رفتن به مطلب

Shiva-M

کاربر انجمن
  • تعداد ارسال ها

    2105
  • تاریخ عضویت

  • آخرین بازدید

تمامی مطالب نوشته شده توسط Shiva-M

  1. Shiva-M

    تحلیل فیلم زندگی دوگانه ورونیکا

    در این مقاله به تحلیل فیلم زندگی دوگانه ورونیک (کیشلوفسکی 1991)با رویکرد هم نشینی و پارادایمی می پردازیم.​ رویکرد هم نشینی: روشی است که توسط ولادیمیر پراپ پایه گذاری شد.در اینجا یک نگاه فرمالیستی حاکم است که به مراحل پیوسته توسعه یک قطعه روایتی توجه می کند و هم نشینی عناصر را در کنار یکدیگر ارزیابی می کند.(عاملی:1386) در این تحلیل با کنار هم قرار دادن رویدادهایی که در تصویر می ینیم (ترتیب زمانی و مجموعه تصاویر) به معنای آشکار پیام پی می بریم.(راود راد:1383) رویکرد پارادایمی: این روش از درون کار ساختار گرایی لویی استروس ظهور پیدا کرده و با ملاحظه بستر مخالف که از درون روایت یا ژانر بیرون می آید به تحلیل روایت می پردازد. در واقع نگاه در اینجا فهم واقعیت از طریق تصویر متضاد یا بستر مخالف است.(عاملی:1386) در این رویکرد ما باید به ساختار پیام توجه کنیم و به دنبال تضادها باشیم . یکی از شیوه های افرینش معنی استفاده از تقابل های دو تایی است.(راود راد:1383) تحلیل هم نشینی : زندگی دوگانهء ورونیکا" در مورد زندگی دو بانوی جوان است که نقش هر دوی آن ها را به طرز فوق العاده ای یک نفر بازی میکند ، Irene Jacob ، کسی که با بازی در این فیلم در هر دو نقش ورونیکا و ورونیک برندهء جایزهء بهترین بازیگر زن سال 1991 جشنوارهء فیلم کن شد . ورونیکا و ورونیک ، هردو در یک روز و در سال 1966 ، یکی در لهستان و دیگری در فرانسه به دنیا آمده اند . آن ها سالیان متمادی بطور جداگانه از یکدیگر زندگی کرده اند و از وجود یکدیگر بی خبر اند ولی هر یک وجود دیگری را در ناخود آگاه ذهنش احساس میکند ، حس تنها نبودن در این جهان مادی توسط احساساتی مبهم و به ندرت روشن . داستان از لهستان شروع می شود . ورونیکا یک آوازه خوان خوش صدا و هنرجوی موسیقی بسیار با استعدادی است . او حتی جایزه ای از رقابت های خوانندگی بسیار معتبری نیز دریافت کرده است . و اکنون به او این فرصت داده شده است تا در یک ارکسترسمفونیک محلی بصورت زنده نیز اجرایی داشته باشد . داستان دیگر فیلم در فرانسه اتفاق می افتد . ورونیک معلم جوانی است . روزی که شاگردانش را به یک نمایش خیمه شب بازی می برد با مردی به نام "الکساندر فابری" آشنا می شود . او که هم عروسک گردان نمایش است و هم یک نویسنده ، ماجرای داستان هایش را از روی زندگی شخصی خودش برداشت می کند . و ورونیک با خواندن داستان های وی عشق را در وجودش احساس می کند . تحلیل پارادایمی: (تفاوت های شباهت در فیلم زندگی دو گانه ورونیک) زندگی دو گانه ورونیک ، فیلمی زیبا و رمز آمیز درباره دو هم زاد است که بدون اطلاع از هم بر زندگی یکدیگر تاثیر معنوی می گذارند. ورونیکا دختر لهستانی شوخ و چالاک ودر عین حال افسرده ایست که صدای اسمانی اش از او یک قدیسه می سازد. او در اجرای کنسرت به دلیل حمله قلبی می میرد. ورونیک که یک معلم موسیقی فرانسوی است از یک حس تنهایی ناگهانی اندوهگین می شود و به دنبال الکساندر فابری عروسگ گردان مرموز می گردد و اغوایش می شود. با تکرار شخصیت ها و رویدادهای مشابه به بیننده کمک می شود تا تم مرکزی فیلم را که همسانی است بهتر در یابد. کارگردانی کیشلوفسکی و استفاده او از دوربین استادانه است.زندگی دوگانه ورونیک از نظر تصویری حیرت انگیز است و تقریبا همه صحنه های فیلم با یک رنگ زرد با شکوه می درخشند. فیلم دارای نماهای بسته از اجزای صحنه است: یک چای کیسه ای در استکان که رنگ اب را قرمز-قهوه ای می کند، چشم ورونیک و ورونیکا در حالی که با حلقه ای طلایی زیر آن کشیده می شود، یک حباب لامپ که ورونیک هنگام رسیدن به اوج ان را روشن می کند. (شبیه جلوه فید سفید در سه رنگ:سفید) چهره ورونیکا در حالی که می خواند تو خواهی آمدو باران که شروع به باریدن می کند. از بعضی اجزای صحنه نیز به عنوان یک فیلتر استفاده شده است ، مثل توپ شیشه ای و شیشه در کافه تر یاهنگامی که ورونیک خود را از دید الکساندر پشت ان پنهان می کند. دوربین خیلی از اوقات در حرکت است، مثل نمایی که در آن ورونیکا پس از بازگشت از تمرین موسیقی با خوشحالی می دود .انتقال از صحنه ای به صحنه دیگر معمولا با قطع های سریع انجام می شود. مثل صحنه ای که ورونیکا به دوستش در کراکو تلفن می کند و سرود سوسیالیستی را با سوت می زند انها در باره تمرین موسیقی صحبت می کنند و بعد بلافاصله به گروه کر مردان قطع می شود. زوایای غیر عادی و حرکت های ارام دوربین نیز در فیلم وجود دارد مثل زمان اجرای کنسرت که دوربین به تناوب بین نگاه ورونیک به رهبر ارکستر و بر عکس حرکت می کند و سپس یک باره دور خود می چرخد و به زمین می افتد.پس از ان بلافاصله دوربین بالای سر تماشاگران به پرواز در می اید ، گویی روح ورونیکا آزاد می شود. بعد قطع می شود به جمعیت که به سوی جسد او روی صحنه هجوم می آورند.سپس به نمایی از سوی تابوت ورونیکا پیوند می خورد که در ان دوستدارانش در حالی که در قبر خاک می ریزند دیده می شوند تا اینکه تصویر کاملا پوشانده می شود و سیاهی تصویر به سیاهی صحنه مهرورزی ورونیک وصل می شود. به این ترتیب انتقال از مرگ به زندگی مستقیما با یک قطع انجام می شود. برای تاکید بر تم فیلم می توان مثال های متعددی از تصاویر دو گانه آورد. مثل وقتی که ورونیکا به عکس بزرگش روی دیوار لبخند می زند و این عکس در واقع عکگسی است از ورونیک . تصویر ورونیک روی شیشه ویترین کتاب فروشی که کتاب الکساندر در ان دیده می شود، تصویر ش در آیینه پس زمینه،وقتی در اثر تابیدن نور یک آیینه از خواب بیدار می شود و تصویر او در آیینه در صحنه پایانی که بر نقش الکساندر به عنوان حلقه رابط ورونیک ها تاکید می کند. گفت و گو های فیلم گویا ودر عین حال مینیمالیستی هستند واین مینیمالیسم و توضیحات ناکامل در تمام فیلم به کار رفته اند.مثل قطعی که در صحنه آخر از اتاق هتل به خانه الکساندر زده می شود. این به بیننده اجازه می دهد که خودش فاصله بین صحنه ها را پر کند. مثال دیگر مجسمه کمونیستی است که در ابتدای فیلم توسط یک خودرو حمل می شود و نشان می دهد که محل رویداد های فیلم در کشوری کمونیستی است. چیزی که هرگز به روشنی بیان نمی شود به جز صحنه ای که ورونیکا سرودی سوسیالیستی را پشت تلفن با سوت می زند. اگر از متن فراتر رویم ودر پی تحلیل فرا متنی باشیم ، هم زادهای کیشلوفسکی را محمل خوبی برای اثبات عقاید منتقدان هرمنوتیک می یابیم. حضور رمز الود این دو هم زاد راه را باز می گذارد تا از نگاه های گوناگون و با قرائت های متفاوت با متن روبه رو شویم و تحلیل های گوناگونی ارائه دهیم؛ از یک سو چنان که پیشتر گفته شد نشانه هایی هستند که مارا تحلیلی مرتبط با آموزه های مسیحی راهنمایی میکننداز طرف دیگر می توان زندگی دوگانه ورونیک را با نظرات روان شناسانه نیز پیوند زد: آیا با آن سرزندگی و شور حیاتش ناخود اگاه ورونیک سرگردان و آشفته نیست؟! مگر نه ان که ورونیک با کشف ورونیکا به مثابه ناخوداگاه ، آرامش می یابدو به طبیعت باز می گردد؟1 اما در کنار تمام این تحلیل ها و نگاه ها یک خوانش سیاسی هم از متن وجود دارد که گاه در پس نشانه های فلسفی گم می شود. کیشلوفسکی نیز مانند غالب هنرمندان و متفکران بلوک شرق ترجیح می دهد با آبشخور فرهنگ غنی اروپا پیوند خوردتا امپراتوری شرق! اگر استبداد استالینی محصول امپراتوری شرق است پس هنرمندان بلوک شرق ترجیح می دهند خود را با آزادی اروپای غربی و به ویژه فرانیه متمدن هم ریشه و مرتبط کنند.با این توضیح در می یابیم چرا هم زاد ورونیکا باید در فرانسه باشد و. چرا این دو باید نخستین بار میانه جنجال های سیاسی لهستان یکدیگر را بیابند. انگار کیشلوفسکی زیرکانه به ما می گوید که ورونیکا به مثابه روح فرهنگ لهستان جان می دهد و می میرد؛ اما این به معنای نابودی مطلقش نیست؛ او در سرزمین دیگری که با آزادی و دموکراسی مانوس است ، باز حضور می یابد و حیاتش را ادامه می دهدو این گونه آرزوی فرو خورده وحدت اروپا از لابه لای ارتباط هم زاد ها بیرون می آید و به ما منتقل می شود. در حاشیه فیلم زندگی دوگانه ورونیک: این فیلم شاید یکی از شاهکارهای دههء نود میلادی باشد ، فیلمی بسیار زیبا و برندهء جایزهء نخل طلای جشنوارهء کن سال 1991 . این فیلم که در ابتدای دهه ساخته شده است شاید با تاثیرپذیری از حال و هوای آن زمان ، رنگ و بوی دوگانه ای به خود گرفته باشد . فیلم های کیشلوفسکی از ساختارهای قوی و جذابی بهره مند است . فیلمبرداری های فوق العاده عالی و بهره گیری وی از موسیقی به عنوان یکی از شخصیت های داستان به مثابهء امضای او در پای آثارش میباشد . "زندگی دوگانهء ورونیکا" از بازی بازیگر زن جوان و زیبایی بهره برده است ، بازیگر توانمندی که شاهد بازی عالی وی در فیلم "قرمز" از همین کارگردان نیز بودیم . سادگی ودر عین حال پختگی و داشتن ظرایف بصری ، از جمله ویژگی های بارز این اثر است . فیلمنامهء مستحکم و کارگردانی قدرتمند کیشلوفسکی بر زیباتر شدن اثر کمک کرده است . فیلم ازداستان بسیار خوبی برخوردار است ، داستانی که بسیار بدیع و نو جلوه می کند . جملات زیبای فیلم نیز با زیبایی هرچه تمام تر از زبان بازیگران بیان می شود : حس تنها بودن در عین تنها نبودن و حس خبر از آینده ای محتوم داشتن . رنگ و نور و موسیقی ، همگی درخدمت کارگردان بوده اند تا به او در ایجاد حس و حالی که همهء آثار او داراست کمک کنند . حس گنگ بودن فیلم هایش ما را بر آن می دارد تا بار دیگر تمامی صحنه های فیلم را بار دیگر از نو و با دقتی بیشتر نگاه کنیم .فیلم نمونه ایست از روایت های گوناگون کیشلوفسکی از عشق ، ولی این بار به گونه ای غریب تر . منابع : راود راد. اعظم.جزوه ارتباطات تصویری.(1383).دانشگاه تهران .دانشکده علوم اجتماعی زندگی دوگانه ورونیک.ترجمه ارزنگ.محمد.تهران.نشر نی 1381 عاملی.سعیدرضا.جزوه فلسفه رسانه های جمعی.(1386).دانشگاه تهران.دانشکده علوم اجتماعی [Hidden Content] [Hidden Content]
      • 1
      • Like
  2. Shiva-M

