afrodeyt

کالی لینوکس به انگلیسی : Kali Linux نام یک توزیع لینوکس برای انجام تست‌های امنیت و هک می‌باشد. این توزیع توسط تیم سازنده بک ترک ساخته شده و برخلاف بک ترک که بر پایه اوبونتو بود، کالی بر پایه دبیان است. پروژه بک ترک دیگر توسط تیم سازنده آن پشتیبانی نمی‌شود و کالی جایگزین آن شده است. [TABLE=width: 564] [TR] [TD=class: oa1, width: 305] خانواده [/TD] [TD=class: oa1, width: 448] شبه-یونیکس ، مبتنی بر دبیان [/TD] [/TR] [TR] [TD=class: oa1, width: 305] وضعیت توسعه [/TD] [TD=class: oa1, width: 448] فعال [/TD] [/TR] [TR] [TD=class: oa1, width: 305] نوع منبع [/TD] [TD=class: oa1, width: 448] نرم‌افزار آزاد و متن‌باز [/TD] [/TR] [TR] [TD=class: oa1, width: 305] تاریخ اولین انتشار [/TD] [TD=class: oa1, width: 448] ۱۳ مارس ۲۰۱۳ [/TD] [/TR] [TR] [TD=class: oa1, width: 305] آخرین نسخه پایدار [/TD] [TD=class: oa1, width: 448] 6 ژانویه ۲۰۱۴؛ ۱۳ ماه پیش [/TD] [/TR] [TR] [TD=class: oa1, width: 305] نوع هسته [/TD] [TD=class: oa1, width: 448] یکپارچه هسته لینوکس [/TD] [/TR] [TR] [TD=class: oa1, width: 305] واسط کاربری [/TD] [TD=class: oa1, width: 448] گنوم ۳ [/TD] [/TR] [TR] [TD=class: oa1, width: 305] وب‌گاه رسمی [/TD] [TD=class: oa1, width: 448] www.kali.org [/TD] [/TR] [/TABLE] نرم‌افزار Kali Linux که در گذشته با عنوان BackTrack شناخته می‌شد یک نرم‌افزار تحت سیستم عامل Debian است که مجموعه‌ای از ابزارهای امنیتی و پزشکی را در خود جای می‌دهد. این نرم‌افزار که به طور مرتب به روز رسانی می‌شود، از معماری ARM پشتیبانی می‌کند و چهار محیط دسکتاپ جذاب و پرطرفدار را برای کاربر فراهم می‌نماید و به صورت یکپارچه به ورژن‌های جدیدتر ارتقا می‌یابد. نرم‌افزار Kali Linux پس از نصب بر روی هارد دیسک کامپیوتر، بر اساس موقعیت جغرافیایی اجرا می‌شود و می‌توان آن را در یک ماشین مجازی به اجرا در آورد. کالی دارای بیش از ۳۰۰ ابزار تست و نفوذ است و در آن برعکس بک ترک قادر خواهید بود تا میز کار های مختلفی را انتخاب کنید و یا از میزکار های پیشفرض استفاده کنید. ویژگی های سیستم عامل لینوکس kali : – استقرار خودکار سیستم عامل کالی – قابلیت سفارشی کردن سیستم عامل برای بهره وری بهتر – مسترینگ مجموعه ابزار لینوکس کالی با بسته های متا کالی ( Kali Metapackages ) – قابلیت رمزگذاری کامل با LUKS Full Disk Encryption یا FDE – قابلیت اجراء سیستم عامل کالی از تریق Linux Deploy – اضافه کردن چند ویژگی برای پشتیبانی از کاربران نابینا و کاربرانی که در دید مشکل دارند – تداوم Live USB با LUKS encryption – پشتیبانی از Evil Wireless Access Point recip – پشتیبانی از بوت EFI

سلام منم روز مهندس یهتون تبریک میگم چیا را بگم ؟؟؟

سلام چشم مشکل اینکه من هرچی میخونم و بیشتر میفهمم از اون مبحث ضده میشم و نمی فهمم چی میخوام

ممنونم

اقا مجید من پرسیدم بعضی شرکتها یاد میدن بعضی نه کارگر مجانی می خوان

خوندمش اما متوجه نشدم

سلام ببخش وسط اموزش اومدم میشه بیشتر در مورد محیطی که باید این کدها توش بنویسیم بگی؟؟

کلاس طراحی وب نوشتم فقط میترسم خوشم نیاد الان یکی از بچه ها میگه بیا بازی سازی اما نمیدونم نمی خوام سرمو شلوغ کنم

باشه چشم ممنونم چطوری سه دوره رفتید ؟؟

میتونم بپرسم کجاها کارایی داره من الان طراحی وب میرم php

ممنونم اما من دانشگاهم تموم شد نفهمیدم :icon_pf (34):

:shad:سلام به همه ی مهندس ها :shad: اسم این تاپیک گذاشتم قند خون کامپیوترم اومده پایین اخه میخوام از تون بپرسم باید از کجا شروع کنم و چه چیز های باید یاد بگیرم تا واقعا کلمه مهندس یرازنده م بشه :w821::w821::w821: ممنون میشم بهم موضوع پایان نامه هم پیشنهاد بدید و اگه کاراموزی جایی سراغ دارید تو اصفهان بهم بگید اخه من تازه ساکن اصفهان شدم جایی بلد نیستم:(50)::(50):

