عموجون

فهرست شیندلر Schindler's List کارگردان: استیون اسپیلبرگ بازیگران (ستاره‌ها): لیام نیسن، بن کینگزلی، رالف فینس موسیقی: جان ویلیامز فیلم -حتی از عنوان‌بندی آن- مشتی است از نمونه خروارها ظلمی که -به زعم سازندگان آن- به قوم یهود می‌رود؛ اقلیتی که با صلح و آرامش و عزلت، در گوشه‌ای از لهستان زندگی می‌کنند، تا این‌که پای نازی‌ها و فرصت‌طلب‌ها به آنجا باز می‌شود. شیندلر جاه‌طلب -با بازی لیام نیسن- به «کراکو» آمده تا با زد و بند، آنچه را که پدرش هم در خواب نمی‌دید، به دست آورد؛ اما شاید با تعالی و کمال، بتواند موسای قوم باشد و مظلوم را به سرزمین موعود برساند... آمون گوئث -با بازی نفرت‌انگیز رالف فینس- فرعون است و هدف دیگری دارد؛ فردی عقده‌ای، خون‌ریز و نامتعادل! که آمده تا ضمن پیش‌برد اهداف رایش، زمین را از لوث وجود یهودی پاک کند. اما استرن (اشترن) -با بازی خوب بن کینگزلی- الهه نجات یا همان هارون موسی است... فیلم، سرشار از صحنه‌های تراژیک است، به‌خصوص سکانسی که دختر بچه‌‌ی پیراهن قرمز در کانون دید شیندلر، معشوقه‌اش و دوربین قرار گرفته و فارغ از رخ‌دادهای تلخ آن سکانس، مشغول بازی‌گوشی است؛ شاید هم دستی از غیب، او را از مهلکه نجات می‌دهد... --- «فهرست شیندلر» را -جدای از راست و دروغ و شعارهایی که می‌دهد- به دوستان برای چندبار دیدن، پیشنهاد می‌کنم.

همگی سلام! تا جایی که به خاطر دارم، خرداد یکی از ماه‌های پرترافیک تقویم این مملکت است. نزدیک و دور، هر کدام خاطره‌ای دارند و تلخی و شیرینی‌شان تجربه‌ای برای‌مان. دوم، سوم، ششم، سیزدهم، چهاردهم، پانزدهم، بیست‌ونهم، سی‌ام و سی‌ویکم؛ «حماسه، غرور، فراق، غم، خیانت» نمونه‌ای هستند، از تجارب و افعال خردادی‌مان! گذشته از این‌ها، در طالع‌شناسی متولدین خرداد «دوپیکری» یا همان دوگانگی شخصیت، وجود دارد؛ که البته معنی بدی ندارد. دو شخصیتی -از دید من- به این معنی است که -متولد خرداد- وقتی تصمیمی می‌گیرد، آن تصمیم را نهایی نمی‌داند و هر لحظه امکان صرف نظر از آن را دارد؛ حال شما این دوگانگی را در همه ابعاد زندگی فرد، تصور کنید. باری، قصدمان از تصدیع وقت دوستان این بود که تبریکی بگوییم بابت تولدتان در ماه زیبای خرداد و هم این‌که روز بیست و یکم این ماه، به نام من ضرب شده!

سلام، جان عمو! در خصوص لطف شما به ادبیات دست و پا شکسته‌ام؛ شکرا جزیلا! در مورد سیگار هم به خدمت انور شما بایستی عرض بکنم که فی‌الواقع، اوایل نخی بود، عشق می‌کردیم که لای انگشتان‌مان لوله‌ای دود می‌کرد؛ تفریحی بود. اما فشار درس و کار و زندگی و نان به نرخ دیروز به خانه بردن، تداوم داد لاکردار را... نوشابه هم می‌خوریم، ماءالشعیر هم، هم! خویشی داشتیم که می‌گفت: مصمم شدیم به ترک این لامصب! تخمه و پسته و شکلات توی جیب ریختیم، چند مشت که می‌خوردیم، هوس می‌کردیم و سیگاری دود میشد. دیدیم این‌طور هزینه و خرج‌مان کفاف نمی‌دهد، تصمیم کبرایی گرفتیم و سیگار خالی را از نو شروع کردیم...» شده‌ست احوالات ما؛ رفیق‌مان همین لوله‌ی دود است، می‌داند که آخر زیر پا له‌اش می‌کنیم، اما تا آخر، پای‌مان می‌ایستد... (عجب نثر ثقیلی شدها) این‌جا را خانه می‌دانم و دوستان را، اخوان و همشیره‌گان خود... باز هم ابراز خوش‌وقتی می‌کنم از حضور در جمع‌تان. یا علی

همگی سلام پیروز فرهیختگان هستم! منتها، کمی سن بالا رفته، تجربه انبان شده و به پیری نزدیک گشته‌ام؛ mvakili عموجون خطابم می‌کند (وجه تسمیه‌ی نام کاربری‌ام) چند سالی می‌شود که پشت کنکور ارشد، سیگار می‌کشم! کارشناسی هم علوم سیاسی خواندم و افتخار داشتم که دانش‌گاه آزاد قم، افتخار میزبانی‌ام را داشت. زباده عرضی نیست