CPR

بذار یه کم واضح بهت بگم باید اول مرز امید داشتن یا نداشتن رو معرفی کنی و بگی کجا ؟ مثلا واسه یه مریضی این قابل تعریفه ولی وقتی درباره زندگی روزمره حرف میزنی، امید مفهومه خودش رو از دست میده هر اتفاق خوبی که بیوفته، مسببش توئی و هر اتفاق بد، مقصرش تو آدمایی که زندگی رو با قضا و قدر پیوند میزنن، در نهایت چیزی عایدشون نمیشه من هیچ وقت به اون نقطه آخرین شعله و اینا نمیرسم، مگر تو موردی که کنترلش از دستم خارج باشه مثله بیماری لاعلاج، چرا ؟ هر آدمی یه مجموعه فعالیت هایی هست که بهش علاقه منده واسه من یکیش دویدنه. دو هفته پیش بعد از یکسال تلاش و آماده کردن یه دستگاه ازش تست گرفتم. اگر جواب نمیداد مفهومش برای من این بود که بیشتر و بیشتر تو تنگنا قرار میگیرم به لحاظ زمانی، چون راه افتادانه دستگاه فقط بخشی از کار بود ! کار نکرد عصر شاکی و داغون اومدم خونه، دیدم سه تا راه دارم : ۱) بشینم فک کنم که چرا من همش بدشانسی میارم ۲) بگم خب خدا نخواست و دیگه کاری نمیشه کرد ۳) برم بدوم و بعد که یه کم خون به مغزم رسید، ببینم اشکال کجاست و حلش کنم من سومی رو برداشتم امیدوارم مفهوم فعالیت های مورد علاقه که فی البداهه انجام میشه رو رسونده باشم خیلی موثرن، امتحان کن، خصوصن اونائی رو که بیشتر دوست داری

[Hidden Content] [Hidden Content] AMR.264-265.502.pdf

بیدار شدن دوباره فایده نداره این بیدار شدن های ذهنی میتونه هر روز صبح اتفاق بیوفته ! مهم تداومشه من یه مدته دارم تمرین میکنم، وقتی صبح از خواب بلند شدم، نگم باز یه روزه دیگه به اضافه اینکه آدم وقتی استارت کاری رو میزنه، حتی اگر بارها و بارها توش وقفه افتاد، بازم باید ادامه بده، به شرط اینکه بخواد که انجام بشه یه مطلب دیگه انجام فعالیت های که فی البداهه براش تصمیم گیری میشه. این همیشه بار روانی خیلی مثبتی برای من داره، مثله دوییدن، دوچرخه سواری، پیاده روی، شنا یا انجام یه کاری که جزو فعالیت های سرگرمی یه نفر محسوب میشه به خصوص روزایی که مشکلات کاری بیشتری دارم در نهایت شب که میخوابم، فکر میکنم که امروز علی رغم فلان مشکلات این کار مثبت رو هم کردم آدم حسه بهتری موقع خواب پیدا میکنه

مرگ بخشی از زندگیه؛ نباشه زندگی کردن بیخودی می شه. سوال اینه که واسه زندگی بعد از مرگ هم مرگی در کار هست ؟ اگر جاودانگی باشه و همش عسل و مربا و حال و حول، اینم بعد یه مدت بیخودی می شه !