arasharad

با تشکر فایلی که قرار دادین قابل دانلود نیست دوست عزیز به این فایل نیاز دارم اگه ممکنه فایل فشرده کنید. مرسی

Route Summarizationاصطلاح Route Summarization به این مفهوم است که ما تعدادی از آدرس ها یا به عبارتی دیگر Route های متوالی را انتخاب کرده و آنها را در یک Route خلاصه نماییم به طوریکه شامل همه آنها گردد . VLSM این اجازه را می دهد که تعدادی از Route های متوالی را تبدیل به یک Route خلاصه شده در کلاس استاندارد نماییم . برای مثال اگر شما شبکه ای با آدرس 192.168.1.0/24 در اختیار داشته باشید و به وسیله ماسک 29/ آن را به چهار زیر شبکه یا Subnet تقسیم بندی نموده باشید ، بازهم می توانید آنها را یک آدرس در کلاس C ، یعنی 192.168.1.0/24 در آورید . شکل 6-12 را در این رابطه ملاحضه نمایید .در این مثال توانستیم 4 عدد Route موجود در جدول را تبدیل به یک Route کرده و بدین ترتیب تعداد و سایز پیام هایی که محتویات جداول Routing را بین روترهای مختلف منتقل می کنند کمتر شده و ترافیک کل شبکه نیز بهبود پیدا خواهد کرد . توجه کنید که در مثال بالا دو عدد ماسک مختلف ، 255.255.255.0,255.255.255.192 در خلال یک آدرس در کلاس C بکار برده شده اند .مزایای Summarizationاین خصوصیت با ارائه داده مزایای زیر می تواند ما را در طراحی شبکه های مناسبتر یاری دهد : کاهش دادن اندازه جدول های Routing که اینکار نیز به نوبت خود باعث کاهش مصرف منابع شبکه مثال پردازنده و حافظه RAM خواهد شد .کاهش اندازه پیام های Update و در نتیجه بهبود ترافیک شبکهپایداری شبکه در هنگام بروز مشکلاتهمانطوریکه از شکل 6-12 هم متوجه شدید ، اندازه جدول Routing و همچنین سایز پیام های Update کمتر شده که اینکار باعث بهبود کارایی شبکه خواهد شد .مورد سوم نیز اشاره بر این موضوع دارد که با استفاده از این خصوصیت ، بروز برخی مشکلات خاص در شبکه باعث از کار افتادن کل شبکه نخواهد شد . برای نمونه در مثال زده شده بالا فرض می کنیم که ترافیک مربوط به شبکه 192.168.1.64/26 در زمانهای متوالی کم و زیاد می شود ( ترافیک Falpping) که این عمل باعث تاثیرپذیری تمامی روترهایی خواهد گردید که مستقیم و یا غیر مستقیم به این شبکه وصل هستند . اما فقط روترهایی که Summarization route را دریافت می کنند ، از این مورد مستثنی می باشند . این روترها فقط زمانی مورد تاثیر قرار خواهند گرفت که تمامی چهار شبکه موجود با هم خراب شده و Summarization route نتواند ایجاد گردد.گذشته از مزیت مهمی که گفته شد ، نقطه ضعفی هم در این بین وجود دارد . خصوصیت Route Summarization باعث مخفی ماندن برخی از ایرادات پیش آمده در شبکه شده و وضعیت واقعی شبکه را از دید ما پنهان نگه می دارد که اینکار باعث بروز مشکلاتی خواهد شد . برای مثال در نظر بگیرید که شبکه 192.168.1.64/26 واقعاً دارای مشکل بوده و در دسترس نمی باشد. اما روترهای دیگر شبکه به علت اینکه Summarization route را به صورت 192.168.1.0/24 دریافت می کنند ، متوجه خرابی شبکه مزبور نشده و اقدام به ارسال پیام های Update بسوی آن شبکه می کنند ، در حالیکه شبکه 192.168.1./64/26 واقعاً در دسترس نمی باشد .CIDRاین خصوصیت در استاندارد RFC2050 تعریف شده و به عنوان پیوستی برای VLSM می باشد . با استفاده از VLSM می توان Route های متوالی را در یک Route با کلاس استاندارد B,A و C خلاصه نمود . برای مثال اگر شبکه 192.168.1.0/24 را به وسیله ماسک 26/ به چهار زیر شبکه یا Subnet تقسیم بندی نماییم . می توان به وسیله VLSM و Route Summarization دوباره این چهار شبکه را به صورت یک شبکه در کلاس C در آورد . CIDR ما را قادر می سازد که یک مرحله پیشتر رفته و خود آدرس های در کلاس استاندارد B,A و C و متوالی را به صورت یک آدرس خلاصه در آورد . این عمل بنام Supermetting نامیده می شود . امروزه پروتکل هایی که در زمره پروتکل های Classless قرار می گیرند . این ایده را پشتیبانی می نمایند . همچنین استفاده از این در ISP ها و با استفاده از پروتکل BGP کاری معمول است .شکل 7-12 مثال ساده ای از CIDR را نشان می دهد . در این مثال یک روتر به چهار شبکه با آردس های 192.168.0.0/24,192.168.1.0/24,192.168.3.0/24 وصل شده است . ایم روترها چهار شبکه فوق را خلاصه کرده و به صورت 192.168.0.0/22 در آورده است . ت.جه کنید که ماسک مورد استفاده نهایی به صورت 255.255.252.0 خواهد که شامل آدرس هاس 192.168.0.0 الی 192.168.3.255 بوده و توسط شبکه مثل به این روتر نیز ارائه می گردند .