هایبرنیت (Hibernate) چیست؟ ارسال شده توسط: امیررضا نصیری در خرداد ۲۲, ۱۳۹۳ در Windows, سیستم عامل ۲ نظر 1130 بازدید 1 ۱۲:۴۷ هایبرنیت (Hibernate) یا خواب زمستانی یکی از انواع حالت‌های خاموش کردن سیستم است که اجازه حفظ پرونده‌ها، برنامه‌ها و داده‌هایی که بر روی حافظه RAM قرار دارد را پس از خاموش کردن سیستم، به کاربر می‌دهد. هایبرنیت (Hibernate) چیست؟ هایبرنیت (Hibernation)، خواب زمستانی یا Suspend to disk (تعلیق بر روی دیسک) یکی از انواع حالت‌های خاموش کردن سیستم است که عملکرد آن بسیار شبیه به حالت Sleep می‌باشد. در حالت هایبرنیت، تمامی پرونده‌ها و برنامه‌های باز شده‌ای که قبل از خاموش کردن سیستم مورد پردازش قرار گرفته‌اند به صورت کامل قابل استفاده دوباره هستند. یعنی شما می‌توانید پرونده‌ای را باز نگه دارید و پس از خاموش و روشن کردن با استفاده از حالت هایبرنیت، همان سیستم را که قبل از خاموش کردن داشته اید، در اختیار داشته باشید. این فرایند شبیه این است که هنگام پخش ویدئوای بر روی کلید مکث کلیک کنید (یعنی هنگام خاموش کردن در حالت Hibernate) سپس هر زمانی که خواستید دوباره ادامه آن را دقیقاً از جایی که نگه داشته اید، ببینید (هنگام روشن کردن دوباره سیستم). به این ترتیب در حالت Hibernate سیستم شما به اصطلاح بر روی حالت Pause رفته و پس از روشن کردن دوباره Resume می‌شود. توجه کنید که پس از خاموش کردن در حالت هایبرنیت، سیستم شما به صورت کامل مشابه حالت Shutdown خاموش خواهد شد یعنی پس از خاموش کردن سیستم، هیچ برقی مصرف نخواهد شد. فرایند هایبرنیت (Hibernate) چگونه است؟ شاید برایتان سوال پیش بیاید که در حالت هایبرنیت چه اتفاقی می‌افتد؟ سیستم به صورت کامل خاموش شده درحالی که همه چیز را پس از روشن کردن می‌توانید دوباره در اختیار داشته باشید. در این بخش با نحوه انجام گرفتن فرایند هایبرنیت آشنا خواهید شد. خاموش کردن در حالت Hibernate: ابتدا فرض کنید سیستم به صورت عادی در حال پردازش است و همه برنامه‌ها و دستوراتی که پردازش می‌شوند بر روی حافظه RAM قرار گرفته اند. به عنوان مثال برنامه‌ای با نام TheApp را برای انجام اعمال مختلفی باز کرده ایم. بنابراین داده‌های مربوط به این پرونده روی حافظه RAM قرار گرفته اند. حال قصد خاموش کردن سیستم در حالت هایبرنیت را داریم. در این مرحله سیستم‌عامل تقریباً همه داده‌های حافظه RAM از جمله داده‌های مربوط به نشست هسته سیستم عامل، نشست حساب کاربر (برنامه‌ها، پرونده‌های درحال پردازش و ...) را بر روی حافظه جانبی غیرفرار (حافظه‌ای که برای حفظ داده نیاز به منبع انرژی ندارد؛ برای مثال هارددیسک‌ها یا درایوهای حالت جامد) و در داخل فایلی خاص ذخیره می‌کند. در این مرحله داده‌های مربوط به برنامه TheApp نیز روی حافظه ذخیره می‌شوند. پس از اتمام این فرایند، سیستم به صورت کامل مشابه زمانی که از حالت Shutdown استفاده می‌کنیم، خاموش می‌شود. به دلیل این که داده‌های موجود در حافظه غیر فرار بدون تامین انرژی باقی می‌مانند، بنابراین داده‌های ما نیز پس از خاموش شدن کامل سیستم، در حافظه باقی خواهند ماند. (در تصویر زیر هارددیسک به عنوان حافظه غیر فرار انتخاب شده است) انتقال داده‌ها از رم به هارددیسک به این ترتیب نشست حساب کاربر و نشست هسته سیستم عامل ذخیره شده سپس ویندوز سیگنال خاموش کردن سیستم را به مادربورد ارسال می‌کند و سیستم خاموش می‌شود. این قسمت شبیه حالت Shutdown است با این تفاوت که در Hibernate جزئی از سیستم سخت افزاری و همچنین جزئی از بایوس مانند زمانی که در حالت هایبرنیت خاموش می‌کنیم، روشن نگه داشته می‌شود تا برخی از عملیات پایه‌ای را انجام دهد. یکی از این عملیات پایه‌ای مربوط به این است که سیستم درصورت دریافت سیگنالی از کیبورد (فشرده شدن کلیدی)، ماوس (فشرده شدن کلید یا حرکت دادن ماوس) و همچنین از طریق LAN (که به WOLAN یا Wake-on-LAN معروف است) یا از طریق مشخص کردن زمانی خاص، سیستم را روشن کرده و فرایند راه اندازی سیستم عامل را انجام دهد (البته درصورتی که BIOS یا UEFI از این قابلیت پشتیبانی کنند). روشن کردن در حالت Hibernate: پس از این که سیستم به صورت هایبرنیت خاموش شد، در هنگام راه اندازی نیز سیستم‌عامل به صورت خودکار تشخیص خواهد داد تا به صورت عکس فرایند خاموش کردن، سیستم را راه اندازی کند. فرض کنید سیستم ما خاموش است و قبلا با روش Hibernate آن را خاموش کرده ایم. زمانی که سیستم را روشن می‌کنیم (جدا از این که با چه روشی آن را روشن می‌کنیم، برای مثال از طریق کلید فیزیکی، یا قابلیت‌هایی که در قسمت هیبرید شات‌داون گفته شد) طبق معمول اولین کاری که انجام می‌شود سفت افزار (Frimware) سیستم راه اندازی شده و BIOS یا UEFI کارهای ابتدایی را انجام داده و سخت افزار را آماده می‌کند و قطعات سخت افزاری را بررسی می‌کند. سپس نشست سخت افزاری (Hardware session) را آماده و در ادامه پردازش را به سیستم عامل واگذار می‌کند. سیستم عامل نیز با بررسی وضعیت سخت افزارها، درایوهای سخت افزاری را بارگذاری کرده و نشست سخت افزاری رو کامل می‌کند. تا این قسمت، فرایندی که همیشه تکرار می‌شود گفته شد. حال سیستم عامل داده‌های موجود در حافظه غیرفرار که قبلاً ذخیره کرده است را بر روی حافظه RAM قرار می‌دهد. در این مرحله داده‌های برنامه TheApp که قبلاً روی حافظه ذخیره شده نیز به رم انتقال داده می‌شوند. به این ترتیب نشست هسته سیستم عامل و نشست حساب کاربر که هردو قبل از فرایند خاموش شدن ذخیره شده اند، بازگردانده می‌شوند. به این ترتیب فرایند آماده به کار شدن هسته سریع تر انجام می‌شود. بعد از اتمام فرایند انتقال داده‌ها به رم، چون نشست کاربری بازگردانده شده است، پس از ورود به حساب کاربری، پردازش درست از نقطه‌ای که قبل از خاموش شدن مشخص شده است، ادامه پیدا خواهد کرد. بنابراین همه برنامه‌هایی که بازکرده بودیم، به همان شکل در دسترس خواهند بود. انتقال داده‌های ذخیره شده از هارددیسک به رم به این ترتیب در فرایند هایبرنیت، همه داده‌هایی که بر روی حافظه RAM قرار گرفته اند و درحال پردازش هستند، بر روی حافظه‌های جانبی غیرفرار (مانند هارد دیسک‌ها) قرار می‌گیرند و سیستم می‌تواند در هنگام راه اندازی دوباره، همان داده‌ها را بر روی RAM قرار داده و دقیقاً از همان جایی که سیستم متوقف شده است، ادامه پیدا می‌کند. حالت Hibernate در سیستم‌عامل‌ها: در سیستم‌عامل ویندوز، از نسخه ۹۵ به بعد این قابلیت اضافه شد. البته در ویندوز ۲۰۰۰ این قابلیت ارتقاء یافته و کامل تر شد. همان طور که گفته شد، داده‌های رو بر روی یک فایل ویژه در حافظه جانبی ذخیره می‌شوند. نام این فایل hiberfil.sys و در ریشه درایو ویندوز قرار دارد. البته این فایل جزء فایل‌های سیستمی است یعنی برای مشاهده آن باید تنظیماتی را انجام دهید. حجم این فایل معمولاً نزدیک به حجم حافظه رم است و با حذف آن امکان بوت از طریق حالت هایبرنیت وجود نخواهد داشت (در هر خاموشی با حالت هایبرنیت، این فایل خود به خود ایجاد می‌شود).

