Samira Naderi

گره افتاده به کارم ای دوست سخت محتاج دعایم ای دوست گویند که خیر وشر همه دست خداست من منتظر خیر خدایم ای دوست

سلام! حال همه‌ی ما خوب است ملالی نیست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خیالی دور، که مردم به آن شادمانیِ بی‌سبب می‌گویند با این همه عمری اگر باقی بود طوری از کنارِ زندگی می‌گذرم که نه زانویِ آهویِ بی‌جفت بلرزد و نه این دلِ ناماندگارِ بی‌درمان! تا یادم نرفته است بنویسم حوالیِ خوابهای ما سالِ پربارانی بود می‌دانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه‌ی باز نیامدن است اما تو لااقل، حتی هر وهله، گاهی، هر از گاهی ببین انعکاس تبسم رویا شبیه شمایل شقایق نیست! راستی خبرت بدهم خواب دیده‌ام خانه‌ئی خریده‌ام بی‌پرده، بی‌پنجره، بی‌در، بی‌دیوار … هی بخند! بی‌پرده بگویمت چیزی نمانده است، من چهل ساله خواهم شد فردا را به فال نیک خواهم گرفت دارد همین لحظه یک فوج کبوتر سپید از فرازِ کوچه‌ی ما می‌گذرد باد بوی نامهای کسان من می‌دهد یادت می‌آید رفته بودی خبر از آرامش آسمان بیاوری!؟ نه ری‌را جان نامه‌ام باید کوتاه باشد ساده باشد بی حرفی از ابهام و آینه، از نو برایت می‌نویسم حال همه‌ی ما خوب است اما تو باور نکن!

مدتی است از شکسته شدن این دل گذشته ، هنوز قطره هایی از اشکهای آن روزها بر چشمانم نشسته ، حالم بهتر نیست از این دل خسته ... گرفته دلم ، کجایی که آرامم کنی...

تبریز

[h=3]سعی ات بر این باشد پس از من، خوب باشی حتا اگر یک تکه سنگ و چوب باشی باران ضرر دارد برای چشم هایت کاری نکن چون حضرت یعقوب باشی می پرورانی در خودت مشتی یهودا پروا نداری عاقبت مصلوب باشی؟ دست خودت شاید نباشد بی قراری عادت نداری خالی از آشوب باشی هر چند من افتاده ام از چشم دنیا تو می توانی همچنان محبوب باشی دق می کنم از دوری ات، اما تو باید سعی ات بر این باشد پس از من خوب باشی[/h]

[h=3]من دختری خجالتی و بی سر و صدام یک گوشه ای نشسته ام و فکر تو مدام ذهن مرا به سمت خودش می کشاند و... گم می کنم دوباره تو را توی ازدحام هی می نویسم از تو و هی پاره می کنم روزی هزار تا غزل نیمه جان حرام... من یک پرنده ام که پریدم به شاخه ات نه حالی ام نمی شود افتاده ام به دام دنیای من خلاصه شده در همین اتاق - در چارچوب خستگی ام -صبح و ظهروشام فکری به حال این دل وامانده ام بکن فکری به حال این غزل سست و ناتمام... با حرف تازه ای به سراغ تو آمدم نازک دل همیشگی ام! شاعرم ! سلام[/h]

نذر چشمان تو این دل که اگر ما باهم... که اگر قسمت ما شد تک و تنها باهم، زیر یک سقف به هم زل بزنیم آخرسر خنده ای از ته دل بی غم فردا با هم بشود حادثه ها وفق مراد من و تو یا نباشیم و یا تا ته دنیا باهم اگر این بار خدا خواست که خوشبختی را بفروشد کمی ارزانتر از این تا با هم... اگر این بار زمان روی زمین بند شود نشناسیم از این شوق سرازپا با هم دست تو شانه ی خوبیست که موهایم را... لحن من ساز قشنگیست که شب ها باهم، شب شعری به غزلخوانی ترتیب دهیم از من و رودکی و حافظ و نیما باهم "در ازل پرتو حسنت زتجلی دم زد عشق پیداشدو..."این است که حالا باهم... من برایت غزلی تازه بگویم آن وقت جمله ای از تو:"چه خوب است که لیلا باهم دل به دریا بزنیم آخر این قصه ولی صدوده سال بمانیم در این جا با هم" *** شاید این بار به سروقت خدا رفتم تا تا بخواهم بنویسد تو و من را باهم لیلا عبدی

