آووگادرو

خیلی جالب بود توجه نکرده بودم

[h=1]سمیت سلولی نانوذرات نقره با تلاش پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تهران و دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد آمریکا به طور کامل بر طرف شد. به گزارش سرویس پژوهشی ایسنا، این محققان در پژوهش‌های خود، نانوذرات اکسید آهن را با پوشش پلیمری علاقه‌مند به جذب یون‌های نقره، پوشش داده و پس از فرایند احیا و تشکیل پوسته صاف، علاوه‌ بر حذف سمیت سلولی این نانوذرات، خاصیت آنتی‌بیوتیکی آنها را نیز افزایش دادند. خواص منحصر بفرد نانوذرات نقره باعث شده است تا در ساخت نانومواد پزشکی و داروسازی مورد توجه قرار گیرند. در همین راستا خاصیت آنتی‌بیوتیکی نانوذرات نقره شناخته شده است، اما در استفاده مستقیم از این نانوذرات مشکلاتی مطرح شده که مهمترین آنها اثرات سمیت قابل توجه نانوذرات نقره بر روی سلول‌های انسان و همچنین عملکرد ضعیف در نفوذ به بیوفیلم باکتریایی است. دکتر مرتضی محمودی، استادیار گروه فناوری نانو از دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی تهران در این باره گفت: در این پژوهش مشکل اصلی نانوذرات نقره (سمیت سلولی آنها) به طور کامل رفع شده است، همچنین این روش باعث افزایش قدرت نانوذرات برای از بین بردن بیوفیلم باکتری‌ها می‌شود. وی که این پژوهش را با همکاری دکتر وحید سرپوشان، محقق پسادکتری در دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد آمریکا انجام داده است، در ادامه گفت: در این کار تحقیقاتی، نانوذرات اکسید آهن با پوشش پلیمری علاقه‌مند به جذب یون‌های نقره، پوشش داده شده و پس از فرایند احیا، پوسته‌ای بسیار صاف بر سطح ذرات تشکیل شد. این ذرات با توجه به خواص مغناطیسی، قابلیت نفوذ در بیوفیلم‌های باکتری‌ها را دارند و منجر به نابودی آنها می‌شوند. این در حالی است که با توجه به سطح بسیار صاف نقره، ترکیب پروتئین کرونا به نحوی است که مانع از حضور نانوذرات در میتوکندری سلول‌های انسانی شده و در نتیجه اثر سمی بر آنها ندارد. روش استفاده شده در این تحقیقات در USPTO به عنوان اختراع ثبت شده است. به گفته دکتر محمودی این تحقیقات به منظور تجاری‌سازی ادامه داده شده است که در فرایند تجاری‌سازی این نانوذره‌ نوین، دکتر محمدعلی شکرگزار از انیستیتو پاستور ایران نیز همکاری دارد. نتایج این پژوهش امیدهای قابل توجهی را در استفاده از این نوع جدید نانوذرات برای درمان عفونت‌ها و پاتوژن‌ها بوجود آورده است. نتایج این کار تحقیقاتی در مجله «ACS Nano» منتشر شده است.[/h]