[h=1]هایبرنیت (Hibernate) چیست؟[/h] ارسال شده توسط: امیررضا نصیری در خرداد ۲۲, ۱۳۹۳ در Windows, سیستم عامل ۲ نظر 1130 بازدید 1 ۱۲:۴۷ هایبرنیت (Hibernate) یا خواب زمستانی یکی از انواع حالت‌های خاموش کردن سیستم است که اجازه حفظ پرونده‌ها، برنامه‌ها و داده‌هایی که بر روی حافظه RAM قرار دارد را پس از خاموش کردن سیستم، به کاربر می‌دهد. [h=2]هایبرنیت (Hibernate) چیست؟[/h]هایبرنیت (Hibernation)، خواب زمستانی یا Suspend to disk (تعلیق بر روی دیسک) یکی از انواع حالت‌های خاموش کردن سیستم است که عملکرد آن بسیار شبیه به حالت Sleep می‌باشد. در حالت هایبرنیت، تمامی پرونده‌ها و برنامه‌های باز شده‌ای که قبل از خاموش کردن سیستم مورد پردازش قرار گرفته‌اند به صورت کامل قابل استفاده دوباره هستند. یعنی شما می‌توانید پرونده‌ای را باز نگه دارید و پس از خاموش و روشن کردن با استفاده از حالت هایبرنیت، همان سیستم را که قبل از خاموش کردن داشته اید، در اختیار داشته باشید. این فرایند شبیه این است که هنگام پخش ویدئوای بر روی کلید مکث کلیک کنید (یعنی هنگام خاموش کردن در حالت Hibernate) سپس هر زمانی که خواستید دوباره ادامه آن را دقیقاً از جایی که نگه داشته اید، ببینید (هنگام روشن کردن دوباره سیستم). به این ترتیب در حالت Hibernate سیستم شما به اصطلاح بر روی حالت Pause رفته و پس از روشن کردن دوباره Resume می‌شود. توجه کنید که پس از خاموش کردن در حالت هایبرنیت، سیستم شما به صورت کامل مشابه حالت Shutdown خاموش خواهد شد یعنی پس از خاموش کردن سیستم، هیچ برقی مصرف نخواهد شد. [h=2]فرایند هایبرنیت (Hibernate) چگونه است؟[/h]شاید برایتان سوال پیش بیاید که در حالت هایبرنیت چه اتفاقی می‌افتد؟ سیستم به صورت کامل خاموش شده درحالی که همه چیز را پس از روشن کردن می‌توانید دوباره در اختیار داشته باشید. در این بخش با نحوه انجام گرفتن فرایند هایبرنیت آشنا خواهید شد. [h=3]خاموش کردن در حالت Hibernate:[/h]ابتدا فرض کنید سیستم به صورت عادی در حال پردازش است و همه برنامه‌ها و دستوراتی که پردازش می‌شوند بر روی حافظه RAM قرار گرفته اند. به عنوان مثال برنامه‌ای با نام TheApp را برای انجام اعمال مختلفی باز کرده ایم. بنابراین داده‌های مربوط به این پرونده روی حافظه RAM قرار گرفته اند. حال قصد خاموش کردن سیستم در حالت هایبرنیت را داریم. در این مرحله سیستم‌عامل تقریباً همه داده‌های حافظه RAM از جمله داده‌های مربوط به نشست هسته سیستم عامل، نشست حساب کاربر (برنامه‌ها، پرونده‌های درحال پردازش و ...) را بر روی حافظه جانبی غیرفرار (حافظه‌ای که برای حفظ داده نیاز به منبع انرژی ندارد؛ برای مثال هارددیسک‌ها یا درایوهای حالت جامد) و در داخل فایلی خاص ذخیره می‌کند. در این مرحله داده‌های مربوط به برنامه TheApp نیز روی حافظه ذخیره می‌شوند. پس از اتمام این فرایند، سیستم به صورت کامل مشابه زمانی که از حالت Shutdown استفاده می‌کنیم، خاموش می‌شود. به دلیل این که داده‌های موجود در حافظه غیر فرار بدون تامین انرژی باقی می‌مانند، بنابراین داده‌های ما نیز پس از خاموش شدن کامل سیستم، در حافظه باقی خواهند ماند. (در تصویر زیر هارددیسک به عنوان حافظه غیر فرار انتخاب شده است) انتقال داده‌ها از رم به هارددیسک به این ترتیب نشست حساب کاربر و نشست هسته سیستم عامل ذخیره شده سپس ویندوز سیگنال خاموش کردن سیستم را به مادربورد ارسال می‌کند و سیستم خاموش می‌شود. این قسمت شبیه حالت Shutdown است با این تفاوت که در Hibernate