مثل هر شب هوس عشق خودت زد به سرم چند ساعت شده از زندگیم بی خبرم این همه فاصله، ده جاده و صد ریل قطار بال پرواز دلم کو که به سویت بپرم؟ از همان لحظه که تو رفتی و من ماندم و من بین این قافیه ها گم شده و در به درم تا نشستم غزلی تازه سرودم که مگر این همه فاصله کوتاه شود در نظرم بسته بسته کدئین خوردم و عاقل نشدم پدر عشق بسوزد که درآمد پدرم بی تو دنیا به درک، بی تو جهنم به درک کفر مطلق شده ام دایره ای بی وَتَرم من خدای غزل ناب نگاهت شده ام از رگ گردن تو من به تو نزدیک ترم امید صباغ نو

جادوی چشم های تو را دختری نداشت جادوی چشم های تو را دیگری نداشت می خواستم وجود تو را شاعری کنم این کار احتیاج به خوش باوری نداشت آتش زدی به زندگیِ مردِ آذری تقویم قبلِ آمدن ات «آذر»ی نداشت در چشم هات معجزه بیداد می کند باید چگونه دعویِ پیغمبری نداشت؟! یک شهر در به در شده است از حضورِ تو یوسف هم اینقَدَر، به خدا مشتری نداشت بر «تختِ» خود بخواب و به «جمشید»ها بگو این مرد قصدِ غارت و اسکندری نداشت وقتی که رفت، جنسِ دلش را شناختم او یک فرشته بود، اگرچه پری نداشت... امید صباغ نو

سعی کن وقتِ بی کسی هایت، گاه لبخند کوچکی بزنی فکر فردای پیری ات هم باش، گریه هم می کنی قناعت کن زندگی می رود به سمت جلو، تو ولی می روی به سمتِ عقب! شده ای عضوِ «تیمِ تک نفره»، پس خودت از خودت حمایت کن بینِ تن های خالی از دلِ خوش، هی خودت را بگیر در بغلت دزدکی با خودت برو بیرون، و به تنهایی ات خیانت کن! گرچه خو کرده ای به تنهایی،گرچه این اختیار را داری گاه و بی گاه لذت غم را با رفیقانِ خویش قسمت کن شعر، تنها دلیلِ تنهایی ست؛ هر زمان خسته شد دلت، برگرد ماشه را سمتِ دفترت بچکان، شعر را تا همیشه راحت کن! "امید صباغ نو"

ابر نخستین ترانه ی معجزه را بر لبهامان حك كرد زبانمان را فراموش كردیم كفش و لباسمان كهنه ماند و ما با بوسه درختان را بهار كردیم. ما در بدبختی ، سوء تفاهم بودیم بادكنك ها كه نفس های عشق مشتركمان در آن حبس بود به تیغك ها خورد و منفجر شد قلبمان ایستاد و ساعت های خفته ی زمین به كار افتاد. احمد رضا احمدی

حقیقت دارد تو را دوست دارم در این باران می‌خواستم تو در انتهای خیابان نشسته باشی من عبور کنم سلام کنم لبخند تو را در باران می‌خواستم می‌خواهم تمام لغاتی را که می دانم برای تو به دریا بریزم دوباره متولد شوم دنیا را ببینم رنگ کاج را ندانم نامم را فراموش کنم دوباره در اینه نگاه کنم ندانم پیراهن دارم کلمات دیروز را امروز نگویم خانه را برای تو آماده کنم برای تو یک چمدان بخرم تو معنی سفر را از من بپرسی لغات تازه را از دریا صید کنم لغات را شستشو دهم آنقدر بمیرم تا زنده شوم احمد رضا احمدی