پژوهشگران پارک فناوری یزد با رفع معایت نانو *****های موجود، نانو ذرات قابل بازیافتی را عرضه کردند که می تواند ترکیبات سنگین و ترکیباتی که باعث شوری آب می شوند را از آب جداسازی کند. زهرا خیاط - مجری طرح در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به جزئیات این طرح افزود: در این طرح پس از تولید برخی از نانو ذرات در زمینه سیستم های تصفیه آب تحقیقاتی را آغاز کردیم. وی با اشاره به ویژگی نانوذرات تولید شده، اظهار داشت: در سنتز نانوذرات تلاش شد تا سمیت این نانوذرات حذف و خاصیت مغناطیسی ذرات را افزایش دهیم ضمن آنکه با کاهش اندازه ذرات به 8.3 نانومتر رساندیم. خیاط با بیان اینکه کاهش اندازه نانوذرات کاربردهای ویژه ای به آن می دهد، خاطرنشان کرد: یکی از کاربردهای آن استفاده از این ذرات در تصفیه آب و پسابهای صنعتی است. مجری طرح با اشاره به معایب استفاده از نانو ذرات در نانو *****ها برای تصفیه آب، توضیح داد: یکی از معایب استفاده از نانو *****ها، تعویض مداوم آن است که هزینه های زیادی را به واحدهای صنعتی تحمیل می کند. وی ماندگاری آلاینده در سیستم تصفیه را از دیگر معایت این نانو*****ها ذکر کرد و ادامه داد: آلاینده ها به مرور زمان در داخل نانو *****ها باقی می ماند از این رو آلودگی آب به طور کامل از بین نمی رود و باعث می شود که میزانی از این آلودگی جذب آب شود. این محقق با اشاره به رفع معایب نانو *****ها خاطر نشان کرد: در این پژوهش با استفاده از نانو ذرات تولید شده پوششهایی را بر روی آن قرار دادیم که به صورت انتخابی عمل می کنند. بر این اساس زمانی که این *****ها در مخزن آب قرار می گیرد بر حسب غلظت، اقدام به جذب آلاینده های آب می کند. وی با اشاره به نتایج به دست آمده از آزمایشها بر روی این نانو ***** گفت: این نانو *****ها تا حجم 20 لیتر مورد آزمایش قرار گرفت و نتایج نشان داد که این ***** توانایی جذب آلاینده های آب را دارد. خیاط ادامه داد: نانو ذرات پوشش داده شده توانایی جذب ترکیباتی چون مس، فلزات سنگین و ترکیباتی که باعث شوری آب می شوند. مجری طرح، قابل بازیافت بودن نانو ذرات را از مزایای نانو ***** تولید شده نام برد و اظهار داشت: نانو ذرات استفاده شده در نانو *****ها با استفاده از یک حوض مغناطیسی جمع آوری و از سیستم تصفیه خارج می شوند و پس از فرآیند بازیافت مجددا به سیستم باز می گردند. این امر باعث می شود که برای هر بار تصفیه نیازی به نانو ذرات جدیدی نباشد. این محقق یادآور شد که این سیستم تصفیه برای آبهای جاری و ساکن قابل استفاده است.

