-
تعداد ارسال ها
34632 -
تاریخ عضویت
-
آخرین بازدید
تمامی مطالب نوشته شده توسط Mohammad Aref
-
بررسی نظریات فارابی و ابن خلدون در مورد شهر
Mohammad Aref پاسخی برای fatyjo0on ارسال کرد در موضوع : سیر اندیشه ها در شهرسازی
اینم یه مقاله با عنوان فارابی و شهرسازی هست که به بررسی نظریات فارابی در این حوزه می پردازه. دانلود مقاله- 1 پاسخ
-
- 1
-
-
آموزش پکیج django.contrib یکی از نقاط قدرت پایتون فلسفه ی "batteries included" پایتون می باشد: هنگامی که پایتون را نصب می کنید، پایتون درون خود دارای یک کتابخانه بزرگ از پکیج هایی می باشد که می توان بلافاصله از آن ها استفاده کرد می باشد، بدون نیاز به دانلود هیچ چیز دیگری. جنگو سعی می کند این فلسفه را دنبال کند، و حاوی کتابخانه ی استاندارد خودش می باشد از add-on های مفید برای وظایف مشترک توسعه ی وب می باشد. این آموزش از کتاب، مجموعه ای از این add-on ها را پوشش می دهد. کتابخانه استاندارد جنگو کتابخانه ی استاندارد جنگو، درون پکیج django.contrib قرار گرفته است. درون هر ساب پکیج یک قسمت جدا از عملکرد add-on می باشد. این قسمت ها لزوما وابسته نمی باشند، ولی برخی ساب پکیج های django.contrib نیازمند دیگر پکیج ها می باشند. هیچ نیازمندی سختی برای انواع عمکردها در django.contrib وجود ندارد. برخی از پکیج ها شامل ماژول هایی می باشند (و از این رو نیازمند نصب جداول پایگاه داده ی آن ها درون پایگاه داده ی شما می باشد.)، ولی بقیه تنها عبارتند از middleware یا تگ های template. تنها مشخصه ی مشترکی بین پکیج های django.contrib وجود دارد این است: در صورتی که پکیج django.contrib را به کلی حذف کنید، شما همچنان می توانید از خصوصیات اساسی جنگو بدون هیچ مشکلی استفاده کنید. هنگامی که توسعه دهندگان جنگو عملکرد جدیدی را به فریم ورک یا چارچوب اضافه می کنند، آن ها از این قانون تجربی در تصمیم اینکه آیا عمکرد جدید باید درون django.contrib باشد یا جای دیگری استفاده می کند. django.contrib عبارت است از این پکیج ها: admin: سایت مدیر جنگو. admindocs: مستندات خودکار برای سایت مدیر جنگو. auth: فریم ورک تصدیق جنگو. comments: یک برنامه ی نظرات. contenttypes csrf: محافظت در برابر Cross-Site Request Forgery (CSRF). databrowse: برنامه ی جنگو ای که اجازه می دهد داده ها را مرور کنید. flatpages: یک فریم ورک برای مدیریت ساده ی محتوای "flat" HTML در یک پایگاه داده. formtools: تعدادی از کتابخانه های مفید سطح بالا برای سر و کار داشتن با الگوهای مشترک در فرم ها. gis: ضمیمه هایی برای جنگو که پشتیبانی از GIS (Geographic Information Systems) را پشتیبانی می کند. برای مثال، به مدل های جنگو جهت ذخیره داده جغرافیایی اجازه می دهد و کوئری های جغرافیایی را نمایش می دهد. humanize: مجموعه ای از فیلترهای مفید template جنگو برای اضافه کردن یک "human touch" به داده می باشد. localflavor: قسمت های مناسبی از کد که برای کشور یا فرهنگ های خاص مفید می باشند. برای مثال، شامل روش هایی برای تایید اعتبار کدهای ZIP ایالات متحده یا شماره های شناسایی ایسلند. marup: مجموعه ای از فیلترهای template جنگو که تعدادی از زبان های مشترک markup را اجرا می کنند. redirects: فریم ورکی برای مدیریت تغییر مسیرها. sessions: فریم session جنگو. sitemaps: فریم ورکی برای تولید فیل XML نقشه ی سایت. sites: فریم ورکی که به شما اجازه می دهد چندین وب سایت را با یک پایگاه داده و یک نصب جنو اداره کنید. syndication: فریم ورکی برای تولید خوراک پیوند در RSS و Atom. webdesign: add-on های جنگو که به طور خاص برای طراحان وب (مخالف توسعه دهندگان) مفید می باشد. Sites سیستم sites جنگو یک فریم ورک یا چارچوب جنریک می باشد که به شما اجازه می دهد چندین وب سایت را با پایگاه داده و پروژه جنگوی همسان اداره کنید. این یک مفهوم تصوری می باشد، بنابراین با چند سناریو شروع می کنیم که این مفهوم می تواند در آنجا مفید باشد. سناریو 1: استفاده دوباره از داده در سایت های چندگانه همانطور که در مقدمه توضیح داده شد، سایت های LJWorld.com و Lawrence.com ساخته شده با جنگو توسط سازمان اخبار یکسان اداره شده است: روزنامه ی Lawrence Journal-World در Lawrence، Kansas. LJWorld.com بر روی اخبار تمرکز می کند، در حالی که Lawrence.com بر روی سرگرمی های محلی. ولی اغلب مقاله نویسان می خواهند یک مقاله را بر روی هر دو سایت منتشر کنند. روش احمقانه برای حل مشکل، استفاده از پایگاه داده ی جدا برای هر سایت و نیاز داشتن تولید کنندگان سایت جهت دو مرتبه انتشار یک داستان همسان: یک مرتبه برای LJWorld.com و دوباره یک بار دیگر برای Lawrence.com. ولی این حرکت برای تولید کنندگان سایت نا کارآمد می باشد، و ذخیره ی چندین کپی از یک داستان در پایگاه داده کاری زائد و افزونه می باشد. راهکار بهتر؟ هر دو سایت از یک پایگاه داده استفاده کنند، و یک مقاله از طریق یک رابطه ی چند به چند با یک یا چند سایت مشترک باشد. فریم ورک یا چارچوب sites جنگو جدول پایگاه داده ای برای آن دسته از مقالاتی که می توانند مرتبط باشند ارائه می کند. این یک قلاب برای پیوستن داده با یک یا بیشتر سایت ها می باشد. سناریو 2: ذخیره نام/دامنه سایت شما در یک مکان LJWorld.com و Lawrence.com هر دو دارای قابلیت هشدار پست الکترونیک می باشند، که به خوانندگان اجازه می دهد جهت دست یابی به اطلاعات در هنگام بروز اخبار عضو شوند. این بسیار اساسی است: یک خواننده در یک وب عضو می شود، و بلا فاصله یک پست الکترونیک با پیام "Thanks for you subscription" در یافت می کند. اجرا شدن این پروسه ی عضویت به صورت دو مرتبه کد زدن یکسان نا کارآمد و زائد می باشد، بنابراین سایت ها از در پشت صحنه از یک کد همسان استفاده می کنند. ولی پیام "Thanks you for your subscription" برای هر سایت باید متفاوت باشد. با استفاده از شیء های Site، می توان پیام thank-you را با استفاده از مقادیر نام سایت فعلی (مانند 'LJWorld.com') و نام دامنه (مانند 'www.ljworld.com') جدا کرد. فریم ورک sites جنگو مکانی برای شما جهت ذخیره name و domain برای هر سایت در پروژه ی جنگو ارائه می کند، که بدین معنی است که می توانید از مقدایر در یک روش جنریک دوباره استفاده کرد. نحوه استفاده از فریم ورک یا چارچوب Sites فریم ورک sites بیشتر یک سری از قرارداد ها می باشد تا یک چارچوب. همه چیز بر اساس دو مفهوم ساده می باشد: مدل Site، درون django.contrib.sites، دارای فیلدهای domain و name. تنظیم SITE_ID که ID پایگاه داده را از شیء Site وابسته شده با آن تنظیمات خاص فایل تعیین می کند. نحوه استفاده از این دو مفهوم به عهده ی خودتان می باشد، ولی جنگو از طریق قراردادهای ساده ای در چند روش به طور خودکار استفاده می کند. جهت نصب برنامه sites، مراحل زیر را دنبال کنید: 'django.contrib.sites' را به تنظیم INSTALLD_APPS اضافه کنید. دستور manage.py syncdb را جهت نصب جدول django_site داخل پایگاه داده ی خود