... فقط نمیدونم چرا اصرار داشت تا یه ماه دیگه حتما طلاق بگیره

سلام مجدد خدمت همه کسایی که این ها رو میخونن چیزی که بیشتر از همه منو گیج میکنه اینه که الان هفته سومه خانواده ها فهمیدن ولی کسی کاری نمیکنه خانواده خودم که خودم نزاشتم کاری کنن خانواده ایشون هم که تاحالا واکنشی نشون ندادن واقعا گیج شدم. نمیدونم چی درسته چی غلط دیروز رفتم برم پیش مشاور ولی ماشالله قیمت ها .... نیم ساعت 15 تومن تو یه شهر کوچیک مثل اینجا خیلی زیاده. حداقل واسه من چیزی که بیشتر از همه منو گیج میکنه اینه که کسی که اینهمه ادعای دوستی و عاشقی داره چرا کاری واسه نجات خودش و زندگیشون نمیکنه گیرم که حق با ایشون باشه. ایا این شرایط که روز بروز داریم از هم فاصله میگیریم ایشون رو نگران نمیکنه؟ ایا این زندگی مال ایشون نیست؟ دارم روز بروز بیشتر به این نتیجه میرسم که نه تنها نگران نمیشه بلکه خوشحال تر هم هست. احساس میکنه از زیر باره مسئولیت کنار رفته هرچند که تو همین مدت 6 ماهه هم نشون داد که از همسر بودن فقط ایراد و بهونه گرفتن و داشتن توقعاتش رو یاد گرفته نه چیز دیگه. خوب منم اگه کسی میومد خواستگاریم که باید جهیزیه میداد، مهریه سال تولدی میداد ، خرج عقد وعروسی و .... رو میداد و خلاصه تنها کاری که لازم بود من بکنم این بود که زحمت بکشم تشریف ببرم خونه بخت همین کار رو میکردم و مسئولیتی بیش از این احساس نمیکردم که توقع داشتم باشم

بجز مورد یک که تاحدی موافق حرفاتونم بقیه رو قبول دارم روش اخر رو هم امتحان کردم قبلا جواب داد اما موقتا

ممنون میدونم چی میگی یکی از خصلت هایی که من دارم و بعضی وقتا هم ازش بدم میاد همینه که کینه ای نیستم اصلا کینه ای نیستم تاحالا بارها اذیت کرده زد حال زده ولی بخشیدم اما حالا احساس میکنم فقط شخصیتم رو زیر پا گذاشتم

تشکر از بابت راهنماییباشه انشااللهفعلا که یه هفته ای هست قهریم!خیلی دلم میخواد برم دیدنش اما یاد حرفش که میفتم و احساس میکنم که این دیدار رو میزاره به حساب ترسیدنم و ضعفم بی خیال میشم

من خودم هم با شما موافقم خودم فکر میکنم که خانومم بخاط وضعیت مالی من که چندان مناسب نیست و کاری رو تازه شروع کردم ناراحته و اینجوری داره بروز میده اما شک داشتم. در مورد مسائلی هم که فرمودین خدا شاهده حتی یکبار هم نشده حرفی بزنم چه مستقیم چه غیر مستقیم. حتی شده که خودش از دست پدرش و برادراش بناله اما من یا سعی کردم خوبیهاشون رو بگم یا حداقل من چیزی نگم که مثلا بگم اره درسته اینجوریه همونجوری که فرمودین من تاحالا با هیچ دختری رابطه عاطفی نداشتم به همین خاطر خیلی از روحیاتشون رو ممکنه درست نشناسم مثلا توی قضیه نشون دادن مردونگی و جذبه مردونگی مشکل دارم. این دو تا مشکل بزرگترین مشکل های منن خانومم به خاطر همین مشکلات، به درست یا به غلط، علاقه اش رو نسبت به من از دست داده. رفتارش واضحه که بی علاقه هست هرچند که زبانی میگه بدون تو میمیرم. ولی یه چیزی رو خوب میدونم. زندگی یعنی با هم بودن. بار زندگی رو دوش مرده و مرده که باید بار زندگی رو بدوش بکشه. مرد هم باید ارامش روان داشته باشه تا بتونه از پس مشکلات خرده و درشت زندگی بر بیاد. وقتی خاونم بنده حاضر نیست کنارم باشه و در عوض اومده سد راهم شده، من باید پکار کنم تا بتونم پرخ این زندگی رو بچرخونم؟