اااا چه را به کلمه ی ***** رو ستاره کرده؟؟؟

پژوهشگران ایرانی موفق به ساخت و اصلاح عملکرد غشای نانو***** سلولز استات جهت جداسازی سموم نیتروآروماتیکی از آب شدند. به گزارش سرویس فناوری ایسنا، فرایندهای غشایی بویژه نانو*****اسیون به علت دارا بودن مزایایی مانند کارایی بالا در تصفیه آب و پساب و استفاده مجدد از آب‌های آلوده، بازده بالاتری در جداسازی، سادگی عملیات، عدم استفاده از مواد شیمیایی و صرف هزینه کمتر به عنوان راهکاری مفید در این طرح بکار گرفته شده است. نانو*****ها که دسته‌ای از غشاها (membranes) هستند، توانایی جداسازی ذرات در اندازه نانومتر را دارا بوده و کاربردهای فراوانی در علوم و صنایع دارند که از آن جمله می‌توان به تصفیه آب، پساب (شهری و صنعتی)، انواع صنایع شیمیایی، غذایی، داروسازی و ... اشاره کرد. پلیمر سلولز استات به علت آبدوستی بالا، مقاومت خوب در برابر حلال‌ها و همچنین هزینه پایین، یکی از انتخاب‌های محققان برای ساخت غشاهای نانو***** است. با این وجود، غشاهای ساخته شده از این پلیمر، نسبتا متراکم و دارای لایه سطحی با ضخامت بالا است که این امر منجر به کاهش نسبتا زیاد فلاکس عبوری و نیز کاهش عملکرد کلی غشای نانو***** می‌شود. به همین علت، محققان این طرح اهداف خود را در راستای بهبود ساختار نانو*****های سلولز استات و بهبود عملکرد آن‌ها با استفاده از سورفکتانت آنیونی سدیم دودسیل سولفات (SDS) جهت جداسازی سموم نیروآروماتیکی از آب تحت شرایط عملیاتی مختلف و ارتقای سطح عملکرد انتخاب کردند. دکتر نگین قائمی، عضو هیات علمی گروه مهندسی شیمی دانشگاه صنعتی کرمانشاه، درباره‌ این تحقیق گفت: در این تحقیق، ابتدا غشای نانو***** سلولز استات با استفاده از روش جدایش فازی ساخته شد و سپس جهت اصلاح ساختار و خواص آن، از سورفکتانت آنیونی سدیم دودسیل سولفات (SDS) در غلظت‌های مختلف استفاده شد. وی افزود: پس از ساخت و اصلاح، تجهیزات خاص ارزیابی نظیر انواع میکروسکوپ‌ها جهت بررسی مورفولوژی و ساختار و آزمایش‌هایی جهت بررسی آبدوستی و بار سطحی نانو*****ها مورد استفاده قرار گرفت. در انتها، دو پارامتر مهم، فلاکس و درصد پس‌ دهی سموم نیتروآروماتیکی تحت شرایط محیطی مختلف، جهت ارزیابی عملکرد نهایی نانو*****ها مورد بررسی قرار گرفتند. قائمی تصریح کرد: از ویژگی‌های این طرح، می‌توان به استفاده از سورفکتانت آنیونی سدیم دودسیل سولفات (SDS) به عنوان ادیتیو اصلاح کننده، اشاره کرد که علاوه بر کاهش اندازه حفرات نانو***** (اصلاح خواص مورفولوژیکی و ساختاری) و افزایش بار در راستای افزایش دافعه ذرات از سطح نانو***** (خواص شیمیایی)، باعث تغییر چشمگیری در جذب سطحی مواد بر سطح نانو***** در راستای بهبود جداسازی ذرات شده است. وی در این باره توضیح داد: طی ساخت و اصلاح نانو***** در راستای رسیدن به جدایش بهینه دریافتیم که صرف نظر از قیاس ابعاد حل شونده و نانو*****، دافعه بار بین نانو***** و حل شونده پس از اصلاح ***** اولیه افزایش یافته و در نتیجه عملکرد ***** در جداسازی سموم بهبود یافته است. از طرف دیگر، با توجه به آنالیزهای انجام شده و بررسی اندازه حفرات سطح ***** ساخته شده مشخص شد که اندازه حفره‌های نانو***** پس از اصلاحات انجام شده بر روی آن، به مقادیر کمتری نسبت به ***** اولیه، کمتر از 9 نانومتر، کاهش یافته است. قائمی درباره‌ی نتایج این کار تحقیقاتی گفت: در این پژوهش بر اساس تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM)، از سطح مقطع عرضی نانو*****ها و بعد از اعمال اصلاحات، افزایش قابل توجهی در تخلخل و کاهش در ضخامت لایه سطحی نانو*****ها به خوبی مشاهده شد. این تغییرات همراه با افزایش مطلوب آبدوستی و بار سطحی نانو*****ها، منجر به افزایش توامان دو پارامتر فلاکس عبوری از غشاء و پس‌دهی سموم شده است. سموم نیتروآروماتیکی استفاده شده در این پژوهش با توجه به ثابت تفکیک اسیدی خود در محیط‌هایی با اسیدیته گوناگون، رفتار متفاوتی از خود نشان می‌دهند و از طرف دیگر بار سطحی نانو*****های ساخته شده نیز بسته به شرایط محلول آزمایش تغییر می‌کند و در شرایطی وابسته به اسیدیته محلول که برایند برهم کنش بین بار سطح نانو***** و سموم از نوع دافعه بوده، افزایش پس‌دهی ذرات و ارتقای عملکرد جداسازی قابل مشاهده است. نتایج این کار تحقیقاتی که توسط دکتر نگین قائمی و همکاران وی از دانشگاه رازی کرمانشاه تحت راهنمایی دکتر سید سیاوش مدائنی صورت گرفته است، در مجله Desalination منتشر شده است.