    اخرین فیلمی که دیدی چی بود؟

    زندگی دوگانه ی ورونیکا Double vie de Véronique کارگردان: کریستوف کیشلوفسکی نویسنده:کریستوف کیشلوفسکی کریستف پیسیویچ بازیگران: ایرنه ژاکوب خلاصه: ورونیکا(ژاکوب) به کراکوف می‌آید و در مدرسه موسیقی به تحصیل آواز می‌پردازد، اما پس از مدتی بیمار می‌شود و طی نخستین اجرای عمومی‌اش روی صحنه می‌میرد. در همین زمان در پاریس، ورونیک(ژاکوب) آرزوهایش را برای بدل شدن به یک خواننده حرفه‌ای کنار می‌گذارد تا معلم مدرسه شود و در این بین با عروسک‌گردانی ملاقات می‌کند. ورونیک در ضمن گوئی با نوعی تله‌پاتی وجود همزاد درگذشته‌اش را حس می‌کند. خدا رو شکر یک پک خیلی خوب از کیشلوفسکی فقید رسیده دستم:hapydancsmil: این فیلم هم یکی دیگه از کارای خوب ایشون هست. فضای فیلماش رو خیلی دوست دارم. البته فیلم رو باید یه بار دیگه ببینم بعدا. چون علی رغم سادگیش جزییات زیادی داره و قابل تامله. در کل دوست داشتم فیلم رو
  3. هفدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم شانگهای دیروز با اهدا جوایز و برگزاری مراسم اختتامیه به کار خود پایان داد. فیلم یونانی «انگلیس کوچک/Little England» جایزه جام طلایی بهترین فیلم را بدست آورد و توانست جایزه بهترین کارگردان را نیز برای پَنتلیس وولگاریس به ارمغان آورد. پِنِلوپی تسیلیکا با بردن جایزه بهترین بازیگر زن، جام دیگری به جامهای طلایی «انگلیس کوچک» اضافه کرد.گنگ لی، بازیگر مطرح چینی در راس هیات داوران هفدهمین جشنواره بین المللی فیلم شانگهای قرار داشت، که به این ترتیب اولین زنی نام گرفت که در این سمت قرار می‌گیرد. هیات داوران متشکل از ایم سانگ-سو کارگردان کره‌ای، سالی پاتر کارگردان بریتانیایی، لُن شِرفیگ کارگردان دانمارکی، لیو جیه کارگردان چینی، پیمان معادی بازیگر ایرانی و شونجی ایوایی کارگردان ژاپنی بود.جایزه بزرگ هیات داوران این جشنواره به تنها فیلم چینی حاضر در بخش رقابت اصلی، یعنی کمدی درام جنجالی «پیروزی/Sheng li» اثر ژانگ مِنگ رسید، که به واسطه تخلفات بازیگر نقش اصلی‌اش یعنی هانگ هایبو جنجال آفرین شده بود و اجازه اکران عمومی در چین نیافت. سؤالاتی که در مورد این فیلم جنجالی در نشست خبری اختتامیه جشنواره مطرح شده بود نیز پاسخ داده نشد.جایزه بهترین فیلمنامه به سیریل گِلی و وُلکر اشلاندورف برای فیلم «دیپلماسی/Diplomacy» رسید.ویتیا پانسرینگارم برای بازی در نقش چاورِت در فیلم تایلندی «آخرین جلّاد/The Last Executioner» اثر تام والِر، برنده جایزه بهترین بازیگر مرد شد. این فیلم در مورد آخرین جلّاد در زندانهای تایلند است، که برای اولین بار در دنیا در این جشنواره به نمایش درآمده بود.جایزه بهترین فیلمبرداری این جشنواره به لو پان برای فیلم تبّتی «پیکان مقدس/The Sacred Arrow» رسید و دستاورد برجسته هنری در موسیقی نیز سهم گرِگ الکساندر برای فیلم «دوباره شروع کن/Begin Again» با بازی کایرا نایتلی و مارک روفالو به کارگردانی جان کارنی شد. در جشنواره امسال شانگهای بازیگران مطرح هالیوودی چون ناتالی پورتمن، جان کیوساک و نیکول کیدمن حضور داشتند. این جشنواره با نمایش زودهنگام فیلم «تبدیل‌شوندگان: عصر انقراض/Transformers: Age of Extinction» به پایان رسید. جوایز رنگارنگ برای «عصبانی نیستم» در جشنواره فیلم شانگهای «عصبانی نیستم» فیلم پر سر و صدای رضا درمیشیان جوایز متعددی از هفدهمین جشنواره بین المللی فیلم شانگهای به دست آورد. درام اجتماعی درمیشیان توانست جایزه استعداد جدید آسیایی بهترین فیلم را بدست آورد، ضمن اینکه جایزه بهترین کارگردان نیز در این بخش به او رسید.درمیشیان همچنین توانست جایزه کوچک وینسنت را به طور مشترک با ایندرانیل روچودهوری کارگردان هندی برای فیلم بنگلادشی «فورینگ» از آن خود کند. این جایزه از طرف دانشگاه کانتربوری نیوزلند پشتیبانی می‌شود. درمیشیان در سخنانش به هنگام دریافت جایزه عنوان داشت: من این فیلم را با عشق به ایران و مردم سرزمینم ساختم. عصبانی نیستم داستان یک دانشجوی دانشگاه تهران به نام نوید (با بازی نوید محمدزاده) را روایت می‌کند که به علت فعالیت‌های سیاسی و عقایدش از تحصیل محروم می‌شود.این فیلم تا کنون در شمار زیادی از جشنواره‌های بین المللی شرکت کرده است و تنها نماینده سینمای ایران در شصت و چهارمین دوره جشنواره بین المللی فیلم برلین در سال ۲۰۱۴ بوده است. رضا درمیشیان (زاده ۱۳۶۰) فعالیت حرفه‌ای سینمایی‌اش را از سال ۱۳۷۴ به عنوان منتقد و نویسنده مجلات سینمایی آغاز کرد و در کنار آن به عنوان دبیر تحریریه کتب و مجلات سینمایی مشغول شد.اولین ساخته بلند او با عنوان «بغض» در سال ۱۳۹۰ با بازخورد مثبت منتقدان همراه شد و در جشنواره‌های بین المللی درخشید. این فیلم در سی امین جشنواره بین المللی فجر مورد تمجید منتقدان و تماشاگران قرار گرفت و در سال ۲۰۱۲ در جشنواره‌های بین المللی مونترال در کانادا، ورشو در لهستان و جایپور هند به نمایش درآمد. نقد فارسی / سید مجتبی حسینی
      • 1
      • Like
  4. ماکارونی درست کردن
  5. اون بنیامین و علی ضیا مال بازی والیباله ها
  6. گویند ملت رفتن هک کردنش.همچی بعیدم نیست از این جماعت پستایی که گذاشته خنده داره
  7. کاشف به عمل آمده است که پیج اف بیش فیک است. از پست هایی که جدیدا گذاشته کاملا معلومه.
  8. یعنی اشک تو چشام حلقه زد چقدر خوب. معمولا میبینم این برنامه رو. ولی این قسمت رو ندیدم خیلی هم خوب و عالی :a030:
  9. Shiva-M

    اخرین فیلمی که دیدی چی بود؟

    Vertigo سرگیجه کارگردان : Alfred Hitchcock نویسندگان : Alec Coppel, Samuel A. Taylor بازیگران : James Stewart, Kim Novak, Barbara Bel Geddes محصول 1958 جوایز : نامزد اسکار: بهترین کارگردانی هنری، بهترین صدا خلاصه داستان : پلیسی در یک تعقیب و گریز بروی پشت بام های سان فرانسیسکو کشته می شود و باعث مرگ کارگاه اسکاتی فرگوسن است . وی از ارتفاع بشدت می ترسد . او که دچار عذاب وجدان شده است از تشکیلات پلیس بیرون می آید و برای آرامش یافتن به محبوبه اش میچ روی می آورد . یکی اررفقای دوران دانشکده ،اسکاتی را استخدام می کند تا همسرش "lمادلن" را که تمایل به خودکشی دارد را تعقیب کند . در حالی که اسکاتی و مادلن به سوی یک بازی موش و گربه ی مرگبار کشیده شده اند، اسکاتی سراز پا نشناخته عاشق مادلن می شود... بالاخره دیدم این فیلم رو. با اینکه کارای هیچکاک رو معمولا دوست دارم اما نمیدونم چرا این فیلم خیلی به دلم ننشست. تعریف این فیلم رو خیلی شنیده بودم قبلا اما مانند کارای قبلی هیچکاک برام جذاب نبود. 1 ساعت اولیه فیلم بشدت برام خسته کننده بود ولی خوب نیمه ی دوم بهتر شد. البته مسلما من در جایگاهی نیستم که از هیچکاک ایراد بگیرم و باید گفت فیلم بسیار ارزشمندیه و جزیییات خیلی زیادی داره و از منظر روانشناسی هم خیلی میشه بهش پرداخت. اما خیلی با سلیقه ی من جور نبود. ضمن اینکه اون سکانس پایانی بنظرم خوب در نیومده بود.
  10. بابا وقتی رفتن ترکوندنش هر جی تو دهنشون بود بش گفتن اونم ج می ده دیگه فقط هم فارسی کامنت نزاشتن ماشالا کلا زدن نابودش کردن این همه اشتباه داوری شده تا اینجا. کدوم کشور میرن پیج داور اینجوری خفتش میکنن؟؟! نوبریم ما بخدا حیف بازی به اون خوبی :icon_pf (34):
  11. بازی به این خوبی کردیم اگه این ملت گذاشتن:icon_razz: همیشه باید آبرو ریزی کنن! علاوه بر داور و مسی، رفتن پیج نکونام با خاک کوچه یکی کردن بنده خدا رو بخدا شعور هم خوب چیزیه
  12. عجب بازی ای کرد ایران مرسی به غیرتشون یعنی وقتی مسی گل زد داشت خوشحالی میکرد دلم میخواست خفه ش کنم:97: حیف بود واقعا. میتونستیم حتی گل هم بزنیم. هم تو دفاع هم از نظر تکنیک خیلی خوب ظاهر شدن بچه ها دمشون گرم برای اولین بار افتخار کردم بهشون این داور چند چند بود با خودش؟! همش تو دست و پا بود یه پنالتی رم که نگرفت خدا رحم کنه به پیج اف بیش :icon_pf (34):
  13. Shiva-M