جزئی از سیستم سخت افزاری و همچنین جزئی از بایوس مانند زمانی که در حالت هایبرنیت خاموش می‌کنیم، روشن نگه داشته می‌شود تا برخی از عملیات پایه‌ای را انجام دهد. یکی از این عملیات پایه‌ای مربوط به این است که سیستم درصورت دریافت سیگنالی از کیبورد (فشرده شدن کلیدی)، ماوس (فشرده شدن کلید یا حرکت دادن ماوس) و همچنین از طریق LAN (که به WOLAN یا Wake-on-LAN معروف است) یا از طریق مشخص کردن زمانی خاص، سیستم را روشن کرده و فرایند راه اندازی سیستم عامل را انجام دهد (البته درصورتی که BIOS یا UEFI از این قابلیت پشتیبانی کنند). [h=3]روشن کردن در حالت Hibernate:[/h]پس از این که سیستم به صورت هایبرنیت خاموش شد، در هنگام راه اندازی نیز سیستم‌عامل به صورت خودکار تشخیص خواهد داد تا به صورت عکس فرایند خاموش کردن، سیستم را راه اندازی کند. فرض کنید سیستم ما خاموش است و قبلا با روش Hibernate آن را خاموش کرده ایم. زمانی که سیستم را روشن می‌کنیم (جدا از این که با چه روشی آن را روشن می‌کنیم، برای مثال از طریق کلید فیزیکی، یا قابلیت‌هایی که در قسمت هیبرید شات‌داون گفته شد) طبق معمول اولین کاری که انجام می‌شود سفت افزار (Frimware) سیستم راه اندازی شده و BIOS یا UEFI کارهای ابتدایی را انجام داده و سخت افزار را آماده می‌کند و قطعات سخت افزاری را بررسی می‌کند. سپس نشست سخت افزاری (Hardware session) را آماده و در ادامه پردازش را به سیستم عامل واگذار می‌کند. سیستم عامل نیز با بررسی وضعیت سخت افزارها، درایوهای سخت افزاری را بارگذاری کرده و نشست سخت افزاری رو کامل می‌کند. تا این قسمت، فرایندی که همیشه تکرار می‌شود گفته شد. حال سیستم عامل داده‌های موجود در حافظه غیرفرار که قبلاً ذخیره کرده است را بر روی حافظه RAM قرار می‌دهد. در این مرحله داده‌های برنامه TheApp که قبلاً روی حافظه ذخیره شده نیز به رم انتقال داده می‌شوند. به این ترتیب نشست هسته سیستم عامل و نشست حساب کاربر که هردو قبل از فرایند خاموش شدن ذخیره شده اند، بازگردانده می‌شوند. به این ترتیب فرایند آماده به کار شدن هسته سریع تر انجام می‌شود. بعد از اتمام فرایند انتقال داده‌ها به رم، چون نشست کاربری بازگردانده شده است، پس از ورود به حساب کاربری، پردازش درست از نقطه‌ای که قبل از خاموش شدن مشخص شده است، ادامه پیدا خواهد کرد. بنابراین همه برنامه‌هایی که بازکرده بودیم، به همان شکل در دسترس خواهند بود. انتقال داده‌های ذخیره شده از هارددیسک به رم به این ترتیب در فرایند هایبرنیت، همه داده‌هایی که بر روی حافظه RAM قرار گرفته اند و درحال پردازش هستند، بر روی حافظه‌های جانبی غیرفرار (مانند هارد دیسک‌ها) قرار می‌گیرند و سیستم می‌تواند در هنگام راه اندازی دوباره، همان داده‌ها را بر روی RAM قرار داده و دقیقاً از همان جایی که سیستم متوقف شده است، ادامه پیدا می‌کند. [h=2]حالت Hibernate در سیستم‌عامل‌ها:[/h]در سیستم‌عامل ویندوز، از نسخه ۹۵ به بعد این قابلیت اضافه شد. البته در ویندوز ۲۰۰۰ این قابلیت ارتقاء یافته و کامل تر شد. همان طور که گفته شد، داده‌های رو بر روی یک فایل ویژه در حافظه جانبی ذخیره می‌شوند. نام این فایل hiberfil.sys و در ریشه درایو ویندوز قرار دارد. البته این فایل جزء فایل‌های سیستمی است یعنی برای مشاهده آن باید تنظیماتی را انجام دهید. حجم این فایل معمولاً نزدیک به حجم حافظه رم است و با حذف آن امکان بوت از طریق حالت هایبرنیت وجود نخواهد داشت (در هر خاموشی با حالت هایبرنیت، این فایل خود به خود ایجاد می‌شود).