تولید نانوبیوکامپوزیت با سلولز باکتریایی توسط محققان کشورپژوهشگران ایرانی موفق به تهیه نانوبیوکامپوزیت سلولز باکتریایی/سیلیکا و معرفی آن به عنوان جایگزین مناسب سلولز گیاهی شدند. به گزارش علم پرس به نقل از ایسنا، سلولز باکتریایی به صورت مستقیم در صنایع سلولزی، صنایع غذایی، صنایع آرایشی بهداشتی و امور پزشکی و داروسازی استفاده می‌شود و نانوبیوکامپوزیت‌ها در تهیه و تولید لنزهای چشمی و صنایع الکترونیک (ساخت LED و LCD ) کاربرد دارند. مهندس سمیه شیخ نظری، دانشجوی دکترای دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، به عنوان یکی از محققان این تیم درباره‌ی هدف از انجام این تحقیق اظهار کرد: در تولید نانوبیوکامپوزیت‌ها با استفاده از سلولز گیاهی احتیاج به انجام مراحل میانی برای رسیدن به ابعاد نانو و حذف ناخالصی‌ها است، اما در این طرح با توجه به خصوصیات سلولز باکتریایی هدف بر این قرار گرفت که از سلولز باکتریایی برای تولید مستقیم نانو بیو کامپوزیت ها استفاده شود. وی افزود: استفاده از سلولز باکتریایی به جای سلولز گیاهی در تولید مستقیم نانوبیوکامپوزیت و بدست آوردن سلولز کاملا سفید شده که نیاز به هیچ گونه رنگ‌بری ندارد، یکی از نوآورانه‌ترین ویژگی‌های این طرح است. از ویژگی‌های سلولز گیاهی، می‌توان به قرار گرفتن سلولز گیاهی در شمار مواد ایزوتروپیک اشاره کرد که به علت درهم تنیدگی، سطح ویژه، استحکام و مدول بالا، این سلولز می‌تواند به عنوان ماده زمینه (ماتریس) شناخته شود و خواص خود را در نانوبیوکامپوزیت بخوبی نشان دهد. شیخ نظری، با اشاره‌ به مراحل انجام این تحقیق گفت: در این طرح ابتدا باکتری در محیط مایع و شرایط استاتیک برای تولید سلولز باکتریایی مورد کشت قرار داده شد و سلولز بدست آمده، شستشو و خالص‌سازی شد. سپس محلول تترا-اتوکسی سیلان تهیه و قرص‌های سلولزی در این محلول غوطه‌ور شدند و در ادامه پرس کردن و تهیه نانوبیوکامپوزیت‌ها انجام شد و در انتها تست نهایی صورت گرفت. وی با اشاره به نتایج این پژوهش تصریح کرد: سلولز باکتریایی می‌تواند جایگزینی برای سلولز گیاهی باشد و با استفاده از تترااتوکسی سیلان (نانوسیلیکا) به عنوان تقویت کننده سلولز باکتریایی، می‌توان به مقاومت و مدول بالاتری دست یافت. محقق این طرح تاکید کرد: با توجه به کمبود شدید منابع سلولزی در کشور، این سلولز می‌تواند جایگزین بسیار خوبی برای بسیاری از محصولات سلولزی باشد. به گفته مهندس شیخ نظری به دلیل اینکه باکتری تولیدکننده این سلولز، انعطاف ویژه‌ای نسبت به محیط کشت دارد، می‌توان از پساب برخی کارخانجات مثل کارخانجات تولید لبنیات، قند و شکر به عنوان محیط کشت این باکتری برای تولید سلولز، استفاده و این کمبود را جبران کرد. نتایج این کار تحقیقاتی که توسط دکتر علیرضا عشوری، عضو هیات علمی سازمان پژوهش‌های علمی و صنعتی ایران، مهندس سمیه شیخ نظری و دکتر تقی طبرسا از دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، دکتر علیرضا شاکری و دکتر مسعود گلعلی پور از دانشگاه گلستان انجام شده، در مجله «Carbohydrate Polymers» منتشر شده است.

