soil eng

نترس الان پیداش میشه! حتما رفت یه جای خلوت داره دردودل میکنه:دی شبت بخیر بابای

نههههههه ولی خب اینجا غریب تنها ......بودیم تا بیایم با بچه ها اخت شیم خو طول میکشید...!

اینم فکر خوبیه!! ولی نه تازه اینور پیداش کردم بزار یه چند روزی بگذره بعدا تلافی میکنیم:gnugghender:

چه عجب اینور پیدات کردیم!! ببینا از کی اینجا عضویده رو نکرده!!

قند خونش میزنه بالا!!!

و علیکم!! وحییییییییید تویی!!؟؟

:ws28:

شرمنده ها شما صفارو اینطوری میکنین حالا بیخیال تخمرو بچسب... اونو هستم بدجور......

نیاز جونم دیگه نمیخواد بگی چون همرو فهمیدم و دردای خودم یادم رفت خو میخوای بپر در تالارو پلمب کن کسی نیاد تا دردودل کنیم....(البته اگه کسی باشه)

فکر خوبیه! پس شروع کن:دی:4chsmu1:

تو هم یجورایی مث منیا! حوصله هیشکیو ندارم و ...واسه همین میام نت که خودم خودم باشم...

سلام نیاز جونم میسی تا حدودی خوبم..... خودمم نمیدونم!!ولی یه چیم شده!!!

:ws2: وااااای خوب شد اومدی حوصلم سر رفته چیکارکنممممممم!؟؟

:sigh:

چرا کسی نیس!!؟؟ :w74:

خوبه.... حداقل امیدوار شدم یکی هست اونارو بخونه!

شما تاج سری هنوز واست ثابت نده!

سلام سوشیانس جان امتیازو بیخیال حداقل برو چند تا دیگه رو هم بخون! میدونم آخرش من اینجا عقده ای میشم! کسی که از بچه های خاک نیس. مجبورم خودم بزارمو خودمم بخونم

خاک قلیایی مقدار نمکهای محلول در این خاکها ، کم ، ولی مقدار سدیم آن زیاد است. به علت هیدرولیز شدن قابل ملاحظه سدیم ، ph خاک بالا رفته، ممکن است حتی تا 10 هم برسد. اثرات مضر این خاکها روی رشد گیاهان از سدیم و یون oh زیاد ناشی می‌شود. به علت اثر از هم پاشیدگی سدیم ، این خاکها دارای شرایط فیزیکی نامناسب می‌باشند. محیط قلیایی زیاد این خاکها سبب حل هوموس خاک و حمل آن به سطح خاک و تیره کردن رنگ آن می‌شود. به همین دلیل به این خاکها نام قلیایی سیاه هم داده شده است. ساختمان خاکهای شور و قلیا سطح خاکهای مناطق شور و قلیا ، اغلب ساختمان ورقه‌ای دارد که رگبارهای فصلی نیز بر تراکم آن می‌افزاید. در زیر این قشر سطحی ساختمان اغلب تکه‌ای ، منشوری و یا ستونی است. وجود املاح سدیم و تا حدی منیزیم تاثیر عمده‌ای در ساختمان خاک دارد، زیرا املاح موجب تجمع ذرات رس شده و هرچه مقدار املاح بیشتر باشد، خاک دانه‌های حاصل ساختمان سخت‌تری پیدا می‌کند. وجود سدیم سبب می‌شود که ذرات سطح خاک به حالت انتشار در آمده، حتی در شیبهای کمتر از یک درصد نیز فرسایش قابل توجهی صورت گیرد. آبیاری خاکهای شور و قلیا همواره با خرابی ساختمان خاک همراه است، مگر اقدامات اصلاحی انجام شود. روابط بین شوری و قلیائیت خاک مطالعات دانشمندان در نقاط مختلف دنیا حاکی از این است که بین شوری و قلیائیت خاک همبستگی خاص وجود دارد. اگر غلظت املاح در خاک کمتر از 4 گرم در لیتر باشد، ph چنین محلولی معمولا از 8 کمتر است. هرچه میزان املاح افزایش یابد، میزان قلیائیت رو به کاهش می‌گذارد. خاکهای بسیار شور در مناطقی ایجاد می‌شوند که آب زیرزمینی فوق‌العاده شور بوده، قلیائیت آن بسیار اندک است و خاکهای قلیایی نیز در مناطقی تشکیل می‌شوند که مقدار املاح آنها کمتر باشد. کانیهای رسی خاکهای شور و قلیایی کانیهای رسی ، استعداد حاصلخیزی هر خاک را تعیین می‌کنند. مونتموریلونیت ، میکا ، کلریت و کوارتز مهمترین کانیهای مناطق شور و قلیا می‌باشد. چون شرایط اقلیمی مناطق خشک برای تغییر و تحول کانیها مساعد نیست، لذا اغلب کانیهای این خاکها مشابه کانیهای سنگ بستر یا سنگ مادر است.

