YAGHOT SEFID 29302 اشتراک گذاری ارسال شده در 28 شهریور، ۱۳۹۰ تصاویری تماشایی از نورپردازی در آسمان / شفق قطبی در آسمان انگلیس یک عکاس 62 ساله اسکاتلندی که 20 سال وقت خود را صرف عکسبرداری از شفقهای شمالی کرده توانسته است مجموعه ای شگفت انگیز شامل 5 هزار عکس از 350 شفق را در آسمان انگلیس گردآوری کند. به گزارش خبرگزاری مهر، جیم هندرسون 62 ساله که دلبستگی زیادی به شفقهای شمالی دارد در مدت 20 سال عکسبرداری از این نمایش شگفت انگیز آسمان شمالی مجموعه ای شامل 5 هزار عکس از 350 مورد از این پدیده طبیعی را ارائه کرده است. اما عکسهای این عکاس ویژگی خاصی دارند به طوریکه جیم هندرسون برای گرفتن این عکسها نیازی نداشته است که سفرهای طولانی در میان یخهای ایسلند، کانادا، نروژ و سوئد انجام دهد بلکه تمام این تصاویر را در انگلیس و حتی بعضی از آنها را از خانه روستایی خود در اسکاتلند گرفته است. درحقیقت این عکاس طولانی ترین سفری که برای عکسبرداری از شفقهای شمالی انجام داده است کمتر از چند مایل برای رسیدن غرب "آبردین" بوده است. وی در این خصوص گفت: "وقتی این طاق نورانی بالای سر شما است شبیه به یک چتر آفتابی عظیم مخلوطی از رنگهای سبز کمرنگ، آبی و زرد به نظر می رسد. در بالای این چتر رنگارنگ شما سمت الراس آسمان را می بینید." جیم هندرسون ادامه داد: "یک شب در سال 1986 بود من بیرون رفتم و از ستاره دنباله دار هالی عکس گرفتم و به این ترتیب علاقه خود را به آسمان کشف کردم. سپس در ابتدای سال 1989 یکی از دوستانم به من گفت که آیا دوست دارم شفق شمالی بزرگ را ببینم. پس از دیدن آن شفق بزرگ با خود عهد بستم که از این نورهای آسمانی عکس بگیرم و از آن روز به بعد حتی یک لحظه نیز دست از این کار برنداشته ام." به گزارش دیلی میل، شفق بزرگ 1989 یک چرخه بزرگ از شفقهای شمالی بود که تا سال 1990 نیز ادامه یافت. شفقهای شمالی در اثر ذرات بارداری که از خورشید می رسند و در قطبهای شمال و جنوب جذب نیروی مغناطیسی زمین می شود به وجود می آیند. انرژی که در اثر برخورد این ذرات باردار به اتمسفر زمین در ارتفاع حدود 150 کیلومتری آزاد می شود این نمایشهای دیدنی نورها را ارائه می کند. چرخه بزرگ بعدی شفقهای قطبی در سال 2012 است. در دوره سال 2012 فعالیت خورشیدی به حداکثر میزان خود می رسد که به آن "ماکزیمم خورشیدی" می گویند. در این سال میدانها بر روی استوای این ستاره سریعتر از نیروی مغناطیسی در قطبهای خورشید می چرخند. این نورها در ارتفاعات بالای زمین تقریبا در ارتفاع حدود 40 مایلی (4/64 کیلومتری) و در برخی موارد در ارتفاع 600 مایلی (965 کیلومتری) تشکیل می شوند. چرخه خورشیدی هر 11 سال یکبار به اوج خود می رسد آخرین ماکزیمم خورشیدی در سال 2000 رخ داد و دانشمندان ناسا پیش بینی کردند که ماکزیمم بعدی در سال 2012 رخ می دهد که بزرگترین ماکزیمم از سال 1958 خواهد بود. در سال 2012 شدت شفقهای شمالی آنچنان زیاد است که حداکثر تا شهر رم می توانند دیده شوند. جیم هندرسون اظهار داشت: "امروز دیگر ستاره شناسان افسانه ای را که نشان می دهد شفقهای شمالی نمی توانند در انگلیس دیده شوند رد کرده اند. من امیدوارم بتوانم تصاویری تماشایی از شفقهای دوره سال 2012 بگیرم." نورپردازی در آسمان این اثرات شفقهای شمالی را جیم هندرسون در 21 ژانویه 2005 در نزدیک خانه خود در آبردین گرفته است اول می 1990 ستارگان کم نور در میان آسمان طلایی و ارغوانی "رویال دیساید" در آبردینشایر انگلیس 20 نوامبر 2003 شفقها در اثر برخورد ذرات باردار خورشیدی به میدان مغناطیسی زمین ایجاد می شوند اول می 1990 جیم هندرسون 40 ساعت در هفته با صبر و شکیبایی برای شکار این تصاویر دیدنی وقت صرف می کرد نوامبر 2007 یک طاق سبز با کنتراسی از نور قرمز در آسمان آبردینشایر آسمان این منطقه رقیب آسمانهای کوهستانهای کانادا و جنگهای تونداری قطب شمال است این تصویر زیبا در آوریل 2006 گرفته شده است 5 لینک به دیدگاه