محققان دانشگاه آلتوی فنلاند با همکاری دانشمند ایرانی دانشگاه واشنگتن با ترکیب پردازش یونی و نانولیتوگرافی توانسته‌اند سازه‌های سه‌بعدی پیچیده را در مقیاس نانو ایجاد کنند. به گزارش خبرنگار فناوری ایسنا، ساخت بسیاری از اجسام، دستگاه‌ها و ماشین‌آلات روزمره بر تغییر شکل کنترل شده فلزات در پردازش‌های صنعتی مانند خم کردن، برش و پرس تکیه دارد. اکنون دکتر بابک امیر پرویز، عضو هیات علمی دانشگاه واشنگتن با همکاری محققان دیگر توانسته‌اند این رویکرد را در مقیاس نانو ایجاد کنند. این دستاورد در پی تلاش دانشمندان برای درک تاشدن غیرمنظم فیلم‌های نازک فلزی پس از پردازش با حکاکی واکنشی یونی انجام شده است. این معما زمانی حل شد که دانشمندان دریافتند قله تیتانیوم از طیف انرژی پراش پرتو ایکس در دولایه‌های تیتانیوم-آلومینیومی غایب است. آزمایش‌های بیشتر تائید کرد که نوارهای فلزی در صورتی که لایه زیرین آن از واکنش بیشتری نسبت به یون در برابر سطح بالایی آن برخوردار باشد با یک انحنای قوی وابسته به عرض خم می‌شوند. در طبیعت تاثیرات هندسی مشابه به شکل خود ساخته به طور مستقیم برای چشم انسان قابل مشاهده است. در زمان شکوفایی گل قاصدک، اگر آن را چیده، ساقه آن را به شکل نوارهای کوچک بریده و در آب بگذاریم، به دلیل تفاوت در جذب آب میان بخشهای خارجی و داخلی ساقه می‌توان این خمیدگی با انحنای وابسته به عرض را مشاهده کرد. محققان به دنبال راهی برای تطبیق این فرایندهای طبیعی با ساختار نانو به این دستاورد رسیدند که بر اساس آن، یک پرتو متمرکز یونی می‌تواند اجسام را با وضوح مقیاس نانو وادار به خم شدن کند. این فناوری از کاربردهای گسترده‌ای در ساخت دستگاه‌های مقیاس نانو برخوردار است. این سازه‌ها بطور شگفت‌انگیزی ارتجاعی بوده و محققان دریافتند که این سازه‌ها بسیار محکم هستند و تحت برخی شرایط ناسازگار مانند تخلیه الکترواستاتیکی و حرارت دهی قوی‌تر می‌شوند. دانشمندان نشان داده‌اند که این سازه‌ها می‌توانند ذرات را در بعدهای میکرومتری گرفته و حفظ کنند اما هنوز بررسی‌های بیشتری در این زمینه لازم است. این پژوهش در مجله Advanced Materials منتشر شده است.

پژوهشگران دانشگاه تربیت مدرس با استفاده از روشهای سبز نانو ذرات نقره برای کاربرد در تصفیه آب، سنسورهای زیستی و ابزارهای پزشکی تولید کردند. به گزارش خبرنگار مهر، نانوذرات نقره خاصیت ضد میکروبی دارد و در صنایع مختلفی چون نساجی و غذایی مورد استفاده قرار می گیرد. این نانو ذرات همچنین در حوزه پزشکی کاربرد زیادی از جمله در ابزارهای پزشکی، سنسورهای زیستی و برچسب گذاری زیستی دارند ضمن آنکه در تصفیه آب به عنوان ضد میکروب استفاده می شود. با توجه به کاربردهای این ذرات، پژوهشگران دانشگاه تربیت مدرس با استفاده از روشهای سبز و دوستدار طبیعت نانو ذرات نقره را تولید کردند. در این روش مخلوطی از نشاسته و محیط کشت تخمیر شده به عنوان عامل پایدارکننده و کاهنده استفاده شد. نشاسته را در مجاورت محیط کشت تخمیر شده به گلوکز تبدیل می شود. بنابراین نشاسته نیز در این روش علاوه بر نقش پایدارکنندگی، به عنوان عامل کاهنده نیز مورد استفاده قرار گرفت. نانو ذرات نقره تولید شده با این روش میانگین اندازه آن کوچکتر از روشهای معمول است ضمن آنکه دارای پایداری و بازدهی تولید بیشتری نسبت به ذرات تولیدی با روشهای میکروبی و پلی ساکارید اصلاح شده همچنین زمان و هزینه تولید نانوذرات در این روش سبز نسبت به روش میکروبی کمتر بوده است.

