roozbeh ameri

2 روز پیش کارت گرافیکم سوخت امروزم تبلتم حورد زمین نابود شد دیگم پول ندارم بخرم ولی به جهنم زور داره خدایی به جهنممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممم

شده هرگز دلت مال کسی باشد که دیگر نیست؟ نگاهت سخت دنبال کسی باشد که دیگر نیست؟ برایت اتفــاق افتاده در یک کافـــه‌ی ابری ته فنجان تو فال کسی باشد که دیگر نیست؟ خوش و بش کــرده‌ای با سایه‌ی دیوار وقتی که دلت جویای احوال کسی باشد که دیگر نیست؟ چه خواهی کرد اگـر هر بار گوشی را که برداری نصیبت بوق اشغال کسی باشد که دیگر نیست؟ حواس آسمانت پرت روی شیشه‌های مه سکوتت جار و جنجال کسی باشد که دیگر نیست شب سرد زمستانی تو هــم لرزیده‌ای هر چند به دور گردنت شال کسی باشد که دیگر نیست؟ تصـــور کن برای عیدهـــای رفتــــه دلتنگـــی به دستت کارت پستال کسی باشد که دیگر نیست شبیــه ماهــی قرمـــز به روی آب می‌مانی که سین‌ات هفتمین سال کسی باشد که دیگر نیست شود هر خوشه‌اش روزی شرابی هفتصدساله اگر بغضت لگدمال کسی باشد که دیگر نیست چه مشکل می‌شود عشقی که حافظ در هوای آن الا یا ایها الحال کسی باشد که دیگر نیست رسیدن سهـــم سیب آرزوهایت نخواهد شد اگر خوشبختی‌ات کال کسی باشد که دیگر نیست​

نعش سنگین مرد غمگینی ، گوشه ای از اتاق می افتد بعد مشروب و گریه و سیگار ، غزلی اتفاق می افتد از نگاهی که مانده در چشمت ، امتداد نبودنت جاری ست چشم هایت مرا نمیفهمند ، عکسی از روی طاق می افتد باغبان تاجر است میفهمی ؟ چوب تنها درآمدش ... روزیکاج پیری که غیرت باغ است ، عاقبت توی باغ می افتد... قارقارش صدای رفتن توست ، که مرا میکشد به ویرانی از پدر یک دولول مانده فقط ... زوزه ای و کلاغ می افتد **** از پدر یک دولول مانده فقط ، که مرا میکشد به سمت خودش که مرا میکشد به سمت عدم ، عاقبت اتفاق ....می افتد **** امیراحسان دولت آبادی

گیج در گوشه ای نشسته ولی... در سراب خدای خسته ولی... چشم هایی که باز؛ بسته ولی... سایه اش عابر خیابان است **** شعر حال مرا به هم میزد زخم هایی که بر تنم میزد حال و روز مرا رقم میزد در تنم مرده ای پریشان است **** باز سیگار دیگری روشن خسته از این زمین بی روزن فکر کردم به بی خدا مردن مرگ از خواندنم هراسان است **** شهر گندآبه ای پر از ماهی ست فکر همخوابه گی کوتاهسیت هر کسی سمت قبر خود راهی ست مرده در گور ها فراوان است **** در کفن ها خیال ها پوسید هرکسی بود ، ماند تا پوسید نعش ها در کنار ما پوسید شهر در قبر خویش مهمان است **** گاه گاه گاهی نگاه میکند و ... هر چه مانده تباه میکند و ... بخت من را سیاه میکند و ... او که از خلقتم پشیمان است **** خواب راحت، پیاده رو ،عابر او و صد زخم مانده درخاطر اخرین لحظه های این شاعر اخرین ضجه های انسان است **** امیراحسان دولت آبادی

گیج در گوشه ای نشسته ولی...در سراب خدای خسته ولی...چشم هایی که باز؛ بسته ولی...سایه اش عابر خیابان است

به نظر من پول عامل اصلی تصمیم گیری تو این مورد هستش تا پول کافی برای رفاه نسبی نداشته باشی ازدواج یه اشتباه بزرگه:banel_smiley_4:

من حاضرم 2تا بزرگ کنم در حد توانم همینقدره. کلیم حال میکنم ولی اگه مسولین فکور و مدبر ما بزارن.یادم نمیره خیر سرشون چندتا گوره خر ایرانی رو برای حفاظت و تکثیر برده بودن به منطقه حفاظت شده بعد 3 سال فهمیده بودن همشون ماده هستن:4564::ws27:

داش مجید یه دونه ای فرمایش شما کاملا متینه. اما اینم فراموش نکن که زن ها همشون فرشته اند همون فرشته هایی که به انسانهایی مثل ما سجده میکنند:ws3::hapydancsmil: ایندفه دیگه واقعا من رفتم که اگه گیر بیفتم جنازمم کسی پیدا نمیکنه:lol::spiteful::2i1d1co::th_running1:

حالم بد است مثل زنی وقت زایمان حتی کمی کبود تر از بغض آسمان در مغز خط خطی من آماس می کند حس به تو رسیدن و افکار توامان دارد شبیه می شود این ماجرا به فیلم من نقش اولم تو نویسنده ای جوان هر لحظه فکر می کنم انگار مرده ام در قسمت هزار و یکم ، آخرین پلان شاید سقوط کرده ام از چشم های تو - اینجا شروع می شود آهنگی از بنان – شرمنده ام که قصه کمی تلخ می شود تقصیر من نبود که این زندگی چنان با من ستیز می کند انگار… بگذریم احساس من گذشته از این حرف ، این زمان حسی شبیه زنده به گوری شبیه مرگ در بطن عاشقانه ترین قسمت رمان

خسته ام در برهوت تو رها افتاده مجرمی عاشق و مفلوک و جدا افتاده من و تو ما شده بودیم و جهان زیبا بود تا شدی از دلم آسوده سوا افتاده سر به خاک قدمت دارم و مستم اما کی نگاهم به رخ ماه شما افتاده؟ عاشقم صبح الی شام و دلتنگ شما روزگارم به تفال به دعا افتاده روزگارم فقط از بی خبری لبریز است روزگارم برهوتی است که وا افتاده حافظ از معجزه ای ژرف خبر می آرد: من شدم بنده و فال تو خدا افتاده مریم وزیری :icon_gol:

تا صبحدم به یاد تو شب را قدم زدم آتش گرفتم از تو و در صبحدم زدم با آسمان مفاخره كردیم تا سحر او از ستاره دم زد و من از تو دم زدم او با شهاب بر شب تب كرده خط كشید من برق چشم ملتهبت را رقم زدم تا كور سوی اختركان بشكند همه از نام تو به بام افق ها ،‌ علمزدم با وامی از نگاه تو خورشید های شب نظم قدیم شام و سحر را به هم زدم هر نامه را به نام و به عنوان هر كه بود تنها به شوق از تو نوشتن قلم زدم تا عشق چون نسیم به خاكسترم وزد شك از تو وام كردم و در باورم زدم از شادی ام مپرس كه من نیز در ازل همراه خواجه قرعه ی قسمت به غم زدم حسین منزوی

امشب غم تو در دل دیوانه نگنجد گنج است و چه گنجی که به ویرانه نگنجد تنهایی ام امشب که پر است از غم غربت آن قدر بزرگ است که در خانه نگنجد حسین منزوی :icon_gol:

رازی است در آن چشم سیاهت بنمایش شعری نسروده ست نگاهت بسرایش خوش می چرد آهوی لبت غافل از این لب این لب که کمین کرده پلنگانه برایش منزوی

ای می از چشم تو آموخته ، گیرایی را کرده گل پیش لبت ، مشق شکوفایی را غزل و قول من از توست که در مکتب عشق بلبل از فیض گل آموخته ، گویایی را ** همچو من در دگری شوق تماشایش نیست هر که شد شیفته آن چشم تماشایی را ای دو چشم تو ، دو دریای شبانه ! چه کنم ، گر به دریا نزنم ، این دل دریایی را ؟ شهروایند همه پیش تو خوبان ، ای تو سکه ی تازه به عالم زده ، زیبایی را ! کی حکایت کند آن بوسه و آن لب با من فصلی از قصّه ی شیرین شناسایی را ؟ *** شب اگر باشد و می باشد و من باشم و تو به دو عالم ندهم ، گوشه ی تنهایی را گل نیلوفر من ! پیش تو می یابد دل نیرو انای خود ــ آرامش بودایی را ــ من و اندیشه ی زیر و زبر و سود و زیان ؟ من که بر سنگ زدم ، شیشه ی دانایی را ؟ کافر عشقم اگر پیش تو از دل نکنم ، ریشه ی طاقت و بنیان شکیبایی را با همه لاف خرد ، عقل به حیرت در ماند خواست تا حل کند ، این عشق معمایی را حسین منزوی :icon_gol:

