nima_ss

سلام نمیدونم کسی موضوع من رو یادش هست یا نه. ولی خوب گفتم شاید بهتر باشه که نتیجه زندگیمون رو هم بنویسم شاید به درد کسی خورد. کار ما اخر رسید به طلاق چیزی که فهمیدم این بوده که ایشون منو به خاطر تعریف هایی که ازم شنیده پسندیده. حتی یک روز بهم گفت (البته عصبانی بود ولی ایشون موقع عصبانیت حرفای دلش رو میزنه) که از روز اول بهم علاقه نداشته و تنها بخاطر اینکه پدر و مادرم گفتن یه قطعه زمین تو روستا هست میفروشیم و خرج عروسی و زندگی بچمون میکنیم و همچنین بخاطر اینکه فکر میکرده از نظر احساسی هم تامینش میکنم با من ازدواج کرده. اون زمین بخاطر کسادی بازار زمین فروش نرفت و حالا میفهمم که چرا خانومم با وجود اینکه 1300 سکه مهرشونه و خرج عروسی و کلیه جهیزه به عهده منه باز هم همیشه میگفتن سرم کلاه گذاشتین. خانومم عقاید عجیبی داره. یعنی برای من که عجیبه.میگن که من همسر نمیخوام. پشتیبان می خوام. حتی بهم فهموند که براش درد دل هم نکنم چون روحیش تضعیف میشه. نمیدونم واقعا البته همش تقصیر ایشون هم نبوده خود هم تقصیر داشتم ولی حداقل این قدرت و شجاعت رو دارم که بگم من هم مقصرم. اما ایشون با وجود اینکه پدرش، برادرش، زن داییش، عمه اش، نامزد خواهرش، خواهرش، من، مشاور همه بهش میگیم بابا تو خودت هم از زندگی نمیدونی چی میخوای ولی باز هم معتقدن که هیچ کار اشتباهی نکردن و رفتار هاشون کاااملا درسته و اگر هم اشتباه بوده این اشتباهو کردن که بهم سخت نگرفتن و به اندازه کافی ازم ایراد نگرفتن. ایشون از من اقتدار می خواستن میگفتن باید مرد مقتدری باشی ولی در عین حال میخواستن نحوه حرف زدن ، راه رفتن، نشستن، خوردن، خوابیدن و ... من رو خودشون تعیین کنند.اعتقاد داشتن که این دو تا با هم منافاتی نداره ایشون میگه چرا به بیرون رفتن من توجهی نمیکنی و ازم نمیخوای که ازت اجازه بگیرم ولی وقتی ازشون خواستم وقتی میخوان از خونه بخوان برن بیرون به من اطلاع بدن، بسیار ناراحت شد و گفت خیلی ایده الی فکر میکنی. ایشون میگن از من نظر نپرس خودت با اقتدار بگو نظر خوت رو بگو ولی توقع داره چیزی رو بگم که اون دوست داره و تو ذهنشه. این موضوع حتی سر چیز های کوچکی مثل اینکه الان توی پارک رو کدوم صندلی بشینیم هم رخ داده. اگه بگم کجا بشینیم ناراحت میشه و میگه نظری ندارم و وقتی میگم اینجا بشینیم هزار تا عیب و ایراد میگیرره و بلند میشه میره جای دیگه میشینه حتی اگه جای دیگه فقط یک متر با اینجا فاصله داشته باشه. جالبه با وجود همه این چیز ها ایشون همش به من میگه تو بچه ای بزرگ شو. اینو هم از ته دل میگه ها نه واسه اینکه بخواد لج منو در بیاره. دائم در حال مقایسه من با ادم های مختلفه از ادم های 60-70 ساله گرفته تا شخصیت های کتاب های عشقی. به هر حال هر چی بود دیگه تموم شد. بهش گفتم دیگه حاضر به ادامه این زندگی که دائم تحقیر شدنه و اعصاب خوردی و جنگ روانی نیستم. بادم برای کسی باید بمیره که طرف حداقل برات تب کنه تو این مدت اعتماد به نفسم رو کامل از دست دادم. حدود 4 ملیونی هم خرجم شد که برای منی که هنوز اول راه زندگی هستم زیاده. ولی خوب من به شروع دوباره فکر میکنم. دارم میرم مشاور که اثرات این ازدواج لعنتی رو از تو وجودم پاک کنم.