متخصصان ايراني با بررسي و كنترل اسيديته الکتروليت (pH) در فرايند توليد دي‌اکسيد منگنز، ضمن تهيه اين ماده با ساختار نانو، توان الكتروشيميايي آن را افزايش داده و امكان توليد ابرخازن‌هايي با توان بسيار بالا را فراهم كرده‌اند. دکتر هادي عادل‌خاني، عضو هيئت علمي پژوهشکده مواد، در پژوهشي، چگونگي تغيير اسيديته را طي فرايند رسوب الکتروشيمياييMnO2 مطالعه و نمونه‌هايي از دي‌اکسيد منگنز با ساختار نانومتري را در اسيديته‌هاي ثابت الکتروليت، تهيه نموده است. در اين پژوهش ضمن بررسي خواص فيزيکي- شيميايي، چگونگي تاثير اسيديته الکتروليت بر خواص و كارايي الكتروشيميايي نمونه‌ها به عنوان يک ابر خازن الکتروشيميايي مورد مطالعه قرار گرفته است. دکتر عادل‌خاني، در گفتگو با بخش خبري سايت ستاد ويژه توسعه فناوري نانو روش و مراحل کار را اين‌گونه بيان کرد: «تهيه دي‌اكسيد منگنز از الكتروليت حاوي MnSO4 در شرايطي که اسيديته الکتروليت به طور مداوم و در طول فرايند اندازه‌گيري و در يک مقدار معين تثبيت شده، صورت گرفته است. بررسي ترکيب شيميايي دي‌اکسيد منگنز حاصل به روش تيتراسيون پتانسيومتري انجام شده است». گفتني است که بررسي ساختار کريستالي مواد حاصل به كمك روش پراشX-Ray، مورفولوژي مواد حاصل به کمک تصاوير ميكروسكوپي SEMو ميزان تخلخل آنها به کمک روش‌هاي BJH و BET صورت گرفته است. بر اساس نتايج اين پژوهش، اسيديته الکتروليت، عامل مهمي است که در طول فرايند رسوب الکتروشيميايي تغيير مي‌کند. در صورت تثبيت اسيديته در يک مقدار خاص، اين امکان به وجود مي‌آيد که خواص فيزيکي- شيميايي دي‌اکسيد منگنز را به صورت دلخواه تغيير داد. به عبارت ديگر بر اساس اسيديته الکتروليت، امکان تهيه ساختارهاي مختلف نانومتري از دي‌اکسيد منگنز با خواص فيزيکي- شيميايي متنوع به وجود مي‌آيد. به عنوان مثال با انجام رسوب الکتروشيميايي در مقدار خاص (pH=6)، نمونه حاصل از توان الکتروشيميايي بسيار بالايي برخوردار خواهد شد که اين امر ناشي از تغييرات به وجود آمده در ميزان تخلخل و ساختار نانومتري اين نمونه است. جزئيات اين پژوهش که در پژوهشکده مواد انجام شده، در مجلهJournal of The Electrochemical Society (صفحات 795- 791، جلد 156، سال 2009) منتشر شده است.

متخصصان توانمند ايراني فناوري توليد سوخت سبز با کيفيت بسيار بالا را از انحصار امريکا خارج کردند. پيش از اين ؛فناوري توليد سوخت سبز با کيفيت بسيار بالا فقط در اختيار امريکا بود . بيوديزل يا سوخت سبز سوختي پاک و جايگزين سوخت ديزل يا گازوئيل است که از منابع طبيعي و تجزيه پذيري همچون روغن هاي گياهي ساخته مي شود. نخستين کارخانه سوخت سبز کشور هم اکنون با ظرفيت سالانه 15 هزار ليتر در اصفهان فعاليت مي کند. مدير کارخانه سوخت سبز اصفهان حفظ و نگهداري منابع سوخت هاي فسيلي، کاهش توليد گازهاي گلخانه اي ، کاهش آلودگي هوا و تقويت اقتصاد ايران را از مزاياي استفاده از سوخت سبز برشمرد و گفت: 95 درصد اين سوخت از منابع گياهي تأمين مي شود. هادي خداورديان يکي از راههاي کاهش وابستگي اقتصادي کشورها به نفت را استفاده از سوخت هاي جايگزين همچون سوخت سبز دانست و گفت: بزودي با تکميل کارخانه توليد سوخت سبز در قشم با ظرفيت توليد150 ميليون ليتر واردات گازوئيل به کشورمان نزديک به 4 درصد کاهش مي يابد.

تشخيص ترکيبات بيولوژيکي با كمك نانولوله‌هاي کربني شيميدانان ايراني، الكترود كربن شيشه‌اي اصلاح شده‌اي را با نانولوله كربني عامل دار شده ساخته‌اند كه اين الكترود مي‌تواند سيستامين موجود در نمونه‌هاي بيولوژيکي را به طريق الکتروشيميايي اندازه‌گيري كند. استفاده از فناوري نانو، افق‌هاي جديدي براي استفاده از نانوذرات و نانولوله‌هاي کربني در شيمي تجزيه و تشخيص برخي از ترکيبات شيميايي و بيولوژيکي باز کرده است. يکي از کاربردهاي جذاب نانوذرات و نانولوله‌هاي کربني تسهيل واکنش‌هاي انتقال الکترون است. به همين دليل به عنوان يک واسطه‌گر در ساخت حسگرها و زيست حسگرها استفاده مي‌شوند که سينتيک واکنش‌هاي الکتروشيميايي کند را طي فرايندي به نام الکتروکاتاليز، تسريع کرده و راهي براي اندازه‌گيري الکتروشيميايي آنها فراهم مي‌نمايد.