    اخرین فیلمی که دیدی چی بود؟

    Only Lovers Left Alive نوبسنده و کارگردان : Jim Jarmusch بازیگران : Tilda Swinton, Tom Hiddleston, Mia Wasikowska خلاصه: رابطه ی نوازنده ی افسرده ای که به تازگی با همسر خود تجدید دیدار کرده است با ورود نا بهنگام خواهر کوچکتر دچار تزلزل میشود و … این دومین تجربه ی من از سینمای جیم جارموش بود. فضای کلی فیلم رو دوست داشتم. این کار هم جز کارای مینیمال قرار میگیره در نهایت سادگی روایت میشه. اینکه رویکرد جدیدی رو در پیش گرفت درباره خون آشام ها جالب بود. با اینکه فیلم درباره دو خون آشامه اما اصلا اسیر کلیشه های رایج این سبک کارا نمیشه. موضوع اصلی فیلم درباره ی عشقه، علی رغم اینکه فضای کلی فیلم رو دوست داشتم اما باید بگم از نظر فیلمنامه اون جذابیت و تعلیق لازم رو نداره. فیلم برای من کمی خسته کننده بود. ضمن اینکه این عشق عمیق که این دو به مدت چند قرن به هم پیوند داده رو بیننده کامل درک نمیکنه چون اونطور که باید پرداخت نشده. صرف دست هم رو گرفتن یا در آغوش گرفتن این حس رو منتقل نمیکنه. البته نمیشه این نکته رو نادیده گرفت که شخصیت های فیلم هر دو دلپذیر و دوست داشتنی هستند و بیننده باهاشون همراه میشه. در کل میشه گفت فیلم نسبتا خوبیه. پ.ن: مصاحبه ی Tilda Swinton (بازیگر نقش ایوا) که درباره ی این نقش، فیلم و همینطور جارموش صحبت کرده. مصاحبه ی جالبیه که در روزنامه ی اعتماد چاپ شده. دانلود فایل PDf
  14. آرژانتین2 - 0 ایران 31 خرداد ساعت 23:30 آلمان4 - 1غنا 1 تیر ساعت 2:30 بامداد نیجریه1 - 3بوسنی عجب بازی ای بود دیشب فرانسه سوییس
  15. مرسی از نظرهاتون دوستان البته خودم هم یه سرچی کردم Lenovo گویا بهتره. ایسوس خیلی مطمئن نیست دیگه
  16. دوستان یه مشورت می خواستم قصد تعویض لپ تاپم رو دارم، بین برند های Lenovo و Asus کیفیت کدومش بهتره الان؟ لپ فعلیم Lenovo هست و راضی ام تقریبا ازش. اما جدیدا گویا کیفیت لپ تاپ های Lenovo اومده پایین، شنیدم اون کیفیت سابق رو نداره. از طرفی خودم هم بررسی کردم Asus هم چنگی به دل نمیزنه اگر کسی اطلاعی داره ممنون میشم در اختیارم بزاره
  17. اوه اوه یعنی پاراگراف آخرو کوبوند تو صورت منتقدا
  18. نمیدونم کسی اینجا فیلم رسوایی رو دیده یا نه باور بفرمایید من 10 دقیقه ی ابتداییش رو دیدم، انقدر که احساس کردم به شعورم توهین شده دیگه خجالت کشیدم از خودم که بقیه شو ببینم. :icon_pf (34): اونوقت همین فیلم میلیاردی میفروشه. این وضعیت ماست دیگه بعد میگن چرا سلیقه ی سینمایی مردمون پایینه. همین آدما میان سلیقه میسازن 4 مردممون دیگه والا با این فیلماشون! :icon_razz:
  19. مقاله مشهور كریس ماركر در تحلیل فیلم سرگیجه "قدرت و آزادی"، این دو کلمه در کنار هم نشسته و سه بار در سرگیجه تکرار شده اند. اولین بار در دقیقه‌ی دوازدهم فیلم توسط گوین الستر(در موقع ادای این کلمه یک حرکت دوربین که نمایی متوسط را به یک کلوزآپ می‌‌رساند تاکیدی بر اهمیت آن است)، درحالی‌که به یک عکس از سن‌فرانسیسکوی قدیم نگاه می‌‌کند، دل‌تنگی‌اش را به اسکاتی بیان می‌کند: «سن‌فرانسیسکو عوض شده. چیزایی که سن‌فرانسیسکو رو برای من می‌‌ساختن دارن سریع ناپدید می‌‌شن»، دل‌تنگی برای زمانی که مردها -حداقل تعدادی از مردها- "قدرت و آزادی" داشتند. دومین بار در دقیقه‌ی سی و پنجم در کتاب‌فروشی، جایی که پاپ لیبل توضیح می‌دهد چه‌گونه معشوقه‌ی ثروت‌مند کارلوتا والدز او را از خانه بیرون می‌اندازد درحالی‌که کودک وی را پیش خود نگه می‌دارد: «اون موقع مردها می‌تونستن از این کارها بکنن. اونا "قدرت و آزادی" داشتن...» و سرانجام در دقیقه‌ی صدوبیست‌وپنجم -و ثانیه‌ی پنجاه‌ویکم به‌طور دقیق- اما به‌صورت معکوس که با توجه به این‌که در قسمت دوم فیلم، در سوی دیگر آینه، هستیم، منطقی ست) توسط خود اسکاتی و چند ثانیه قبل از سقوط جودی - که برای او مرگ دوم مادلن خواهد بود- بیان می‌شود، زمانی که چه‌گونگی دسیسه‌ای را که الستر طراحی کرده بازگو می‌کند: «با همه‌ی پول‌های زنش و تموم اون "آزادی و قدرت"...»). کسی می‌تواند ادعا کند همه‌‌ی این‌ها تصادفی بوده است؟نشانه‌هایی چنین دقیق باید معنایی داشته باشند. آیا می‌تواند شرحی روان‌شناسانه بر انگیزه‌های جنایی باشد؟ اگر چنین باشد، تلاش برای حلاجی شخصیتی فرعی، اندکی بی‌هوده به‌نظر می‌رسد. این مجموعه‌ی سه تایی هدف‌مند اولین جرقه‌های یک مطالعه‌ی کامل سرگیجه را در من زدند. فیلم سرگیجه نباید با فیلمی ‌درباره‌ی ترس از بلندی و سقوط اشتباه گرفته شود، کاملا آشکار و قابل درک است که فیلم استعاره‌ای نمایشی برای سرگیجه‌ای دیگر است، سرگیجه‌ی زمان. جنایت بی‌نقص الستر غیرممکن را ممکن می‌کند: آفرینش دوباره‌ی زمانی که مردان و زنان سن‌فرانسیسکو با آن‌چه که اکنون هستند، تفاوت داشتند. و نقطه‌ی عطف این فیلم، همانند تمام نقطه‌ی عطف‌های هیچکاک، در ثنویت نهفته است. اسکاتی در زمان بی‌هوده‌ای که الستر او را درگیر مادلن/جودی می‌کند، جذب خواهد شد. اما برخلاف الستر که فانتزی‌هایش به ظواهر عادی زندگی روزمره (ثروت، قدرت و بقیه‌ی چیزها) کاهش یافته، اسکاتی این رویا را به‌صورت آرمانی‌ترین رویاهای بشر درمی‌آورد: او بر زیان جبران‌ناپذیر زمان غلبه کرده و عشقی را که مرده است، زنده می‌کند. تمام قسمت دوم فیلم - روی دیگر آینه- چیزی نیست به جز یک تلاش مجنون‌وار در جهت انکار زمان. تلاشی در راستای باز آفرینی نشانه‌هایی ناچیز اما ضروری از زنی (همانند شاخص‌های یک مناجات: لباس، آرایش، مو) که نبودش را نمی‌توان باور کرد. احساس مسئولیت و مقصربودن در این فقدان تنها مرحمی ‌موقت برای زخمی‌عمیق و ماورایی است. در نقل قولی از انجیل؛ عهد جدید؛ (که یکی از شخصیت‌های برگمان عشق را با آن توصیف می‌کند) پاسخ داده می‌شود: «ای مرگ پیروزی‌ات کجاست؟» در نتیجه الستر وجود اسکاتی را غرق در جنون زمان می‌کند. تماشای چه‌گونگی انجام این عمل در نوع خود دیدنی است. همانند تمام فیلم‌های آلفرد، نیرنگ‌ها تنها به این هدف استفاده می‌شوند که آینه‌ای را در برابر قهرمان فیلم نگه دارند و امیال نهانی و کنترل‌شده‌ی او را بروز دهند. در بیگانگان در ترن برونو پیشنهاد قتلی را به گای می‌دهد که هیچ‌گاه حتی جرات فکرکردن به آن را نداشته است. در سرگیجه اگرچه اسکاتی صراحتا اظهار بی‌میلی می‌کند اما کسی که همیشه اولین قدم را برمی‌دارد، خود او ست. یک بار در دفتر گاوین الستر و بار دیگر در جلوی خانه‌ی خودش (صبح روز بعد از غرق شدن ساختگی)، مغز متفکر این دسیسه تظاهر به تسلیم‌شدن می‌کند: گاوین بر روی صندلی می‌نشیند و برای این‌که چیزی غیرممکن را درخواست کرده عذرخواهی می‌کند، مادلن به داخل ماشینش برمی‌گردد و آماده‌ی رفتن می‌شود. همه‌چیز می‌توانست در همان‌جا تمام شود اما در هر دو موقعیت، اسکاتی ابتکار امور را در دست می‌گیرد و جریان را دوباره به راه می‌اندازد. گاوین به‌ظاهر کار سختی را در متقاعدکردن اسکاتی برای قبول‌کردن این تحقیق پیش‌ِرو دارد اما در عمل به‌سادگی تنها پیش‌نهاد می‌دهد که اسکاتی یک بار مادلن را ببیند زیرا اطمینان دارد که یک نگاه برای آغاز این دسیسه‌ی عالی، کافی است. تقدیر در حرکت نهفته است. بعد از یک نما از نیم‌رخ مادلن در رستوران ارنی، فیلم با نمایی از اسکاتی در حال پاییدن خانه السترادامه می‌یابد. برای نشان‌دادن موافقت (افسون) اسکاتی نیازی به گذاشتن یک صحنه‌ی کامل نیست. این موافقت در فید بین دو نما گنجانده شده است. این اولین نمونه از سه لحظه‌‌ی اساسی و محذوف فیلم است. صحنه‌هایی که از نشان‌دادن پرهیز شده درحالی‌که بسیاری از کارگردانان دیگر تردیدی در ضرورت نمایش آن‌ها ندارند. دومین حذف به اولین تماس اسکاتی و جودی درهتل و پس از تغییر مدل مو بازمی‌گردد. وقتی که هاله‌ای سبز او را دربرگرفته است. چه‌گونه می‌توان پس از آغازی چنین شگفت‌انگیز و هذیانی صحنه را در اوج رها کرد؟ در این‌جا مشکلات سانسورهیچکاک را از وضعیتی غیرممکن و دشوار نجات داده است. چنین صحنه‌ای تنها می‌تواند درخیال (یا در زندگی) عینیت داشته باشد. اما زمانی که یک فیلم به خیال‌انگیزترین درجات رویا اشاره می‌کند و اسکاتی در آغوش مادلن و در جادویی‌ترین حرکت دوربین تاریخ سینما اصطبل کلیسا را در مقابلش حاضر می‌بیند، آیا این صحنه استعاره‌ای برای صحنه‌ی عاشقانه‌ای که هیچکاک نمی‌تواند نشان بدهد، نیست؟ و اگر عشق تنها چیزی است که می‌تواند بر زمان غلبه کند، آیا این صحنه عین عشق نیست؟ و اما صحنه‌ی سوم، که همیشه مایه‌ی لذت خبرگان سینما بوده، و به‌خاطر لذتی صرف به آن اشاره می‌کنم. این صحنه در بخش‌های اول فیلم و بسیار زودتر اتفاق می‌افتد. ما تنها اسکاتی را دیده‌ایم که مادلن ازهوش‌رفته را از خلیج سن‌فرانسیسکو بیرون می‌کشد. تصویر فید می‌شود. اسکاتی در خانه است و کنده‌ای را در شومینه می‌گذارد. درحالی‌که می‌رود تا بنشیند دوربین او را دنبال می‌کند. به روبه‌رو نگاه می‌کند و دوربین نگاه او را به مادلن (از میان در باز اتاق) دنبال می‌کند، درحالی‌که مادلن خوابیده و ملافه‌ای تا روی گردنش کشیده شده است. چرخش دوربین دور اتاق لباس‌های مادلن را که روی خشک‌کن آشپزخانه آویخته شده نشان می‌دهد. تلفن زنگ می‌زند و او را بیدار می‌کند. اسکاتی که در حال واردشدن به اتاق است، در را می‌بندد و اتاق را ترک می‌کند. در صحنه‌ی بعد مادلن در لباس خواب قرمزی که اسکاتی کنار تخت گذاشته است ظاهر می‌شود. هیچ‌کدام اشاره‌ای به حادثه‌ای که پیش‌آمده نمی‌کنند، به‌جز طعنه‌ای که اسکاتی در روز بعد می‌زند: «خیلی لذت بردم از... از صحبت کردن باهاتون». این سه صحنه لحظاتی هستند که در آن ذهنیت بر عینیت پیروز می‌شود، سه لحظه‌ای که در آن سه در به روی ما قفل می‌شوند. اما این روزها کدام کارگردان را سراغ دارید که به حذف این صحنه‌ها فکر کند؟ این روزها سینما قدرتش را دربرانگیختن تخیل ازدست‌داده زیرا معتقد است که توانایی نشان‌دادن هر چیزی را به صورت عینی دارد و دراین‌حال احتیاجی به تخیل ندارد. و سده‌ی حاضر مانند خود سینما دارد بهای گزافی را برای خیانت به تخیل می‌پردازد. یا بهتر است بگوییم آن‌ها که هنوز سر سوزن تخیلی دارند بهای سنگینی برای زندگی در این سده می‌پردازند. کنایه‌های دوپهلو؟ تمامی ‌حرکت‌ها، نگاه‌ها و عبارات در سرگیجه دو معنی دارند. هر کسی می‌داند که قطعا سرگیجه تنها فیلمی‌ است که داشتن یک دید مضاعف برای بازخوانی قسمت اول فیلم با توجه به قسمت دوم نه تنها قابل توصیه بلکه واجب و ضروری ست. کابررا اینفانته(1) آن را «اولین فیلم بزرگ سوررئالیست» نامید. و اگر تمی ‌وجود داشته باشد که در ذهن یک سوررئالیست (و نیز در ادبیات) همواره حاضر باشد آن چیزی جز هم‌زاد و ثنویت (Doppelganger) (که از دکتر جکیل تا کاگه موشا، از زندانی زندان تا پرسونا در مسیری باشکوه از تاریخ سینما گام برداشته) نخواهد بود. در سرگیجه این تم حتی در مضاعف‌سازی جزییات نیز منعکس شده است: در اولین صحنه‌ی کلیسای سن خوان باتیستا مادلن درحالی‌که اسکاتی را می‌بوسد به سمت راست، برج، نگاه می‌کند و جمله‌ی «چه‌قدر دیر» را بر زبان می‌آورد که برای تماشاگر غافل حاوی معنایی دقیق است (چه‌قدر برای دوست‌داشتن دیر است)، اما همین صحنه برای تماشاگری که برای دومین بار آن را می‌بیند معنایی متفاوت و دقیق‌تر دارد (چه‌قدر دیر فهمیدید که دارد واقعا چه می‌گذرد). در اواخر فیلم، این نگاه و این جمله در یک صحنه‌ی کاملا مشابه با صحنه‌ی نخستین تکرار می‌شود: اسکاتی به سمت چپ نگاه می‌کند و درست قبل از سقوط جودی می‌گوید: «چه‌قدر دیر». درست همان‌طور که یک دیگری برای دیگری وجود دارد بدلی نیز برای بدل حاضر است. در نیمه‌ی اول مادلن نیم‌رخ راستش را در مقابل چشمان اسکاتی قرار می‌دهد، جایی که تصمیم قطعی توسط او گرفته می‌شود و در ابتدای نیمه‌ی دوم نیز تکرار می‌شود با این تفاوت که این بار این اسکاتی است که در مقابل جودی ایستاده است. این‌چنین است که بازی آینه‌ها آغاز شده و تنها راه اتمام آن ویران‌کردن آن‌ها ست. ما، تماشاگران، دسیسه را از طریق نامه‌ای که جودی از به‌پایان‌بردنش منصرف می‌شود کشف می‌کنیم. اسکاتی در پایان به‌وسیله‌ی گردن‌بند متوجه آن می‌شود (توجه کنید که در این لحظه نیز ثنویت وجود دارد: اسکاتی گردن‌بند را بر گردن جودی دیده است و هیچ واکنشی نشان نداده است. او فقط هنگامی‌ واکنش نشان می‌دهد که آن را در آینه می‌بیند). او درخلال جستجوی مادلن با مکان‌هایی از گذشته روبه‌رو می‌شود. این کشش با نشان دادن نیم‌رخ جودی در برابر پنجره، در آن نور سبز نئون متبلور می‌شود: «من تو رو یاد اون می‌اندازم؟»به‌نظر می‌رسد که هیچکاک برای نشان‌دادن نیم‌رخ چپ جودی مخصوصا هتل امپایر را انتخاب کرده است. این لحظه‌ای است که اسکاتی به آن سوی آینه گام برداشته و جهل او آغاز می‌شود... اگر کسی باور کند که همه‌ی این‌ها مقاصد آشکار مولفان است (مولف به‌صورت جمع آورده شده است زیرا ساموئل تیلور اکثرا هم‌کار نزدیک هیچکاک بوده است). دسیسه‌ی نبوغ آمیز، روشی که ما را مجبور می‌کند تا درک کنیم که فریفته شده ایم، ایده‌ی ناب برملا ساختن حقیقت بر ما پیش از قهرمان فیلم، همه‌ی این‌ها در نوری روحانی از «مستی عشق» غسل داده شده اند. درحالی‌که موسیقی هرمان که کابررا آن را «هابانراس منحط»(2) می‌خواند همه‌چیز را چفت و محکم کرده است. تمام این‌ها در نوع خود بد نیست. اما اگر آن‌ها بازهم به ما دروغ می‌گفتند، چه می‌شد؟ آلن رنه معتقد بود که هیچ چیز نمی‌تواند ما را وادار سازد تا قهرمان زن فیلم هیروشیماعشق من را باور کنیم. او می‌تواند همه‌ی چیزهایی را که تعریف می‌کند از خودش در آورده باشد. فلاش‌بک‌ها اظهارات قطعی نویسنده نیستند به‌استثنای داستان‌هایی که توسط یک شخصیت نقل می‌شوند. آن‌چه که ما در مورد اسکاتی و در شروع قسمت دوم فیلم می‌دانیم این است که در آستانه‌ی جنون قرار دارد، در دنیایی دیگر است، حالت او با توجه به گفته‌ی دکتر می‌تواند مدت‌ها ادامه داشته باشد، زنی مرده را دوست داشته است و بنا به گفته میج هنوز هم دارد. آیا عبث است که تصور کنیم این روح رنجور، کله‌شق و هر چند معقول (گاوین الستر می‌گوید: «ضربه خورده»)، تمام این سناریوی عجیب و سرشار از تطابقات و آشفتگی‌های باورنکردنی را در ذهن خودش ساخته و آن را چنان منطقی جلوه داده تا به این نتیجه برسد که: «این زن نمرده، پس می‌توانم دوباره پیداش کنم»؟