اجرا کنید. همچنین این یک شیء site پیشفرض، با دامنه ی example.com ایجاد می کند. سایت example.com را به دامنه ی خودتان تغییر داده، و هر شیء Site دیگری را اضافه کنید، هم از طریق سایت مدیر جنگو یا از طریق API پایتون. یک شیء Site برای هر سایت/دامنه ای که این پروژه ی جنگو ایجاد کرده بسازید. تنظیم SITE_ID در هر یک از فایل های تنظیم خودتان تعریف کنید. این مقدار باید ID پایگاه داده برای شیء Site، جهت سایت ایجاد شده توسط آن فایل تنظیمات باشد. قابلیت های فریم ورک یا چارچوب Sites بخش های زیر کارهای مختلفی را که می توانید با فریم ورک sites انجام دهید را توضیح می دهد. استفاده دوباره از داده در چندین سایت جهت استفاده ی دوباره از داده در چندین سایت، همانطور که در سناریو 1 توضیح داده شد، تنها کافیست یک ManyToManyField برای Site در مدل های خود ایجاد کنید، برای مثال: from django.db import models from django.contrib.sites.models import Site class Article(models.Model): headline = models.CharField(max_length=200) # ... sites = models.ManyToManyField(Site) این زیر ساختی است که برای مربوط ساختن مقالات با چندین سایت در پایگاه داده نیاز می باشد. با قرار گرفتن آن، می توان از کد view جنگوی همسان برای چندین سایت دوباره استفاده کرد. مثال مدل Article زیر، view مورد نظر یعنی article_detail به شکل زیر خواهد بود: from django.conf import settings from django.shortcuts import get_object_or_404 from mysite.articles.models import Article def article_detail(request, article_id): a = get_object_or_404(Article, id=article_id, sites__id=settings.SITE_ID) # ... تابع view فوق قابل استفاده ی دوباره می باشد چرا که سایت مقاله را به صورت پویا بررسی می کند، بر حسب مقدار تنظیم SITE_ID. برای مثال، تصور کنید فایل تنظیمات LJWorld.com دارای یک تنظیم SITE_ID با مقدار 1 می باشد، و فایل تنظیمات Lawrence.com دارای یک SITE_ID با مقدار 2 می باشد. در صورتی که این view زمانی که فایل تنظیمات LJWorld.com فعال است فراخوانی شده است، سپس (در دست ترجمه ...). مربوط ساختن محتوی با یک سایت تنها به طور همسان، می توان یک مدل را در یک رابطه ی چند به یک با استفاده از ForeignKey به مدل Site مرتبط کرد. برای مثال، در صورتی که هر مقاله تنها با یک سایت تنها مرتبط باشد، می توانید از مدلی شبیه به مدل زیر استفاده کنید: from django.db import models from django.contrib.sites.models import Site class Article(models.Model): headline = models.CharField(max_length=200) # ... site = models.ForeignKey(Site) کد فوق دارای مزیت همسان با بخش قبلی می باشد که توضیح داده شد. Hooking Into the Current Site from Views در یک سطح پایین، می توان کارهای خاصی را بر اساس سایت با استفاده از فریم ورک sites در view های جنگو در view ای که فراخوانی شده است انجام داد، برای مثال: from django.conf import settings def my_view(request): if settings.SITE_ID == 3: # Do something. else: # Do something else. البته، قرار دادن ID های سایت مانند کد فوق کاری شلخته می باشد. روشی تمیزتر از انجام کاری یکسان برای بررسی دامنه ی سایت: from django.conf import settings from django.contrib.sites.models import Site def my_view(request): current_site = Site.objects.get(id=settings.SITE_ID) if current_site.domain == 'foo.com': # Do something else: # Do something else. روش بازیابی شیء Site برای مقدار settings.SITE_ID بسیار رایج می باشد، بنابراین مدیر مدل Site (Site.objects) دارای یک متد get_current() می باشد. مثال زیر برابر با مثال قبلی می باشد: from django.contrib.sites.models import Site def my_view(request): current_site = Site.objects.get_current() if current_site.domain == 'foo.com': # Do something else: # Do something else. نکته در مثال آخر، نیاز به import کردن django.conf.settings نمی باشد. بدست آوردن دامنه فعلی برای نمایش برای یک رویکرد DRY (Don't Repeat Yourself)، حذف کد های تکراری، جهت ذخیره ی نام سایت و دامنه، همانطور که کمی قبل تر در "سناریو 2: ذخیره نام/دامنه سایت در یک مکان" توضیح داده شد، تنها کافیست به name و domain شیء Site فعلی مراجعه کنید. برای مثال: from django.contrib.sites.models import Site from django.core.mail import send_mail def register_for_newsletter(request): # Check form values, etc., and subscribe the user. # ... current_site = Site.objects.get_current() send_mail('Thanks for subscribing to %s alerts' % current_site.name, 'Thanks for your subscription. We appreciate it.\n\n-The %s team.' % current_site.name, 'editor@%s' % current_site.domain, [user_email]) # ... در ادامه مثال در حال پیشرفت LJWorld.com و Lawrence.com در Lawrence.com این آدرس پست الکترونیک دارای خط موضوع "Thanks for subscribing to Lawrence.com alerts" می باشد. در LJWorld.com، آدرس پست الکترونیکی دارای خط موضوع "Thanks … to LJworld.com alerts" می باشد. این رفتار همسان مختص سایت برای بدنه ی پیام آدرس پست الکترونیک بکار برده می شود. یک روش حتی بیشتر انعطاف پذیر (ولی سنگین تر) برای انجام این استفاده از سیستم template جنگو می باشد. با فرض اینکه Lawrence.com و LJWorld.com دارای دایرکتوری های template متفاوت (TEMPLATE_DIRS)، می توان به سادگی به سیستم template محول کرد، مانند زیر: from django.core.mail import send_mail from django.template import loader, Context def register_for_newsletter(request): # Check form values, etc., and subscribe the user. # ... subject = loader.get_template('alerts/subject.txt').render(Context({})) message = loader.get_template('alerts/message.txt').render(Context({})) send_mail(subject, message, 'do-not-reply@example.com', [user_email]) # ... در این مورد، شما ملزم به ساخت template های subject.txt و message.txt در هر دو دایرکتوری template برای LJWorld.com و Lawrence.com می باشد. همانطور که قبلا ذکر شد، این روش منعطف تر از روش قبلی، ولی پیچیده تر نیز می باشد. این ایده ی خوبی برای بکار بردن شیء های Site تا آنجا که ممکن است برای حذف پیچیدگی زائد و اضافه می باشد. CurrentSiteManager در صورتی که شیء ها نقش کلیدی را در برنامه ی شما ایفا می کنند، استفاده از CurrentSiteManager را در مدل های خود مورد ملاحظه قرار دهید. CurrentSiteMannager یک مدیر مدل است که به طور خودکار کوئری های خود را جهت بر داشتن تنها شیء های مرتبط شده با Site فعلی فیلتر می کند. با اضافه کردن CurrentSiteManager به مدل خود از آن استفاده کنید. برای مثال: from django.db import models from django.contrib.sites.models import Site from django.contrib.sites.managers import CurrentSiteManager class Photo(models.Model): photo = models.FileField(upload_to='/home/photos') photographer_name = models.CharField(max_length=100) pub_date = models.DateField() site = models.ForeignKey(Site) objects = models.Manager() on_site = CurrentSiteManager() با مدل فوق، Photo.objects.all() تمام شیء های Photo را در پایگاه داده بر می گرداند. ولی Photo.on_site.all() تنها شیء های Photo مرتبط شده با سایت فعلی را بر می گرداند، بر حسب تنظیم SITE_ID. به عبارت دیگر، دو عبارت زیر با یکدیگر برابر می باشند: Photo.objects.filter(site=settings.SITE_ID) Photo.on_site.all() چطور CurrentSiteManager می داند کدام فیلد از Photo، Site بوده است؟ به طور پیشفرض CurrentSiteMananger به دنبال یک فیلد با نام site می گردد. در صورتی که مدل شما دارای یک ForeignKey یا ManyToManyField فراخوانی شده ی چیزی به غیر از site باشد، نیاز خواهید داشت آن را به صورت پارامتر به CurrentSiteManager ارسال کنید. مدل زیر، که دارای یک فیلد با نام publish_on می باشد، این را توضیح می دهد: from django.db import models from django.contrib.sites.models import Site from django.contrib.sites.managers import CurrentSiteManager class Photo(models.Model): photo = models.FileField(upload_to='/home/photos') photographer_name = models.CharField(max_length=100) pub_date = models.DateField() publish_on = models.ForeignKey(Site) objects = models.Manager() on_site = CurrentSiteManager('publish_on') در صورتی که در تلاش برای استفاده از CurrentSiteManager و ارسال یک نام فیلدی که وجود ندارد می باشد، جنگو یک خطای ValueError ایجاد خواهد کرد. نکته احتمالا یک Manager معمولی (non-site-specific) در مدل خود نگه خواهید داشت، حتی اگر از CurrentSiteManager استفاهد کنید. همانطور که در Appendix B توضیح داده شده است، در صورتی که به صورت دستی یک مدیر تعریف کنید، جنگو مدیر خودکار objects = models.Manager() را برای شما ایجاد نخواهد کرد. همچنین بعضی قسمت های جنگو – برای مثال، سایت مدیر جنگو و view های جنریک – از مدیر در ابتدا تعریف شده در مدل استفاده می کنند، بنابراین در صورتی که می خواهید سایت مدیر شما دارای دسترسی به تمام شیء ها باشد (نه فقط آن هایی که site-specific هستند)، objects = models.Manager() را در مدل خود قرار دهید، قبل از تعریف CurrentSiteManager. طریقه استفاده جنگو از فریم ورک Sites اگر چه استفاده از فریم ورک sites الزامی نمی باشد، استفاده از آن تشویق شده است، چرا که جنگو از آن در چند جا سود می برد. حتی اگر نصب جنگو شما تنها یک سایت را پشتیبانی کند، شما باید چند ثانیه برای ساختن شیء site با domain و name خودتان و اشاره به ID آن در تنظیم SITE_ID وقت صرف کنید. در زیر نحوه استفاده جنگو از فریم ورک sites وجود دارد: در فریم ورک تغییر مسیرها (به بخش "تغییر مسیرها" مراجعه کنید)، هر شیء redirect با یک سایت خاص مرتبط می باشد. هنگامی که جنگو برای یک تغییر مسیر جستجو می کند. در فریم ورک comments، هر comment با یک سایت خاص مرتبط شده است. هنگامی که یک comment ارسال می شود، site آن در SITE_ID فعلی قرار داده می شود، و هنگامی که comment ها از طریق تگ template مناسب لیست شده اند، comment ها تنها برای سایت فعلی نمایش داده می شوند. در فریم ورک flatpages، هر flatpage یا یک سایت خاص مرتبط شده است. هنگامی که یک flatpage ساخته شده است، شما site آن را تعیین می کند، و flatpage middleware، SITE_ID فعلی را در بازیابی flatpage ها برای نمایش بررسی می کند. در فریم ورک syndication template ها برای title و description به طور خودکار دارای دسترسی به یک متغیر {{ site }} می باشند که نمایش شیء Site، سایت فعلی می باشد. همچنین، hook برای تهیه ی URL های آیتم در صورتی که یک دامنه ی کاملا واجد شرایط تعیین نکنید از domain شیء Site فعلی استفاده خواهد کرد. در فریم ورک تصدیق، django.contrib.auth.views.login نام Site فعلی برای template به صورت {{ site_name }} و شیء Site فعلی را به صورت {{ site }} ارسال می کند. Flatpages اغلب شما یک برنامه ی وب پایگاه داده محور خواهید داشت، ولی به تعدادی از صفحات استاتیک نیز نیاز خواهید داشت، از قبیل یک صفحه ی About یا یک صفحه ی Privacy Policy. این امکان وجود دارد که برای این نوع صفحات از وب سرور های استانداردی مانند Apache به صورت فایل های flat HTML استفاده کرد، اما این سطح اضافه ای از پیچیدگی درون برنامه ی شما ایجاد می کند، چرا که شما باید نسبت به تنظیم Apache نیز نگرانی هایی داشته باشید. باید برای تیم خود جهت ویرایش آن فایل ها دسترسی بر پا کنید، و همچنین نمی توانید از سیستم template جنگو برای طراحی این صفحات استفاده کنید. راهکار برای این مشکل، برنامه ی flatpages جنگو می باشد، که در پکیج django.contrib.flatpages وجود دارد. این برنامه به شما اجازه می دهد صفحات استاتیک را از طریق سایت مدیر جنگو مدیریت کنید، همچنین این برنامه به شما اجازه می دهد template هایی برای آن ها با استفاده از سیستم template جنگو تعیین کنید، درست مثل بقیه ی داده های شما، و شما می توانید با API استاندارد پایگاه داده ی جنگو به flatpages دسترسی پیدا کنید. استفاده از Flatpages جهت نصب برنامه ی flatpages، مراحل زیر را دنبال کنید: 'django.contrib.flatpages' را به تنظیم INSTALLED_APPS اضافه کنید. django.contrib.flatpages به django.contrib.sites وابسته است، بنابراین اطمینان حاصل کنید که هر دو پکیج درون INSTALLED_APPS وجود دارند. 'django.contrib.flatpages.middleware.FlatpageFallbackMiddleware' را به تنظیم MIDDLEWARE_CLASSES اضافه کنید. جهت نصب دو جدول الزامی درون پایگاه داده ی خود دستور manage.py sycndb را اجرا کنید. برنامه ی flatpages دو جدول درون پایگاه داده ی شما ایجاد می کند: django_flatpage و django_flatpage_sites. django_flatpage به سادگی یک URL را به عنوان و دسته ای از متن محتوا مرتبط می کند. django_flatpage_sites یک جدول چند به چند می باشد که یک flatpage را با یک یا بیشتر سایت ها مرتبط می سازد. برنامه دارای یک تنها یک مدل FlatPage می باشد، که در django/contrib./flatpages/models.py تعریف شده است. که چیزی شبیه به کد زیر می باشد: from django.db import models from django.contrib.sites.models import Site class FlatPage(models.Model): url = models.CharField(max_length=100, db_index=True) title = models.CharField(max_length=200) content = models.TextField(blank=True) enable_comments = models.BooleanField() template_name = models.CharField(max_length=70, blank=True) registration_required = models.BooleanField() sites = models.ManyToManyField(Site) اجازه دهید فیلدهای فوق را مورد بررسی قرار دهیم: url: URL ای می باشد که درون flatpage قرار دارد، به استثنای نام دامنه