felorans666 12046 اشتراک گذاری ارسال شده در 28 شهریور، ۱۳۹۰ فوق العاده بود من عشق شفق قطبی ام....:hrqr6zeqheyjho1f9mx 1 لینک به دیدگاه
felorans666 12046 اشتراک گذاری ارسال شده در 28 شهریور، ۱۳۹۰ یه سئوال مگه شفق قطبی مال قطب شمال و جنوب نیس؟ پس تو انگلیس چه کار می کنه؟ لینک به دیدگاه
Hossein.T 22596 اشتراک گذاری ارسال شده در 28 شهریور، ۱۳۹۰ یه سئوال مگه شفق قطبی مال قطب شمال و جنوب نیس؟ پس تو انگلیس چه کار می کنه؟ فکر کنم بستگی به میزان انرژی داره که یه Solar flare آزاد میکنه. در واقع در سطح خورشید نقاط سیاهی از جنس پلاسما وجوود داره که به Sunspot معروف هستن. این نقاط دارای میدان مغناطیسی بسیار بالایی هستن و به خاطر خاصیت پلاسمایی و ذوب شدگی که دارن میتونن مثل براده های آهن در سطح خورشید جابجا بشن. در صورت این جابجایی ، میدان مغناطیسی که در اونا وجوود داره پیچیده و پیچیده تر میشه و همین میدان مغناطیسی پیچیده ، انرژی زیادی رو تولید میکنه که باید این انرژی به نحوی آزاد بشه و در واقع این انرژی زیاد به معنی پتانسیلی برای یه فوران انرژی فوق العاده عظیم هست. وقتی این نقاط سیاه یا Sunspot ها انرژی ذخیره ی خودشون رو آزاد کنن پدیده ای رخ میده به نام Solar flare یا همون انفجار یا توفان خورشیدی که انرژی معادل میلیارد ها مگاتون رو آزاد میکنه. این انفجار عظیم ذرات بارداری رو آزاد میکنه که به CME معروف هستن و وقتی این ذرات باردار تحت میدان مغناطیسی زمین ، به قطب ها یا حتی نزدیک مدار زمین میرسن ، با گاز های موجود در جو برخورد میکنن و این ذرات به نوعی تحریک میشن و شروع به درخشش میکنن. 2 لینک به دیدگاه
felorans666 12046 اشتراک گذاری ارسال شده در 28 شهریور، ۱۳۹۰ فکر کنم بستگی به میزان انرژی داره که یه solar flare آزاد میکنه.در واقع در سطح خورشید نقاط سیاهی از جنس پلاسما وجوود داره که به sunspot معروف هستن. این نقاط دارای میدان مغناطیسی بسیار بالایی هستن و به خاطر خاصیت پلاسمایی و ذوب شدگی که دارن میتونن مثل براده های آهن در سطح خورشید جابجا بشن. در صورت این جابجایی ، میدان مغناطیسی که در اونا وجوود داره پیچیده و پیچیده تر میشه و همین میدان مغناطیسی پیچیده ، انرژی زیادی رو تولید میکنه که باید این انرژی به نحوی آزاد بشه و در واقع این انرژی زیاد به معنی پتانسیلی برای یه فوران انرژی فوق العاده عظیم هست. وقتی این نقاط سیاه یا sunspot ها انرژی ذخیره ی خودشون رو آزاد کنن پدیده ای رخ میده به نام solar flare یا همون انفجار یا توفان خورشیدی که انرژی معادل میلیارد ها مگاتون رو آزاد میکنه. این انفجار عظیم ذرات بارداری رو آزاد میکنه که به cme معروف هستن و وقتی این ذرات باردار تحت میدان مغناطیسی زمین ، به قطب ها یا حتی نزدیک مدار زمین میرسن ، با گاز های موجود در جو برخورد میکنن و این ذرات به نوعی تحریک میشن و شروع به درخشش میکنن. افسوس تو ایران شفق قطبی نیس دلمان لک زده برای دیدنش.....:(50): 1 لینک به دیدگاه
ارسال های توصیه شده