ک.فتاحیان

سلام. به نظر من داشتن دوست پسر و دوست دختر اون هم توی جامعه ما و حتی دنیایی که همه جوره و از همه جا مستقیم و غیر مستقیم حتی از طرف بعضی از روان شناسها و مشاورها، داشتن اون تبلیغ و تجویز می شه نه تنها نشونهء پیشرفت، تجدد، سلامت روان یا به قول بعضی از روان شناسهای ایرانی بلوغ فکری و شخصیتی، کلاس و پرستیژ یا منجر به توهمه با تجربه شدن و شناختن جنس مخالف نمیشه بلکه اتفاقا برعکس باعث عقب موندن از برنامه ها و هدفهای تحصیلی و شغلی زندگی( البته اگر داشته باشند) و از دست دادن انسانیت، عزت نفس و اعتماد به نفس (که البته اگر کسی اینها رو داشته باشه اصلا احتیاجی به دوست پسر و دوست دختر نداره) اونها هم میشه و با چیزی که من در واقعیت دیدم باید بگم این دخترها و پسرها مخصوصا نوع تنوع طلب یا معتاد به جنس مخالفشون با دست به دست شدن توی انواع و اقسام این روابط ناسالم با انواع و اقسام آدمهای بیمار و مسموم فقط تبدیل به یک آدم هرزه، بی هویت و تیکه تیکه شده و بی عزت نفس میشند ولی دختر ها یا پسرهایی که هیچوقت دوست پسر یا دوست دختر نداشتند، ندارند و نخواهند داشت به نظر من یک شخصیت رشد یافته، مستقل، هدفمند، بااعتماد به نفس و با عزت نفس و از درون غنی و ارزشمند، شریف و نجیب دارند و نمی خوان این خصلتهای زیبا و نایاب خودشون رو خرج هر کس و ناکسی بکنند. باتشکر