استدلال‌های فراوانی دررابطه‌با خوانش رویاگونه‌ی قسمت دوم سرگیجه وجود دارد. ناپدید شدن باربارا بل گدس (میج، دوست و محرم اسرار اسکاتی که در نهان عاشق اسکاتی است) یکی از آن‌ها ست. من به‌خوبی مطلعم که در آن‌زمان او با یک مرد ثروت‌مند تگزاسی که صاحب چاه نفت بود، ازدواج کرد و اکنون درحال آماده‌شدن برای ظهوری دوباره به‌عنوان یک بیوه در خاندان اوینگ است. اما هنوز هم ناپدیدشدن او از سرگیجه موردی نادر در سلسله‌مراتب اقتصادی فیلم‌نامه‌های هالیوودی ست (هرچه باشد او هنرپیشه‌ای معتبر محسوب می‌شد نه یک بازی‌گر فرعی). یکی از شخصیت‌های مهم نیمی ‌از فیلم بدون گذاشتن هیچ ردپایی تا پایان قسمت دوم فیلم ناپدید می‌شود. حتی در مکالمه‌های بعدی فیلم هم به او اشاره نمی‌شود. در مطالعه‌ی خیالی فیلم این غیبت تنها با آخرین جمله‌ای که به اسکاتی در بیمارستان خطاب می‌کند، قابل توضیح است: «تو حتی نمی‌دونی من این‌جام... »دراین‌حالت، تمامی‌ قسمت دوم چیزی به‌جز وهم و خیال نیست که در آخر هم‌زادِ هم‌زاد را آشکار می‌سازد. ما در مورد حقیقی بودن قسمت اول فریب داده شدیم و در ادامه به ما گفته شد که قسمت اول دروغی محض و زاییده‌ی یک ذهن منحرف بوده و قسمت دوم فیلم دربردارنده‌ی حقیقت است. اما اگر واقعا قسمت اول حقیقت محض بود و قسمت دوم محصول یک ذهن بیمار، آن‌گاه چه می‌شد؟ اگر تمام این‌ها تصاویر کابوس‌هایی باشد که از اتاق بیمارستان شروع شده است، رویاهایی اکسپرسیونیستی و ظالمانه که بار دیگر ما را به دنبال نخود سیاه می‌فرستند و حقه‌ای بیش نیستند تا برای ساعتی دیگر ما را درگیر خود سازند و ما را از حقیقت دورتر و دورتر سازند. تنها استثناء برای این موضوع، لحظه‌ای است که پیش‌تر به آن اشاره کردم، تغییر صحنه در نمای گردان هتل امپایر. در آن نور سبز صحنه معنایی دیگر پیدا می‌کند: یک اقرار صریح، آشکار ساختن جزییات، پلک زدن مردی مجنون درحالی‌که چشمانش فروغ‌شان را از دست می‌دهند، نگاهی خیره که می‌تواند برملاکننده‌ی جنون یک انسان باشد. در فیلم‌های قدیمی ‌برای نشان‌دادن صحنه‌ای که روح فرد مرده یا خوابیده قصد جدا‌ شدن از بدن او را داشت، از تکنیک خاصی استفاده می‌شد که حالت شفاف شخص را درحالتی شناور به‌سوی آسمان یا سرزمین رویاها نشان می‌دادند. در بازی آینه‌های سرگیجه لحظه‌ای مشابه اما به‌مراتب زیرکانه‌تر وجود دارد: در لباس‌فروشی هنگامی ‌که جودی متوجه می‌شود اسکاتی در حال تبدیل ذره‌به‌ذره‌ی او به مادلن است (در معنای دیگر، در واقعیتی که از آن بی‌خبر است، جودی را مجبور می‌کند تا تمام کارهایی را که در جهت اجرای دسیسه برای السترانجام داده یک بار دیگر تکرار کند) برافروخته شده و به گوشه‌ای می‌رود که در آن یک آینه وجود دارد. اسکاتی در برابر آینه به او می‌پیوندد و در زمانی که در حال دیکته کردن مشخصات یکی از لباس‌های مادلن به فروشنده‌ی بهت زده است، یک نمای شگفت‌انگیز "هر چهار نفر" را در یک زمان و باهم به ما نشان می‌دهد: اسکاتی و هم‌زادش، جودی و هم‌زادش. در آن لحظه اسکاتی در واقعیت از صندلی بیمارستانش گریخته است، پس همان‌طور که دو جودی وجود دارد دو اسکاتی نیز وجود دارد. بنابراین ما می‌توانیم شیزوفرنی را نیز به دیگر بیماری‌های ازپیش‌تشخیص‌داده‌شده‌ی اسکاتی اضافه کنیم. من نکروفیلیا (3) را از فهرست بیماری‌های اسکاتی کنار می‌گذارم؛ و بااین‌که به آن زیاد اشاره شده به‌نظر می‌رسد این گرفتاری خود منتقدان باشد و نه شخصیت‌ها زیرا اسکاتی عشق به مادلنی (جودی) را ادامه می‌دهد که حقیقتا زنده است. او درعین جنون در درون این زن به دنبال دلیلی برای زندگی است.تمام این‌ها دلایل خوبی برای اثبات موضوع هستند اما باید دلیلی محکم‌تر نیز وجود داشته باشد. یک استدلال قوی دیگر در رابطه با خوانش رویاگون نیمه‌ی دوم وجود دارد. اندک زمانی بعد از تغییر شکل، جودی/مادلن کاملا خوش‌حال و سرخوش خود را برای صرف شام آماده می‌کند و اسکاتی از او می‌پرسد که مایل است به کدام رستوران بروند، او بلافاصله ارنی را پیش‌نهاد می‌کند. این مکانی است که آن‌ها برای اولین بار یک‌دیگر را ملاقات کردند. (اما اسکاتی هنوز متوجه منظور او نشده است. گفتن جمله‌ی «اون جای ما دو تا ست» اولین بی احتیاطی جودی قبل از قضیه‌ی گردن‌بند است) پس به آن‌جا می‌روند اما « بدون نیازی به رزرو کردن جا». فقط یک بار سعی کنید این کار را در سن‌فرانسیسکو انجام بدهید تا متوجه شوید که ما واقعا در یک رویا به‌سرمی‌بریم.همان‌طور که گاوین الستر می‌گوید، سن‌فرانسیسکو عوض شده است. در خلال یکی از نمایش‌های فیلم در برکلی در اوایل دهه‌ی هشتاد، زمانی که عامه‌ی مردم نسخه‌ی اصلی فیلم را به فراموشی سپرده بودند (کمپانی حقوق فیلم را حفظ کرده بود تا بتواند آن را به قیمت خوبی به تلویزیون بفروشد؛ بنابراین قسمت‌هایی از فیلم به علت مقاصد تجاری حذف شده و پایان آن نیز تغییر کرد) و فکر می‌کردند که این هم یک تریلر کوچک دیگر است. به یاد می‌آورم که مردم از دیدن تصویری با چشم‌اندازی وسیع از شهر در آغاز قسمت دوم اظهار شگفتی می‌کردند. این شهر دیگری است، شهری بدون آسمان‌خراش (به جز ساختمان سنتینل کاپولا). تصویری که اسکاتی را در حال نگاه کردن به الستر ثبت می‌کند، زمانی که الستر آن دو کلمه‌ی شوم «قدرت و آزادی» را بر زبان می‌راند. و همه‌ی این‌ها تنها بیست سال پیش بود... و صد البته سن‌فرانسیسکو چیزی به‌جز یکی دیگر از شخصیت‌های فیلم نیست. ساموئل تیلر(نویسنده‌ی فیلم‌نامه) در نامه‌ای که به من نوشت با نظر من هم‌عقیده بود که هیچکاک این شهر را دوست داشت اما به نظر او تمام این علاقه و شناخت از شهر به تصاویری که هیچکاک از پنجره‌ی هتل، رستوران و یا لیموزینش می‌دید، خلاصه می‌شد. او درواقع مسافری بود که برای مدتی طولانی در شهر اقامت داشت. با تمام این‌ها بازهم این آلفرد بود که تصمیم گرفت از کلیسای دولورس میشن استفاده کند و در حرکتی عجیب خانه‌ای در خیابان لمبارد را برای خانه اسکاتی انتخاب کرد؛ تنها به این دلیل که درِ خانه قرمزرنگ است. تیلور عاشق این شهر بود (الکس کاپل، اولین نویسنده‌ی فیلم‌نامه، یک مهاجر انگلیسی بود) و تمام این عشق را در فیلم‌نامه جای داد و شاید حتی بیشتر از این هم جلو رفته است اگر ما عبارت مرموزی را که در پایان نامه نوشته است، بپذیریم: «وقتی که فیلم‌نامه را بازنویسی می‌کردم هم‌زمان داشتم سن‌فرانسیسکو را کشف می‌کردم. می‌خواستم سن‌فرانسیسکو را به همگان بنمایانم و گذشته‌ی خود را به‌تصویر بکشم». کلماتی که بیش‌تر به کار شخصیت‌های فیلم می‌آید تا نویسندگان آن. این گفته بهانه‌ای برای یک تفسیر دیگر را به دست ما می‌دهد. در ابتدای فیلم زمانی که الستر در مورد پرسه‌زدن‌های غیرارادی مادلن صحبت می‌کند و اسکاتی بر ستون‌هایی که در دوردست‌ها، آن طرف دریاچه‌ی لوید قرار گرفته اند، خیره مانده است. ستون‌هایی که به‌مثابه‌ی دریچه‌هایی به گذشته اند. این یادداشت شخصی می‌تواند گویای بسیاری از چیزها باشد: عشق دیوانه‌وار، نشانه‌های رویا و تمام چیزهایی که سرگیجه را در قیاس با بقیه‌ی فیلم‌های کارنامه‌ی آلفرد به آشناترین و غریب‌ترین فیلم هیچکاکی بدل می‌کنند. فیلمی‌ حاصل کار یک بدبین تمام‌عیار که به نسخه‌ی مخصوص تلویزیون -که همه می‌دانیم رسانه‌ای اخلاق گرا ست- پایانی متفاوت اضافه کرد که در آن اسکاتی به میج ملحق می‌شود و در رایو نیز خبر دست‌گیری گاوین را می‌شنویم. جنایت آخر و عاقبت ندارد.ده‌ سال بعد زمان هم‌چنان درحال تغییردادن همه‌چیز است. آن‌چه که برای من معادل سن‌فرانسیسکو بود، به‌سرعت در حال محو شدن است. حرکت مارپیچ زمان همانند حرکت حلزونی در تیتراژ فیلم یا مانند مدل حلزونی‌شکل موهای مادلن و کارلیتا در عکس، هیچ‌گاه نمی‌تواند جلوی بلعیده شدن زمان حال و افزوده شدن به وسعت گذشته را بگیرد. هتل امپایر تبدیل به هتل یورک شده است و آن نور سبز نئون خود را از دست داده است. هتل مک کتریک، خانه‌ی ویکتوریایی که مادلن در آن همانند یک روح ناپدید می‌شود، به مدرسه‌ای با سازه‌ی بتنی تبدیل شده است (اگر به جنبه‌ی رویایی فیلم اعتقاد نداشته باشیم این صحنه نیز یکی دیگر از جزییات غیرقابل توضیح فیلم است. درمورد رفتار مرموز زن هتل‌دار چه می‌توانیم بگوییم؟ جوابی که هیچکاک به تروفو داد این است: «یک شریک جرم که پول گرفته است». دست‌بردار آلفرد!). رستوران ارنی و گل‌فروشی پودستا بالدوچی هنوز سر جای‌شان هستند. در گل‌فروشی هنوز همان سنگ‌فرش‌ها وجود دارند و با افتخار روزی را به یاد می‌آورند که کیم نواک از آن‌جا دسته‌گلی را انتخاب کرد. مقطعی عرضی از چوب درخت سکویا هنوز هم در ورودی میور وودز در آن سوی خلیج وجود دارد. موزه هنوز آن‌جاست و قبرستان دولورس میشن نیز دست‌نخورده وجود دارند. قسمت جنوبی محوطه‌ی کلیسای سن خوان باتیستا که هیچکاک به‌وسیله‌ی جلوه‌های بصری یک برج بلند به آن اضافه کرد هم سرجایش است. برج واقعی کلیسا به‌قدری کوتاه است که حتی تصور یک شکستگی آرنج در اثر سقوط از آن مشکل به‌نظر می‌رسد. هیچکاک یک اصطبل کامل نیز به آن اضافه کرد. البته فورت پوینت در زیر پل گلدن گیت (همان جایی که هیچکاک در پایان فیلم پرندگان قصد داشت آنجا را با پرنده‌ها بپوشاند) نیز وجود دارد. شرکت در تور گردشی سرگیجه برای عاشقان سن‌فرانسیسکو امری ضروری است. حتی پاپ هم (اگرچه با تظاهر) دو تا از این محل‌ها را بازدید کرد؛ یکی پل گلدن گیت و دیگری کلیسای دولورس میشن (به بهانه‌ی بوسیدن یک بیمار مبتلا به ایدز). خواه کسی به خوانش رویاگونه‌ی سرگیجه - فیلمی‌ که تا همین اواخر قدر ندیده بود- عقیده داشته باشد یا نه، نمی‌تواند منکر این باشد که احیاء یک عشق ازدست‌رفته هر انسانی را قلبا تحت تاثیر می‌گذارد.اسکاتی درحالی‌که گریه می‌کند و جودی را از پله‌های برج بالا می‌کشد تکرار می‌کند که «تو دومین شانس منی!». حالا هیچ‌کس تمایلی به تفسیر این کلمات در معنای ساختگی‌شان، این‌که اسکاتی می‌خواهد بر سرگیجه‌اش غلبه کند، ندارد. این صحنه درباره‌ی زندگی کردن دوباره‌ی لحظه‌ای که در گذشته گم شده، برگرداندن آن به زندگی و ازدست‌دادن دوباره‌ی آن است. کسی مرده‌ای را زنده نمی‌کند و به اوریدس باز نمی‌گردد. اسکاتی بزرگ‌ترین لذتی را که یک انسان می‌تواند تصور کند، تجربه می‌کند: "زندگی مجدد" و در ازای آن بهای بزرگ تراژدی را می‌پردازد: "مرگ مجدد". بازی‌های ویدئویی، که در مورد ناخودآگاه ما بیش‌تر از آثار لاکان چیزهایی برای ما دارند، چه چیزی را به ما عرضه می‌کنند؟ نه پول و نه افتخار بل‌که تنها یک بازی جدید. «شانسی دوباره».A free replay (4) و یک چیز دیگر: مادلن به اسکاتی می‌گوید که برای پیدا کردن خانه، برج کیت را نشان کرده است؛ برجی که بر تپه‌های اطرافش احاطه دارد و نامش توریست‌های فرانسوی را به خنده می‌اندازد. اسکاتی پاسخ می‌دهد: «خب این اولین باریه که باید از برج کیت تشکر کنم». مادلن دیگر راه برگشت به خانه را نخواهد یافت. شاخ‌وبرگ‌ها بزرگ شده اند و تمام شاخصه‌های خیابان لمبارد را مخفی کرده اند. خود خانه نیز عوض شده است. مالکان جدید آن بالکن چدنی با آن کتیبه‌ی چینی که نوشته بود: شادی مضاعف، را به دور انداخته اند. در هنوز هم قرمز است اما اکنون نوشته‌ای به احترام هیچکاک بر آن نصب شده است: «هشدار: صحنه‌ی وقوع جرم». و از پله‌هایی که جیمز استوارت و کیم نواک برای اولین بار به هم پیوستند دیگر کسی نمی‌تواند برجی را که به شکل شلنگ آتش‌نشانی است و روزگاری از سوی زنی ثروت‌مند به نام لیلی کیت به دسته‌ی آتش‌نشانان سن‌فرانسیسکو اهدا شده است، ببیند.روی سخن این متن با کسانی است که سرگیجه را با قلب خود می‌شناسند و نه آن‌هایی که هرگز شایستگی آن را نداشته اند. پانویس ها: (1) Cabrera Infante (2005-1929) نویسنده، مترجم و منتقد کوبایی که زمانی هم‌راه کاسترو بود اما دیری نپایید که از جلوی او درآمد و به تبعیدی طولانی در لندن گردن نهاد. (2) habaneras نوعی رقص آرام کوبایی. (3) نکروفیلیا: نوعی بیماری روانی با کشش جنسی به اجساد. (4) تکرار دوباره در بازی‌های کامپیوتری. ظاهرا صورت ترجمه نشده‌ی آن برای همه روشن‌تر است. عنوان اصلی مقاله نیز همین است.این مقالۀ مشهور كریس ماركر دربارۀ سرگیجه به لطف احسان پناهنده برای شمارۀ ویژه ای كه مجلۀ هنر به این فیلم اختصاص داده بود، ترجمه شده است. مترجم: احسان خوشبخت منبع: وبلاگ یادداشت های سینمایی احسان خوشبخت
      • 3
      • Like
  20. آخر شبا دیدن بازیای جام جهانی
  21. جان عزیزاتون این آهنگو گوش کنید. ته خنده است: :ws47: ملی پوشها/ اندی
  22. به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، «بردمن»/«مرد پرنده‌ای» (Birdman)، تازه‌ترین ساخته آلخاندرو گونزالس ایناریتو فیلمساز مکزیکی 17 اکتبر (25 مهر) اکران می‌شود. مایکل کیتن (بازیگر سابق نقش «بتمن») در این کمدی سیاه نقش بازیگری میانسال را بازی می‌کند که زمانی نقش یک ابرقهرمان محبوب به نام «بردمن» را بازی می‌کرده و اکنون می‌خواهد با حضور در نمایشی در برادوی که از روی داستانی کوتاه نوشته ریموند کارور تولید شده، شکوه از‌دست‌رفته خود را بازیابد. در روزهای مانده به شب اول اجرای نمایش او با غرور خود مبارزه می‌کند و می‌کوشد خانواده و موقعیت کاری‌اش را حفظ کند. دانلود تریلر در صحنه‌ای از تریلر صدای کیتن روی تصاویر را می‌شنویم که می‌گوید: «چطور کارمون به اینجا رسید، به این زباله‌دونی؟ تو یه ستاره سینما بودی. یادته؟» زاک گالیفیاناکیس، ادوارد نورتن، آندرا رایزبورو، ایمی رایان، اما استون و نائومی واتس دیگر بازیگران «بردمن» هستند. ایناریتو فیلمنامه را با همکاری نیکلاس جاکوبونه، الکساندر دینه‌لاریس و آرماندو بو نوشته است. ایناریتو کارگردان فیلم‌های «آمورس پروس»، «بابل»‌، «21 گرم» و «بیوتیفول» است. او برای «بابل» نامزد اسکار بهترین کارگردانی شد. او به زودی تریلر «بازگشت» را با بازی لئوناردو دی‌کاپریو کلید می‌زند. خبر آنلاین
      • 2
      • Like
  23. Shiva-M