ولی دارای علامت "/" ابتدا (/about/contact/). title: عنوان flatpage. فریم ورک هیچ کار خاصی با این فیلد انجام می دهد. این مسئولیت با عهده ی شما می باشد که آن را درون temtplate خود نمایش دهید. content: محتوای flatpage (مانند HTML صفحه). فریم ورک هیچ کار خاصی با این فیلد انجام نمی دهد. این به عهده ی شما می باشد که آن را درون template نمایش دهید. enable_comments: فعال کردن یا نکردن comment ها در این flatpage می باشد. فریم ورک هیچ کار خاصی با این فیلد انجام نمی دهد. می توان این مقدار را درون template بررسی کرده و در صورت نیاز یک comment نمایش داد. template_name: نام template جهت استفاده برای render کردن این flatpage. این فیلد اختیاری می باشد؛ در صورتی که داده نشده باشد یا در صورتی که این template وجود نداشته باشد، فریم ورک به template عقب نشینی خواهد کرد flatpages/default.html. registration_required: عضویت برای نمایش این flatpage الزامی است یا خیر. این فیلد با فریم ورک authentication/user کامل می شود. sites: سایت هایی که این flatpage در آن ها وجود دارد. این فیلد با فریم sites جنگو متحد می شود ، که در بخش "Sites" همین فصل توضیح داده شده است. می توان flatpages را از طریق رابط مدیر جنگو یا API پایگاه داده ی جنگو نیز ایجاد نمود. برای اطلاعات بیشتر در این مورد، بخش "اضافه کردن، تغییر دادن و حذف Flatpages" مشاهده کنید. هنگامی که flatpages ساخته شد، FlatpageFallbackMiddleware تمام کار را انجام می دهد. هر بار که هر برنامه ی جنگو یک خطای 404 را ایجاد می کند، این middleware برای URL درخواست شده به صورت آخرین چاره middleware را بررسی می کند. به طور خاص، برای یک flatpage با URL داده شده یا یک ID سایت که با تنظیم SITE_ID مطابقت دارد بررسی می کند. در صورتی که یک مطابق پدا کند، template مربوط به flatpage و یا در صورتی که flatpage دارای یک template سفارشی نباشد flatpages/default.html را بار گذاری می کند. این middleware آن template را تنها به یک متغیر context با نام flatpage ارسال می کند که شیء FlatPage می باشد، و در render کردن template از RequestContext استفاده می کند. در صورتی که FlatpageFallbackMiddleware هیچ مطابقی پیدا نکند، درخواست برای پردازش به صورت معمول به کارش ادامه می دهد. نکته این middleware تنها برای خطای 404 (page not found) فعال می شود – نه برای 500 (server error) یا خطاهای دیگر. همچنین به مسائل ترتیب MIDDLEWARE_CLASSES دقت داشته باشید که، به طور معمول FlatpageFallbackMiddleware در آنتها یا نزدیک به انتهای لیست قرار دهید، چرا که استفاده از آن چاره ی آخر می باشد. اضافه کردن، تغییر دادن و حذف Flatpages می توان flatpages را به دو روش اضافه کرده، تغییر داده و یا حذف کرد: از طریق رابط مدیر در صورتی که رابط خودکار مدیر جنگو فعال کرده اید، باید به قسمت "Flatpages" در صفحه ی index مدیر مشاهده کنید. flatpages را به همانطور که هر شیء دیگری را در سیستم ویرایش می کند ویرایش کنید. از طریق API پایتون همانطور که قبلا ذکر شد، flatpages توسط یک مدل استاندارد جنگو که درون django/contrib./flatpages/models.py وجود دارد نشان داده می شود. از این رو، می توان به شیء های flatpage از طریق API پایگاه داده ی جنگو دسترسی پیدا کرد، برای مثال: >>> from django.contrib.flatpages.models import FlatPage >>> from django.contrib.sites.models import Site >>> fp = FlatPage.objects.create( ... url='/about/', ... title='About', ... content='<p>About this site...</p>', ... enable_comments=False, ... template_name='', ... registration_required=False, ... ) >>> fp.sites.add(Site.objects.get(id=1)) >>> FlatPage.objects.get(url='/about/') <FlatPage: /about/ -- About> استفاده از Template های Flatpage به طور پیشفرض، flatpages توسط template، flatpages/default.html، render می شود، ولی می توان آن را برای یک flatpage خاص، با فیلد template_name در شیء FlatPage، override کرد. ساختن flatpages/default.html به عهده ی شما می باشد. درون دایرکتوری template خودتان، تنها کافیست یک دایرکتوری flatpages حاوی فایل default.html بسازید. template های flatpage یک متغیر تنهای context با نام flatpage ارسال می کنند که شیء flatpage می باشد. در زیر یک نمونه template، flatpages/default.html وجود دارد: <!DOCTYPE HTML PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.0 Transitional//EN" "[Hidden Content]; <html> <head> <title>{{ flatpage.title }}</title> </head> <body> {{ flatpage.content|safe }} </body> </html> توجه داشته باشید که در کد فوق از فیلتر template، safe برای اجازه به flatpage.content جهت (در دست ترجمه ...) استفاده شده است. Redirects فریم ورک redirects جنگو به شما اجازه می دهد تغییر مسیرها را به سادگی توسط ذخیره ی آن ها در یک پایگاه داده و رفتار کردن با آن ها همانند هر شیء مدل دیگری کنترل کنید. برای مثال، می توان از فریم ورک redirects جنگو برای گفتن "هر درخواست به /music/ را به /sections/arts/music/ تغییر مسیر بده" استفاده کرد. هنگامی که نیاز به حرکت دادن برخی لینک در سایت خود داشته باشید این فریم ورک بسیار سودمند می باشد؛ توسعه دهندگان وب باید جهت اجناب از لینک های شکسته شده در صورت لزوم هرکاری انجام دهند. استفاده از فریم ورک چارچوب Redirects جهت نصب برنامه ی redirects، مراحل زیر را دنبال کنید: 'django.contrib.redirects' را به تنظیم INSTALLED_APPS اضافه کنید. 'django.contrib.redirects.middleware.RedirectFallbackMiddleware' به تنظیم MIDDLEWARE_CLASSES اضافه کنید. دستور manage.py sycdb را به نصب تنها جدول الزامی درون پایگاه داده اجرا کنید. manage.py syncdb یک جدول django_redirect در پایگاه داده ی شما ایجاد می کند. این یک جدول جستجو با فیلدهای site_id، old_path و new_path می باشد. می توان redirects را هم از طریق رابط مدیر جنگو و یا از API پایگاه داده ی جنگو ایجاد نمود. برای اطلاعات بیشتر بخش "اضافه کردن، تغییر دادن و حذف Redirects" مراجعه کنید. هنگامی که redirects ایجاد شد، کلاس RedirectFallbackMiddleware تمام کار را انجام می دهد. هر زمان که هر برنامه ی جنگو یک خطای 404 ایجاد می کند، این middleware پایگاه داده ی redirects را برای URL درخواست شده به عنوان آخرین چاره بررسی می کند. به طور خاص، این middleware برای یک تغییر مسیر با old_path داده شده با یک ID سایت که مطابق با تنظیم SITE_ID می باشد بررسی می کند.