تو این سه ماه اتفاق می افتاد ولی اصلا لحن جدی نداشت. با خنده میگفت. اصلا فکر نمیکردم بخواد مثلا واسه یکی دو کلمه بگه طلاق بگیریم. در مورد اینکه قبل از ازدواج اینجئری بوده یا نه باید بگم خیلی از رفتار ها بعد از ازدواج بروز میکنه و تا قبل از ازدواج تو وجود فرد نهفته هست و حتی خود فرد هم ممکنه خبر نداشته باشه و یا حتی برعکسش فکر کنه ولی بعد از ازدواج نظرش عوض شه مثلا خود من تا قبل از ازدواج مخالف صد درصد این قضیه بودم که زن و شوهر رقیب هم هستن نه شریک اما الان فکر میکنم 95 این غلطه که زن و شوهر شریک هم هستن نه رقیب. خوب مطمئنا من هم کمبود هایی دارم مثل وضعیت مالی فعلی نا مناسب یا اینکه با خلقیات خانوم ها زیاد اشنا نیستم و تا حد زیادی ایده الی فکر میکردم در مورد این قضیه. ولی سوال اینه : ایا بخاطر وجود مشکلاتی در شخصیت یا در وضعیت یک فرد باید همسرش در کنارش بمونه و با همکاری ایشون رو تعالی ببخشه و به کمال برسونه و در صورتی که رفع عیب ممکن نبود با گذشت و فداکاری به این زندگی تداوم ببخشه یا اینکه تا دید لقمه رو کج میگیره یا لجش تهرونی نیست بگه طلاق؟ شما میگویید ازاقوام است آیا تابحال یکبار هم غذاخوردن شمارو ندیده بود؟ فامیل هستید ولی یک ادبیات و فرهنگ صحبت کردن ندارید؟درطول این همه مدت خویشاوندی آیا ایشان پی به این مشکل شما نبرده بوده است؟ اشتباه ایشون هم این بوده که رویایی فکر میکرده و الان که مدتی از عقدمون گذشته حالا چیزهایی براشون مهم شده که قبلا بخاطر کوری عشق نمیدیده. فامیلیم اما مادر ایشون از یک خانواده دیگست که فرهنگشون تا حدی با ما فرق داره و ظواهر براشون اهمیت داره تا جایی که یه دختر داییش بخاطر اینکه نامزدش (عقد بوده اند) از نظر ایشون خوب غذا نمیخورده یا تهرونی حرف نمیزده طلاق گرفته

یه دوستی داشتم که خیلی دوست دختر داشت ایشون میگفت بعضی وقتا زنها یه کارایی میکنن که از بس عجیبه، خدا با تعجب رو میکنه به فرشته هاش میکنه میگه : این چرا اینجوری کرد؟؟!!!! من تو کار این خانومم موندم اصرار میکنم سر موضوعی میگه اه چقدر اصرار میکنی- اصرار نمیکنم میگه تو واسم اهمیت قائل نیستی موقع غذا تعارف میکنم عصبانی میشه میگه مگه من غریبه ام تعارف میکنی - تعارف نمیکنم میگه من ادم نبودم یه تعارف خشک خالی هم به من کنی بهش با محبت برخورد میکنم میگه تو میترسی- با ناراحتی برخورد میکنم میگه اخلاق نداری من که دیگه موندم واللا از دست شما خانوم ها

راستش فکر میکنم بزرگترین مشکل من همینه. من تاحالا دوست دختر نداشتم. دختر های زیادی توی داشنگاه بودن که سلام و علیک داشتم اما رابطه عاطفی نداشتم چون همیشه فکر میکردم که احساساتت رو فقط باید بزاری واسه شریک زندگیت (که الان فکر میکنم زیاد هم عاقلانه نبوده) من همیشه سعی داشتم درکش کنم. با ایراد گرفتن های ایشون مدارار میکردم . زمانی که عصبانی بود یا ناراحت من موقتا کوتاه میومدم تا اروم بشه و بعد حرف بزنیم. اما ایشون تمااام انها رو گذاشته به اسم ترسیدن نه محبت. هرچند که بارها واسش قسم قران رو خوردم که من فقط خواستم درکش کنم که اینجوری رفتار کردم ولی باز هم باور نمیکنه متاسفانه

به عنوان دو تا انسان بالغ الان باید بتونید خیلی راحت و مسالمت امیز با هم دیگه حرف بزنید و مشکلاتتونو بیان کنید هیچ رفتاری بدون دلیل نیست.بهتره صادقانه و دوستانه نظرتونو بهش بگین و ازش دلیل رفتارهاشو بخایدبه نظرم هیچکس نمیتونه راه درستی به شما نشون بده تا اینکه واقعا نفهمین تو سرش چی میگذره...اینقدم اول هر مشکلی فرتی نگیم و نریم مشاور.خود ادم بهترین حلال مشکلاتشه و هیچکی نمیتونه واقعی ادم درک کنه حرف شما درستهاینکه من این موضوع رو با بقیه مطرح کردم هم به همین خاطر بود که دیگه خودم راهی به زهنم نمیرسید. گفتنی ها رو قبلا بارها بهش گفتمبا محبت با دعوا ولی جواب قانع کننده ای نمیده. مساله منم همینه نمیدونم چی تو سرش میگذره. خود ایشون هم که هیچ کمکی نمیکنه. فقط میگه من اینجوری میخوام من اونجوری میخوام