اره درسته.تو سه پست قبل تر گفتم که اینطور بوده

جناب اگه بخواستم به همین زودی تسلیم بشم و برم طلاق بدم که دیگه این همه صحبت و این پست و این چیزا لازم نبود. میرفتم میگفتم بابا حوصله ندارم خر من از کرگی کره خر بود! تمام

از خودم بدم میاد از خودم متنفر شدم امشب از اینکه به این راحتی بازی خورده بودم از اینکه اینقدر راحت احساسات من رو به بازی گرفته بودن از اینکه اینقدر راحت غرورم رو شکستن از همه چیز بدم میاد امشب کل قضیه این چند روز رو فهمیدم همه اش یه نقشه بود از طرف خواهراش و خودش. خودش همچین نقشه ای به ذهنش نمیرسه. کار خواهراش بوده اونا مطمئن بودن که من به همین راحتی از ایشون دست نمیکشم واسه همین خواستن منو بترسونن که بیشتر منو به سمت خودشون جلب کنن منو بازی دادن خود خواهرش از زبونش در رفت: « اصلا نمیخواست طلاق بگیره فقط میخواست یکم اذیتت کنه» که چی؟ چرا؟ چون یکی یه خبر اورده براشون که فلانی داره قرص مصرف میکنه (اینو باباش بهم گفت، مثلا یواشکی) جالب اینکه کمتر از 5 دقیقه از صلح کردنمون اولین بهونش رو گرفت. یعنی تقریبا تو جمله سوم یا چهارممون یه اس داده بود برام قبلش میخواست پاکش کنه از تو گوشیم. گفتم نمیخواد پاکش کنی ولش کن گفت باز شروع کردی؟ ولش کن؟ تو همین حین پدر خانومم اومد فرصت نشد ازش بپرسم به جای کلمه نامنوس و بی ریخت ولش کن چی باید بگم؟ احتمالا باید مثلا میگفتم رهایش بنما

اخه چجوری مثل اونها باشم یکیش بابای خودشه که 70 سالشه و کارمند یکی از اداره ها بوده و بازنشست شده و صاحب هفت هشت تا بچه هست. یکیش برادرمه که رئیس ادارست و عادت کرده به صحبت های رسمی و 53 سالشه یکی دیگش دوست برادرمه که رئیس یه اداره دیگست و ایشونم هم حدودا 60 داره همین مثل اونها بودن یک حداقل یک سال کار میبره. طرز لباست طرز غذا خوردنت، طرز حرف زدنت طرز برخوردت دوستات و همه چیزت باید مثل اونها بشم. تگه من قراره مثل اونها بشم پس خود من چی؟ اخه من که سی و سه سال سن دارم باید مثل یه پیرمرد رفتار کنم تا خانومم پزش رو بدن؟ اخه من باید با زنم بگم احوال شما خوب هست انشا االه؟ توی جمع بشینم جلسه بزارم؟