آدرس دهی درختی یا Hierachicalبرای اینکه بتوان از مزایای VLSM در طراحی شبکه بهره برد ، باید آدرس دهی شبکه را به صورت ساختار درختی انجام دهیم . این ساختار مزایای زیر را در اختیار ما قرار می دهد :باعث بهبود عمل Routing می گردد.ما را قادر به استفاده از خصوصیت Route Summarization می کند .به دلیل کاهش اندازه جداول Routing ، منابع شبکه مثل پردازنده و RAM کمتر اشغال می شوند .کار عیب یابی شبکه آسانتر خواهد بود .شکل 8-12 نمونه ای ساده از طراحی درختی را در آدرس دهی شبکه نشان می دهد . در این مثال شبکه از 10.0.0.0/8 استفاده می کند که قبل از ارسال به یک شبکه دیگر به صورت یک آدرس خلاصه شده (Summarization) در آمده است . این آدرس به سه شرکت با شماره های 10.10.0/16,10.2.0.0/16 و 10.3.0.0/16 تقسیم شده که هر سه اینها نیز برای انتقال بین شرکت های دیگر به صورت خلاصه شده (Summarization) در آمده اند . هر شرکت نیز دارای 2 ساختمان مجزا بوده و بنابراین آدرس مربوط به هر شرکت نیز دو قسمت کوچکتر تقسیم شده است : 10.x.1.0/24 و 10.x.2.0/24 .برای اینکه بتوان ساختاری اینچنین را طراحی نمود نیاز به استفاده از پروتکل هایی در عمل Routing داریم که از VLSM پشتیبانی نمایند . پروتکل هایی نظیر EIGRP, BGP, IS-IS, OSPF و RIP2 .برای اینکه بتوان از مزایای Route Summarization استفاده کرد ، پروتکل های استفاده کرد ، پروتکل های مورد استفاده در هنگام انتشار اطلاعات Routing ، باید ماسک مربوطه را نیز در کنار آدرس شبکه بگنجانند . در غیر اینصورت اگر بیشتر از یک ماسک برای یک آدرس در کلاس استاندارد وجود داشته باشد ، روتر در هنگام ارسال بسته ها نخواهد فهمید که از کدام ماسک استفاده کند .یک مثال خوب برای این موضوع ، پروتکل های Classful مثل RIP1 و IGRP می باشند . این پروتکل ها در هنگام ارسال پیام هایی که حاوی اطلاعات Routing بوده و بنام پیام های Updtat نیز نامیده می شوند ، ماسک مربوط به آدرس شبکه را مشخص نمی کنند . زیرا فرض بر این است که روترهای سمت دیگر نیز به همان شبکه و با همان کلاس وصل شده اند و بنابراین نیازی به مشخص کردن ماسک مربوطه نیست .روترهایی که پروتکل های Classful را اجرا می کنند در هنگام انتقال پیام های Update مربوط به شبکه های دارای آدرس با کلاس استاندارد ، عمل Summarization را به صورت اتوماتیک انجام داده و آدرس ها را تبدیل کلاس استاندارد می کنند که قسمت بالای شکل 9-12 همین مسئله را نشان می دهد . همانطوریکه مشاهده می کنید ، روتر فقط 172.16.0.0 را انتقال می دهد و هیچ ماسکی را به همراه آن مشخص نکرده است . همچنین برای اینکه انتقال پیام از یک شبکه کلاس استاندارد B به شبکه ای با کلاس استاندارد متفاوت ، یعنی C ، انجام می گیرد ، به عوض انتقال 172.16.1.0 ، آدرس 172.16.0.0 منتقل می گردد .قسمت پایین شکل 9-12 رفتار پروتکل های Classless را در همین زمینه نشان می دهد . دو نکته مهم در این بین وجود دارد : یکی اینکه ماسک نیز به همراه آدرس شبکه در داخل پیام Update گنجانده شده است و دیگری اینکه عمل Summarization به صورت اتوماتیک برای این پیام انجام نشده است .بعد از درک رفتار پروتکل های Classful ، در نظر داشته باشید که همین خصوصیات در مورد برخی از انواع طراحی های شبکه مشکل ساز خواهند بود . برای این موضوع به مثالی که در بالای شکل 9-12 بیان شده است توجه کیند. روترهایی که از پروتکل هایی نظیر RIP1 و یا IGRP استفاده می کنند ، در هنگام انتقال پیام های Routing بین شبکه های استاندارد متفاوت ، عمل Summarization را بطور اتوماتیک انجام داده و آنها را تبدیل به آدرس های در کلاس استاندارد می نمایند . در این مثال روتر A و روتر B هر دو ، آدرس 172.16.0.0 را منتقل خواهند کرد .( بعوض انتقال 172.16.1.0/24 و 172.16.2.0/24 ) . در این بین روتر C هر دوی این پیام ها را به صورت 172.16.0.0 دریافت می کند.اما برای مثال اگر روتر C بخواهد به شبکه 172.16.1.0/24 دسترسی پیدا کند ، نمی تواند مسیر درست را برای دسترسی به آن شبکه تشخیص دهد . روتر C کدامیک از روترهای A و B را برای این منظور باید استفاده کند ؟طراحی های این چنینی به عنوان طراحی های منقطع یا Discontinuous نامیده می شوند . در این مثال شبکه های 172.16.1.0/24 و 172.16.2.0/24 در عوض اینکه به وسیله یک شبکه دیگر 172.16.0.0 به همدیگر اتصال داشته باشند ، به وسیله شبکه ای با آدرس 192.168.1.0/24 به همدیگر متصل شده اند . اینکار باعث بروز مشکلات در روترهایی می شود که به 172.16.0.0 متصل نمی باشند .