مگسی را کشتمنه به این جرم که حیوان پلیدیست، بد، است و نه چون نسبت سودش به ضرر یک به صد است طفل معصوم به دور سر من می چرخید به خیالش قندم یا که چون اغذیه ی مشهورش، تا به آن حد، گَندَم ای دو صد نور به قبرش بارد مگس خوبی بود من به این جرم که از یاد تو بیرونم کرد مگسی را کشتم

سرخ میشوی وقتی می شنوی دوستت دارم زرد میشوم وقتی می شنوم دوستش داری…. چهارشنبه سوری راه انداخته ایم سرخی تو از من زردی من از تو! همیشه من می سوزم….و همیشه تو می پری….‬ حسین پناهی

بی شک جهان را به عشق کسی آفریده‌اند ، چون من که آفریده‌ام از عشق جهانی برای تو !حسین پناهی

یک شب دلی به مسلخ خونم کشید و رفت دیوانه ای به دام جنونم کشید و رفت پس کوچه های قلب مرا جستجو نکرد اما مرا به عمق درونم کشید و رفت یک آسمان ستاره ی آتش گرفته را بر التهاب سرد قرونم کشید و رفت من در سکوت و بغض و شکایت ز سرنوشت خطی به روی بخت نگونم کشید و رفت تا از خیال گنگِ رهایی، رها شوم بانگی به گوش خواب سکونم کشید و رفت شاید به پاس حرمتِ ویرانه های عشق مرهم به زخم فاجعه گونم کشید و رفت تا از حصار حسرت رفتن گذر کنم رنجی به قدر کوچ کنونم کشید و رفت دیگر اسیر آن منِ بیگانه نیستم از خود چه عاشقانه برونم کشید و رفت

آیا تو نیز دردسری چند می خری؟ یعنی دلی ز دست هنرمند می خری؟ قلبی پر از غرور ز مردی بهانه‏گیر او را كه بی‏بهانه شكستند می خری؟ بنشین و عاقلانه بیندیش خوب من دیوانه‏ای رها شده از بند می خری؟ یك لحظه آفتابی و یك لحظه ابر محض آمیزه‏ای ز اخم و شكرخند می خری؟ باری به حجم عاطفه بر دوش می‏كشی؟ دردی به وزن كوه دماوند می خری؟ بگذار شاعرانه بكوشم به وصف خویش ابلیس در لباس خداوند می خری؟ وقتی كه لحظه‏های من آبستن غم‏اند اخم مرا به قیمت لبخند می خری؟

در قلب قصه های یکی بود یا نبود یادم نمی رود که کسی جز خدا نبود یادم نمی رود که در آن سال های دور مردانگی ز افسر شاهی جدا نبود در باور قبیلة احساس های پاک بی حرمتی به ساحتِ گل ها روا نبود آن روز در تصور انسانِ قصه ها می گفت مادرم که محبت خطا نبود وقتی د لی برای د لی درد می نوشت پیکی به جز کبوتر بادِ صبا نبود این کوه این تهی شده از یادِ تیشه ها در بیستونِ عشق چنین بی صدا نبود روزی که قهرمان به سر چشمه می رسید راهی به جز مبارزه با اژدها نبود می شد که در هوای مساوی نفس کشید یک بام در کشاکشِ چندین هوا نبود محمد سلمانی

من هستم و دوباره دلی بی قرار تو این کوچه های خسته ی چشم انتظار تو منظومه ی بلند غزل های ناز من! خورشید هم ستاره شود در مدار تو زیبا ترین تغزل بارانی منی می بالد عاشقانه غزل در بهار تو عطری نجیب می وزد از واژه های من هرگز نبوده این همه شعرم دچار تو بخشیدم عاشقانه دلم را به چشمهات باشد که بی بهانه شود در کنار تو جایی که عشق نیز دچار تو می شود از من عجیب نیست شوم بی قرار تو رضا قریشی نژاد

وقتی دلم به سمت تو مایل نمی‌شود باید بگویم اسم دلم، دل نمی‌شود دیوانه‌ام بخوان که به عقلم نیاورند دیوانه‌ی تو است که عاقل نمی‌شود

دل خوشم با غزلی تازه، همینم کافی ست تو مرا باز رساندی به یقینم. کافی ست! قانعم، بیشتر از این چه بخواهم از تو گاه گاهی که کنارت بنشینم کافی ست!

دوست عزیز سوءتفاهم نشه من اون شکلکارو گذاشتم که ببینید اگه بحث ادامه پیدا کنه اخرش احتمالا اینجوری میشه.

:167::ubhuekdv133q83a7yy7:ghd8rpyczsi4wew2e4j​بسه دیگه دارید بی ادب میشید دیگه