خاکهای شور و قلیا دارای مقدار زیادی املاح محلول هستند که فقط گیاهان نمک دوست در این خاکها قابلیت زیست دارند. این خاکها مخصوص مناطق نیمه مرطوب یا خشک بوده و زهکشی در آنها نامناسب است. خاکهای قلیا اغلب در خاکهای شور به صورت نقاط پراکنده یافت می‌شوند. مناطق خشک به مناطقی گفته می‌شود که میزان باران سالیانه آنها معمولا کمتر از 50 سانتیمتر است. به علت عدم شسته شدن طبیعی مواد در این موارد ، مقدار کاتیونهای بازی این خاکها زیاد است. در بعضی از افقهای این خاکها تجمع کربنات کلسیم () به مقدار زیاد صورت گرفته و هر قدر مقدار بارندگی کمتر باشد، این لایه کربناتی نزدیکتر به سطح خاک قرار دارد. PH این خاکها بازی است. خاک بسیاری از مناطق خشک و نیمه خشک سرشار از املاح محلول است که منشا متفاوتی دارد. در بعضی خاکها ، سنگ مادر خود محتوی املاح است و در برخی دیگر در اثر هوازدگی ، املاح محلول از سنگ مادر آزاد می‌شود، ولی چون مقدار رطوبت کم است، نمی‌تواند آبشویی یافته و از خاک خارج شود. وزش باد نیز می‌تواند املاحی را از سطح دریا و اقیانوس انتقال داده و در سواحل به جای گذارد. این نوع خاکها اصطلاحا هالومورفیک نامیده می‌شوند، به سه گروه شور ، شور و قلیایی و قلیایی تقسیم بندی می‌شوند. خاکهای شور مقدار نمکهای خنثی در این خاکها به حدی است که در رشد طبیعی بیشتر گیاهان اختلالاتی ایجاد می‌شود. PH این خاکها معمولا کمتر از 8.5 است. آنیونهای عمده کلر ، سولفات کلسیم ، منیزیم و سدیم در بعضی مواد نیترات و بی‌کربنات است که به آسانی قابل شستشو بوده ولی شستشوی آنها سبب بالا رفتن PH خاک نمی‌شود. به علت وجود لکه‌های سفید پراکنده نمک در سطح این خاکها به آنها خاکهای قلیایی سفید (White alkali) گفته می‌شود. انواع خاکهای شور انواع مهم خاکهای شور عبارتند از: خاک شور نیتراتی ، که محتوی املاح نیترات سدیم و نیترات پتاسیم است. خاک شور کلروری ، محتوی املاح کلرور سدیم ، منیزیم و کلسیم است. این خاکها بیشتر در نقاط ساحلی قرار دارد و شوری آب زیرزمینی نیز قابل توجه است. خاک شور سولفات و کلرور ، دارای درصد متفاوتی از کلر و سولفات بوده و کلر بیشتر از سولفات است. خاک شور سولفاتی ، دارای سولفاتهای سدیم ، منیزیم و کلسیم بوده ، آبشویی و اصلاح آن آسان است. خاکهای شور کربناتی ، این خاکها محتوی کربنات و بی‌کربنات سدیم بوده و PH بین 9 تا 11 نوسان دارد. خاک شور بوراتی ، این خاکها در نواحی آتشفشانی مشاهده شده، محتوی املاح بورات هستند. بوراتها معمولا با کلرورها و سولفاتها یافت می‌شوند و از حاصلخیزی خاک می‌کاهند. خاکهای شور و قلیایی در این خاکها میزان نمکهای محلول زیاده بوده، علی‌رغم سدیم زیاد ، وجود نمکهای خنثی همچنان PH را در حد کمتر از 8.5 حفظ می‌نماید، ولی بر عکس خاکهای شور شستشوی این خاکها ، سبب بالا رفتن PH می‌گردد، زیرا با شسته شدن نمکهای خنثی قسمتی از سدیم قابل تعویض هیدرولیز شده و مقدار یون در محلول بالا می‌رود. سدیم همچنین در صورت شسته شدن سایر نمکها سبب از هم پاشیدگی ذرات خاک شده و قابلیت نفوذ آن را به شدت کاهش می‌دهد. علاوه بر این اثرات نامطلوب سدیم بطور مستقیم می‌تواند برای گیاهان اثر سمی نیز داشته باشد. درباره خاکهای شور و قلیا مطالعات فراوانی در کشورهای مختلف صورت گرفته و سازمان بین‌المللی یونسکو نیز از سال 1952 مطالب جالبی در این موارد منتشر کرده است. رسوب املاح در خاکهای مختلف با نوع خاصی از پستی و بلندی همراه است و بطور کلی زمینهای شور و قلیا همیشه در نقاط پست مانند دلتا ، تراسهای رودخانه‌ای و دریاچه‌ای وجود دارند و سفره آب زیرزمینی در این مناطق نیز چندان عمیق نیست.