    اخرین فیلمی که دیدی چی بود؟

    Being John Malkovich کارگردان: اسپایک جونز بازیگران: جان گوساک(گریک شوارتز)، کامرون دیاز(لوته شوارتز)، کاترین کینز(ماکسین لوند)، اورسون بین(دکتر لستر)، جان مالکویچ(جان هواریتو مالکوویچ) و..... محصول 1999 خلاصه: «کریگ شوارتس»، عروسک گردان خیابانی، با اصرار همسرش، «لوته» ، در شرکت لستر به مدیریت «دکتر لستر» کاری می گیرد؛ شرکتی که در طبقه ی هفت و نیم یک برج اداری قرار دارد. روزی «کریگ» یک در پنهانی را کشف می کند که او را از راهرویی به مغز بازیگری به نام «جان مالکوویچ» می برد و او می تواند برای پانزده دقیقه زندگی او را تجربه می کند... تعریف این فیلم رو زیاد شنیده بودم. . بالاخره موفق به دیدنش شدم. و اتفاقا خیلی هم دوست داشتم فیلم رو. یکی از خلاقانه ترین فیلم هایی بود که تا بحال دیدم . فیلمنامه ی خیلی جدید و جسورانه ای داره با پرداخت مناسب. فیلمنامه ی این کار از چارلی کافمن هست که قبلا من فیلم "درخشش ابدی یک ذهن بی آلایش" رو دیدم ازشون (نویسنده بودن در اون فیلم) و بسیار هم لذت بردم از اون فیلم. این فیلم هم بسیار خلاقانه بود و البته با کارگردانی قدرتمند. داستان خاص این فیلم کارگردانی هنرمندانه ای رو می طلبید که اسپایک جونز کاملا از پسش بر اومد. فضای فانتزی فیلم بسیار خوب در اومده و شما تا پایان فیلم کنجکاو می مونید که بدونید بالاخره چی میشه. گره گشایی پایان فیلم هم به جا و مناسبه. فیلم چند تا صحنه ی خیلی خوب داره، برای مثال اونجا که جان مالکوویچ به درون ذهن خودش میره و بیننده نمیدونه که قراره با چه صحنه ای مواجه بشه: "چه اتفاقی میافتد زمانی که یک شخص به دورن ذهن خودش میرود؟" خیلی جالب بود اون صحنه. مهم ترین حرفی که فیلم میخواد بزنه هویت انسان معاصر هست و همینطور از بین رفتن مرزهای هویتی در دنیای جدید( صحنه ی آخر فیلم که متوجه میشیم اون بچه ما حصل معاشقه ی ماکسین و لوته هست. میبینیم که تمام قواعد طبیعی کنار زده میشه و با میانجیگری یک مرد این اتفاق میفته) در کل فیلم خیلی خوبی بود.
  24. Shiva-M