سپس middleware مذکور مراحل زیر را دنبال می کند: در صورتی که یک مطابق پیدا کند، و new_path خالی نباشد، به new_path تغییر مسیر می دهد. در صورتی که یک مطابق پیدا کند، وی new_path خالی باشد، یک HTTP header، 410 ("Gone") و یک پاسخ خالی (بدون محتوی) ارسال می مکند. در صورتی که یک مطابق پیدا نکند، درخواست برای پردازش معمولی به کارش ادامه می دهد. middleware تنها برای خطاهای 404 فعال شده است – نه برای خطاها یا پاسخ های 500 از هر کد وضعیت دیگر. به موضوع ترتیب قرار گیری MIDDLEWARE_CLASSES توجه کنید. به طور کلی، می توان RedirectFallbackMiddleware را تقریبا در انتهای لیست قرار داد، زیرا آخرین چاره می باشد. نکته در صورتی که از هر دو middleware های redirect و flatpage استفاده می کند، توجه کنید که می خواهید کدام یک (redirect یا flatpage) در ابتدا بررسی شود. پیشنهاد می کنیم flatpages را قبل از redirects قرار دهید (از این رو flatpage را قبل از redirect قرار می دهید)، ولی ممکن است نظر شما چیز دیگری باشد. اضافه کردن، تغییر دادن و حذف Redirects می توان redirects را به دو روش اضافه کرده، تغییر داده و حذف کرد: از طریق رابط مدیر در صورتی که رابط مدیر جنگو را فعال کرده باشید، می بایست یک بخش "Redirects" در صفحه ی index مدیر مشاهده کنید. همانطور که هر شیء دیگری را در این سیستم ویرایش می کنید، redirects را نیز ویرایش کنید. از طریق API پایتون redirects توسط یک مدل استاندارد جنگو که درون django/contrib./redirects/models.py قرار دارد نشان داده شده است. از این رو، می توان از طریق API پایگاه داده ی جنگو به شیء های redirect دسترسی پیدا کرد، برای مثال: >>> from django.contrib.redirects.models import Redirect >>> from django.contrib.sites.models import Site >>> red = Redirect.objects.create( ... site=Site.objects.get(id=1), ... old_path='/music/', ... new_path='/sections/arts/music/', ... ) >>> Redirect.objects.get(old_path='/music/') <Redirect: /music/ ---> /sections/arts/music/> محافظت CSRF پکیج django.contrib.csrf در مقابل Cross-Site Request Forgery (CSRF) حفاظت می کند. CSRF، همچنین به صورت "session riding" نیز شناخته می شود، که یک سایت امنیت بهره برداری می باشد. CSRF زمانیکه یک وب سایت مخرب (در دست ترجمه ...). یک مثال ساده CSRF فرض کنید درون یک حساب webmail در example.com وارد شده اید. این سایت webmail دارای یک دکمه ی log out می باشد که به آدرس example.com/logout اشاره می کند – این بدین معناست که، تنها عملی که برای خروج لازم است رفتن به آدرس example.com/logout می باشد. یک می سایت مخرب می تواند توسط آن آدرس به صورت یک <iframe> پنهان در ون صفحه ی خود شما را ناگذیر به بازدید از آدرس example.com/logout کند. در نتیجه، در صورتی که درون حساب webmail در example.com باشید و از صفحه ی مخربی که دارای <iframe> به example.com/logout بازدید کنید، عمل بازدید از صفحه ی مخرب شما را از example.com خارج می کند. واضح است، خروج از یک سایت webmail بر خلاف میل خود یک شکاف وحشتناک امنیتی نمی باشد، ولی این نوع از رفتار می تواند بر هر سایت که به کاربران اعتماد می کند اتفاق بیافتد، سایت هایی از قبیل یک سایت بانک آنلاین یا یک سایت تجارت الکترونیک، جایی که این رفتار می تواند یک سفارش یا پرداخت بدون خبر داشتن کاربر آغاز کند. یک مثال پیچیده در از CSRF در مثال قبلی، example.com تا حدی مقصر می باشد، زیرا به یک تغییر وضعیت (مانند خرج کاربر) اجازه داده است تا از طریق روش GET درخواست شود. خیلی بهتر است برای هر درخواست از روش POST استفاده شود که وضعیت را در سرور تغییر می دهد. ولی حتی وب سایت هایی که روش POST را برای تغییر وضعیت لازم می دانند نیز برای CSRF آسیب پذیر می باشند. فرض کنید example.com دارای عملکرد ارتقا پیدا کرده ی خروج می باشد، به طوری که یک دکمه ی <form> از طریق روش POST به آدرس example.com/logout ارسال می کند. بعلاوه، خروج <form> حاوی این فیلد hidden می باشد: <input type="hidden" name="confirm" value="true"> این موضوع مطمئن می سازد که یک POST ساده به آدرس example.com/logout یک کاربر را خارج نمی سازد؛ به منظور خروج یک کاربر، کاربر باید example.com/logout را از طریق POST در خواست کرده و متغیر POST به نام confirm را با یک مقدار 'true' ارسال کند. خوب، با وجود امنیت اضافه، این تنظیم می تواند همچنان توسط CSRF مورد سو استفاده قرار گیرد – صفحه ی مخرب تنها نیاز به یک مقدار کار بیشتر دارد. مهاجمان می توانند یک فرم کامل را به هدف سایت شما ساخته، آن را در یک <iframe> غیر قابل مشاهده مخفی کرده، سپس با استفاده از جاوا اسکریپت آن فرم را به طور خود کار ارسال کنند. جلوگیری از CSRF بنابراین، چطور یک سایت می تواند خود را از این سو استفاده حفاظت کند؟ این موضوع درخواست های POST را کنار می گذارد. دومین قدم دادن یک فیلد hidden به هر <form> از نوع POST می باشد که مقدار این فیلد باید محرمانه بوده و از session ID کاربر تولید شده باشد. سپس، هنگام پردازش فرم در سمت سرور، برای آن فیلد محرمانه بررسی به عمل آمده و در صورت معتبر نبودن یک خطا ایجاد می شود. این دقیقا آن چیزی است که لایه ی جلوگیری CSRF جنگو انجام می دهد، همانطور که در بخش های زیر توضیح داده شده است. استفاده از CSRF Middleware پکیج django.contrib.csrf حاوی تنها یک ماژول با نام middleware.py می باشد. این ماژول حاوی یک کلاس middleware جنگو با نام CSRFMiddleware می باشد که حفاظت CSRF را انجام می دهد. جهت فعال کردن حفاظت CSRF، 'django.contrib.csrf.middleware.CsrfMiddleware'به تنظیم MIDDLEWARE_CLASSES درون فایل تنظیمات خود اضافه کنید. این middleware نیاز است که بعد از SessionMiddleware پاسخ را پردازش کند، بنابراین CSRFMiddleware باید قبل از SessionMiddleware در لیست قرار گرفته باشد (زیرا middleware پاسخ از آخر به اول پردازش شده است). همچنین این middleware باید پاسخ را قبل از آن که پاسخ فشرده شده باشد یا مسائل دیگر پردازش شود، بنابراین CSRFMiddleware باید بعد از GZipMiddleware بیاید. هنگامی که آن را به تنظیم MIDDLEWARE_CLASSES خود اضافه کنید، کار را انجام داده اید. در صورتی که علاقمند می باشید، در زیر نحوه ی عملکرد CsrfMiddleware وجود دارد. دو کار زیر انجام می شود: درخواست های خروجی را توسط اضافه کردن یک فیلد hidden به تمام فرم های POST، با نام csrfmiddlewaretoken و یک مقدار هش session ID به اضافه ی یک کلید امنیت می باشد، ویرایش می کند. middleware در صورتی که هیچ session ID ای وجود نداشته باشد هیچ ویرایشی انجام نمی دهد، بنابراین کاهش کارایی برای درخواست هایی که از session ها استفاده نمی کنند قابل اغماض است. در تمام درخواست های ورودی POST که دارای کوکی session نیستند، بررسی می کند که csrfmiddlewaretoken حاضر و درست باشد. در صورتی که نباشد، کاربر یک خطای 403 HTTP دریافت می کند. محتوای صفحه ای خطای 403 در آن نشان داده می شود پیام "Cross Site Request Forgery detected. Request aborted." می باشد. این اطمینان حاصل می کند که تنها فرم هایی که از سایت شما سرچشمه گرفته اند می توانند از داده ها در برگشت استفاده کنند. این middleware به طور عمد، تنها درخواست