پژوهشگران آزمايشگاه ملي بروکاون، با مطالعه سه لايه گرافن که به‌صورت خاصي روي هم قرار گرفته است، موفق شدند شبه ذره جديدي را کشف کنند. شبه ذرات، مواد شبيه به ذره بوده که داراي بار الکتريکي هستند. برخلاف شبه ذرات شبيه به فوتون که جرم ندارند، اين شبه ذرات داراي جرم بوده و اين جرم بستگي به انرژي (يا سرعت) آنها دارد، اگر اين ذرات متوقف شوند آنگاه جرم آنها بي‌نهايت خواهد شد.تجمع اين شبه ذرات با انرژي پايين موجب مي‌شود با مغناطيسي شدن گرافن دانسيته حاملين بار داراي اسپين پلاريزه در اين سيستم گرافني سه لايه نسبت به گرافن تک لايه به شدت افزايش يابد. با اين کار دسته جديدي از ادوات ساخته مي‌شوند که علاوه‌بر بار الکتريکي مي‌توان اسپين‌ها را نيز در آنها تحت کنترل در آورد. به اين دسته از ادوات، اسپينترونيک گفته مي‌شود. تعادل خوب اکسيدهاي روي و زيرکنيوم در اين نانوکاتاليست (جزء ارغواني رنگ) اتانول را به ايزوبوتن به همراه مقادير کمي از محصولات فرعي ناخواسته از قبيل استون و اتيلن مي‌کند. ايگور زاليزنياک، رهبر اين تيم تحقيقاتي مي‌گويد تحقيقات ما نشان مي‌دهد که اين شبه ذرات غير معمول که پيش از اين از طريق تئوري وجودشان پيش بيني شده بود، به‌صورت واقعي در گرافن سه لايه وجود دارند. اين ذرات موجب مديريت برخي خواص ماده نظير چگونگي رفتارشان در ميدان مغناطيسي مي‌شود. اين رفتار مي‌تواند براي کنترل ادوات الکترونيکي مبتني بر گرافن به‌کار گرفته شود. در اين کار خواص سه لايه گرافني به‌عنوان اولين گام براي مهندسي چنين ادواتي مورد مطالعه قرار گرفت که نتايج آن در نشريه Nature Physics به چاپ رسيد.

محققان موسسه ماکس پلانک ادعا دارند با کمک گرفتن از ویژگی های خاص گاز هیدروژن و تحت شرایطی ویژه توانسته اند هیدروژن را به فلز تبدیل کنند. شاید این ادعا غیر ممکن به نظر بیاید اما با در نظر گرفتن اینکه هیدروژن گازی قلیایی است، می تواند تحت شرایطی خاص و مناسب ویژگی های فلزی از خود نشان دهد. با این همه تا به امروز کسی نتوانسته است فراوانترین عنصر موجود در جهان را با ویژگی های فلزی به نمایش بگذارد. تمام معنی چنین ادعایی به این بستگی دارد که فلز چگونه تعریف می شود. برای انتخاب عنصری به عنوان فلز معیارهای استانداردی وجود دارند: فلزها باید رسانای برق و حرارت باشند، باید تا درجه حرارتی خاص از قابلیت چکش خواری برخوردار باشند و تحت شرایطی خاص باید به شکل جامد باشند.با وجود اینکه به نظر نمی آید بتوان هیدروژن را با هیچ یک از این معیارها انطباق داد، دو محقق موسسه ماکس پلانک در مقاله ای ادعا کرده اند موفق به انجام این کار شده اند. این دو ابتدا مقداری هیدروژن را درون واشر آلومینا اپوکسی قرار داده و این واشر را در میان سلول سندانی الماسی گذاشتند تا بتوانند میزان کدری و مقاومت الکتریکی نمونه خود را از طریق لیزر و الکترودها محاسبه کنند. سپس محققان در حرارت اتاق میزان فشار را به بالای 220 گیگاپاسکال رساندند، شرایطی که نمونه آغاز به کدر شدن کرده و ویژگی های رسانایی در آن پدیدار شد. در مرحله بعدی این آزمایش، محققان در حالی که فشار را به 260 گیگاپاسکال می رساندند، درجه حرارت را نیز به منفی 400 درجه رساندند. در این وضعیت مقاومت الکتریکی نمونه 20 درصد افزایش پیدا کرد. بر اساس گزارش پاپ ساینس، نکته قابل توجه این آزمایش ایجاد ویژگی های رسانایی در هیدروژن تحت حرارت اتاق و به واسطه بالا بردن میزان فشار است. با این همه برای تایید یا رد این ادعا، نتایج به دست آمده محققان ماکس پلانک باید توسط دیگر دانشمندان مورد بازبینی و آزمایش دوباره قرار بگیرد.