زمانی با تكه ای نان سیر می شدم و با لبخندی به خانه می رفتم اتوبوس های انبوه از مسافر را دوست داشتم انتظار نداشتم كسی به من در آفتاب صندلی تعارف كند، در انتظار گل سرخی بودم احمد رضا احمدی

نشانی خانه خویش را گم كرده ایم لطف بنفشه را می دانیم اما دیگر بنفشه را هم نگاه نمی كنیم ما نمی دانیم شاید در كنار بنفشه دشنه ای را به خاك سپرده باشند باید گریست باید خاموش و تار به پایان هفته خیره شد شاید باران ما من و تو چتر را در یك روز بارانی در یك مغازه كه به تماشای گلهای مصنوعی رفته بودیم گم كردیم احمد رضا احمدی

با تو که راه می‌روم دیده می‌شوم با تو که حرف می‌زنم، شنیده وقتی از تو می‌نویسم، همه می خوانند وقتی از تو می‌گویم، همه دوستت دارند من ... با تو باور می‌شوم با تو علاقه‌یِ خوبم. ممنونَ‌م

فردا بهانه یِ خوبی است نذری ِ مادر که یک شعر لابه لای َ ش بپیچم و یک طعم از . . . بوسه ای یواشکی!

روزی چند بار دوستت دارم یک بار وقتی که هوا برم می دارد، قدم میزنیم ... وقتی که خوابم می آید، تو می آیی! یک بار وقتی که باران ناز می کند ... دل ناودان میشکند ... می بارد. وقتی که شب شروع میشود ... تمام میشود ... یک بار دیگر هم دوستت دارم! باقی روز را ... هنوز را ... افشين صالحي

ﺧﺴﺘﻪ، ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻩ، ﺑﯽ ﺷﮑﯿﺐ.. ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﻓﻘﻂ ﻫﻤﯿﻦ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺑﺎﻗﯽ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﺪﺍﺭﺍ ﮐﻦ! ﺑﻌﺪﻫﺎ.. ﺩﻟﺖ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺗﻨﮓ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ... "ﺳﯿﺪ ﻋﻠﯽ ﺻﺎﻟﺤﯽ"

گناهانم را دوست دارم! بیشتر از تمام کار های خوبی که کرده ام، می دانی چرا؟ آنها واقعی ترین انتخاب های من هستند. "سید علی صالحی"

تمام ترسم از این است که یک شب بخواهی که به خوابم بیایی و من همچنان به یادت بیدار نشسته باشم ... ! "سیدعلی صالحی"

سادگی را من از خوابِ يک پرنده در سايه‌ی پرنده‌يی ديگر آموختم... علی صالحی

اشتباه می‌کنند بعضی‌ها که اشتباه نمی‌کنند! بايد راه افتاد، مثل رودها که بعضی به دريا می‌رسند بعضی هم به دريا نمی‌رسند. رفتن، هيچ ربطی به رسيدن ندارد! علی صالحی

سلام بر آنان‌ كه در پنهان خويش ‌بهاری برای شكفتن دارند و می‌دانند هياهوی گنجشكهای حقير ربطی با بهار ندارد حتی كنايه‌وار بهار غنچه‌ی سبزی است‌ كه مثل لبخند بايد بر لب انسان بشكفد بشقاب‌های كوچك سبزه ‌تنها يك «سين‌» به «سين‌»های ناقص سفره می‌افزايد بهار كی می‌تواند اين همه بی‌معنی باشد؟ بهار آن است كه خود ببويد نه آن‌كه تقويم بگويد سلمان هراتی