های HTTP POST را هدف گیری می کند (و فرم های POST متناظر). همانطور که توضیح داده شد، درخواست های GET هرگز نباید دارای تاثیرات غیر قابل انتظار باشند؛ این بر عهده ی شما می باشد که از این موضوع مطمئن شوید. درخواست های POST با یک کوکی session محافظت نشده همراه نمی باشند، ولی آن ها نیاز به محافظت ندارند، زیرا یک وب سایت مخرب در هر صورت می تواند این نوع درخواست ها را بسازد. جهت اجتناب از تغییر درخواست های غیر HTML ای، middleware نوع header محتویات پاسخ را قبل از ویرایش آن بررسی می کند. تنها صفحاتی که به صورت text/html یا application/xml xhtml باشند ویرایش می شوند. محدودیت های CSRF Middleware CsrfMiddleware نیازمند عملکرد فریم ورک session جنگو می باشد. در صورتی که از یک session سفارشی یا فریم ورک authentication ای استفاده می کنید که به صورت دستی کوکی های session را مدیریت می کند، این middleware به شما کمکی نخواهد کرد. در صورتی که برنامه ی شما صفحات HTML و فرم ها را در برخی روش های غیر معمول ایجاد می کند (مثلا، در صورتی که قطعات HTML در عبارت های document.write جاوا اسکریپت ارسال می شوند)، ممکن است فیلتری که فیلد hidden به فرم اضافه می کند دور بزنید. در این مورد، ارسال فرم همواره شکست خواهد خورد. (این به این دلیل اتفاق می افتد که CsrfMiddleware برای اضافه کردن فیلد csrfmiddlewaretoken به HTML شما قبل از آن که صفحه به کلاینت ارسال شود از یک regular expression استفاده می کند. و regular expression گاهی اوقات این نوع HTML ها را نمی تواند کنترل کند.) در صورتی که شک دارید که این موضوع اتفاق می افتد یا خیر، تنها کافیست source را در مرورگر خود تماشا کنید که آیا csrfmiddlewaretoken درون <form> قرار گرفته است یا خیر. برای اطلاعات و مثال های بیشتر درباره ی CSRF به [Hidden Content] مراجعه کنید. Humanizing Data پکیج django.contrib.humanize مجموعه ای از فیلترهای مفید template جنگو را برای اضافه کردن یک "human touch" به داده نگه می دارد. جهت فعال کردن این فیلترها، 'django.contrib.humanize' به تنظیم INSTALLED_APPS اضافه کنید. هنگامی که این کار را انجام داده شد، در یک template از {% load humanize %} استفاده کنید، تا به فیلترهای توضیح داده شده در بخش های بعدی دسترسی پیدا کنید. apnumber برای شماره های 1 تا 9، این فیلتر شماره به حروف را بر می گرداند. در غیر اینصورت، عدد را بر می گرداند. Examples: 1 می شود "one". 2 می شود "two". 10 می شود "10". می توان نمایش یک integer را در یک integer یا رشته ارسال کرد. intcomma این فیلتر یک integer را به یک رشته ی حاوی کاما برای هر سه رفم تبدیل می کند. مثال ها: 4500 می شود "4,500". 45000 می شود "45,000". 450000 می شود "450,000". 4500000 می شود "4,500,000". می توان نمایش یک integer را در یک integer یا رشته ارسال کرد. intword این فیلتر یک large integer را به یک نمایش متن مناسب تبدیل می کند. مثال ها: 1000000 می شود "1.0 million". 1200000 می شود "1.2 million". 1200000000 می شود "1.2 milliard". مقادیر تا یک کادریلیون (عدد 1 با پانزده عدد صفر 1000000000000000) پشتیبانی می شوند. می توان نمایش یک integer را در یک integer یا رشته ارسال کرد. ordinal این فیلتر یک integer را به ordinal آن به صورت رشته تبدیل می کند. مثال ها: 1 می شود "1st". 2 می شود "2nd". 3 می شود "3rd". 254 می شود "254th". می توان نمایش یک integer را در یک integer یا رشته ارسال کرد. فیلترهای Markup پکیج django.contrib.markup شامل چند فیلتر template جنگو می باشند که هرکدام یک زبان markup رایج را اجرا می کنند. textile: Textile را اجرا می کند که برای اطلاعات بیشتر در مورد آن می توانید به [Hidden Content] مراجعه کنید. markdown: Markdown را اجرا می کند که برای اطلاعات بیشتر در مورد آن می توانید به [Hidden Content] مراجعه کنید. restructuredtext: Restructured Text را اجرا می کند که برای اطلاعات بیشتر در مورد آن می توانید به [Hidden Content] مراجعه کنید. در هر مورد، فیلتر انتظار قالب بندی markup را به صورت یک رشته را داشته و یک نمایش متن markup شده را بر می گرداند. برای مثال، فیلتر textile متنی را که در قالب بندی Textile، mark up شده است را به HTML تبدیل می کند: {% load markup %} {{ object.content|textile }} جهت فعال کردن این فیلترها، 'django.contrib.markup'را به تنظیم INSTALLED_APPS اضافه کنید. هنگامی که این کار را انجام داده شد، از {% load markup %} در یک template استفاده کنید تا به این فیلترها دسترسی پیدا کنید.
-
شماره 541- تحلیل واگرایی منطقه کلانشهری تهران و تأثیرات آن بر شکل گیری آلودگی هوا تهیه کننده: حمیدرضا تلخابی بخش اول: کلیات پژوهش بیان مسئله سوال های پژوهش فرضیه های پژوهش اهمیت و ضرورت پژوهش مروري بر ادبيات و پيشينه تحقيق اهداف اصلي و فرعي روش انجام پژوهش بخش دوم: مبانی نظری تعریف مفاهیم پایه ای تکامل حمل و نقل و فرم شهری تحولات معاصر و پدیدار شدن مناطق کلانشهری پیامدهای محیط زیستی حمل ونقل خودرومحور ارائه مدل مفهومی بخش سوم: یافته های پژوهش برخی ویژگی های بستر طبیعی ویژگی های کالبدی تغییرات زمانی – فضایی جمعیت شهری در منطقه کلانشهری تهران تحلیل گسیختگی و مصرف زمین در منطقه کلانشهری تهران نقش گسیختگی منطقه کلانشهری در تولید جریان سفر مصرف انرژی در بخش حمل ونقل در منطقه کلانشهری تهران بررسی شاخص های کیفیت هوا در منطقه کلانشهری تهران پایش آلودگی هوای منطقه کلانشهری تهران با تصاویر ماهواره ای RS و GIS عوامل تشدیدکننده آلودگی هوا نتیجه پایانه ارائه پیشنهادهای راهبردی دانلود مجله
-
شماره 540- تبیین مفهوم توان اکولوژیک در شهر تهیه کننده: المیرا شیرگیر پیشگفتار مقدمه چهارچوب نظری تعریف توان محیطی ارزيابي توان اکولوژيکي به همراه پیشینه تحقیق بررسی تجارب انجام شده در ایران ارزيابي توان اكولوژیکی به منظور تعيين عرصه هاي مناسب توسعه در محدوده شهر جديد سهند کاربرد فرایند تحلیل سلسله مراتبی (AHP) در ارزیابی توان اکولوژیک برای توسعه روستایی- شهری (مطالعه موردی: منطقه صیدون استان خوزستان) ارزیابی توان اکولوژیک رشد و توسعه شهری در کلان شهر تهران بحث و نتیجه گیری دانلود مجله
-
دانلود برنامه جامع نوسازی بافت های فرسوده شهر تهران
Mohammad Aref پاسخی برای Mohammad Aref ارسال کرد در موضوع : طرح های شهرسازی
متأسفانه اطلاعی ندارم -
پاسخگویی به سوالات کاربران انجمن
Mohammad Aref پاسخی برای pianist ارسال کرد در موضوع : ارتباط با مدیریت
سلام. پروفایل کاربرد قبلی رو نداره که بخواد بسته بشه دریافت پیام خصوصی اینا رو میتونی ببندی. پروفایل اصلا کاربردش پیام گرفتن نیست که بسته بشه -
معرفی سایت های مفید معماری
Mohammad Aref پاسخی برای Anooshe ارسال کرد در موضوع : معرفی سایت ها و وبلاگ های معماری
لینک سایتهایی که فعالیت تجاری داشتن و لینکهایی که خراب شده بود، حذف شد. -
دانلود جزوه درسی آمار و روش های کمی در شهرسازی