زمینی که برای کاشت جو انتخاب می گردد باید دارای عمق کافی،سطح الارض آن نرم و سبک و قوی باشد تا ریشه کامل تولید نموده و به خوبی پنجه بزند. خاک هایی که دارای مقداری شن بوده و زیاد سنگین نباشند برای کشت جو مناسبند،زیرا این نوع زمین ها رطوبت را که در ابتدای رشد جو اهمیت و لزوم فراوانی دارد جذب می نمایند. خاک باید دارای زهکش بوده و به خوبی تهویه شود تا آب را مدت طولانی در خود نگهداری نکند. از طرف دیگر برای آن که رشد نباتات و تغذیه آن متعادل انجام شود باید اندازه ذرات خاک در تمام سطح زمین یکنواخت باشد و در عمق گسترش ریشه ها مواد غذایی و رطوبت کافی وجود داشته باشد. در مناطق معتدل و گرم خاک های آهکی سبک برای کشت جو مناسبند. بهترین خاک برای این گیاه خاک های لیمونی است و در این زمین ها جو بهترین نتیجه را خواهد داد. حساسیت جو های پاییزه در مقابل خاک بیش از جو های بهاره می باشد زیرا سیستم ریشه آن ها گسترده تر و قوی تر است. اصولاً در صورتی که جو در خاک های مناسب از نظر بافت، عمق، رطوبت ، ph و مواد غذایی کاشته شود،بهترین نتیجه را خواهد داد. جو عوامل نامساعد جوی و محیط را بهتر از گندم تحمل می کند. همچنین مقاومت آن در مقابل شوری،خشکی و گرما بهتر و بیشتر از گندم است. بنابراین برای اصلاح زمین های شور می توان در اول تناوب این نبات را قرار داد. Ph مناسب برای جو مانند گندم حدود 7 می باشد. آماده کردن زمین : زمینی که در آن جو کاشته می شود هرگاه به نحو مطلوب و با وسایل کامل آماده شود، در بالا بردن مقدار محصول تأثیر زیادی خواهد داشت. جو احتیاج به خاک های خیلی عمیق ندارد و اگر عمق خاک حدود 25 سانتیمتر باشد،جهت رشد و نمو آن کافی است. بنابراین جو احتیاج به شخم خیلی عمیق نداشته و در عمق 25 سانتیمتری باید عملیات به خوبی انجام شود. به علت آنکه در تناوب معمولاً جو بعد از گندم و یا سایر غلات قرار می گیرد،هرگاه کاه و کلش در زمین زیاد باشد ، بهتر است مقدار اضافی را از زمین خارج کرده و بقیه را خرد نموده و زیر خاک کرد. افزودن کاه و یا کلش غلات در مناطق خشک به زمین موجب بالا رفتن قدرت نگهداری آب و اصلاح خاک می گردد. عمق شخم،با در نظر گرفتن عمق و بافت خاک زراعتی برای جو حدود 22 تا 25 سانتیمتر می باشد و مهم آن است که شخم به موقع انجام شود. در مناطق خشک و در مورد جو های بهاره،شخم باید قبل از فرارسیدن زمستان و در اواسط پاییز انجام شود تا در طول زمستان کلوخه ها در اثر سرما و یخبندان خرد شده و رطوبت باران و یا برف در خاک به خوبی ذخیره شود و تهویه خاک کامل گردد. در مناطق مرطوب می توان شخم را جهت کشت بهاره در اواخر زمستان اجرا کرد و کلوخه ها را به وسیله دیسک و هرس خرد نمود. در این مناطق جذب اکسیژن و تهویه خاک به اندازه سایر مناطق که در آن ها شخم پاییزه اجرا می شود نخواهد بود. در مورد جو های پاییزه عملیات تهیه زمین مانند گندم است،لکن چون اغلب در تناوب،جو بعد از گندم ویا سایر غلات قرار می گیرد،پس از برداشت گندم و یا دیگر غلات لازم است باقیمانده غلات را کاملاً از زمین خارج کرده و باقیمانده آن را در اوایل پاییز با شخم زیر خاک و به وسیله دیسک و هرس کاملاً خرد کرد تا مشکلی برای کاشت و یا رویش بذر وجود نداشته باشد. کودهای مورد نیاز را باید همراه با شخم پاییزه در زمین پخش نمود تا در تمام سطح زمین به طور یکسان پخش شود و در عمق مناسب قرار گیرد تا گیاهی که بعداً کشت می گردد به خوبی بتواند از آن استفاده نماید.