سلام مجدد فکر میکنم دیگه واقعا راهی نمونده دیشب با پدر خانومم صحبت کردم . گفت که نه ایشون بی جا کرده اینجور گفته. به بهونه هایی هم که گرفته بود خندید. یک دو تا ایراد هم از من گرفت که حق داشت. قرار شد من برم با خانومم صحبت کنم صبح رفتم اما خانومم چنان رفتار بدی داشت که نگو گفت تو ادم ضعیفی هستی که رفتی با بابام صحبت کردی اگه تو منو میخواستی باید یه هفته هر روز میومدی باهام حرف میزدی نه اینکه فقط به یکی دو ساعت صحبت با من اکتفا کنی در مورد چیز هایی صحبت کرد که مربوط به مدتها پیش بود. گفتم خوب چرا الان داری میگی؟ چرا همون موقع نگفتی که جوابت رو بدم . میگه الان میگم میگه تو اون موقع و اون موقع فلان فکر ها تو ذهنت بوده من میدونم. میگم خوب بابا من الان باید چجوری ثابت کنم که اینجور نبوده. به قران قسم بخورم قبول میکنی میگه این چیزا رو وسط نکش. حالا که اینجور شد اصلا من به قران و پیامبر و اینا اعتقاد ندارم. حتی خواهرش هم میگفت خوب چجوری ثابت کنه. میگه نمیدونم من دیگه حرفش رو باور ندارم. میگه من ازت خوشم نمیاد چون محکم صحبت نمیکنی. گفتم خوب بگو محکم صحبت کردن یعنی چجوری که همونجوری صحبت کنم.حتی خواهرش هم خندش گرفت و توپید بهش که تو که میگی محکم صحبت کن خوب بگو محکم صحبت کردن یعنی چی؟ چجوری؟ میگه نمیدونم فلانی و فلانی و فلانی رو نگاه کن مثل اونها صحبت کن. خلاصه من گفتم ببین زندگی کم داره زیاد داره باید مگه تو روز اول صحبت کردنم رو ندیدی. مگه روز اول قول ندادی و یا علی نگفتی که اگه جایی نقصی دارم کمکم کنی میگه اون موقع کور بودم الان نمیخوام خلاصه کلی من و خواهرش نصیحتش کردیم که اره تو ایراد منطقی بگیر، حرف منطقی بزن به روش منطقی ایراد بگیر من نامردم اگه تلاش نکنم که رفعش نکنم. میگه نه نمیخوام من دیگه تحمل ندارم. اخرش هم گیر داد چرا الان اینجوری نشستی؟ این چه طرز نشستنه؟!! (یه پام رو جمع کرده بودم و یکی دیگش رو یکم دراز کرده بودم) خواهرش بهش توپید خب خستش شده پاشو دراز کرده. من دیگه حرفی نزدم اومدم. حق با ایشونه. ایشون به هر دلیل دلش دیگه به این زندگی نیست. میگن ادمی که خوابه رو میشه با یه تکان دادن بیدار کرد ولی کسی که خودش رو زده به خواب رو با صد تا لگد هم نمیشه بیدار کرد. میخوام برم با پدرش صحبت کنم. میخوام برم بگم ما به ته خط رسیدیم. دیگه فایده نداره. ممکنه جسممون رو بزور بشه پیش هم نگه داشت ولی دیگه روحمون به هم تعلق نداره خانواده خودشون هم میدونن حق با منه و اونه که داره اشتباه میکنه. ولی خوب به زور که نمیشه کاری کرد که کسی کسی رو دوست داشته باشه.

شاید به اندازه کافی داد نکشیدم!

نه حرف شنوی داره از این معتادای درب و داغون نیست

واللا خودم هم موندم تو کار این بشر دیروز که رفتم پیشش گفت تمام خونوادش خبر دارن از این موضوع و این قضیه قطعیه امشب رفتم پیش باباش. باباش گفتن بیجا کرده همچین حرفی زده. من الان از تو دارم میشنوم! از طرف دیگه یکی دو ماه پیش یه قضیه پیش اومد که داستانش طولانیه و قرار بود یه جایی بریم که به پیشنهاد خودش نرفتیم من چند بار اصرا کردم که بریم ولی اخرش هم قبول نکرد.قرار شد به کسی هم نگیم که نرفتیم. الان اومده رفته همینجوری واسه باباش تعریف کرده. چرا؟ خدا میدونه! چی گفته گفته من هر کاری کردم نیما نیومد. حالا کسی فهمید چی به چیه به من هم بگه

من زندگیم رو دوست دارم. درسته این مشکل پیش اومده ولی من که زندگیم رو تعطیل نمیکنم به خاطر این موضوع. این جای خالی ها و علامت سوال ها رو من هم دارم. چونکه هنوز باورم نمیشه به خاطر همچین مسائلی دارم طلاق میگیرم. دختر های زیادی وجود دارن که بخاطر زندگیشون سالهاست دارن میجنگن. اما ایشون نه تنها حاضر نیست بخاطر این زندگی بجنگه بلکه فقط معتقده جنگیدن کار منه و این منم که باید همه چیز رو درست کنم و ایشون هیییچ مسئولیتی تو این زندگی ندارن.ایشون فکر میکنه همین که بهم گفته بعله و قبول کرده که با سختی های مالی زندگیم کنار بیاد دیگه به اندازه کافی تلاش کرده (هرچند که همینم درست حسابی انجام نداد و بارها نق بی پولیم رو هم زد) از ایشون پرسدم وظیفه تو به عنوان زن تو زندگی چیه؟فقط ایراد گرفتن؟ گفت نمیدونم من که خواستمش با همه تفاوت هاش. ایشونه که نمیخواد. ایشونه که میگه باید اونی بشی که من میخوام. ای کاش من هم واسه این سوال ها جوابی داشتم. دلم بیشتر واسه همین موضوع میسوزه که نمیدونم بخاطر چی زندگیمون را داره از هم میپاشونه وقتی خودم این داستان که جلو روم داره اتفاق می افته ولی باورم نمیشه، چرا باید توقع داشته باشم که شمایی که نیستی فکر نکنی که کل این قضیه یه سر کاریه که چند روزی ملت اینجا علاف باشن و من بخندم. ولی این قضیه واقعیه واقعی و باور نکردنی. امروز رفتم پیش برادرش. گفتم بابا حداقل یه عیب ایراد ازم بگیر بگو فلانی اینجای راه رو اشتباه رفتی که دلم خنک بشه بگم حقمه به این خاطر. ولی جواب ایشون هم این بود که چی بگم .