Mohammad Aref پاسخی برای Mohammad Aref ارسال کرد در موضوع : نمونه سوالات و جزوات شهرسازی
سلام. واسه تاپسیس یه سری فایل تو لینک زیر هست: [Hidden Content] -
مبانی و روش های برنامه ریزی شهری
Mohammad Aref پاسخی برای Mohammad Aref ارسال کرد در موضوع : آموزشگاه شهرسازی
سلام. همراه با رسم شکل شرح دهیم؟ شوخی میکنم. سوالی که پرسیدین یه جورایی باید روش رو تعریف کرد و بعدش روش رو تو برنامه ریزی و بعد برنامه ریزی شهری تعریف کرد... از همون مرحله اول که تعریف روش باشه. خیلی راحت بگم که نمیدونم هیچ وقتم دنبالش نمیرم که بدونم چون این مدل تعریفا که البته اغلب توی فلسفه و علوم اجتماعی اینا هستش، هیچ وقت واسم نه جذابیت داشته و نه کاربردی که بخوام دنبالش باشم که واسه هر کلمه ای دنبال تعریفش باشم. مباحث کاربردی واسم مهمه. روش های برنامه ریزی شهری در واقع اون اقدامات، فرمولها، مدلها و مسیرها و راه هایی (کاری ندارم که هرکدوم از این کلمه ها هم یه تعریفی واسه خودشون دارن) هست که واسه تحلیل موضوعات مختلف تو حوزه برنامه ریزی شهری استفاده میشه. مثلا واسه تحلیل پیش بینی جمعیت میشه روش رشد نمایی رو استفاده کرد یا رگرسیون یا ترکیبی یا ....- 19 پاسخ
-
- 1
-
-
معرفی لئونارد دوهل
Mohammad Aref پاسخی برای Mohammad Aref ارسال کرد در موضوع : سیر اندیشه ها در شهرسازی
سلام. لینک دانلود اصلاح شد -
نقشه کد میدان آزادی تهران (dwg)
Mohammad Aref پاسخی برای Mohammad Aref ارسال کرد در موضوع : نقشه های شهرسازی
پسورد فایلها: www.noandishaan.com -
پایان نامه رابطه ظرفیت اجتماعی ساکنان سکونتگاه های غیررسمی با توسعه پایدار محله ای
Mohammad Aref پاسخی ارسال کرد برای یک موضوع در پایان نامه شهرسازی
پایان نامه رابطه ظرفیت اجتماعی ساکنان سکونتگاه های غیررسمی با توسعه پایدار محله ای که توسط سعید شفیعا و با راهنمایی دکتر غلامرضا کاظمیان و مشاوره دکتر وجه الله قربانی زاده برای دریافت درجه کارشناسی ارشد مدیریت شهری از دانشگاه علامه طباطبایی در سال 1389 ارائه شده است را به صورت PDF از پیوست می تونید دانلود کنید. فصل اول: کلیات تحقیق فصل دوم: مبانی نظری و پیشینه تحقیق فصل سوم: روش تحقیق فصل چهارم: تجزیه و تحلیل یافته های پژوهش فصل پنجم: نتایج و ارائه پیشنهادات پیوست ها رابطه ظرفیت اجتماعی ساکنان سکونتگاه های غیررسمی با توسعه پایدار محله ای.pdf -
Caching در جنگو هر بار که یک کاربر یک صفحه را درخواست می کند، وب سرور تمام محاسبات را ایجاد می کند – از کوئری های پایگاه داده جهت render کردن template برای business logic – برای ساختن صفحه ای که بازدید کنندگان سایت می بینند. این حرکت از نظر بار اضافی بسیار پر خرج تر و سنگین تر از خواندن فایل از filesystem می باشد. برای اغلب برنامه های وب، این بار اضافی یک درگیری بزرگی به حساب نمی آید. اغلب برنامه های وب washingtonpost.com یا slashdot.org نیستند؛ آن ها وب سایت هایی یا اندازهای کوچک و متوسط و با ترافیکی به همین شکل می باشند. ولی برای سایت های با ترافیک بالا، حذف بارهای اضافی تا حد ممکن یک ضرورت به حساب می آید. در آنجا بود که cashing بوجود آمد. cache کردن چیزی، ذخیره ی نتیجه ی یک محاسبه ی پر خرج به طوری که مجبور نباشید محاسبه را در بار بعدی انجام دهید می باشد. در زیر تعدادی شبه کد وجود دارد که نحوه ی این عمل را برای یک صفحه ی وب به طور پویا تولید شده توضیح می دهد: given a URL, try finding that page in the cache if the page is in the cache: return the cached page else: generate the page save the generated page in the cache (for next time) return the generated page فریم ورک یا چارچوب جنگو یک سیستم قدرتمند cache را ارائه می کند که اجازه می دهد صفحات پویا را به طوری که اجباری برای مورد محاسبه قرار دادن برای هر درخواست نداشته باشید ذخیره کنید. برای راحتی، جنگو (Django) سطح های متفاوتی از cache به صورت دانه دانه را ارائه می دهد: می توان خروجی view های خاص را cache کرد، می توان تنها قسمت هایی که برای تولید مشکل می باشند را cache کرد، یا می توان تمام سایت را cache کرد. همچنین جنگو با cache ها "upstream" به خوبی کار می کند، مانند Squid ([Hidden Content]) و cache های بر پایه ی مرورگر. این ها انواعی از cache هایی هستند که به طور مستقیم کنترل نمی شوند ولی می توان تذکراتی (از طریق HTTP headers) درباره ی قسمت هایی از سایت که باید cache شده باشد و نحوه ی آن تهیه کرد. نصب کردن Cache سیستم cache نیازمند نصب کردن اندکی از مقدادیر می باشد. به عبارت دیگر، باید جایی که داده ی cache شده ی شما باید وجود داشته باشد را به آن بگویید – خواه در یک پایگاه داده، در filesystem یا مستقیما در حافظه. این یک تصمیم مهم می باشد که بر روی اجرای cache شما تاثیر می گذارد؛ بله، برخی از انواع cache ها از انواع دیگر سریع تر می باشند. اولویت cache شما در تنظیم CACHE_BACKEND درون فایل تنظیمات می باشد. در زیر توضیحی از تمام مقادیر قابل دسترس برای CACHE_BACKEND وجود دارد. Memcached تاکنون سریع ترین، موثرترین نوع cache در دسترس برای جنگو، Memcached یک فریم ورک cache بر پایه ی حافظه می باشد که در ابتدا برای کنترل بارگذاری های بالا در LiveJournal.com و به دنبال آن (در دست ترجمه ...). این نوع cache توسط سایت هایی از قبیل Facebook و Wikipedia جهت کاهش دسترسی پایگاه داده و به طور چشمگیری افزایش کارایی سایت استفاده شده است. Memcached به صورت آزاد و مجانی در [Hidden Content] در دسترس می باشد. این cache به صورت daemon اجرا شده و مقدار مشخص از RAM را اختصاص داده است. تمام کاری که این نوع cache انجام می دهد، تهیه ی یک رابط سریع برای اضافه کردن، بازیابی و حذف داده دلخواه در cache می باشد. تمام داده به طور مستقیم در حافظه ذخیره شده است، بنابراین هیچ بار اضافه ای برای پایگاه داده یا استفاده filesystem وجود ندارد. بعد از نصب خود Memchached، نیاز به نصب اتصالات پایتون Memcached خواهیم داشت، که به طور مستقیم همراه جنگو نمی باشند. دو نسخه از این قابل دسترس می باشند. یکی از ماژول های زیر را انتخاب و نصب کنید: سریع ترین آپشن در دسترس یک ماژول با نام cmemchache می باشد، که در لینک [Hidden Content] در دسترس می باشد. در صورتی که نمی توانید cmemcache را نصب کنید، می توانید python‑memcached را که در لینک ftp://ftp.tummy.com/pub/python‑memcached/ در دسترس می باشد را نصب کنید. در صورتی که URL دیگر معتبر نباشد، تنها کافیست به وب سایت Memcached مراجعه کرده ([Hidden Content]) و اتصالات پایتون را از بخش "Client APIs" به دست آورید. جهت استفاده Memcached با جنگو، CACHE_BACKEND را با مقدار memcached://ip:port/ تنظیم کنید، جایی که ip آدرس IP Memcached daemon و port، پورت Memcached ای می باشد که در حال اجرا است. در مثال زیر، Memcached در localhost (127.0.0.1) پورت 11211 در حال اجرا می باشد: CACHE_BACKEND = 