بنابراین توصیه می گردد که از طراحی های منقطع یا Discontinuous در هنگام استفاده از پروتکل های Classful استفاده نکنید .پروتکل های Classless از طراحی های منقطع یا Discontinuous پشتیبانی می کنند . به قسمت پایین شکل 10-12 توجه نمایید . پروتکل های Classless ماسک مربوط به آدرس را نیز در هنگام ارسال پیام های Update در داخل پیام می گنجانند . در این مثال روتر C دقیقاً از محل قرارگیری شبکه های 172.16.1.0/24 و 172.16.2.0/24اطلاع دارد . زیرا که از ماسک مربوط به هر پیام نیز اطلاع دارد . با وجود این حتی در پروتکل های Classless نیز طراحی های منقطع یا Discontinuous توصیه نمی شود . زیرا که اینکار باعث اعمال محدودیت در عمل Summarization خواهد شد.نکته مهم دیگر این است که آدرس های موجود در داخل جدول Routing به ترتیبی مرتب می شوند که ماسک های بزرگتر ، یعنی ماسک هایی که دارای بیت بیشتری در قسمت Network خود باشند در بالا قرار می گیرند . مثالی را مطرح می کنیم . جدول زیر را توجه کنید که مثالی از یک جدول Routing می باشد . در این مثال روتر پیامی را از طریق یکی از Interface های خود دریافت کرده و آدرس گیرنده پیام را که به صورت 172.16.17.65 می باشد تشخیص می دهد . سپس روتر باید موراد موجود در جدول Routing خود را بررسی کرده و بهترین مسیر را برای دسترسی به مقصد تعیین نماید .1- 172.16.17.66/322- 172.16.17.64/273- 172.16.17.0/244- 172.16.0.0/165- 0.0.0.0/0 در این شرایط ، روتر آدرس های موجود در جدول خود را همانطوریکه گفته شد مرتب خواهد کرد . از آنجائیکه در مثال بالا مورد اول یک آدرس Host می باشد ( دارای ماسک 32 بیتی است ) . وقتی روتر تمامی 32 بیت آدرس گیرنده را با موارد اول مقایسه می کند ، این دو را دقیقاً مشابه هم نمی بیند . معمولاً آدرس های Host وقتی در جدول Routing ثبت شده و ذخیره می شوند که ما اقدام به جابجایی یک دستگاه از شبکه خود به شبکه ای دیگر نماییم ، اما نیاز داریم که آن دستگاه آدرس قدیمی خود را حفظ نماید .سپس روتر اقدام به مقایسه 27 بیت از آدرس دوم موجود در جدول با 172.16.17.65 کرده و متوجه می شود که شباهت مورد نظر وجود دارد . در بررسی مورد سوم ، روتر 24 بیت از آدرس 172.16.17.0 را با 24 بیت از آدرس 172.16.17.65 مقایسه کرده که باز هم آنها را مشاهده می بیند. در برسی مورد چهارم نیز 16 بیت از آدرس 172.16.17.65 با 16 بیت از آدرس 172.16.0.0 مقایسه شده و باز هم شباهت مورد نظر که بین این دو وجود دارد مشخص می گردد . مورد پنجم نیز که مقایسه شده و باز هم شباهت مورد نظر که بین این دو وجود دارد مشخص می گردد . مورد پنجم نیز که یک Default route می باشد با همه آدرس ها شباهت خواهد داشت . بنابراین بغیر از مورد اول که شباهتی بین آن و آدرس گیرنده پیام رسیده وجود ندارد ، بقیه 4 آدرس دیگر با آدرس گیرنده پیام مطابقت دارند . اما روتر فقط نیاز به انتخاب یکی از این 4 مورد دارد . در این شرایط روتر بهترین مورد ممکن ، یعنی آدرسی که دارای بیشترین قسمت مشابه با آدرس رسیده می باشد ، را بر می گزیند . سرانجام روتر مورد دوم را که دارای 27 بیت مشابه آدرس رسیده می باشد انتخاب خواهد کرد .انجام عمل Summarization نیاز به درک تمامی ایده های مربوط به آدرس دهی IP دارد . تمرین هر چه بیشتر در این زمینه می تواند مهارت شما را برای کار عملی در محیط های واقعی بالا ببرد . در کورس های پیشرفته CCNP ، در مورد پروتکل های Classless و انجام CIDR و Route Summarization بیشتربه گفتگو خواهیم نشست .نکات مهم با استفاده از VLSM می توان ماسک هایی با اندازه متفاوت را به یک آدرس IP اعمال نمود .پروتکل های Classless مانند ، OSPF, EIGRP, RIP2,IS-IS, BGP توانایی استفاده از VLSM را دارند .با استفاده از VLSM می توان از آدرسی که در اختیار ما گذاشته شده است به بهترین نحو ممکن استفاده نمود.برای انجام VLSM ، در ابتدا بزرگترین شبکه موجود را انتخاب می کنیم . سپس ماسک مناسبی را برای آن برگزیده و با استفاده از آن ماسک ، اقدام به تقسیم آدرس به شبکه های کوچکتر می نماییم . همین کار را در مورد شبکه های کوچکتر نیز انجام خواهیم داد . بدین صورت که از بین شبکه های ایجاد شده ، یکی را به شبکه کوچکتر اختصاص داده و با استفاده از ماسک مناسب آن شبکه ، اقدام به تقسیم شبکه مذکور به شبکه های کوچکتر خواهیم نمود . این مراحل در مورد همه شبکه های بعدی نیز انجام خواهد گرفت.