Gnome vs KDE زمانی میزکار های یونیکس توسط کمپانی های بزرگ توسعه داده می شدند. چند کمپانی بزرگ با هم همکاری کردند تا یک دسکتاپ مناسب برای سیستم عامل یونیکس ( UNIX OS ) تولید کنند. نتیجه ی نهایی چیزی به نام CDE بود که کوتاه شده ی عبارت ( Common Desktop Environment ) هست که بطور مشارکتی توسط Sun Microsystems و HP و IBM و UNIX Systems Laboratories توسعه داده میشد.و بر همین اساس از محبوبیت بالایی برخوردار بود و تقریبا در تمامی سیستم عامل های یونیکس مورد استفاده قرار می گرفت. اما این میزکار برای بسیاری از کاربران حتی نزدیک به یک میز کار آراسته هم نبود ( و البته هنور هم نیست ) و فاصله ی زیادی با کاربر پسند بودن داشت. میز کار CDE در June سال 1993 منتشر شده بود. در اون زمان ویندوز هم منتشر شده بود و میزکار CDE در مقایسه با اون بسیار ابتدایی و ساده جلوه می کرد. در سال 1996 پروژه ی KDE شروع به کار کرد و یک سال بعد Gnome هم استارت خورد و دنیای میزکار های یونیکس برای همیشه عوض شد. در اون زمان این دو کاملا سورپرایز کننده بود چون هیچ کدام از این دو میز کار تجاری نبودند و بصورت کاملا متن باز توسعه پیدا می کردند. هر دوی این دسکتاپ ها اهداف مشابهی رو دنبال می کردند : تبدیل لینوکس به بهترین سیستم عامل دسکتاپ ها. ولی از نظر فلسفه متفاوت بودند. پروژه ی KDE چندان به دنبال آرمان های متن باز نبود در حالی که گنوم دقیقا برای همین آرمان ها بوجود آمده بود و می خواست یک میزکار همراه با نرم افزارهای کاملا بر مبنای GPL بوجود بیاره. این تفاوت عقیده ها باعث بوجود آمدن دو میز کار کاملا ابتکاری و از ابتدا طرح ریزی شده برای لینوکس شد. خاستگاه و اهداف طراحی میز کار KDE توجه : نام جدید این میز کار KDE SC هست که من برای راحتی نوشتن و خواندن اون رو KDE مینویسم. پروژه ی KDE توسط Matthias Ettrich که یک دانش آموز بود کلید خورد. علت شروع این پروژه, نبود یک ظاهر یکپارچه و یکنواخت در میز کارهای آزاد بود. در اون زمان تنها انتخاب واقعی همان CDE بود که فاقد بسیاری از ویژگی های ضروری مخصوصا در زمینه ی کارایی بود. بنیان گزاران KDE همچنین از Motif Toolkit یک راه مشهور برای نوشتن برنامه های با رابط گرافیکی برای اجرا در یک X Window Server ) که برای نوشتن CDE استفاده شده بود متنفر بودند. هدف بوجود آمدن KDE این بود که یک کاربر بتونه بدون نیاز به رابط خط فرمان کلیه ی نیازهای روز مره ی خودش رو رفع کنه. تصمیم گرفته شد که پروژه ی KDE با Qt GUI toolkit توسعه پیدا کنه چون در واقع تنها جایگزین برای Motif toolkit بود. گذشته از این مورد Qt بخاطر پشتیبانی قوی از ++C و در دسترس بودن سورس کد بصورت آزاد و توسعه ی سریع توسط Troltech مورد توجه بود و ستایش می شد. Troltech همچنین در زمینه ی رسیدگی به گزارش های رسیده از باگ ها و انجام دادن درخواست ها مبنی بر افزودن خصوصیات جدید هم سریع بود. از ابتدا, هدف پروژه ی KDE این بود که فراتر از یک برنامه ی مدیریت پنجره ی معمولی باشه. با الهام گرفتن از رابط کاربری گرافیکی CDE و ویندوز 95 پروژه قصد ایجاد یک مجموعه ی کامل از تمام امکانات برای دسکتاپ داشت. نخستین انتشار پروژه ی KDE حاوی این امکانات بود : پنل , فایل منیجر , Mail Client , ترمینال , HTTP Help System , Windows Manager ,System Tools , GamesوDocumentation Matthias Ettrich اعلامیه ی انتشار KDE رو با این خط به پایان برد " من قبول دارم که دست یافتن به همه چیز کمی خیالی به نظر میرسه " که البته به برکت تلاش سخت تیم توسعه این موضوع تا حدود زیادی به واقعیت پیوسته. KDE تمام مواردی که مد نظر Matthias بود رو در خود داشت و حتی چیزهای خیلی بیشتری رو هم در اولین انتشارش داشت. میزکار گنوم Gnome در سال 1997 Miguel de lcaza پروژه ی گنوم رو شروع کرد. اون شیوه ی لایسنس Qt رو دوست نداشت. در اون موقع لایسنس Qt اجازه ی اصلاح و تغییر در منابع Qt تحت GPL نمی داد و اگر شما از لایسنس آزاد استفاده می کردید مجبور بودید که تمامی سورس کد هاتون رو هم منتشر کنید. بنیاد و اساس نرم افزار GNU بر خلاف این هست. در واکنش به پروژه ی KDE این پروژه تقریبا به دو پروژه تقسیم شد : Harmony toolkit ( یک جایگزین تحت لایسنس LGPL برای Qt ) و محیط میزکار گنوم که بر اساس +GTK و دیگر کتابخانه های تحت LGPL/GPL بود. +GTK توسط Peter Mattis برای جایگزینی Motif toolkit که در ابزار گرافیکی Gimp به کار رفته بود توسعه داده می شد. +GTK تحت مجوز LGPL در دسترس بود که امکان پیوستن برنامه های تجاری رو به صورت کاملا پویا به اون فراهم می کرد. همینطور در موفقیت گنوم در بسیاری از توزیع های تجاری لینوکس و یونیکس مانند Sun Solaris و Redhat Enterprise Linux نقش داشت و به این پروژه کمک و همکاری های زیادی رسوند. حتی با وجود اینکه کتاب خانه های KDE تحت مجوز LGPL در دسترس بودند , برای ایجاد یک محصول تجاری شما باید حتما یک مجوز تجاری Qt رو خریداری می کردید.( این مورد خیلی وقت نیست که تغییر کرده, بعد از واگذار شدن Trolltech به نوکیا لایسنس LGPL به Qt toolkit افزوده شد بعنوان یک پروژه ی GNU گنوم برای این طراحی شده بود که از بالا تا پایین آزاد باشه.دیگر اهداف طراحی شامل سادگی , امکان دسترسی ساده , جهانی بودن و قابلیت های بومی سازی ( در حال حاضر با 161 زبان در دسترس ) و کاربر پسند بودن و سادگی توسعه برای توسعه دهنده ها , تشکیلات و پشتیبانی و… بود. گنوم همچنین اولین پشتیبانی رو از بسیاری توزیع های لینوکس که سود اصلی اونها از طریق فروش CD های لینوکس بود به عمل آورد. Gnome vs KDE از دیدگاه کاربر نهایی کاربران تازه کار لینوکس معمولا وقتی در مراحل نصب با این سوال مواجه میشن گیج و سر در گم خواهند شد : کدام دسکتاپ را برای نصب انتخاب میکنید – KDE یا Gnome ؟ پاسخ برای اشخاص مختلف متفاوت خواهد بود . کاربران کهنه کار لینوکس معمولا همیشه به یک میز کار وفادار خواهند بود : احتمال خیلی زیادی وجود داره که یک کاربر KDE برای مدت های طولانی KDE کار بمونه و همینطور یک کاربر Gnome مدت زیادی گنوم کار باقی بمونه. هر دو دسته کاربران مجموعه ای از خصوصیات و علاقه مندی های شخصی خودشون رو در نظر دارند که باعث شده به یکی از این دو گروه بپیوندند. اجازه بدید که هر دوی این میز کار ها رو به یک میدان بیاریم و ببینیم در مقایسه با هم چگونه عمل می کنند. این کار میتونه به شما یک تصور از افکاری که در سر هر دو گروه می گذره بده… نوآوری نوآوری به شما کمک میکنه که بین نرم افزار خودتون و دیگر برنامه ها تفاوت ایجاد کنید. به هر حال, شما ممکنه که دوست داشته باشید و یا دوست نداشته باشید که در محیط میز کارتون نوآوری وجود داشته باشه چون این تغییرات مستقیما بر شیوه ی استفاده ی شما از کامپیوتر تاثیر می گذاره. میزکار KDE هر نسخه ی اصلی از KDE که منتشر میشه مجموعه ی عظیمی از تغییرات و ویزگی های جدید رو به همراه داره. KDE 1 رنج وسیعی از ویزگی ها رو با خودش ارائه کرد که اون رو به یک محیط دسکتاپ کامل تبدیل کرد. KDE 2 اینترنت رو به میزکار کاربران لینوکس آورد.این نسخه همچنین برنامه ی مرورگر وب/فایل منیجر Konqueror و KHTML رو بعنوان HTML layout engine و KJS رو بعنوان JavaScript engine و KParts رو که امکان جاسازی یک نرم افزار درون برنامه ی دیگر رو فراهم میکرد و KIO رو بعنوان یک network-transparent I/O library معرفی کرد. در نکات انتشار نسخه جدید یعنی KDE 3 نیز قابلیت های جدید فراوانی ذکر شد از قبیل تم جدید دستکتاپ و آیکن های جدید , یکپارچه سازی بهتر با نرم افزارهای third-party و پشتیبانی از LDAP و Exchange در KMail و KOrganizer . کامپوننت ها و نرم افزارهای جدید از جمله SuperKaramba Desktop widget engine و Akregrator برای مدیریت RSS و KThemeManager پشتیبان تم و KWallet سیستم مدیریت پسورد . KDE 3 همچنین در پشتیبانی از قابلیت چند پلتفرمی بهبود یافته بود که این مورد شامل پشتیبانی از Mac OS X هم می شد. نسخه ی 4 KDE با نام جدید KDE (SC بر اساس بهبودهای فراوان Qt 4 بنا شده بود که باعث می شد جدیدترین قابلیت پشتیبانی از multi-platform رو به ارث ببره. KDE 4 به سادگی با Mac OS X و Windows پورت می شد. این نسخه همچنین به اختراع مجدد برخی از مفاهیم اساسی دسکتاپ پرداخت که شامل این موارد می شد : Application Menu جدید با نام Kickoff , رابط جدید کاربری با نام Plasma و برنامه ی مدیریت افکت های پنجره با نام KWin . نسخه 4 همچنین برنامه های جدیدی رو در خودش داشت که از این قبیل بودند : فایل منیجر Dolphin , برنامه ی KRDC ( Microsoft RDP client ) و Kontact که یک برنامه ی مدیریت اطلاعات شخصی بود. پروژه ی KDE هیچ گاه از افزودن ویژگی های جدید و یا ایجاد تغییرات اساسی هراسی نداره, اگرچه این مورد میتونه برای برخی کاربران نا امید کننده باشه. برای مثال برای کاهش به هم ریختگی در نسخه ی دسکتاپ پلاسما شما اجازه ی افزودن مستقیم فایل ها و میان بر های خودتون به دسکتاپ رو نخواهید داشت, علاوه بر اون کاربرانی که سادگی کار رو میخوان و منو های خطی رو ترجیه میدن از منوی Kickoff به هیچ وجه لذت نمی برند. میزکار گنوم Gnome به جای افزودن قابلیت های جدید و ایجاد تغییرات اساسی پروژه ی گنوم ترجیه داده که بیشتر بر روی پایداری و سادگی استفاده و کارایی تمرکز کنه. تا کنون فقط دو نسخه ی اصلی از این میز کار موجوده. تغییرات در گنوم چندان زیاد نیست ولی همیشه تغییرات ایجاد شده مهم و ضروری بودند و این پروژه سعی میکنه قابلیت های جدید رو به مرور و بدون ایجاد ناپایداری در محیط اعمال کنه. ویژگی بزرگ GNOME 1.0 فعال کردن crisper text در داکیومنت ها , برنامه ها و اپلت ها و یکپارچه کردن محیط بود. گنوم از ORBit و CORBA و Bonobo استفاده کرد که یک رابط کامپوننت معادل KPat در KDE هست. گنوم 1.0 همچنین یک چارچوب با استفاده آسان برای پرینت گرفتن معرفی کرد که GNOME Print نامیده شد و بر پایه ی دoرایور PostScript بود. Gnome از GConf که مشابه رجیستری در ویندوز بود بعنوان پیکربندی API و Back end استفاده کرد. گنوم 1.4 یک فایل منیجر جدید با نام ناتیلوس ( Nautilus ) به همراه داشت , بعلاوه توانایی کار با برنامه های KDE رو پیدا کرد : برنامه ی application launcher میتونست بطور خودکار برنامه های KDE رو پیدا کنه و یک آیتم منو برای اون ایجاد کنه. اولین بازنویسی اساسی , GNOME 2.0 بر پایه ی GTK+ 2 toolkit بهبود یافته نوشته شده بود. این نسخه همچنین رابط کاربری Human رو برای نوشتن GUI نرم افزارها معرفی کرد. نسخه بعدی 2.x در حالی منتشر شد که بسیاری از نرم افزارهای مهم از جمله Evolution , Galeon , Mozilla و Gnumeric به اون افزوده شده بود. گنوم 2.20 بعنوان دهمین انتشار پروژه به همراه بهبودهایی در بیشتر برنامه های گنوم از قبیل Evolution و Epiphany و Evince و Gnome Power Manager معرفی شد. بین نسخه های 2.20 تا 2.30 ( که در مارچ 2010 منتشر شد ) پروژه ی گنوم نرم افزارهای جدید بسیاری رو به اون افزود و بهبودهای فراوانی در نرم افزارهای پیشین بوجود آورد. گنوم در حال حاضر میزکار پیش فرض بسیاری از توزیع های محبوب و مطرح لینوکس هست از جمله اوبونتو , فدورا و دبیان. توسعه دهنده ها در اجتماعات گسترده ی فراوان هنوز هم سخت در تلاش هستند تا گنوم رو بهتر از این کنند. یکپارچگی یکپارچگی و یک تجربه ی منسجم یکی از مهم ترین معیار ها برای ارائه ی یک محیط میزکار کامل و مناسب هست. این مورد همچنین برای سازگاری با استاندارد های آزاد تا حد امکان هم ضروری هست.