سلام خدمت شما دوست گرامیراستش من به اینکه این جمله مد هست یا نه فکر نکردم.من از روز اول ایشون رو همونجور که بود قبول کردم و بهشون گفتم من همینجوری که هستی دوست دارم و خوب البته هم شما ایراداتی داری هم من که باید رفع کنیم. اما هیچوقت به خاطر ایرادتشون کل وجودی خودشون رو نفی نکردمخود یعنی چی اصلا؟ مگه جز طرز گفتار و رفتار و فکر و ظاهر و باطن و همه چی با همه؟؟؟؟اون تیکه ای رو که خودمون خوشمون نمیاد از خود جدا میکنیم، بعد می گیم منو باید برای خودم بخواد !!! دقیقا حرف شما درسته. من هم نظرم همینه اما خانومم اینجور فکر نمیکنه. این دقیقا همون کاریه که ایشون میکنه. خانومم دو تا شخصیت از من تو ذهنش ساخته که هیچ کدوم من نیستم. یه شخصیت خوب و یه شخصیت بد. ایشون سعی داره شخصیت بده رو تبدیل به شخصیت خوبه کنه. ولی اینکار رو با من داره انجام میدهمثلا سر همون قضیه چایی گفت تو عمدا نخوردی و خودتو زدی کوچه علی چپ که جلب توجه کنی. خوب این حرف یعنی اینکه ایشون فکر میکنه من اینقدر بیچاره هستم که میخوام با این کارهای بچه گانه جلب توجه کنم. در مورد پیامک ها هم من فقط به اون دختر اقواممون نشون دادم اون هم برای اینکه حرفم رو باور نمیکرد و فکر میکرد دارم مظلوم نمایی میکنم. و گفتم که حتی وقتی پیامک ها رو خوند هم باز شک تو حرفاش موج میزد. من هم دوست ندارم ایرادات خانومم رو جایی بگم اما وقتی میبینم با حرف زدن باهاش نتیجه نمیگیرم پس به مشورت نیازه. این ایراداتی هم که گفتم رو حتی به برادر خواهرش هم نگفتم. فقط همون دختر اقواممون گفتم و فقط هم برای اینکه بتونه مشکل من رو درک کنه. درست مثل همین جا که دوستان راهنمایی های خوبی کردن

چندان راحت هم نبود اول کلی با خودش صحبت کردم اما وقتی دیدم گوشش بدهکار نیست به برادرش گفتم اونم نه اینکه درد دل کنم بلکه به این خاطر که راهی بهم پیشنهاد بده که بتونم مشکل رو حل کنم. هرپی باشه اون برادرش بود و بهتر ایشون رو میشناخت. ایشون گفتن که با خواهرش صحبت کنی خیلی بهتره. خوب من هم رفتم با خواهرش صحبت کردم ولی جوابی نگرفتم جز اینکه ناراحت شد که چرا به خواهر و برادرام گفتی. به دوست همسرم که اقوام نزدیک خودمون هم هست به این دلیل گفتم که دیگه نمیخواستم به خواهر و برادر ایشون بگم. از طرفی نیاز به همفکری با یه دختر داشتم که بتونه کمکم کنه. بهتر از همه این خانوم بود که هم عاقل بود و هم بی طرف و هم مورد اعتماد و هم اینکه خودش واسط این ازدواج بود