رنگ خاک معیاری از ترکیب خاک می باشد. به طور کلی ٬ خاک های سیاه رنگ ماده آلی بیشتری از خاکهای روشن دارند. ترکیبات آهن نیز نقش مهمی در رنگ خاک دارند. خاکهای قرمز دارای هماتیت (Fe2o3) و خاکهای قهوه ای مایل به زرد دارای لیمونیت (Fe2o3 . XH2o) می باشند. رنگ خاکستری و یا خاکستری متمایل به آبی نشانه ای از شرایط عدم تهویه ٬ آب ایستادگی و احیاء آهن در خاک است .در این خاکها اکسید فرو (Feo) فرم غالب آهن را تشکیل می دهد . وجود نقاط یا رگه های زرد و قرمز در خاک های خاکستری نشانه ای از تناوب شرایط اکسیداسیون و احیاء می باشد. وجود مقدار زیادی از کربناتها به خاک رنگ سفید و یا نزدیک به خاکستری می دهد . رنگ خاک در جذب حرارت نیز بسیار مهم استرنگ خاک یکی از خصوصیات فیزیکی خاک است که می تواند در برخی خواص خاک مؤثر واقع شود. مهمترین خاصیتی که می توان اثر رنگ را بر آن ملاحظه نمود خاصیت جذب حرارت توسط خاک است. از روی رنگ خاک می توان به میزان نسبی مواد آلی، وضع زهکشی داخلی و تهویه خاک پی برد و نحوه تشکیل افقهای مختلف را بهتر درک کرد. کانی های عمده خاک در اصل دارای رنگ روشنی می باشند. تغییرات شیمیایی برخی عناصر مخصوصاً آهن و تشکیل مواد آلی در مراحل مختلف سبب رنگ های تیره و خاکستری و قرمز و ... در خاک می گردند. خاک های با زهکشی ضعیف حاوی مقدار بیشتری مواد آلی بوده و رنگ سطح آنها کاملاً تیره است . قسمت های زیرین خاک دارای رنگ خاکستری روشن می باشد. در خاک های با زهکشی متوسط رنگ خاکستری خاک یکنواخت نبوده بلکه لکه های زرد رنگ در آن مشاهده می گردد. در خاک های با زهکشی مناسب واکنش های اکسید کننده مناسب در آن به وقوع پیوسته سبب ایجاد رنگ های زرد و قرمز در ترکیبات آهن می گردد. هر چه درجه آبدار شدن ترکیبات آهن حاصل بیشتر باشد رنگ خاک زردتر هر چه این ترکیبات کم آب تر باشد رنگ خاک قرمز شفاف تر است. . هر چه خاک تیره تر باشد حرارت بیشتری جذب نموده و گرمتر خواهد بود