با استفاده از خصوصیت Route Summarization می توان Route های متوالی موجود در داخل جدول Routing را تبدیل به یک Route کرده و همین Route را به وسیله پیام های Update در شبکه ارسال نمود . به کمک این خصوصیت ، سایز جداول Routing کاهش یافته و شاهد بهبود در عملکرد دستگاه های شبکه و نیز مصرف پهنای باند آنها خواهیم بود . برای استفاده از این امکانات ، طراحی شبکه باید به صورت درختی یا Hierarchical انجام گیرد .با استفاده از CIDR می توان تعدادی از آدرس های متوالی با کلاس غیر استاندارد را به صورت یک آدرس در کلاس استاندارد در بیاوریم .برای انجام عمل Summarization تمامی پروتکل های Routing بایداقدام به درج ماسک مربوط به آدرس در داخل پیام های Update نمایند .در طراحی شبکه های Discontinuous هیچ وقت نباید از پروتکل های Classful مانند RIP1 و IGRP استفاده نماییم . در صورتیکه استفاده از پروتکل های Classless مانند OSPF , EIGRP , RIP2 و ... بلامانع خواهند بود .

خصوصیات VLSM VLSM ما را قادر به بکار گیری Mask های با اندازه متفاوت برای یک کلاس استاندارد آدرس IP می نماید . پروتکل هایی که در زمره پروتکل های Classful قرار می گیرند ، یعنی پروتکل های RIP1 و IGRP ، از ایده VLMS پشتیبانی نمی کنند . برای همین هم برای استفاده از مزیت هایی که VLSM ارائه می دهد نیاز به بکار گیری پروتکل های Classless مانند RIP2, OSPF , IS-IS , ELGRP, BGP داریم . مزیت های VLSM شامل دو مورد مهم زیر می شود : استفاده هر چه بهتر از فضای آدرسی که در اختیار ما قرار گرفته است . استفاده از خصوصیات Route Summarization همانطوریکه مورد اول نیز بازگو می کند ، با استفاده از VLSM می توان از فضای آدرسی که در اختیار ما قرار داده می شود به بهترین شکل استفاده نمود . شکل 1-12 مثال ساده ای را قبل و بعد از استفاده از VLSM نشان می دهد . در این مثال یک روتر در داخل شبکه خودی وجود دارد ( روتر A) که توسط اتصالات WAN به روترهای دیگر (B,C,D) در جاهای دیگر وصل شده است . در هر یم از این سایت ها حداکثر تعداد 50 عدد دستگاه وجود دارد و بنابراین Subnet mask را برابر با 62/ انتخاب نمودیم . در قسمت بالای شکل از VLSM استفاده نشده است . فقط می توان یک Mask که برابر با 255.255.255.192 بوده و حداکثر 62 آدرس برای هر یک از شبکه ها ارائه می دهد را در کل شبکه بکار برد . بخاطر تعداد شبکه ها با Subnet های مورد استفاده باید از دو آدرس در کلاس C استفاده نماییم که در صورت آدرس های زیادی در شبکه WAN به هدر خواهند رفت . در قسمت زیرین شکل 1-12 آدرس دهی شبکه را با استفاده از VLSM انجام داده ایم . در این صورت مثال شبکه های دور (remote) از 26/ و شبکه خودی از 30/ به عنوان ماسک استفاده می کنند و بدین صورت فقط یک آدرس در کلاس C برای آدرس دهی کل دستگاه های شبکه مورد نیاز خواهد بود و در نتیجه از به هدر رفتن آدرس های زیادی در اتصالات WAN جلوگیری بعمل خواهد آمد. چگونگی آدرس دهی با VLSM برای اینکه بتوانید از VLSM استفاده نمایید باید مهارت کافی در زمینه آدرس دهی IP و عملیات تقسیم بندی شبکه به زیر شبکه های کوچکتر یا Subnetting داشته باشید . بدون داشتن زمینه لازم در این مباحث نمی توان از مزایای VLSM بهره برد . برای همین هم اگر تا بحال نتوانسته اید در آدرس دهی IP مهارت کافی را کسب نمایید بهتر است که فصل سوم را بار دیگر مرور نمایید . VLSM یعنی تخصیص Subnet Mask های با طول متفاوت در خلال یک آدرس در کلاس استاندارد . برای آدرس دهی با روش VLSM مراحل زیر را به ترتیب باید طی نمود : 1 – آن شبکه یا سگمنتی را که دارای بیتشرین تعداد دستگاه خواهد بود مشخص می کنیم . 2- بهترین ماسک ممکن را برای بزرگترین شبکه تعیین می نماییم . 3- سپس شروع به نوشتن شبکه های ایجادی به وسیله ماسک تعیین شده می کنیم. 4- برای شبکه هایی که دارای تعداد دستگاه کمتری هشتند ، یکی از شبکه های ایجادی جدید را تخصیص داده و متناسب با مقدار دستگاه موجود در آن شبکه ، ماسک مناسب را تعیین می کنیم . 6- برای هر یک از شبکه های کوچکتر بعدی ، مراحل 4 به بعد را تکرار می نماییم . عملیات انجام گرفته ، در واقع تقسیم کردن شبکه ای که خود تقسیم شده است ، به شبکه های کوچکتر و در صورت لزوم تقسیم بندی مجدد آنها می باشد و بدین صورت است که از فضای آدرسی که در اختیار ما گذاشته شده است می توان به مناسبترین حالت بهره لازم را برد . برای مثال فرض می نمایید که آدرسی در کلاس C و به صورت 192.168.1.0 تحویل گرفته ایم و سه شبکه LAN که به ترتیب دارای تعداد 120 دستگاه ، 60 دستگاه و 30 عدد دستگاه هستند نیز در اختیار داریم . بر طبق مراحل گفته شده (1و2) بزرگترین شبکه را انتخاب کرده و ماسک مربوط به آن را تعیین می