وفاداری به استاندارد ها برای یک میزکار که پرونده ها و فایل های شما با اون مدیریت میشن و با برنامه های مختلف و فراوانی کار میکنن امر بسیار مهم و ویژه ای هست. KDE این میزکار مجموعه ای از API های تعریف شده و کتابخانه هایی رو ارائه داده که به توسعه دهندگان کمک میکنن تا تجربه ی کاربر رو با خیل نرم افزارهای محیط میز کار ثابت و منسجم کنند و یکپارچگی سیستم تا حد امکان حفظ شود. برنامه های KDE همچنین با بیشتر رابط های کاربری System-wide , در شکل و ساختار ظاهری تم ها , آیکن ها و تنظیمات پیش روی کاربر مطابقت و سازگاری کامل دارند. برنامه های KDE در حال یکپارچه شدن هرچه کامل تر با کل محیط میز کار هستند. برای مثال, تمامی برنامه های مولتی مدیای این دسکتاپ از کارت صدایی که توسط شما در تنظیمات سیستم تعیین شده استفاده خواهند کرد. بطور معمول کاربران با چند کارت صدا از روش نه چندان زیبای ایجاد تغییرات دستی در درایور Alsa برای تغییر کارت صدای پیش فرض استفاده میکنند. KDE System Settings بعنوان کنترل پنل یکپارچه ی این میز کار یک رابط کاربری بسیار زیبا برای تقریبا تمام تنظیمات ضروری سیستم در اختیار می گذاره. این برنامه همچنین میتونه با استفاده از ماژول های third-party گسترش پیدا کنه. در نسخه ی فعلی KDE 4 SC تنظیمات سیستم به شما اجازه میده که تنظیمات متنوعی رو از جمله ظاهر و ویژگی های ظاهری , تنظیمات شخصی , شبکه و اتصال , و تنظیمات مرتبط با مدیریت سیستم ( حذف و نصب برنامه ها , نمایش تاریخ/ساعت و… ) اعمال کنید. شما همچنین میتونید با استفاده از Power Management و Service Manager و Session Manager و Desktop Search تنظیمات پیشرفته ی سیستم رو پیکربندی کنید. اصل و اساس لینوکس بر توانایی انتخاب هست و KDE به اون احترام میگذاره. این میز کار میتونه به طور هم زمان از چندین Hardware back end پشتیبانی کنه و شما میتونید به راحتی اونها رو با اختیاراتی که در بخش Advanced User Seetings بین اونها سوییچ کنید. شما میتونید back end مورد نظر خودتون رو برای power management و network management و بلوتوث و remote managemebt انتخاب کنید. KDE همچنین از سرویس های چندگانه ی third-party هم پشتیبانی میکنه. برای نمونه شما میتونید علاوه بر ویجت های دسکتاپ پلاسما از Gadget های گوگل نیز استفاده کنید. و بسیاری امکانات دیگر که فکر میکنم برای این مقاله تا همین جا کفایت میکنه. GNOME این میز کار بیشتر تمایل داره که روی سادگی و سهولت استفاده متمرکز بشه. بسیاری از کامپوننت های گنوم از جنبه ی یکپارچگی قربانی حفظ سادگی شدند. برای مثال تنظیمات پیکربندی گنوم توسط مجموعه ای از برنامه های جدا از هم کوچک ولی با استفاده ی آسان متنوع مدیریت میشن.برای مدیریت تنظیمات ظاهری برنامه ی Appearance Preferences وجود داره , برای مدیریت display باید از برنامه ی Monitor Preferences استفاده کرد , برای مدیریت power management برنامه ی Power Management preferences وجود داره و…. این موضوع به شما کمک میکنه که به سرعت و به سادگی یک بخش خاص رو بدون اجرای یک برنامه ی همه منظوره ی تنظیمات تغییر بدید. بیشتر برنامه های گنوم با استفاده از +GTK نوشته شدند و از این رو آخرین تشابهات رو به ارث بردند که برخی روال ها و رفتارها رو تقریبا به تمامی برنامه های گنوم تحمیل کرده.برای نمونه کادر محاوره ای باز کردن فایل ها در برنامه های گنوم در مقایسه با مشابه خودش در KDE کارایی کمتری داره. محاوره ( dialogs ) های گنوم همچنان حالتی رو که از Motif toolkit بهشون ارث رسیده رو دارند در حالی که محاوره ی باز کرد فایل در KDE ظاهر مدرنی داره و احساس خوبی به آدم میده. به علاوه بسیاری عملکرد های قابل افزودن در box محاوره ی باز کردن فایل KDE وجود داره. برای مثال شما میتونید ظاهر آیکن ها رو تغییر سایز بدید , folder action ها رو انجام بدید و بسیاری چیز های دیگه که شما نمیتونید در محیط گنوم انجام بدید. گنوم از یکپارچگی با desktop wide ها و تصاویر پس زمینه ی دینامیک پشتیبانی نمیکنه. در عوض desktop widgets از third-party widget engine ها مانند gDesklets و یا Google Desktop پشتیبانی میکنه. KDE vs GNOME از دیدگاه توسعه دهندگان در این قسمت ما نگاهی به آنچه KDE و GNOME از جنبه ی تکنولوژی های توسعه و توسعه پذیری ارائه میکنند خواهیم انداخت. کتابخانه ها و toolkit ها KDE : این میز کار بر اساس رابط گرافیکی کاربری Troltech که درحال حاضر متعلق به نوکیا هست با نام Qt نوشته شده. Qt یک GUI toolkit بر اساس ++C هست که API های non-UI-specific از قبیل شبکه , پردازش متن , internationalisation و web randering framewok هم پشتیبانی میکنه. از روز اول Qt برای داشتن قابلیت حرکت در بین پلت فرم ها ( cross-platform ) طراحی شد. Qt در نسخه ی فعلی خودش نسخه ی 4.x در تمامی پلت فرم هایی که پشتیبانی میکنه stable و پایداره. از جمله Mac OS X و ویندوز. این برنامه از API های محلی پلت فرم مربوطه برای تحویل دادن یک تجربه ی application بومی و محلی استفاده میکنه. اکثر برنامه های ارائه شده توسط توسعه دهندگان KDE بر اساس API های Qt هست , ولی شما میتونید مستقیما بدون استفاده از کتابخانه های Qt برنامه های KDE رو توسعه بدید. بیشتر عملکردهای KDE توسط کتابخانه های هسته ی KDE مانند kdelibs و kdepimblibs و kdesdk ارائه شدند. شما همچنین میتونید از کتابخانه های اضافی از قبیل Decbel , KGLEngine2D و Nepomuk و KDEPrint و Network Management و Solid برای درست کردن صداها , گرافیک ها و یا یک کتابخانه ی چاپ شده استفاده کنید. با وجود اینکه این کتابخانه ها از Qt بعنوان اساس و پایه استفاده میکنن اونها عملکردهای خیلی بیشتری رو نسبت به کتابخانه های Qt در اختیار شما میگذارند. GNOME : گنوم از +GTK بعنوان GUI toolkit خودش