گروه های تحقیقاتی HRL، Caltech و UC Irvine با همکاری هم ، سبکترین ماده جدید جهان را ساختند، این ماده حدود صد برابر سبکتر از استریوفوم بوده، حتی از ماده فوق سبک اروژل (aerogel) نیز سبکتر است. ساختار این ماده به صورت یک ریز شبکه است. 01/0 درصد این ماده جامد شامل لوله های توخالی با ضخامت فقط 100 نانومتر است. چگالی این ماده 9/0 میلی گرم/سی سی حتی سبکتر از کم وزن ترین ماده جهان یعنی اروژل (با چگالی 1/1 میلی گرم/سی سی) می باشد. این ماده به طور فوق العاده ای محکم بوده، ضربه پذیر است، به طوریکه تا 50 درصد فشرده می‌شود و مجدداً به شکل اولیه خود باز می شود. این قابلیت برای ماده ای که اساساً فلزی است بسیار غیرمعمول به نظر می‌رسد. این گروه بیشتر به جنبه ساختار معماری این ماده فکر کرده اند تا فوق سبک بودن آن یعنی به طور مثال به پل Golden Gate و برج ایفل از این زاویه نگاه کرده اند که چگونه می توان با حفظ مقاومت ساختار آن ها، از وزنشان کاست. این پروزه همچین برای DARPA مؤثر است، زیرا آن ها می توانند از این ماده برای انواع محصولات خود از جمله الکترودهای باتری جهت کاهش انرژی و نصب آن استفاده كنند، که این کار در گذشته توسط ماده سبک وزن اروژل انجام می‌شد.

محققان دانشگاه جورجیا موفق به ابداع ماده ای نورزا شده اند که پس از چند ثانیه جذب نور می تواند برای مدتی طولانی از خود نور نامرئی ساطع کند.استفاده از ابزارهای "درخشان در تاریکی" که پس از دریافت نور خورشید از خود نور مرئی می تابانند، به اندازه ساعتهای مچی رایج بوده و معمول به شمار می رود. اما این ابزارها در زمانی که فرد بخواهد نقطه ای را روشن کند اما دیده نشود، کاربردی ندارد، به ویژه در مناطق جنگی استفاده از چنین ابزاری می تواند جان سربازان را به خطر بیاندازد.در چنین شرایطی ابزاری که بتواند نور نامرئی ایجاد کند می تواند بسیار کاربردی باشد، ابزاری که محققان دانشگاه جورجیا موفق به ابداع آن شده اند. این محققان موفق به ابداع ماده ای شده اند که می تواند پس از یک دقیقه نورگیری در برابر خورشید برای مدتی طولانی از خود نور فروسرخ ساطع کند و این نور را تنها می توان با کمک عینکهای دید در شب مشاهده کرد.نورهای مرئی فسفری از سال 1996 مورد استفاده انسانها قرار گرفته اند و امروزه برای ایجاد نورهای رنگی ترکیبات شیمیایی متفاوتی وجود دارند. این ترکیبات در علائم رانندگی، ایمنی، نمایشگرها و دیگر تجهیزات به کار گرفته می شوند و ساعتها پس از دریافت نور خورشید می توانند در تاریکی از خود نور ساطع کنند.اکنون محققان دانشگاه جورجیا با استفاده از یون کروم سه ظرفیتی موفق به ابداع اولین نمونه از نور فسفری قابل تنظیم نزدیک به فروسرخ شده اند. الکترونهای این ماده در برابر نور فعال شده و به سطح بالاتری از انرژی می روند و سپس دوباره به سطح انرژی اولیه خود سقوط می کنند. این از دست دادن انرژی به شکل پرتوهای نوری در طول موج نزدیک به فروسرخ خود را نمایان می سازند اما از آنجایی که این پرتوها از دوام بالایی برخوردار نبودند، دانشمندان برای حفظ آن چاره ای اندیشیدند.