منبع : پایگاه اطلاع رسانی ارتش جمهوری اسلامی ایران
تاريخچه نيروي زميني ارتش
به طور كلي بررسي تاريخچه تشكيل نيروي زميني در ايران را ميتوان از زمان شروع تاريخ مدون آن يعني دوره مادها مورد بررسي قرار داد كه افراد اين نيرو به دو دسته سواره نظام و پياده نظام تقسيم ميشدند. سپس با تشكيل حكومت هخامنشيان توسط كوروش هخامنشي، اين نيروها تحت فرماندهي يك نفر درآمده و شكل و سازمان منسجمتري يافتند. در زمان داريوش هخامنشي استعداد نيروي زميني به هفتصد هزار نفر افزايش يافت و رستههاي پياده، سواره، ارادهسواران، مهندسان، نفت اندازان، كارگزاران و سربازان جاويد شكل گرفت.اشكانيان اما، نيروي زميني را به دو گروه سواران و پيادگان تقسيم كردند و اهميت بيشتري براي رسته سواران قائل بودند. در دوره ساسانيان هم پادگانهاي هميشگي ايجاد شد و هزينه سپاهيان و مزد سربازان از سوي دولت پرداخت گرديد.
پس از آمدن مسلمانان به ايران و فروپاشي حكومت ساسانيان، اميران عرب، نيروهايي نيز از ايرانيان در زير فرمان خود داشتند كه در ميدانهاي جنگ پيكار ميكردند و پس از مدتي همين نيروها علم استقلال برافراشتند و در گوشه و كنار ايران حكومتهايي تشكيل دادند كه داراي ارتش مخصوص خود بود و در اين ارتشها، همان شيوههاي جنگ نياكان خود را به كار ميبردند. صفاريان، ديلميان سامانيان و ساير حكومتهاي متقارن از جمله اين حكومتها بودند. با روي كار آمدن صفويان، ارتش داراي سازماني متشكل و هماهنگتر شد و نيروي زميني ارتش به چهار دسته:
سواران
پيادگان
توپچيلر(توپخانه)
نسقچيلر(راهدار و راهبان سپاهيان) تقسيم گشت.