کنیم . بزرگترین شبکه ما دارای 120 عدد دستگاه بوده که با توجه به آدرس داده شده ، ماسک مناسب به صورت 25/192.168.1.0 خواهد بود که 128 عدد آدرس را ارائه می دهد . در مرحله 3 شروع به نوشتن شبکه های ایجادی با استفاده از ماسک جدید می کنیم : 25/192.168.1.0 -25/192.168.1.128 فرض کنید که آدرس 25/192.168.1.0 را به این شبکه که دارای 128 عدد دستگاه است تخصیص داده ایم . حالا ما دارای دو شبکه باقیمانده هستیم که یکی دارای 60 عدد و دیگری دارای 30 عدد دستگاه می باشد . در مرحله بعدی دوباره اقدام به انتخاب بزرگترین شبکه موجود خواهیم کرد . بنابراین شبکه ای که دارای 60 دستگاه می باشد را برگزیده و سپس مراحل 4 و به بعد را بار دیگر در مورد این شبکه نیز تکرار می کنیم . فکر می کنید کدام ماسک بهترین انتخاب برای شبکه ای با 60 عدد دستگاه باشد ؟ اگر حدس شما 26/ می باشد ، بهترین گزینه را انتخاب نموده اید که در این صورت تعداد 62 آدرس در اختیار خواهید داشت . سپس شبکه های ایجادی را با استفاده از ماسک جدید دوباره می نویسیم : 192.168.1.128/26 – 192.168.1.192/26 در این شرایط نیز ما 26/192.168.1.128 را به این شبکه که دارای 60 دستگاه می باشد تخصیص داده و سراغ شبکه ای که دارای 30 دستگاه می باشد می رویم . همانطوریکه می بینید ما دارای یک فضای آدرس دهی اضافی با 62 آدرس هستیم که می توان آن را به شبکه دارای 30 دستگاه تخصیص داد . اما باز هم می توان از به هدر رفتن آدرس های بیشتر در این مرحله نیز جلوگیری بعمل آورد . بنابراین به مرحله 4 رفته و بار دیگر ماسک مناسب برای 30 عدد را که به صورت 27/ خواهد بود تعیین می کنیم . اگر شبکه های ایجادی جدید را به وسیله این ماسک جدید بنویسیم . دو شبکه جدید خواهیم داشت : 192.168.1.192/27 -192.168.1.224/27 اگر مورد اولی را به شبکه مزبور اختصاص دهیم ، باز هم مورد دوم باقی می ماند که می توان برای رشد بیشتر شرکت در آینده از آن استفاده نمود ! همانطوریکه مشاهده کردید به وسیله استفاده از VLSM می توانید بهترین شرایط را در هنگام بکارگیری آدرس های IP خلق نمایید. توصیه می گردد که در هر شبکه ، تعدادی آدرس را نیز برای دستگاه های دیگر که ممکن است در آینده در آن شبکه تعبیه شوند به صورت رزور شده نگه دارید . برای نمونه در مثالی که زده شد ، بوسیله بکاربردن ماسک 27/ دو شبکه جدید که هر کدام 30 عدد آدرس را ارائه می دهند در اختیار خواهیم داشت .اگر در آینده بخواهید چند دستگاه را در این شبکه اضافه نمایید ، به عقب برگشته و سیستم آدرس دهی خود را در کل شبکه تغییر دهیم تا بتوان فضای بیشتری را برای ورود دستگاه های جدید تعبیه نمود که کاری ناشیانه و در عین حال وقت گیر می باشد . مثال اول : بعد از اینکه شما یک نگرش کلی در مورد VLSM پیدا کردید ، نوبت به طرح مثال هایی پیچیده تر در این زمینه می رسد . شبکه ای را که در شکل 2-12 نشان داده شده است ملاحظه فرمایید .در این مثال آدرس 24/192.168.2.0 در اختیار ما قرار داده شده است که حداکثر تعداد 30 دستگاه در شبکه های دور از سایت مرکزی (Remote) قرار خواهند گرفت . همچنین اتصالات بین سایت اصلی و سایت های دیگر یاRemote از نوع نظیر به نظیر یا Point-to-point می باشد . اولین مرحله ای که انجام خواهند گرفت ، انتخاب بزرگترین شبکه موجود در کل شبکه می باشد که همان سایت های Remote بوده که دارای 30 عدد دستگاه خواهند بود . بنابراین ماسکی که بتواند تعداد 30عدد دستگاه را آدرس دهی نماید به صورت 27/ یا 255.255.255.224 خواهد بود . شبکه هایی که به وسیله این ماسک بوجود خواهند آمد به صورت زیر هستند : 192.168.2.0/27- 192.168.0.32/27- 192.168.2.64/27- - 192.168.2.96/27-192.168.2.128/27- 192.168.2.160/27- 192.168.2.192/27- 192.16.2.224/27 همانطوریکه مشاهده فرمودید با استفاده از ماسک 27/ توانستیم تعداد 8 عدد شبکه ایجاد نماییم که 7 عدد را به سایت های Remote تخصیص خواهیم داد . اما یک شبکه اضافی را نیز در اختیار داریم که می توان از آن در آدرس دهی 7 عدد اتصال نظیر به نظیر موجود بین سایت مرکزی و سایت های پیرامون استفاده نماییم . بنابراین 7 آدرس اولی را برای آدرس دهی 7 سایت پیرامونی و آخری را (192.168.2.224/27) برای آدرس دهی اتصالات نظیر به نظیر استفاده می کنیم . برای پوشش دادن به 2 آدرس مورد نیاز برای هر یک از شبکه های نظیر به نظیر نیاز به ماسک 30/ داریم . در این صورت شبکه های ایجادی ما به شکل زیر خواهد بود : 192.168.2.224/30 -192.168.2.228/30- 192.168.2.232/30- 192.168.2.236/30- 192.168.2.240/30 – 