روش كار :5 گرم خاك را در یك ارلن قرار داده و 100 میلی لیتر استات آمونیوم نرمال با pH برابر 7 روی آن می ریزیم . سوسپانسیون حاصل را به مدت 20 دقیقه شیك می كنیم و مقداری از آن را توسط كاغذ صافی ، صاف می نمائیم . دستگاه را پس از كالیبراسیون استاندارد های پتاسیم تنظیم و عصاره نمونه خاك را قرائت می كنیم . پس از ترسیم نمودار كالیبراسیون ، غلظت پتاسیم نمونه خاك را تعیین و در ضریب رقت ضرب می نمائیم .

تعیین پتاسیم خاك به روش فیلم فوتومتری پتاسیم جزء عناصر پر مصرف مورد نیاز گیاه می باشد . اندازه پتاسیم موجود در پوسته زمین به طور متوسط 1.9 درصد است . پتاسیم به صورت یون جذب گیاه می شود و در خاك و گیاه پویاست ، منتها درجه تحرك تركیبات حدواسط بین ازت و فسفر می باشد . معمولا مقدار پتاسیم قابل تبادل و محلول در خاك های آهكی برای محصولات زراعی مانند غلات كافی می باشد . پتاسیم جزء لاینفك اندام های گیاهی نبوده بلكه نقش آن عمدتا كاتالیزوری است . پتاسیم به سه شكل كلی نسبتا غیر قابل جذب ، با قابلیت جذب كند و با قابلیت جذب سریع در خاك وجود دارد كه هر سه شكل یاد شده با یكدیگر در حالت تعادل می باشند . آن قسمت از پتاسیمی كه دارای قابلیت جذب سریع است در محلول خاك وجود داشته و گیاه براحتی از آن استفاده می كند . پتاسیم موجود در كانیهای اولیه آهسته ، ولی به طور مداوم به صورت قابل تبادل در می آید . غلظت پتاسیم مورد نیاز گیاه به نوع گیاه و مرحله رشد آن بستگی دارد . غلظت بهینه پتاسیم در محلول خاك 20 تا 60 میلی گرم در هر كیلو گرم می باشد . برای جدا سازی پتاسیم موجود در كانیهای رسی از یون آمونیوم به علت تشابه بالا با پتاسیم در شعاع یونی ، استفاده می شود . میزان پتاسیم پس از استخراج به كمك دستگاه فیلم فوتومتری یا شعله سنجی اندازه گیری می شود . اساس دستگاه به این صورت است كه این دستگاه برای اندازه گیری فلزات قلیائی خاكی مخصوصا Li,Na,K طراحی شده است . دلیل این موضوع نیز این است كه این فلزات در دماهای پائینتری تحریك می شوند و با گاز متان و شعله معمولی این عناصر تحریك و تولید نور می كنند . هر گاه به حرارت بیشتر از 2000 درجه نیاز باشد از گاز استیلن و هوا استفاده می شود . در این دستگاه نمونه ما توسط دستگاه مكیده می شود و به صورت پودر بسیار ریزی در شعله پاشیده می شود . فلزات قلیائی خاكی در شعله تحریك شده و الكترونهای آن به یك مدار بالاتر می رود . زمانیكه الكترونها به مدار