    اخرین فیلمی که دیدی چی بود؟

    Vicky Cristina Barcelona کارگردان: وودی آلن ژانر: درام ، عاشقانه محصول 2008 آمریکا و اسپانیا بازیگران: ربکا هال (ویکی) اسکارلت جانسون (کریستینا) خاویر باردم (جوان) پنلوپه کروز (ماریا) خلاصه داستان فیلم: دو زن جوان آمریکایی به اسامی ویکی و کریستینا برای گذراندن تعطیلات تابستانی نزد یکی از اقوام دور ویکی در شهر بارسلون در کشور اسپانیا میروند. ویکی زنی احساساتی است که بزودی قصد ازدواج با نامزدش داگ را دارد که مردی قابل اطمینان اما غیررمانتیک است. کریستینا نیز دختری خوشگذراناست که قصد دارد در بارسلون ماجراهای جدید عاطفی را تجربه کند. آنها درشهر با مرد نقاشی به اسم جوان آنتونیو آشنا می شوند که هنوز با همسر سابقش ماریا ارتباط دارد و ... گزیده ی جوایز: برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن [پنه لوپه کروز] / برنده ی جایزه گلدن گلاب برای بهترین فیلم کمدی یا موزیکال – نامزد جایزه ی گلدن گلاب برای بهترین بازیگر نقش اول مرد کمدی یا موزیکال [خاویر باردم]، بهترین بازیگر نقش اول زن کمدی یا موزیکال [ربه کا هال] و بهترین بازیگر نقش مکمل زن [پنه لوپه کروز] و ... فیلم های وودی آلن همیشه یه حال و هوای خاصی دارن که من خیلی دوست دارم. این فیلم هم همینطور. فضا و خاصه موزیک دلنشینی داشت. فیلمنامه ی منسجمی هم داره. کلا جهان بینی وودی آلن رو دوست دارم. علی رغم اینکه از آخرین ساخته ی ایشون ( blue jasmine) اونقدرها لذت نبردم این فیلم رو دوست داشتم. فیلم درباره احساسات، انواع روابط و نیازهای مختلف انسان و همینطور تردیدهاش و تلاش برای یافتن شریک مناسب هست. که خوب تو خیلی از کاراش موضوعیت داره این موارد. فیلم خوش ساخت و لذت بخشیه با بازیهای خیلی خوب. (مخصوصا پنه لوپه کروز) اگر دنبال درامی ساده و روان هستید که در عین حال حرف هایی هم واسه گفتن داشته باشه این فیلم میتونه یه پیشنهاد خوب باشه
  25. کارگردان: اسپایک جونز بازیگران: جان گوساک(گریک شوارتز)، کامرون دیاز(لوته شوارتز)، کاترین کینز(ماکسین لوند)، اورسون بین(دکتر لستر)، جان مالکویچ(جان هواریتو مالکوویچ) و..... جوایز: کاندیدای اسکار بهترین های هنرپیشه دوم زن(کاترین کینر)، کارگردانی و فیلمنامه کاندیدای سزار بهترین فیلم غیرفرانسوی زبان، کاندیدای جشنواره گلدن کلوب بهترین های هنرپیشه زن(کامرون دیاز) ، هنرپیشه دوم زن(کاترین کینر) و فیلمنامه ، برنده بهترین فیلم ، کارگردانی و فیلمنامه حلقه منتقدان لندن و کاندید بهترین هنرپیشه اول مرد حلقه منتقدان لندن چه اتفاقی میافتد وقتی یک شخص به درون خودش میرود؟ "جان مالکویچ بودن" یکی از عجیب ترین فیلمهای تاریخ سینماست. فیلمی که در آخرین سال قرن بیستم ساخته شد و گویا با ساخته شدنش میخواست تعریفی جدید از سینما در قرن بیست و یکم ارائه دهد.اینکه سینما در عمر صد ساله خود از پدیده ای عجیب و اعجاب بر انگیز در اولین سالهای خود در مواجه مخاطبانش ،تا رویکردی مستند گون و سپس داستان گو را پشت سر گذاشته است ،یکبار دیگر در ابتدای ورود انسان به قرن جدید بتواند اعجاز کرده و مخاطب خویش را به حیرت وادارد.مخاطبی که در اولین مواجه خود با نمایی بسته در همان سالهای آغازین سینما از فرط ترسیدن سالن سینما را ترک کرد و یا زمانیکه در اولین شب نمایش فیلم در گراند کافه پاریس توسط برادران لومیر زمانیکه تصویری از قطار که به سمت دوربین در حرکت بود نشان داده شد از خوف اینکه مبادا این قطار از پرده بیرون آمده و آنها را به زیر خود بکشد گراند کافه را سراسیمه ترک کردند. این مواجهه همراه با دلهره و هیجان ذات اولیه سینما را تشکیل داده بود.ذاتی که پس از آگاهی مخاطب به اینکه این نماها همان تصاویر ثابتی هستند که از عکاسی سرچشمه میگیرند و تنها سرعت نمایش آنها در بازه زمانی اندک، تصوری از حرکت را در ذهن مخاطب بوجود آورده است دیگر آن هیجان اولیه ناشی از عدم آگاهی مخاطب را بهمراه نداشته است و در عوض سینما با روی آوردن به هنر داستان گویی سعی در ارضای میل مخاطبین خود به این برون ریزی هیجان را به گونهای دیگر بازتولید کرد.پس هر جا دست سینما بعنوان هنری خلاق و غیر قابل پیش بینی رو شده است ،ترفندی دیگر از دل آن بیرون آمده تا همچنان پر مخاطب ترین هنر- رسانه در جهان قلمداد شود.البته نباید این نکته را از نظر دور داشت که هنر سینما زمانیکه وجه صنعتی بارزی پیدا کرد این خلاقیت را به عادت نزد مخاطبان خود تبدیل کرده است.عادتی که الگوهای رایج هالیوودی و خطوط مشخص روایت کلاسیک همواره به بازتولید آن مبادرت ورزیده است .اما سینما هر از گاهی گریزی به خلاقیت پنهان در ذات خویش زده است.گریزی که منجر به ساخت آثاری گشته که هر چند اندک بشمار میروند اما از حیث اثر گذاری آنچنان پیشرو هستند که مواجهه با آن آثار تا مدتها ذهن مخاطب را درگیر خود خواهد کرد.اینجا خلاقیت است که حرف اول و آخر را میزند و این خلاقیت به ما یاد آور میشود که هنر سینما بواسطه همین نگاه خلاقانه در بکارگیری همزمان هنرهای دیگر شکل گرفته است.هرجا که خلاقیتی نوظهور و البته مبتنی بر منطق سینما شکل بگیرد احساسی از تولد دوباره این هنر فراگیر بدست می آید..بی شک چارلی کافمن با خلق سناریوی "جان مالکویچ بودن" چنین کاری کرده است! بی شک در سینمای امریکا بواسطه سیستم ستاره سازی هالیوود و با توجه به ستاره محور بودن این سینما بواسطه مانور همیشگی روی بازیگران چهره ،نام و آوازه همواره نصیب بازیگران -بعنوان ستاره های عالم سینما- بوده است.در این میان اگر جایی برای غیر بازیگران به منظور مطرح شدن میان خیل مخاطبان باشد،آن جایگاه از آنِ کارگردان های سرشناسی است که در آثار خود فیلمهای بارزی داشته اند که مقبول طبع منتقدان و عامه قرار گرفته است.بی شک زمانیکه مخاطب به پوستر و یا تیتراژ فیلم دقت میکند پس از نام بازیگران که برایش از اهمیت بالایی برخوردار است عناوینی که برای او مهم بشمار میرود کارگردان و یا موسیقی فیلم و در نهایت فیلمبردار و طراح هنری است. کمتر پیش می آید که سناریست و نویسنده فیلمنامه برای مخاطبین سینمای امریکا کنجکاوی بوجود بیاورد.چرا که فیلمنامه نویس در سیستم هالیوود همچون تکنسینی بشمار میرود که با مواد خامی معلوم و فرمولهای از پیش تعیین شده و به منظور سهولت و سرعت کار و ایجاد منطق داستانی به نوشتن فیلمنامه روی می آورد و همین از پیش تعیین یافتگی کمتر امکان بروز خلاقیت به شخص نویسنده را میدهد.چرا که داستان با منطقی روایت میگردد که برای مخاطب دردسری در فهم قضایا ایجاد نکند.اینجاست که فیلمنامه نویسی بیشتر یک فن است تا هنر. حال دراین میان یک ذهن خلاق و پرتوان مسیری دیگر را انتخاب کرده و نگاهی نو را در عرصه فیلمنامه عرضه میکند.این ذهن درخشان چنان روایت داستانی را با منطق سینمایی پیوند میزند که آفرینش فیلمنامه را به امری هنری بدل میکند و فیلمنامه را از متنی تکنیکال به متنی ادبی ارتقا میدهد.چارلی کافمن همچون نام یکی از آثارش نمود "درخشش ابدی یک ذهن زلال " است.اهمیت وی نه بعنوان فیلمنامه نویس بلکه بعنوان خالق اصلی آثاری که نوشته است و پس از خلق فیلمنامه توسط وی به تصویر در آمده است ابراز میشود.تمامی تجارب اندک سینمایی این هنرمند نابغه که در آن بعنوان فیلمنامه نویس فعالیت داشته است مهر و امضای او را بر کل فیلم تا به آخر بعنوان مهمترین مولفه آن اثر برای مخاطب بهمراه دارد. به گونه ای که فیلمهای ساخته شده از روی فیلمنامه های او بیشتر به نام خودش شناخته میشوند تا نام کارگردان های پرآوازه شان. کافمن با کارگردانهایی همچون اسپایک جونز (جان مالکویچ بودن و اقتباس) و میشل گاندری(درخشش ابدی یک ذهن زلال) در مقام فیلمنامه نویس همکاری داشته است.هر کدام از این کارگردانها در دنیای سینما از اهمیت و اعتبار ویژهای برخوردار هستند.با این وجود آنجا که قلم کافمن تجلیات ذهن درخشان او را به قالب فیلمنامه درمیآورد برای عمده مخاطبین سینما هر اتفاق جذاب سینمایی به پای نویسنده اثر نوشته میشود.و البته کارگردانهایی که زمینه ارتباط و همکاری با کافمن را فراهم میآورند خودشان به این مساله کاملا واقف هستند.چارلی کافمن پوزیشن نویسنده فیلمنامه را به جایگاهی هنری در تولید اثر ارتقا داده است.جایگاهی که البته هنوز کمتر کسی در سینمای امریکا و هالیوود توانسته آنرا حفظ کند.در تاریخ سینما نویسندگان مطرحی بودهاند که در کنار کارگردانان صاحب فکر به فعالیت پرداخته و در پردازش فیلمها بعنوان همکار فیلمنامه و یا خود فیلمنامهنویس جایگاه خاصی بدست آوردهاند. نمونه های مطرح و نام آوری همچون "تونینو گوئرا" که شاید مهمترین نام در کنار کارگردانهای مدرنیست سینمای اروپا در چهار پنج دهه اخیر بوده باشد.کارگردانهایی همچون آنجلوپولوس،برتولوچی،فرانچ سکو رزی و تارکوفسکی.و یا همکاری درخشان بونوئل و "ژان کلود کاریر" در خلق آثار ماندگاری همچون میل مبهم هوس ،جذابیت پنهان بورژوازی، ویریدیانا،تریستانا و دیگر فیلمهای شاخص بونوئل.نمونه دیگر در کارنامه کریستف کیشلوسکی بچشم میخورد.کیشلوسکی در تمام دوران فیلمسازی خود با "کریستف پیسویچ "در مقام همکار فیلمنامهنویس کار کرده است.سینما هر از گاهی عرصه حضور نویسندههای نامآور بعنوان فیلمنامهنویس هم بوده است.مانند تجارب "هارولد پینتر"،نمایشنامهنویس شهیر ایرلندی بعنوان فیلمنامه نویس که عمدتا با جوزف لوزی فیلمساز پرآوازه انگلیسی همکاری داشته است. نمونه هایی از این دست را باز هم میتوان برشمرد.آنچه در پرونده هنری اینگونه افراد مهم است اینست که خود فیلمنامه بعنوان یک متن تکنیکال برای این هنرمندان در مقام نویسنده در درجه دوم اهمیت قرار داشته است.مثلا تونینو گوئرا شاعری است که در فیلمنامههای درخشانش هم نگاهی شاعرانه را وارد کرده است که این موضوع بیانگر تسلط این شخص به شعر است.و یا پینتر و کاریر عمدتا در مقام نمایشنامه نویس فعالیت داشتهاند.به همین دلیل ساختار دراماتیک کارهایشان برگرفته از ریشههای تئاتری آنها بوده است.در واقع این فیلمنامهنویسان مطرح از تجارب و داشتههای خود در دیگر هنرها نظیر شعر و داستان و نمایش در جهت فیلمنامه-نویسی بهره بردهاند.به همین دلیل عمده فعالیت آنها در زمینه سینما شامل همکاری تنگاتنگ با کارگردان در خلق فیلمنامه بوده است. این است که نام آنها بیشتر بعنوان نویسنده اثر بچشم میخورد و این نویسندگی کمتر بار فیلمنامهنویسی بهمراه دارد.نکتهای که دقیقا شاخصه تمایز چارلی کافمن از آنها میباشد.چارلی کافمن شخصیت منحصر بفرد عرصه فیلمنامه بشمار میرود.چرا که او در درجه اول و تا به آخر برای سینما مینویسد و اختصاصا غالب کارش همان فیلمنامه است و بس.او نه از شاعرانگی خاصی درآثارش بهره میبرد و نه سمت و سوی درامش را از تئاتر و یا عالم ادبیات اخذ میکند.او به گونهای مینویسد که فقط سینما میتواند از آن بهرهمند شود و بس! با این وجود فیلمنامه را به متنی ادبی ارتقا داده است.برای نویسندگان نوعی که در بالا از آنها نام برده شد این وجه ادبی بارز است که در قالب فیلمنامههایشان قرار میگیرد و با کنار زدن این وجه از فیلمنامه، باز هم ما با متنی تکنیکال به منظور تسهیل امر فیلمسازی مواجه هستیم.اما کافمن خودِ فیلمنامه را به تنهایی به متنی ادبی ارتقا داده است.به گونهای که تمام اجزای آن چنان به هم چسبیده و در هم ممزوج شدهاند که امکان باز کردن آنها از هم وجود ندارد.فیلمنامههای کافمن بخوبی عناصر بصری سینما را در خود جای دادهاند.به گونه ای که خواندن صرف آنها بدون دیدن فیلمهایشان نیز دست کمی از لذت دیده شدنشان ندارد. "جان مالکویچ بودن" اولین تجربه سینمایی این نویسنده و فیلمساز نابغه است.تجربه ای که بعد از نوشتن چند سری سریال برای تلویزیون او را وارد مدیوم سینما کرد.در آخرین سال قرن بیستم و هنگام ورود به قرن جدید سینما باز هم لباس خلاقیت و تهور به خود پوشاند.اینبار نه با استفاده از عناصر بصری و تاکید بر یک اختراع جدید و ناشناخته، بلکه با استفاده از داستانی که از ذهن انسان نشات گرفته و داستان ذهن آدمی را روایت میکند.داستانی که جایی از قول یکی از کاراکترها عنوان میشود "به اون بخش تاریک رفتم و دنیایی رو دیدم که هیچ آدمی ندیده. "کریگ شوارتز با بازی "جان کیوساک" در نقش یک عروسک گردان نگون بخت که پاتوق همیشگیاش در گوشه خیابان را نیز از دست داده است برای کار به شرکت محصولات لستر مراجعه کرده است.محل کار او در قسمت بایگانی شرکت در طبقه هفت و نیم قرار دارد.طبقهای عجیب که از سقفی بسیار کوتاه برخوردار است.به گونهای که تمامی کارکنان این واحد ناچار هستند هنگام عبور و مرور خم شوند.و اما دلیل معماری خاص و عجیب این طبقه در قالب فیلمی کوتاه به کریگ نشان داده میشود.