192.168.2.224/30 – 192.168.2.248/30 – 192.168.2.152/30 با استفاده از ماسک 30/ در مجموع تعداد 8 عدد شبکه را ایجاد کردیم که 7 عدد از آنها را برای آدرس دهی 7 اتصال نظیر به نظیر موجود مورد استفاده قرار خواهیم داد که یک شبکه نیز اضافی باقی خواهد ماند . شکل 3-12 آدرس دهی نهایی شبکه را نشان می دهد . به یاد داشته باشید که 2 ماسک مختلف را برای آدرس دهی این شبکه مورد استفاده قرار دادیم : 27/ و 30/ مثال دوم : برای درک بهتر مسئله به مثال دوم و شبکه 4-12 نیز توجه کنید . آدرسی در کلاس C و با شماره 192.168.3.0 در اختیار داریم که شرایط مورد نیاز شبکه نیز در روی شکل نشان داده شده اند . همچنین ما باید از VLSM برای آدرس دهی شبکه استفاده نماییم . بزرگترین شبکه موجود در این مثال شبکه ای است که با نام Backbone مشخص شده و دارای 126 عدد دستگاه خواهد بود . بنابراین نیاز به ماسکی داریم که بتواند 126 عدد دستگاه را آدرس دهی نماید که ماسک 25/ مناسب خواهد بود . با استفاده از این ماسک می توان دو زیر شبکه ایجاد نمود : 192.168.3.0/25 192.168.3.128/25 اولی را برای آدرس دهی این شبکه که دارای 126 عدد دستگاه است مورد استفاده قرار داده و دومی را برای ادامه کار در نظر می گیریم. دومین شبکه بزرگی که وجود دارد 3شبکه LAN هستند که هر کدام دارای 30 عدد دستگاه خواهند بود . ماسکی که بتواند 30 عدد آدرس در اختیار ما قرار دهد به صورت 27/ می باشد . بنابراین 192.168.3.128/25 را که برای اینکار در نظر گرفته بودیم به وسیله ماسک جدید دوباره به شبکه های کوچکتر تقسیم می کنیم : 192.168.3.128/27 – 192.168.3.160/27 – 192.168.3.192/27 – 192.168.3.224/27 اکنون دارای 4 عدد شبکه هستیم که هر کدام 30 عدد آدرس را در اختیار ما قرار می دهند . اما ما فقط به 3 عدد از این شبکه ها احتیاج داریم . بنابراین 3 مورد اولی را برای آدرس دهی آنها در نظر گرفته و مورد چهارمی یا 192.168.3.224/27 را برای دنباله کار رزرو می کنیم . تا به اینجا بیشتر کار انجام شده است و تنها چیزی که باقی مانده ، آدرس دهی اتصالات نظیر به نظیر بین روترهاست . هر یک از این اتصالات دارای 6 دستگاه می باشد . ماسکی که بتواند این تعداد دستگاه را آدرس دهی نماید به صورت 29/ خواهد بود . سرانجام شبکه های زیر را با استفاده از این ماسک در اختیار خواهیم داشت : 192.168.3.224/29- 192.168.3.232/29 – 192.168.3.236/29 – 192.168.3.240/29- 192.168.3.248/29 ما فقط به 3 عدد از شبکه های فوق احتیاج داریم . بنابراین بازهم یک شبکه اضافی (192.168.3.248/29) باقی می ماند که می توان در آینده از آن استفاده نمود . شکل 5-12 حالت نهایی شبکه مذکور را نشان می دهد . خصوصیات VLSM VLSM ما را قادر به بکار گیری Mask های با اندازه متفاوت برای یک کلاس استاندارد آدرس IP می نماید . پروتکل هایی که در زمره پروتکل های Classful قرار می گیرند ، یعنی پروتکل های RIP1 و IGRP ، از ایده VLMS پشتیبانی نمی کنند . برای همین هم برای استفاده از مزیت هایی که VLSM ارائه می دهد نیاز به بکار گیری پروتکل های Classless مانند RIP2, OSPF , IS-IS , ELGRP, BGP داریم . مزیت های VLSM شامل دو مورد مهم زیر می شود : استفاده هر چه بهتر از فضای آدرسی که در اختیار ما قرار گرفته است . استفاده از خصوصیات Route Summarization همانطوریکه مورد اول نیز بازگو می کند ، با استفاده از VLSM می توان از فضای آدرسی که در اختیار ما قرار داده می شود به بهترین شکل استفاده نمود . شکل 1-12 مثال ساده ای را قبل و بعد از استفاده از VLSM نشان می دهد . در این مثال یک روتر در داخل شبکه خودی وجود دارد ( روتر A) که توسط اتصالات WAN به روترهای دیگر (B,C,D) در جاهای دیگر وصل شده است . در هر یم از این سایت ها حداکثر تعداد 50 عدد دستگاه وجود دارد و بنابراین Subnet mask را برابر با 62/ انتخاب نمودیم . در قسمت بالای شکل از VLSM استفاده نشده است . فقط می توان یک Mask که برابر با 255.255.255.192 بوده و حداکثر 62 آدرس برای هر یک از شبکه ها ارائه می دهد را در کل شبکه بکار برد . بخاطر تعداد شبکه ها با Subnet های مورد استفاده باید از دو آدرس در کلاس C استفاده نماییم که در صورت آدرس های زیادی در شبکه WAN به هدر خواهند رفت . در قسمت زیرین شکل 1-12 آدرس دهی شبکه را با استفاده از VLSM انجام داده ایم . در این صورت مثال شبکه های دور (remote) از 26/ و شبکه خودی از 30/ به عنوان ماسک استفاده می کنند و بدین صورت فقط یک آدرس در کلاس C برای آدرس دهی کل دستگاه های شبکه مورد نیاز خواهد بود و در