هر دو لیسانسه هستیم حتی یه دیپلمه هم تو خانواده ایشون نیست جز خانومم که لیسانس داره. بقیه تا دبیرستان بیشتر ادامه ندادن. در حالی که خانواده ما جز پدر و مادرم همه درس خونده هستن. هیچکدوم اهل دود و دم مشروب نیستیم. پدر ایشون بعد از فوت خانومش که همین مادر خانوم من باشه معتاد شد. سه تا از برادراش معتاد بودن که دو تاش ترک کردن و خدا رو شکر الان هردو زندگیشون سر و سامون گرفته. دو تا از برادراش تو 2 سال مختلف یهو غیبشون زد. یکیش بعد از دو سال برگشت در حالی که تا حد زیادی موفق شده بود گلیم خودش رو از اب بکشه. اون یکی افتاده بود تو دام گلدکوئیست و یه مدت واسه تمام افراد اقوام زنگ میزد که من پول میخوام برام پول بفرستین. در حالی که دو تا از برادر های من معلم هستن. یکیشون مهندسه. یکیشون شغل ازاد داره. نمیخوام با این حرفا بگم من انم که رستم بود پهلوان. فقط میخوام بگم اگه از نظر فرهنگی سر نباشم عقب تر هم نیستم. نه من تاحالا هیچوقت نشده که این تفاوت ها رو حتی توی یه جمع غریب یا اشنا بگم. اولین بار دارم اینجا میگم. این حرفیه که همون دختر اقواممون که باهاش صحبت کردم هم بهم گفت.و فکر میکنم یجورایی اشتباهم هم همین بوده. ایشون چون تا بحال ازش ایراد نگرفتم و خودش رو فقط به خاطر خودش خواستم، این توهم براش ایجاد شده که خیلی از من سرتره و یا ازش میترسم. اینو بهم گفت که تو با من رودربایستی داری که ازم ایراد نمیگیری. جوری باهام رفتار میکنه که انگار من از پشت کوه اومدکم و حالا ایشون باید منو تربیت کنه. قبل از عقدمون یه سه ماهی نامزد بودیم. توی شهرستان ما زیاد فرصت نامزدی نمیدن. من هم با توجه به چیزهایی که ازشون دیده بودم و شنیده بودم به این نتیجه رسیدم که دختر با درک و شعوریه.( مثلا ایشون تو بچگی مادرشون رحمت خدا رفت. پدرشون بعد از چند سال رفت مجدد ازدواج کرد ولی زن بابا با بچه های زن اول نمیساخت. همون دختر اقواممون گفت یبار بهش گفتم اون خانوم حق نداره با شما این کار رو بکنه . ولی خانوم من جواب داده بود ایشون جوونه دیگه حق داره بیچاره. یعنی با وجود اینکه از زن باباش خیلی اذیت دیده بود باز هم انصاف رو رعایت میکرد. با این اوصاف چرا من نباید باهاش ازدواج میکردم. همه بهم میگفتن خوش به حالت تو که دیگه خوشبخت شدی. دیگه زن بهتر از این تو دنیا نصیبت نمیشه و ....) اینکه فرمودین داره اینکارا میکنه که بفهمونه بچه نیست که کار بسیار بچه گانه ایه. اخه تو این دنیای بزرگ با این همه مشکلات حالا من ته نون رو به سمت چپ بگردونم یا به سمت راست چه اشکالی تو کار خلقت پیش میاد؟ اگر من کلمه "دیگه" رو با لحجه محلی که توش بزرگ شدم و 30 سال همین جوری گفتم بگم،کجای کار دنیا لنگ میمونه که خانومم بهم میگه برو فکراتو بکن (یعنی به طلاق فکر کن) الان جوری شده که هرجا که ایشون باشه من دیگه لب به غذا نمیزنم چون حوصله درگیری های بعدش رو ندارم. همه این حرفا رو هم بهش زدم اما فقط میگه من نمیدونم. من واسم خیلی مهمه که لقمتو اینجور بگیری و این کلمات رو شهری یا بقول اینوری ها تهرانی بگی.جوری که در شان یه لیسانسه باشه حالا کاش همین دو سه تا کلمه بود. بعد از مدتها تلاش کلمات رو تونستم به همون صورتی که دوست داشت ادا کنم اما ایشون گیر داد به چیز های دیگه این کلمات رو نگو... اون کلمات رو دوست ندارم بگی و ....

24 سالشونه و 500 تا از اقوام هستش. اما هیچکس باور نمیکنه همچین اخلاقی داره. جوری که حتی با یکی از دختر اقواممون که باهاش صمیمیتره صحبت کردم که اینجوری میگه و این حرفا رو زده ولی حرفم رو باور نکرد حتی وقتی پیامک هاش رو بهش نشون دادم هم باور نمیکرد. توی اقوام ما هروقت میخواستن یه دختر خوب و کدبانو و همه جوره خوب رو مثال بزنن ایشون رو مثال میزدن. از لحاظ فرهنگی وضع ما بهتره. اعضا خونواده من همگی تحصیل کرده هستن و نه اهل دود و دم هستن نه مشروب ولی پدر ایشون متاسفانه معتاده. والا شش ماهه که شرمنده نشده هیچ تازه بهم میگه مثل دهاتی ها حرف میزنی. مثل بچه ها غذا میخوری!! قبل از ازدواج یه نفر بهم گفت یاد بگیر تو سری زن باشی که اگه توسری زن نباشی تو سریخور میشی. کم کم دارم به حرفش میرسم. من تو این مدت شش ماه، همه جوره سعی کردم درکش کنم اما الان فکر میکنم که اشتباه کردم. باید هیچوقت درکش نمیکردم چون ایشون تمام این کارای منو به حساب ضعفم میزاره