من که دیگه عقلم قد نمیده دیروز که این حرف رو زد مثل ادم هایی نبود که شکست خوردن. مثل ادمی بود که به پیروزی رسیده با یه غرور و اطمینان به نفس خاص حرف میزد گفتم یعنی چی طلاق؟ من و تو اسممون رو همه. ما عقد کردیم. حالا من هیچی تو یه دختری. میفهمی این یعنی چی؟ راحت جواب داد زیر یه سقف که نبودیم. میگم بابا مگه کسی میاد ببینه زیر یه سقف بودیم یا نبودیم که بعد بخواد حرف بزنه میگه اشکال نداره میرم شناسنامم رو عوض میکنم من موندم که چی بگم

مثل اینکه کارمون رسید به اخر خط امروز رفتم یه شاخ گل هم خریدم رفتم پیشش بهشون گفتم جریان چیه میخوای چکار کنی گفت یک کلام. یا تا یه ماه دیگه طلاقم میدی یا مهرم رو میزام اجرا گفتم خوب برای چی؟ گفت گفت دوست ندارم اشتباه کردم ما بدرد هم نمیخوریم و... فقط نمیدونم چرا اصرار داشت تا یه ماه دیگه حتما طلاق بگیره

سلام مجدد خدمت همه کسایی که این ها رو میخونن چیزی که بیشتر از همه منو گیج میکنه اینه که الان هفته سومه خانواده ها فهمیدن ولی کسی کاری نمیکنه خانواده خودم که خودم نزاشتم کاری کنن خانواده ایشون هم که تاحالا واکنشی نشون ندادن واقعا گیج شدم. نمیدونم چی درسته چی غلط دیروز رفتم برم پیش مشاور ولی ماشالله قیمت ها .... نیم ساعت 15 تومن تو یه شهر کوچیک مثل اینجا خیلی زیاده. حداقل واسه من چیزی که بیشتر از همه منو گیج میکنه اینه که کسی که اینهمه ادعای دوستی و عاشقی داره چرا کاری واسه نجات خودش و زندگیشون نمیکنه گیرم که حق با ایشون باشه. ایا این شرایط که روز بروز داریم از هم فاصله میگیریم ایشون رو نگران نمیکنه؟ ایا این زندگی مال ایشون نیست؟ دارم روز بروز بیشتر به این نتیجه میرسم که نه تنها نگران نمیشه بلکه خوشحال تر هم هست. احساس میکنه از زیر باره مسئولیت کنار رفته هرچند که تو همین مدت 6 ماهه هم نشون داد که از همسر بودن فقط ایراد و بهونه گرفتن و داشتن توقعاتش رو یاد گرفته نه چیز دیگه. خوب منم اگه کسی میومد خواستگاریم که باید جهیزیه میداد، مهریه سال تولدی میداد ، خرج عقد وعروسی و .... رو میداد و خلاصه تنها کاری که لازم بود من بکنم این بود که زحمت بکشم تشریف ببرم خونه بخت همین کار رو میکردم و مسئولیتی بیش از این احساس نمیکردم که توقع داشتم باشم

بجز مورد یک که تاحدی موافق حرفاتونم بقیه رو قبول دارم روش اخر رو هم امتحان کردم قبلا جواب داد اما موقتا

ممنون میدونم چی میگی یکی از خصلت هایی که من دارم و بعضی وقتا هم ازش بدم میاد همینه که کینه ای نیستم اصلا کینه ای نیستم تاحالا بارها اذیت کرده زد حال زده ولی بخشیدم اما حالا احساس میکنم فقط شخصیتم رو زیر پا گذاشتم