نتیجه از به هدر رفتن آدرس های زیادی در اتصالات WAN جلوگیری بعمل خواهد آمد. چگونگی آدرس دهی با VLSM برای اینکه بتوانید از VLSM استفاده نمایید باید مهارت کافی در زمینه آدرس دهی IP و عملیات تقسیم بندی شبکه به زیر شبکه های کوچکتر یا Subnetting داشته باشید . بدون داشتن زمینه لازم در این مباحث نمی توان از مزایای VLSM بهره برد . برای همین هم اگر تا بحال نتوانسته اید در آدرس دهی IP مهارت کافی را کسب نمایید بهتر است که فصل سوم را بار دیگر مرور نمایید . VLSM یعنی تخصیص Subnet Mask های با طول متفاوت در خلال یک آدرس در کلاس استاندارد . برای آدرس دهی با روش VLSM مراحل زیر را به ترتیب باید طی نمود : 1 – آن شبکه یا سگمنتی را که دارای بیتشرین تعداد دستگاه خواهد بود مشخص می کنیم . 2- بهترین ماسک ممکن را برای بزرگترین شبکه تعیین می نماییم . 3- سپس شروع به نوشتن شبکه های ایجادی به وسیله ماسک تعیین شده می کنیم. 4- برای شبکه هایی که دارای تعداد دستگاه کمتری هشتند ، یکی از شبکه های ایجادی جدید را تخصیص داده و متناسب با مقدار دستگاه موجود در آن شبکه ، ماسک مناسب را تعیین می کنیم . 6- برای هر یک از شبکه های کوچکتر بعدی ، مراحل 4 به بعد را تکرار می نماییم . عملیات انجام گرفته ، در واقع تقسیم کردن شبکه ای که خود تقسیم شده است ، به شبکه های کوچکتر و در صورت لزوم تقسیم بندی مجدد آنها می باشد و بدین صورت است که از فضای آدرسی که در اختیار ما گذاشته شده است می توان به مناسبترین حالت بهره لازم را برد . برای مثال فرض می نمایید که آدرسی در کلاس C و به صورت 192.168.1.0 تحویل گرفته ایم و سه شبکه LAN که به ترتیب دارای تعداد 120 دستگاه ، 60 دستگاه و 30 عدد دستگاه هستند نیز در اختیار داریم . بر طبق مراحل گفته شده (1و2) بزرگترین شبکه را انتخاب کرده و ماسک مربوط به آن را تعیین می کنیم . بزرگترین شبکه ما دارای 120 عدد دستگاه بوده که با توجه به آدرس داده شده ، ماسک مناسب به صورت 25/192.168.1.0 خواهد بود که 128 عدد آدرس را ارائه می دهد . در مرحله 3 شروع به نوشتن شبکه های ایجادی با استفاده از ماسک جدید می کنیم : 25/192.168.1.0 -25/192.168.1.128 فرض کنید که آدرس 25/192.168.1.0 را به این شبکه که دارای 128 عدد دستگاه است تخصیص داده ایم . حالا ما دارای دو شبکه باقیمانده هستیم که یکی دارای 60 عدد و دیگری دارای 30 عدد دستگاه می باشد . در مرحله بعدی دوباره اقدام به انتخاب بزرگترین شبکه موجود خواهیم کرد . بنابراین شبکه ای که دارای 60 دستگاه می باشد را برگزیده و سپس مراحل 4 و به بعد را بار دیگر در مورد این شبکه نیز تکرار می کنیم . فکر می کنید کدام ماسک بهترین انتخاب برای شبکه ای با 60 عدد دستگاه باشد ؟ اگر حدس شما 26/ می باشد ، بهترین گزینه را انتخاب نموده اید که در این صورت تعداد 62 آدرس در اختیار خواهید داشت . سپس شبکه های ایجادی را با استفاده از ماسک جدید دوباره می نویسیم : 192.168.1.128/26 – 192.168.1.192/26 در این شرایط نیز ما 26/192.168.1.128 را به این شبکه که دارای 60 دستگاه می باشد تخصیص داده و سراغ شبکه ای که دارای 30 دستگاه می باشد می رویم . همانطوریکه می بینید ما دارای یک فضای آدرس دهی اضافی با 62 آدرس هستیم که می توان آن را به شبکه دارای 30 دستگاه تخصیص داد . اما باز هم می توان از به هدر رفتن آدرس های بیشتر در این مرحله نیز جلوگیری بعمل آورد . بنابراین به مرحله 4 رفته و بار دیگر ماسک مناسب برای 30 عدد را که به صورت 27/ خواهد بود تعیین می کنیم . اگر شبکه های ایجادی جدید را به وسیله این ماسک جدید بنویسیم . دو شبکه جدید خواهیم داشت : 192.168.1.192/27 -192.168.1.224/27 اگر مورد اولی را به شبکه مزبور اختصاص دهیم ، باز هم مورد دوم باقی می ماند که می توان برای رشد بیشتر شرکت در آینده از آن استفاده نمود ! همانطوریکه مشاهده کردید به وسیله استفاده از VLSM می توانید بهترین شرایط را در هنگام بکارگیری آدرس های IP خلق نمایید. توصیه می گردد که در هر شبکه ، تعدادی آدرس را نیز برای دستگاه های دیگر که ممکن است در آینده در آن شبکه تعبیه شوند به صورت رزور شده نگه دارید . برای نمونه در مثالی که زده شد ، بوسیله بکاربردن ماسک 27/ دو شبکه جدید که هر کدام 30 عدد آدرس را ارائه می دهند در اختیار خواهیم داشت .اگر در آینده بخواهید چند دستگاه را در این شبکه اضافه نمایید ، به عقب برگشته و سیستم آدرس دهی خود را در کل شبکه تغییر دهیم تا بتوان فضای بیشتری را برای ورود دستگاه های جدید تعبیه نمود که کاری ناشیانه و در عین حال وقت گیر می باشد . مثال اول : بعد از اینکه شما یک نگرش کلی در مورد VLSM پیدا کردید ، نوبت به طرح مثال هایی پیچیده تر در این زمینه می رسد . شبکه ای را که در شکل 2-12 نشان داده شده است ملاحظه فرمایید .