استفاده میکنه. +GTK ( تولکیت GIMP ) بعنوان یک جایگزین برای Motif UI toolkit توسعه داده میشد. اکثر المنت های رابط کاربری هنوز هم به نظر میرسه که بر اساس Motif toolkit باشند ولی بیشتر اونها از معادل های خودشون در Motif toolkit کاملا جدا شدند. +GTK برنامه ریزی شده تا از زبان C با یک object system که توسط GObject ارائه میشه استفاده کنه. مانند Qt این ابزار هم ( +GTK ) یک all-in-one API برای ساخت برنامه های گرافیکی نیست. +GTK توسط کتابخانه های کمکی مانند GLib , GDK , GConf , Pango , Gail و GIO پشتیبانی میشه . پشتیبانی از Cross-Platform KDE : به برکت انتشار Qt 4 , میزکار KDE در حال حاضر بر روی هر پلت فرمی که پشتیبانی میشه بطور طبیعی اجرا میشه از جمله ویندوز و مک . KDE 4 به سمت یک سیستم ساخت CMake حرکت کرده که به توسعه دهندگان اجازه میده برنامه های KDE رو به سادگی بر روی همه ی پلت فرم های مورد پشتیبانی با استفاده از محیط توسعه ی محلی که بر روی هر پلت فرمی در دسترسه بسازند. KDE محیط دسکتاپی برای این پلت فرم های ذکر شده در اختیار نمیگذاره و در عوض تمرکز خودش رو بر روی ارائه کتابخانه های KDE بر روی این پلت فرم ها گذاشته. GNOME : گنوم هم یک سیستم چند پلتفرمی هست ولی cross-platform اون چندان جالب نیست. برای شروع , راهی برای ساخت برنامه های گنوم بر روی ویندوز و یا مک وجود نداره. در عوض شما باید GTK+ toolkit رو که میتونه با اونها پورت بشه رو در سیستم قرار بدید. همونطور که قبل تر هم ذکر کردم ساختن یک برنامه ی کامل برای گنوم در این پلت فرم ها یک اقدام پر چالش هست. گنوم و کتابخانه هاش از Autotool بعنوان build system استفاده میکنه که بر روی ویندوز پشتیبانی نمیشه. بعلاوه شما نمیتونید وقتی از Autotools استفاده میکنید از محیط توسعه ی محلی هم استفاده کنید. زبان برنامه نویسی KDE : میزکار KDE از ++C بعنوان زبان برنامه نویسی اصلی خودش استفاده میکنه. KDE همچنین از الحاقات ویژه ی Qt از قبیل مکانیسم های signal و slot هم در ++ C استفاده میکنه. هر دوی کتابخانه های KDE و Qt نسخه هایی در بسیاری زبان های گوناگون از جمله Python Ruby و #C در اختیار میگذارند. KDE همچنین یک introspective wrapper هم در framework های KDE و Qt داره که SMOKE ( Scripting Meta Object Kompiler Engine ) خونده میشه. این به توسعه دهنده ها اجازه میده که نسخه های KDE رو برای زبان های جدید ایجاد کنند. در حال حاضر پشتیبانی از Lua و PHP و KBasic با استفاده از SMOKE توسعه داده شده اند. GNOME : در این مورد +GTK زبان های بسیار بیشتری رو نسبت به KDE/Qt پشتیبانی میکنه. +GTK بطور رسمی از ++C , Vala , #C , Java و PHP , Python Ruby و Perl پشتیبانی میکنه.پشتیبانی بطور غیر رسمی برای D , Common Lips , Haskell , Lua , Padcal , Pike , JavaScript , Smalltalk و Tcl هم ایجاد شده. اگر شما میدونید چگونه در هر کدوم از اینها برنامه نویسی کنید فرصتش فراهمه که شما بتونید یک برنامه ی +GTK بسازید. اطلاعات کلی: [TABLE=class: MsoNormalTable] [TR] [TD] Introduction (from Wikipedia) [/TD] [TD] GNOME (GNU Network Object Model Environment) is a desktop environment-a graphical user interface that runs on top of a computer operating system-composed entirely of free and open source software. [/TD] [TD] KDE is a desktop environment for an integrated set of cross-platform applications designed to run on Linux, FreeBSD, Microsoft Windows, Solaris and Mac OS, designed by the KDE Community. [/TD] [/TR] [TR] [TD] Focus [/TD] [TD] Free software [/TD] [TD] Free software [/TD] [/TR] [TR] [TD] Developer [/TD] [TD] The GNOME Project [/TD] [TD] KDE [/TD] [/TR] [TR] [TD] Website [/TD] [TD] GNOME.org [/TD] [TD] kde.org [/TD] [/TR] [TR] [TD] Founded [/TD] [TD] 1999 [/TD] [TD] 1996 [/TD] [/TR] [TR] [TD] Current Stable Release [/TD] [TD] 3.10 (September 26, 2013) [/TD] [TD] 4.11 (August 14, 2013) [/TD] [/TR] [TR] [TD] Minimum System Requirements [/TD] [TD] 700 Mhz CPU, 768 MB RAM [/TD] [TD] 1 Ghz CPU, 615 MB RAM [/TD] [/TR] [TR] [TD] Design Goals [/TD] [TD] A top-to-bottom free desktop environment designed for simplicity, accessibility, and ease of internationalization and localization. [/TD] [TD] A one-stop, integrated desktop environment; carrying out day-to-day tasks without reliance on command-line interface. [/TD] [/TR] [TR] [TD] Motto [/TD] [TD] An intuitive and attractive desktop for users [/TD] [TD] Experience Freedom! [/TD] [/TR] [TR] [TD] Toolkit [/TD] [TD] GTK+ [/TD] [TD] Qt [/TD] [/TR] [TR] [TD] Founder(s) [/TD] [TD] Miguel de Icaza and Federico Mena [/TD] [TD] Matthias Ettrich [/TD] [/TR] [/TABLE] نتیجه گیری KDE از ابتدای ایجاد شدنش قسمتی از انقلاب میز کار بوده. در ارائه و نوآوری این میز کار هیچ بحثی نیست. هر انتشار به کلی مجموعه ای جدید از ویژگی ها و ابداعات رو برای هر دو گروه کاربران و توسعه دهندگان به همراه میاره. این اقدام پروژه ی KDE به هر حال باعث شده و میشه که برخی از کاربران کهنه کار این میز کار از اون رویگردان بشن. برای این کاربران هنوز گنوم وجود داره , یک میزکار پایدار تر که بدون سر و صدا منتشر میشه و حداقل در یک چیز خوبه : ارائه ی یک محیط میز کار ساده. اگر شما هنوز تصمیم نگرفتید که از کدوم محیط استفاده کنید من توصیه میکنم هر دو رو نصب کنید و امتحان کنید که البته این کار حداقل نیاز به 5 گیگابایت فضای هارد داره . شما میتونید همگی نرم افزارهاتون رو بر روی هر دو میز کار اجرا کنید.