صاحب اولیه و بنیانگذار شرکت لستردر قرن نوزدهم به زنی کوتاه که از نظر رشد جسمی دچار مشکل است و برای کار به این شرکت مراجعه کرده است دل میبندد و برای اینکه همسرش نسبت به قد کوتاه خود سرخرده نشود دستور میدهد ما بین طبقات هفت و هشت نیم طبقهای با سقف کوتاه بسازند تا مناسب قد کوتاه همسرش باشد. به این صورت طبقه هفت و نیم بعنوان نماد این ساختمان تجاری عظیم ساخته میشود و تا به امروز هم که کریگ برای کار به آنجا مراجعه کرده است مورد استفاده قرار میگیرد. .در ادامه زنی جذاب بنام ماکسین با بازی "کاترین کینر" توجه کریگ را به خود جلب کرده به گونه ای که کریگ به خود جرات داده و ابراز تمایل خود را به سمع ماکسین میرساند هر چند برخورد ماکسین بیش از پیش کریگ را بعنوان مردی غیر جذاب برای زنان تبدیل میکند.ماکسین در قرار ملاقاتی که با کریگ میگذارد به او گوشزد میکند که فقط بعنوان یک همکار ساده به وی نگاه میکند و کریگ حق نزدیکی بیشتر به وی را ندارد. داستانی که به ظاهر قرار است حول تمایل کریگ به ماکسین و تلاش بی نتیجه او برای جذب وی بگردد با کشف یک تونل عجیب در دفتر کار کریگ سمت و سوی دیگری میگیرد.زمانی که کریگ به درون تونل قدم میگذارد ناگهان همچون پرتاب به درون سیاهچاله ای فضایی به درون ذهن شخصی میافتد که بعد از مدت اندکی متوجه میشویم آن شخص "جان مالکویچ" بازیگر بنام امریکایی است.کریگ به مدت پانزده دقیقه در ذهن مالکویچ بوده و از چشم او دنیا را نگاه میکند.او مشاهده میکند که مالکویچ چای مینوشد و صدای چای نوشیدن او را از درون ذهن مالکویچ میشنود.مالکویچ را جلوی آینه در حالیکه خود را برانداز میکند میبیند و درون ذهن او سوار تاکسی شده و به کنجکاوی راننده که گویا او را شناخته است پاسخ میدهد. او پس از طی شدن این پانزده دقیقه از ذهن مالکویچ خارج شده و به محوطه ای بایر کنار اتوبان مجاور شرکت پرتاب میگردد.کریگ هیجان زده این موضوع را دستمایه ارتباط مجدد با ماکسین قرار میدهد و زمانیکه آنرا با آب و تاب برای ماکسین تعریف میکند با برخورد سرد ماکسین مواجه میشود.اما همین موضوع باعث میشود ماکسین بفکر یک بیزینس سودآور افتاده و با کریگ شراکت کند.آنها از هر نفر مبلغ 200 دلار بابت سفر به ذهن جان مالکویچ میگیرند. در این میان لوته با بازی" کامرون دیاز" که همسر کریگ است و رابطه سردی با شوهر خود دارد به گونهای که این رابطه سرد باعث شده است او بیشتر وقتش را با حیوانات مختلفی بسر برد -حیواناتی همچون شامپانزه که در خانه از آنها نگهداری میکند -از موضوع مطلع شده و با رفتن به ذهن جان مالکویچ بسیار شگفت زده میشود.این شگفتی زمانی تشدید میشود که در ذهن جان مالکویچ با ماکسین همخوابه میشود و این تجربه ناب برای ماکسین و لوته شعفی وصف ناپذیر و عشقی عمیق ببار می آورد.تا اینکه کریگ از فرط حسادت و همچنین تمایل به ماکسین با ترفندی ماکسین را نزد مالکویچ فرستاده و با زندانی کردن لوته در قفس شامپانزه اش، خود بجای لوته به درون مالکویچ رفته و با معاشقه با ماکسین به خواسته اش میرسد.لوته پس از رها شدن از بند، موضوع را به ماکسین میگوید و با تعجب میفهمد ماکسین و کریگ با هم قرار گذاشتهاند تا کریک راس ساعت دوازده شب به درون مالکویچ برود تا در این صورت دیگر با اتمام پانزده دقیقه از درون او بیرون پرتاب نشود و برای همیشه درون مالکویچ بماند. به این صورت کریگ درون مالکویچ مانده ودر قالب مالکویچ با ماکسین ازدواج میکند و کم کم مالکویچ تبدیل به عروسک گردانی ماهر و مشهور میشود. بواقع این نام مالکویچ است که هنر خاص کریگ را جهانی میکند و تمامی رسانه ها به این موضوع توجه نشان میدهند که مالکویچِ مشهور کار بازیگری را به بهای هنر عروسک گردانی کنار گذاشته است..تا اینکه با مراجعه لوته به منزل آقای لستر پرده از رازی عجیب برداشته میشود.جان مالکویچ دستمایه طول عمر عده ای آدم خاص گشته که سالهاست با رفتن به درون انسانهای جوان تا سنین پیری آنها برای خود جاودانگی به ارمغان آورده اند.بعنوان نمونه سن خود آقای لستر بیش از صد سال است درحالیکه او پیرمردی هفتاد ساله به نظر میرسد.لوته در منزل لستر با اتاقی مواجه میشود که در ابتدای فیلم هم آنرا دیده بود.اتاقی که پر است از عکسهای جان مالکویچ از ابتدای تولد تا به امروز.و در انتها او پی به راز این اتاق عجیب میبرد.در منزل لستر عدهای پیرزن و پیرمرد هستند که بواقع راز طول عمر آنها همین ورود به ذهن مالکویچ و امثال او بوده است. بعد از اینکه لوته نقشه کریگ و ماکسین را بازگو میکند آنها با گروگان گرفتن ماکسین که از کریگ بواسطه جان مالکویچ حامله شده است موفق میشوند بعد از هشت ماه کریگ را از درون مالکویچ خارج کنند و در اینجا مخاطب متوجه میشود که فرزندی که در دل ماکسین است حاصل همخوابگی او و لوته میباشد.فرزندی که در انتهای فیلم ذهنش را خانه کریگ کرده است و کریگ از دریچه ذهن این کودک همچنان به ابراز احساسات نسبت به ماکسین میپردازد.ماکسین و لوته بعنوان پدر و مادر این کودک در کنار هم تشکیل خانواده داده اند.با بیرون آمدن کریگ از درون مالکویچ لحظهای جان مالکویچ خود را روبری آینه در نقش واقعی خودش میبیند.اما به سرعت دچار تکانهای شدیدی میشود که عامل آنها ورود آن جماعت پیر و منتظر به درون مغز مالکویچ بودهاند. در انتهای فیلم مالکویچ را با موهایی سفید و در نقشی دیگر میبینیم.مالکویچ ما را به اتاقی میبرد که از عکسهای دختر بچهای پر شده است.دختری که بواقع کودک ماکسین و لوته است و بی شک نفر بعدی میباشد که ذهنش خانه جاودانگی این جماعت خواهد بود. از بین رفتن مرزهای هویتی بواسطه خلط نقشها یکی از مضامین مد نظر این فیلم است.اوج این خلط نقشها را در هویت فرزند ماکسین میبینیم.تماشاگر زمانی که ماکسین در شرایطی که با کریک درون مالکویچ زندگی میکند با بارداری او مواجه میشود این فرزند را حاصل زناشویی کریک در ذهن مالکویچ با ماکسین میداند.اما بزرگترین شوک زمانی به او وارد میشود که متوجه میشود این بچه ماحصل زمانی است که لوته خود را به ذهن مالکویچ میرسانده و در آنزمان ماکسین با اشتیاق با مالکویچ معاشقه میکرده است.این اشتیاق تا بدانجا بوده است که بارها در طول این عمل ماکسین نام لوته را صدا میزده و مالکویچ با تعجب از او میپرسیده چرا نام یک زن را در گوش مالکویچ زمزمه میکرده است.شاید همین که ماکسین بجای نام یک مرد دیگر نام یک زن را در گوش مالکویچ میخوانده دلیل برانگیختن حس تعجب بجای حسادت در طرف مقابل بوده است! اشتیاق ماکسین و لوته به هم و معاشقه با یکدیگر بسیار زیاد بوده است و بارها کریک نسبت به این قضیه حسادت میکرده.با توجه به اینکه لوته ذهن مالکویچ را بعنوان یک مرد برای همخوابگی با ماکسین اشغال میکرده است و ماکسین نقش خودش را داشته میتوان نتیجه گرفت بعد مردانه درون لوته (آنیموس) امکان بروز عینی میافته است و به این صورت دلیل قدرت این نیروی ناخودآگاه در لوته با توجه به نوع پوشش مردانه و رفتارهای خاص او که حتی نسبت به همسرش سرد بودن را تداعی میکند در طول فیلم نشان داده میشود.جالبترین نکته اینجاست که کودکی متولد گشته که تمام قواعد طبیعی تناسل را کنار زده و پا را از اصول علمی امروز هم فراتر گذاشته است.امروزه میتوان با لقاح مصنوعی بدون همخوابگی زنی را باردار کرد اما چگونه میتوان گفت معاشقه دو زن با یکدیگر منجر به تولد نوزادی گشته است؟ در حالیکه در این فیلم دو زن با میانجی یک مرد به این امر دست یافتهاند."جان مالکویچ بودن" تمام مرزهای هویتی را تا به امروز کنار زده و از هر پدیده بشری هویت زدایی کرده است.دو زن به میانجی یک مرد که البته آن مرد در سطح هوشیار خویش متوجه نمیشود با هم عشق بازی کرده و یکی از آنها باردار میگردد. آن مرد تنها نقش انتقال کروموزوم مردانه را دارد و بار عاطفی معاشقه را راسا این دو زن بر عهده گرفتهاند.شاید کافمن میخواهد بگوید تولد هر نوزادی در دنیای امروز بیشتر حاصل یک همخوابگی بدور از عشق و عاطفه است و شاید بشر امروز از همان بدو بسته شدن نطفه ،عشق به همنوع و عاطفه را به فراموشی سپرده است. بچه دار شدن از عملی بزرگ و انسانی تا سطح عملی غریزی تقلیل یافته است و تنها یک نگاه زنانه کامل که هر دو سوی تولید مثل را در بربگیرد میتواند این چالش عاطفی را از بین ببرد! هنوز هم شاید بشر به یک نگاه زنانه نیاز دارد. نگاهی که عشق را در حد کمال در نظر گرفته و از نیازی غریزی فراتر برده است.همانگونه که والتر بنیامین این نگاه زنانه را نجات بخش بشر میداند.کودکی که از لوته و ماکسین متولد گشته است هم دختر است. و کریک با جا گرفتن در ذهن او برای همیشه از دریچه نگاه آن دختر ماکسین را بعنوان عشق جاودانهاش صدا میزند. اینجا معنای عشق نیز نزد زن و مرد فرق دارد. کریک، ماکسین را عشق همیشگی خود میخواند چون عشق نزد یک مرد با غیاب برابر است. کریک که از همان ابتدا میزان تمایل خود به ماکسین را نشان داده است هیچگاه نتوانست در مقام کریک شوارتز به ماکسین دست پیدا کند. تنها برههای چند ماهه در درون آدم مشهوری چون جان مالکویچ او به زندگی مشترک با ماکسین پرداخت. در آنزمان هم استفاده از نام و اعتبار مالکویچ را برای شهرت کار عروسک گردانیش به وقت گذاشتن برای ماکسین ترجیح داده بود.اما عشق لوته و ماکسین به هم نه به منظور تصاحب یکی توسط دیگری بلکه ناشی از افزایش بار حسیِ زنانه بوده که اینچنین فوران کرده است. میشل فوکو معتقد است در تمامی صورتهای روابط انسانی نمودی از سلطه هویدا میشود. حتی گپ و گفت دوستانه دو انسان نیز این سلطه را در پی دارد که گاه به سمت یکی و گاه به سمت دیگری است. در روابط عشقی نیز هر کدام از دو طرف و بخصوص مردان بدنبال برآورده کردن این میل خود به سلطه و قدرت هستند. تنها رابطهای که در آن نمودی از سلطه مشاهده نمیشود رابطه لزبینها میباشد. رابطه عاشقانه دو زن با یکدیگر که بجای سلطه آندو چه در عمل همخوابگی و چه در آنات دیگر رابطه بیشتر بدنبال کامل کردن یکدیگر میباشند. معاشقه دو زن با یکدیگر فرمی از یک تن واحد را بخود میگیرد که این یک تن دیگر امکان سلطه بر خودش را ندارد. تداوم یک رابطه حسی قوی بین دو زن در انتهای فیلم هم نشان داده میشود. لوته و ماکسین بعنوان پدر و مادر کودکشان در کنار هم چنان پرشور زندگی میکنند که گویی هر لحظه برای آنها آغاز یک رابطه جدید و زیباست. این نگاه زنانه و تعمیم آن به روابط انسانی عمر هر رابطهای را میتواند افزایش داده و کسالت انسان امروز را در روابط کوتاه مدت خویش از بین ببرد. درست است که لوته از بعد مردانه وجود خویش (آنیموس) برای دست یافتن به ماکسین استفاده کرده است اما زمانیکه آن دو در صحنهای که کریگ از ذهن مالکویچ بعد از هشت ماه بیرون میآید در کنار اتوبان همدیگر را در آغوش میگیرند گویی هر دو از زندان رها شدهاند و با قولی که بهم میدهند طعم آزادی و زندگی راستین را به هم خواهند چشاند.ماکسین اسیر زندان شهرت مالکویچ و زیادهخواهی کریگ گشته بود و لوته در این دوران چند ماهه که امکان معاشقه با ماکسین و تکرار آن حس پر شور خویش را نداشت بشدت سرخورده بنظر میرسید.آن دو دیگر میتوانند بدون نیاز به یک نگاه و عرف مردانه در جامعه و خانواده خویش روزگار بگذرانند و دخترشان را که زاییده کامل یک ذهن زنانه است و هیچ نشانی از نیمه مردانه در خود ندارد بزرگ کنند. البته نحوه پردازش این تعابیر با فانتزی زیبا و خاصی همراه بوده است و همین دلیلی است بر رد نگاه بدبینانه کافمن به جنس مرد. هر چند که کافمن در فیلمی مانند اقتباس هم با دست انداختن خودش باز هم دنیای مردانه را به بازی گرفته است و شاید به این صورت میخواهد نقد خویش را در قالب این فانتزی به تاریخ مردسالارانه بشر وارد کند. چیزی عجیب تر از ذهن آدمی نیست! در فیلم صحنه ای هست که مالکویچ در تعقیب ماکسین سر از شرکت لستر در می آورد و به هر طریق شده است خود را به تونل مزبور میرساند و اینجاست که در برابر دیدگان ما به دورن ذهن خودش میرود. یکی از هیجانیترین لحظات تاریخ سینما در اینجا رقم میخورد.لحظهای که برای به هیجان درآوردن مخاطب از ترفندهای سینمایی همچون تعلیق و زدو خورد و کش آوردن زمان و دیگر ترفندهای مرسوم استفاده نمیشود.اینجا یک سوال مطرح میشود و یک موقعیت که تماشاگر تصور نمیکند به ذهن آدم برسد."چه اتفاقی میافتد زمانی که یک شخص به دورن ذهن خودش میرود؟" سوالی که کریگ میپرسد و قرار است در یکی از عجیبترین موقعیتها جان مالکویچ به آن پاسخ دهد.مالکویچ مسیر تونل را مانند تمام افرادی که این چند وقت به دورن ذهن او پرتاب شدهاند میپیماید و در آنجا او در ذهن خود با تکثیر مالکویچ مواجه شده و مالکویچ را در نقش های مختلف ،از نقش خودش تا گارسون و معشوقه و دیگر آدمیان میبیند و تنها یک جمله توسط تمام مالکویچ ها در حالتهای مختلف تکرار میشود."