در این مثال آدرس 24/192.168.2.0 در اختیار ما قرار داده شده است که حداکثر تعداد 30 دستگاه در شبکه های دور از سایت مرکزی (Remote) قرار خواهند گرفت . همچنین اتصالات بین سایت اصلی و سایت های دیگر یاRemote از نوع نظیر به نظیر یا Point-to-point می باشد . اولین مرحله ای که انجام خواهند گرفت ، انتخاب بزرگترین شبکه موجود در کل شبکه می باشد که همان سایت های Remote بوده که دارای 30 عدد دستگاه خواهند بود . بنابراین ماسکی که بتواند تعداد 30عدد دستگاه را آدرس دهی نماید به صورت 27/ یا 255.255.255.224 خواهد بود . شبکه هایی که به وسیله این ماسک بوجود خواهند آمد به صورت زیر هستند : 192.168.2.0/27- 192.168.0.32/27- 192.168.2.64/27- - 192.168.2.96/27-192.168.2.128/27- 192.168.2.160/27- 192.168.2.192/27- 192.16.2.224/27 همانطوریکه مشاهده فرمودید با استفاده از ماسک 27/ توانستیم تعداد 8 عدد شبکه ایجاد نماییم که 7 عدد را به سایت های Remote تخصیص خواهیم داد . اما یک شبکه اضافی را نیز در اختیار داریم که می توان از آن در آدرس دهی 7 عدد اتصال نظیر به نظیر موجود بین سایت مرکزی و سایت های پیرامون استفاده نماییم . بنابراین 7 آدرس اولی را برای آدرس دهی 7 سایت پیرامونی و آخری را (192.168.2.224/27) برای آدرس دهی اتصالات نظیر به نظیر استفاده می کنیم . برای پوشش دادن به 2 آدرس مورد نیاز برای هر یک از شبکه های نظیر به نظیر نیاز به ماسک 30/ داریم . در این صورت شبکه های ایجادی ما به شکل زیر خواهد بود : 192.168.2.224/30 -192.168.2.228/30- 192.168.2.232/30- 192.168.2.236/30- 192.168.2.240/30 – 192.168.2.224/30 – 192.168.2.248/30 – 192.168.2.152/30 با استفاده از ماسک 30/ در مجموع تعداد 8 عدد شبکه را ایجاد کردیم که 7 عدد از آنها را برای آدرس دهی 7 اتصال نظیر به نظیر موجود مورد استفاده قرار خواهیم داد که یک شبکه نیز اضافی باقی خواهد ماند . شکل 3-12 آدرس دهی نهایی شبکه را نشان می دهد . به یاد داشته باشید که 2 ماسک مختلف را برای آدرس دهی این شبکه مورد استفاده قرار دادیم : 27/ و 30/ مثال دوم : برای درک بهتر مسئله به مثال دوم و شبکه 4-12 نیز توجه کنید . آدرسی در کلاس C و با شماره 192.168.3.0 در اختیار داریم که شرایط مورد نیاز شبکه نیز در روی شکل نشان داده شده اند . همچنین ما باید از VLSM برای آدرس دهی شبکه استفاده نماییم . بزرگترین شبکه موجود در این مثال شبکه ای است که با نام Backbone مشخص شده و دارای 126 عدد دستگاه خواهد بود . بنابراین نیاز به ماسکی داریم که بتواند 126 عدد دستگاه را آدرس دهی نماید که ماسک 25/ مناسب خواهد بود . با استفاده از این ماسک می توان دو زیر شبکه ایجاد نمود : 192.168.3.0/25 192.168.3.128/25 اولی را برای آدرس دهی این شبکه که دارای 126 عدد دستگاه است مورد استفاده قرار داده و دومی را برای ادامه کار در نظر می گیریم. دومین شبکه بزرگی که وجود دارد 3شبکه LAN هستند که هر کدام دارای 30 عدد دستگاه خواهند بود . ماسکی که بتواند 30 عدد آدرس در اختیار ما قرار دهد به صورت 27/ می باشد . بنابراین 192.168.3.128/25 را که برای اینکار در نظر گرفته بودیم به وسیله ماسک جدید دوباره به شبکه های کوچکتر تقسیم می کنیم : 192.168.3.128/27 – 192.168.3.160/27 – 192.168.3.192/27 – 192.168.3.224/27 اکنون دارای 4 عدد شبکه هستیم که هر کدام 30 عدد آدرس را در اختیار ما قرار می دهند . اما ما فقط به 3 عدد از این شبکه ها احتیاج داریم . بنابراین 3 مورد اولی را برای آدرس دهی آنها در نظر گرفته و مورد چهارمی یا 192.168.3.224/27 را برای دنباله کار رزرو می کنیم . تا به اینجا بیشتر کار انجام شده است و تنها چیزی که باقی مانده ، آدرس دهی اتصالات نظیر به نظیر بین روترهاست . هر یک از این اتصالات دارای 6 دستگاه می باشد . ماسکی که بتواند این تعداد دستگاه را آدرس دهی نماید به صورت 29/ خواهد بود . سرانجام شبکه های زیر را با استفاده از این ماسک در اختیار خواهیم داشت : 192.168.3.224/29- 192.168.3.232/29 – 192.168.3.236/29 – 192.168.3.240/29- 192.168.3.248/29 ما فقط به 3 عدد از شبکه های فوق احتیاج داریم . بنابراین بازهم یک شبکه اضافی (192.168.3.248/29) باقی می ماند که می توان در آینده از آن استفاده نمود . شکل 5-12 حالت نهایی شبکه مذکور را نشان می دهد .