اولیه خود باز می گردند انرژ‍ی حرارتی دریافت كرده را به صورت نور با طول موج معین پس می دهند كه این نور از وی‍ژگی های هر عنصر بوده و دارای طول موج مشخصی است كه هنگام سوختن آن عنصر تولید می شود . از آنجا كه عناصر متعددی در عصاره وجود دارند و همه این عناصر در شعله تولید نور می كنند و همچنین سوختن مواد آلی نیز می تواند باعث تولید نور در شعله بشود برای حذف نور های اضافه بجزء نور عنصر مورد اندازه گیری، سر راه نور های تولید شده یك ***** قرار می دهیم . این ***** كه مختص هر عنصر می باشد فقط اجازه می دهد كه طول موج ایجاد شده توسط نور آن عنصر از ***** عبور نماید و سایر نور ها بلوكه می شود . نوری كه توسط هر عنصر در شعله ایجاد می شود به غلظت آن عنصر در شعله بستگی دارد . هر چه عصاره ما از عنصر مورد اندازه گیری قویتر باشد نور تولید شده در شعله نیز بیشتر می باشد . نور تولید شده پس از عبور از ***** خاص به یك فتوسل برخورد می كند . كار فتوسل تبدیل انرژی نورانی به الكتریكی است . جریان الكتریكی ایجاد شده به یك گالوانمتر رفته و یك عدد قرائت می شود . این عدد دارای مفهوم خاصی نبوده و تنها قرائت نامیده می شود . ولی پس از كالیبراسیون قرائت ها و تبدیل آنها به غلظت Kیا Na می توانیم به كمك منحنی استاندارد، قرائت نمونه های مجهول را به غلظت تبدیل كنیم . برای این منظور نمونه های استانداردی از پتاسیم درست می كنیم .

مورفولوژی خاک مورفولوژی خاک ساختمان خاک را مورد بررسی قرارمی دهد و در وضعیت صحرا مشاهده می شود. این پارامتر شامل ویژگیهایی مانند رنگ ، ساختمان فیزیکی ، ویژگیهای شیمیایی و کانی شناختی مواد خاک را در بر میگیرد که افق های خاک را تشکیل می دهد. مورفولوژی خاک عبارتند از : 1) افق های خاک و تشخیص آنها در صحرا : افق های خاک در صحرا بر اساس خواص زیر ترشح می گردند : رنگ – بافت – پایداری – ساختمان – پوشش های رسی – سخت دانه ها یا گره ها و حفره ها به روش صحرایی 2) نامگذاری افق های خاک : افق های اصلی خاک عبارتند از : O1 شامل برگ ها و بقایای آلی تجزیه نشده o2 مواد آلی تجزیه شده a1 افق مواد معدنی آبشویی یافته، حاوی هوموس و تیره رنگ است a2 مواد معدنی شستشو یافته به رنگ روشن b1, a3 افق های حد فاصل a2, b2 که تحت فرسایش هستند. A3 تحت آبشویی قرار دارد و قسمتی از مواد آلی، رس و آلومینیوم خود را از دست داده b2 افق تیره رنگ و ناحیه حداکثر تجمع مواد b3 مشابه مواد مادری c مواد مادری