مالکویچ مالکویچ".چیزی عجیبتر از این میخواهیم؟ ذهن هر کدام از ما در زدودن پیرایهها و اضافات تنها از خود ما نقش میگیرد و بس.هر کدام از ما تنها خودمان را میبینیم و بس و این اوج نگاه subjective به انسان است. گویی یک فیلسوف ایده آلیست این فیلم را نوشته است.هیچ چیز در بیرون از ذهن آدمی وجود ندارد.هر چه هست ذهن انسان است و بس. هیچ واقعیت بیرونی مستقل از ذهن افراد وجود ندارد. زمانیکه یک فرد از دنیای پیرامون خود بطور فیزیکال جدا شده و مستقیما به درون ذهن خویش برده شود آنجا فقط و فقط خودش را میبیند در بازنمود متکثر نقشهای مختلفی که در طول زندگی مشاهده کرده است. مالکویچ گارسون، مالکوویچ دست و پا چلفتی، مالکویچ تاجر، مالکویچ روسپی و هزاران مالکویچ دیگر که همچون دانههای ریز از دل یک دستگاه تکثیر به طور نامنظم به بیرون پرتاب میشوند. و نکته جالب اینجاست که تحمل این وضعیت برای خود شخص بسیار دشوار است. هر چه افراد دیگری که به درون ذهن مالکویچ پرتاب شدند از بودن در آن لذت برده و خواستار تکرار مجدد این تجربه بودهاند، خود مالکویچ از این وضعیت فرار کرده و پس از پرتاب شدن به دنیای روزمره کریگ را تهدید به شکایت میکند و زمانیکه با مقاومت کریگ طرف میشود بطرز مسخره توام با عصبانیت میگوید" این کلّه من است." مالکویچ ناراحت است از تصاحب ذهن خود توسط افراد دیگر. این جمله علاوه بر بار طنزی که بهمراه دارد سویه انتقادی مشخصی را نیز در نظر دارد. انسان امروز آماج اطلاعاتی است که قدرتها به میل خود به خورد او دادهاند. به گونهای که ورود هر کدام از ما به آن بخش خالص ذهنمان ما را با تصاویری هولناک و بی پیرایه مواجه میکند.بشر امروز ذهن خود را در اختیار سیستمها گذاشته است و آنچه بعنوان تفکر برای خود قائل است تنها بازنمود است و بس! لسترها تمام فضای ذهنی ما را اشغال کردهاند. ما چیزی جز خوراک بقای این سیستمها بشمار نمیرویم. و چارلی کافمن به این شکل انسان و دنیای جدیدش را به باد تمسخر گرفته است. "جان مالکویچ بودن" هویت انسان در دنیای جدید است. هویتی که چنان از تعریفی مشخص میگریزد که تعاریف متعدد را دربر گرفته و باز هم به تعریفی مشخص تن نمیدهد. مفهوم دیگری در این فیلم بسیار محوریت دارد. چیزی باشید که دیگری میتواند باشد. دیگری که خود برساخته دیگری بزرگ است. دیگری بزرگ همان سیستم است. شرکت لستر در کنار فعالیت تجاری خود دغدغه جاودانه کردن شرکای خود را هم دارد. برای این نامیرایی و جاودانگی ذهن دیگران دستمایه تسخیر و تجاوز قرار میگیرد. صحنه ای در فیلم هست که پس از اینکه کریگ بعد از هشت ماه از ذهن مالکویچ بیرون آمده و مالکویچ در برابر آینه ایستاده و احساس آزادی میکند ناگهان پیرمردها و پیرزن های فیلم حریصانه به ذهن مالکویچ هجوم آورده و او همانند کسی که از درون مورد تهاجم واقع شده باشد با ورود هر نفر جدید تکان های سهمگینی میخورد. مالکویچ نماد انسان معروف و موفق جامعه جدید است. کسی که هر جا میرود مورد ستایش است و در کمترین زمان ممکن میتواند با زنی جذاب رابطه برقرار کند. کریگ زمانیکه درون مالکویچ قرار میگیرد تنها به تمنیات و تمایلات و در عین حال توانایی های خود پاسخ میگوید. کریگ عروسک گردانی متبحر است، اما بواسطه عدم شهرت و جذابیتِ هنرش نتوانسته است برای خود کار درستی دست و پا کند. به محض اینکه پای مالکویچ وسط می آید عروسک گردانی مورد توجه تمامی رسانه ها قرار میگیرد. کریگ از آوازه مالکویچ در بازیگری استفاده کرده و بواسطه او هنر خود را به جهانیان عرضه میکند. هنری که پیش از این و از طریق کریگ شوارتز حتی کنار خیابان هم مخاطبی نداشت! کریگ چون مالکویچ شده است میتواند زن مورد علاقه اش رابدست آورد. کریگ چون درون مالکویچ است مورد توجه رسانه ها قرار میگیرد. اما این تنها کریگ و ماکسین هستند که میدانند اینها همگی از کریگ است. دنیا مالکویچ را در قامت عروسک گردان شناخته است.رسانه بعنوان یکی از مهمترین ابزارها در تعریف و جهت دادن ذهن مخاطبان خود وسیله ای برای سلطه است. سوال اینجاست که مالکویچ تا چه حد بدون رسانه مالکویچ است؟ ستاره های جدید تا چه اندازه در قامت رسانه ستاره اند و خارج از این قاب چه هستند؟ و سرمایه داری متاخر تعریف جدید خود از سود آوری بواسطه رسانه را چگونه مطرح کرده است؟ انسان در دنیای جدید برآورده کننده میل دیگری بزرگ است. به قول لکان:"میل انسان همان میل دیگری است." مهمترین سوالی که مالکویچ در مواجه با خودش زمانیکه از وجود دیگران در درون ذهنش خلاص میشود میپرسد اینست که بواقع او کیست؟ این سوال اساسی انسان در تمام دورانها و بخصوص در زمانه مدرن است. هویت مستقل از اجتماع و دادههای بیرونی وجود ندارد. هویت آن چیزی است که به پای همگی ما نوشته شده است. خواه مالکویچ باشیم، خواه کیرگ و یا لستر و حتی ماکسین و لوته. انسان امروز انسان هویت متکث ر است.و این تکثر را در محصول نهایی فیلم بخوبی میتوان مشاهده کرد. کودک متولد شده بواقع کیست؟ پدر و مادر او چه کسانی هستند؟ چگونه میشود یک زن در قامت پدر او قرار گیرد و در این میان نقش مالکویچ بعنوان صاحب کروموزوم مردانه در توالد این فرزند چه میباشد؟ مالکویچی که هر چند فیزیک خود را در این بستن نطفه سهیم میبیند اما تصوری ذهنی از آن ندارد. چرا که ذهن او در آن لحظه در تسخیر لوته بوده است. ما فرزندی با سه والد میبینیم. و البته چون ذهن مالکویچ خانه دیگران نیز هست شاید با والدینی کثیر! اینجاست که هر نوع قطعیتی در تاریخ بشر به دیده شک نگریسته میشود. انسان در نسبت مداوم بسر میبرد و حقیقت دیگر صاحب دژ محکمی بیرون از بشر نمیباشد. شاید تمام اصول بشر آنجا که تولید میشوند به سرعت دود شده و به هوا میروند. ما درون هزارتوهایی هستیم از هویتهای متکثر. امکان یافتن تعریفی مشخص از خودمان هم دیگر وجود ندارد. هویت انسان مدرن در مرکزگریزی و هویت زدایی او تعریف میشود. و اما در این میان خود مالکویچ با همه شهرت و تواناییهایش برآورده کننده تمنیات سیستم بشمار میرود. بواقع مالکویچ بیشتر از کریگ اسیر است. اگر کریگ اسیر تمایلات بی پاسخ خود است مالکویچ اسیر تمایلات خودخواهانه دیگرانی است که ذهن او را برای بقای خود تسخیر کردهاند. جان مالکویچ بودن یعنی چگونگی انسانِ امروز بودن. یعنی تعریف قرن حاضر از انسان. نحوه ارتباط انسان با ماشین پیچیده سیستمهای جدید و چگونگی امکان بقای او که در گرو تعاریف مشخص است. و تمام اینها قهقههای استهزاگون را در مخاطب ایجاد میکند. گروتسکِ دنیای جدید! چارلی کافمن این عدم قطعیت در باورهای به ظاهر قطعی را در آثار دیگرش نیز ادامه داده است. او در "اقتباس" خودش را مورد حمله و تمسخر قرار داده است. نویسندهای دست و پا چلفتی که درگیر ایدههایی پیچیده است درحالیکه ناخودآگاه تن به قواعد دنیای جدید نمیدهد. در حالیکه برادر او با تواناییهای کمتر بسیار از او جلوتر بوده و به شهرت رسیده است. چارلی کافمنای که بعد از "جان مالکویچ بودن" بر قله سینمای دنیا قرار گرفته است فیلمنامه نویسی دست و پا چلفتی است که توان به اتمام رساندن فیلمنامه خود را ندارد در حالیکه برادر دوقلویش که کلبی مسلک و خوش گذران است با نوشتن فیلمنامه های عامه پسند به شهرت و اعتبار زیادی دست یافته. کافمن در" اقتباس" از عدم توانایی ارتباطی رنج میبرد. او طرحی به ظاهر جذاب در سر دارد ولی از امکان پرورش آن عاجز است. این طرح او را وارد مساله دو نفر آدم محقق در زمینه گیاهان میکند که این ورود زمینهای از سوتفاهم را ایجاد میکند. سوتفاهمی که در آخر منجر به مرگ برادرش و مرد گیاهشناس میگردد. در انتهای فیلم این چارلی است که زنده میماند و البته کمی از وقایع اتفاق افتاده تاثیر پذیرفته و بارقههایی از اعتماد بنفس در او شکل میگیرد. برای کافمن بدست آوردن هر چیزی همراه با از دست دادن چیزی دیگر است. جان مالکویچ شهرت را به ازای از دست دادن استقلال ذهنی خود بدست آورده است. کریگ هم از نام خود گذشته و زیر سایه و نام مالکویچ در کار و عشق خود به موفقیت میرسد. کافمن فیلم "اقتباس" نیز با از دست دادن برادرش است که بارقههایی از خودباوری را در خود ایجاد میکند..کافمن همانند کریگ توان برقراری ارتباط طبیعی با زن مورد علاقه خود را ندارد و در عین حال نمیتواند از موقعیت خود فراتر رفته و در جایگاه برادرش هم قرار بگیرد. برساخت هویتی ما در دنیای امروز بیشتر حاصل نگاه جامعه به ما میباشد. همانگونه که فروید ما را چنان اسیر ناخود آگاه مان میداند که حتی در خانه خودمان هم امیر نیستیم بلکه تحت امر آنچیزی هستیم که از وجودش خبر نداریم، اینجا دیگری بزرگ در مقام جامعه چنان ما را احاطه کرده است که چه نامدار باشیم و چه بی نام از سیطره آن گریزی نداریم. کریگ نماد آدمی است جویای نام که تعریف جامعه او را از رسیدن به حد اعلای خواسته اش باز میدارد. خواسته ای که او را در جایگاهی همچون مالکویچ قرار دهد. و مالکویچ خسته از اسارتی که به ناچار باید تحمل کند. محبوس شدن در ذهن خود و سپردن آن به دیگران برای رسیدن به جاودانگی. اینجا جواب ما داده میشود. پاسخ به سوالی که کریگ زمانیکه جان مالکویچ به دورن تونل قدم گذاشت پرسید:"چه اتفاق می افتد وقتی یک شخص به درون خودش میرود؟" درون شخص آکنده از تمایلاتی است که جامعه یا امکان بروز به آن نداده یا اینکه در نحوه بروز آن دخالت داشته است. در صحنه ای فوق العاده لوته با اسلحه بدنبال ماکسین افتاده است و ماکسین در دهلیزهایی که مربوط به ذهن ناخودآگاه مالکویچ است فرار میکند. مخاطب، تروماهایی که مالکویچ از کودکیش بهمراه داشته است را میبیند. کودکی که تنبیه میشود. در اتوبوس مدرسه خودش را خیس میکند. گوشه ای تاریک تنها نشسته و گریه میکند. این همان فرمانده ای است که مالکویچ را هدایت میکند. پس مالکویچ واقعی کیست؟ این هنرمند نام آور جذاب است یا آن پسر بچه ترسو و گوشه گیر؟ مالکویچ هر چه هست خانه جاودانگی عده ای سلطه جو میباشد. اینجاست که میتوان به ماهیت اصحاب رسانه ای که این امکان را به جای اینکه مثلا به کریگ شوارتز بدهند به جان مالکویچ بخشیده اند پی برد. ماهیتی که اتفاقا سینما را هدایت میکند. "جان مالکویچ بودن" هم میتواند دستمایه تحلیل های روانکاوانه قرار گیرد و هم تحلیل های اجتماعی. امر واقع و امر نمادین در این فیلم همواره مورد چالش قرار گرفته است. خلا ناشی از عدم قطعیت و بی ثباتی امر واقع ما را به سمت امر نمادین هدایت میکند. امر نمادینی که در قالب اجتماع سر بر می آورد و همواره امر واقع را دچار چالش میکند. زندگی روزمره جان مالکویچ بشدت دستخوش تغییر و تسخیر قرار میگیرد. تسخیری که خود او از روند و چگونگی آن کاملا مطلع نیست. بعد از گشت و گذاری که مالکویچ در ذهن خود از طریق تونل کریگ و ماکسین میکند زمانیکه به کنار اتوبان پرتاب میشود و کریگ را تهدید به شکایت میکند و با مقاومت کریگ مواجه میشود به سر خود اشاره کرده و فریاد میزند"این سرِ من هست". او احساسی از مالکیت بر بدن خود میکند که البته کاملا طبیعی به نظر میرسد. نکته اینجاست که در ادامه فیلم این مالکیت حتی بر بدن خویشتن مورد تردید قرار میگیرد. چون مالکویچ هیچ تسلطی بر اوضاع نداشته و زمانیکه شخصی وارد ذهنش میشود بسرعت او را پذیرا شده و خلع سلاح میگردد. در حالیکه هر زمان به خودش می آید احساس راحتی و آزادی میکند. در واقع این که مالکویچ ذهن خود و سر خویش را از آنِ خود دانسته است با منطق برسازنده او بعنوان جان مالکویچ مشهور و نامی نمیخواند. سیستمی که مالکویچ را به ستاره تبدیل کرده است به گونه ای از قبل ذهن مالکویچ را با خود همراه کرده و محصول مورد نیاز خود را از کار او و امثال او بدست آورده است. پس علیرغم آزادی ظاهری و زندگی دلچسب ستارۀ ما، فرماندهی این زندگی در جای دیگری شکل گرفته است. همانگونه که با سفر به ناخود آگاهِ مالکویچ تصاویری دیده میشود که به ظاهر سنخیتی با ستاره ما ندارد. تسخیر ذهن مالکویچ بواسطه تونل شرکت لستر و جا گرفتن در آن ظاهر شدن امر پنهان سلطه است. وضعیتی که امر نمادین برای انسان در دنیای امروز در تقابل با امر واقعی ببار آورده است. چارلی کافمن در پایان قرن بیستم ما را با وجهی پنهان، شگفت انگیز و در عین حال هراس آور از انسان روبرو کرد. وجهی که هم خنده برای ما به ارمغان آورده،هم حیرت و هم تامل بر آنچه هستیم و بر سرمان می آید. چارلی کافمن نابغه است که بر هر آنچه نامش نبوغ است شک میکند. این را میتوان با دست انداختن خودش در فیلم "اقتباس" اثبات کرد. دنیای امروز چنان به بازتولید عدم ثبات روی آورده و چنان از آن بهره میبرد که حتی هویت انسان را دستخوش تغییرات اساسی کرده است. محمد حسين مير بابا كافه نقد
×
×
  • اضافه کردن...