'memcached://127.0.0.1:11211/' یکی از ویژگی های بسیار خوب Memcached، توانایی آن برای به اشتراک گذاشتن cache در سرتاسر چندین سرور می باشد. بدین معنی که شما می توانید Memcached daemon ها را در چندین ماشین اجرا کرده و برنامه با گروهی از ماشین به صورت یک cache تنها رفتار خواهد کرد، بدون نیاز به مقادیر cache تکراری در هر ماشین. جهت بهره بردن از این خصوصیت، تمام آدرس های سرورها را در CACHE_BACKEND که با علامت (;) از هم جدا شده اند قرار دهید. در مثال زیر، cache در سرتاسر نمونه های Memcachedd در حال اجرا در آدرس IP های 172.19.26.240 و 172.19.26.242 هر دو در پورت 11211 به اشتراک گذاشته شده اند. CACHE_BACKEND = 'memcached://172.19.26.240:11211;172.19.26.242:11211/' در مثال زیر، cache در سرتاسر نمونه های Memcached در حال اجرا در آدرس IP های 172.19.26.240 (پورت 11211) و 172.19.26.242 (پورت 11212) و 172.19.26.244 (پورت 11213) به اشتراک گذاشته شده است. CACHE_BACKEND = 'memcached://172.19.26.240:11211;172.19.26.242:11212;172.19.26.244:11213/' نکته آخر درباره ی Memcached این است که، cache بر پایه ی حافظه دارای یک اشکال نیز می باشد: به این دلیل که داده cache شده درون حافظه ذخیره می شود، در صورتی که سرور شما crash کند داده مورد نظر از بین خواهد رفت. واضح است که، حافظه برای ذخیره سازی داده به طور دائمی در نظر گرفته نشده است، بنابراین به cache کردن بر پایه حافظه برای تنها ذخیره داده اعتماد نکنید. بدون هیچ شکی، باطن هیچکدام از سیستم های cache جنگو برای ذخیره سازی دائمی در نظر گرفته نشده اند – آن ها به طور کلی راهکارهایی برای cache کردن داده می باشند، نه ذخیره سازی – ولی به این موضوع در اینجا اشاره کردیم، چرا که cache کردن بر پایه حافظه به طور خاص موقتی می باشد. Cache کردن پایگاه داده جهت استفاده از یک جدول پایگاه داده برای cache، ابتدا یک جدول cache درون پایگاه داده خود توسط اجرای دستور زیر ایجاد کنید: python manage.py createcachetable [cache_table_name] .. جایی که [cache_table_name] نام جدول پایگاه داده ای می باشد که ساخته خواهد شد. (این نام می تواند هر چیزی که می خواهید باشد، تا زمانی که یک نام جدول معتبر باشد و درون پایگاه داده شما وجود نداشته باشد.) این دستور یک جدول تنها در پایگاه داده شما ایجاد می کند که در قالب بندی مناسبی که سیستم cache پایگاه داده انتظار دارد می باشد. هنگامی که شما جدول پایگاه داده را ایجاد کردید، تنظیم CACHE_BACKEND را با "db://tablename" تنظیم کنید، جایی که tablename نام جدول پایگاه داده می باشد. در مثال زیر، نام جدول cache نام my_cache_table می باشد: CACHE_BACKEND = 'db://my_cache_table' cache پایگاه داده از پایگاه داده همسان به صورتی که درون فایل تنظیمات تعیین شده است استفاده می کند. شما نمی توانید از پایگاه داده متفاوتی برای جدول cache خود استفاده کنید. cache پایگاه داده در صورتی که دارای یک پایگاه داده ی سریع باشید بسیار عالی کار خواهد کرد. Cache کردن Filesystem جهت ذخیره ی آیتم های cache شده در یک filesystem، از "file://" در CACHE_BACKEND استفاده کنید. به عنوان مثال، جهت ذخیره داده ی cache شده در /var/tmp/django_cache از تنظیم زیر استفاده کنید: CACHE_BACKEND = 'file:///var/tmp/django_cache' توجه داشته باشید که سه علامت (/) در شروع مثال فوق وجود دارد. دوتای اول برای file://، و سومی، اولین حرف مسیر دایرکتوری /var/tmp/django_cache می باشد. در صورتی که در سیستم عامل ویندوز هستید، حرف درایو را بعد از file:// مانند زیر قرار دهید: file://c:/foo/bar مسیر دایرکتوری باید کامل باشد – بدین بدان معنی است که، باید از ریشه filesystem شروع شود. گذاشتن یا نذاشتن علامت (/) در پایان تنظیم اهمیتی ندارد. اطمینان حاصل کنید دایرکتوری اشاره شده توسط این تنظیم وجود داشته و قابل نوشتن و خواندن توسط کاربر سیستمی که وب سرور درون آن اجرا می شود باشد. در ادامه مثال فوق، در صورتی که سرور شما به صورت کاربر apache اجرا می شود، اطمینان حاصل کنید که دایرکتوری /var/tmp/django_cache وجود داشته و قابل نوشتن و خواندن توسط کاربر apache باشد. هر مقدار cache ای به صورت یک فایل جدا ذخیره شده خواهد بود که محتویات داده cach ذخیره شده در یک قالب بندی سریال شده ("pickled") توسط ماژول pickle پایتون هستند. هر نام فایل کلید cache رها شده برای استفاده امن filesystem می باشد. Cache کردن حافظه ی داخلی اگر مزایای سرعت cache در حافظه را بدون قابلیت اجرای Memcached می خواهید، cache حافظه داخلی را ملاحظه کنید. این cache چند پردازشی و thread-safe می باشد. برای استفاده از آن، تنظیم CACHE_BACKEND را با "locmem:///" تنظیم کنید. برای مثال: CACHE_BACKEND = 'locmem:///' توجه داشته باشید که هر پردازش دارای نمونه cache خصوصی خود می باشد، که بدین معنی است که cache به صورت cross‑process ممکن خواهد بود. همچنین واضح است که حافظه ی داخلی cache منحصرا حافظه ی کار آمد به حساب نمی آید، بنابراین شاید برای محیط های تولید انتخاب مناسبی نباشد. این نوع cache برای توسعه عالی می باشد. Cache کردن ساختگی (برای توسعه) در پایان، جنگو یک cache با نام "dummy" ارائه کرده است که در واقع cache نیست – این تنها بدون انجام چیزی رابط cache را اجرا می کند. این نوع cache در صورتی که شما دارای یک سایت تولید باشید که از cache سنگینی را در مکان های گوناگون استفاده کند مفید است. ولی مکان ها یک محیط توسعه/آزمون جایی که نمی خواهید cache انجام شود و نمی خواهید لزوما کد شما برای مورد خاص اخیر تغییر کند. جهت فعال کردن dummy cache، تنظیم CACHE_BACKEND را مانند زیر تنظیم کنید: CACHE_BACKEND = 'dummy:///' استفاده از یک Cache سفارشی هنگامی که جنگو پشتیبانی از تعداد از cache ها بدون هیچ تنظیمی را ارائه می کند. ممکن است بخواهید از یک cache سفارشی شده استفاده کنید. برای استفاده از یک cache خارجی با جنگو، از مسیر import پایتون به صورت قسمت طرح (قسمتی قبل از تعریف علامت کالن ":") از URL، CACHE_BACKEND مانند زیر استفاده کنید: CACHE_BACKEND = 'path.to.backend://' در صورتی که cache مخصوص خود را می سازید، می توانید از cache استاندارد به صورت پیاده سازی مرجع استفاده کنید. درون دایرکتوری django/core/cache/backends/ از منبع جنگو کد را خواهید یافت. نکته: بدون هیچ دلیل قانع کننده ای، مانند به عنوان مثال پشتیبانی نکردن یک میزبانی از آیتمی، شما باید به cache های درون جنگو (Django) وجود دارند استفاده کنید. آن ها بخوبی مورد آزمون قرار گرفته و استفاده از آن ها ساده می باشد. آرگومان های CACHE_BACKEND هر نوع cache ای ممکن است آرگومان هایی دریافت کند. آن ها به شکل query-string در تنظیم CACHE_BACKEND داده شده می باشند. آرگومان های معتبر از این قرار می باشند: timeout: timeout پیشفرض بر حسب ثانیه، برای cache استفاده می شود. این آرگومان به طور پیشفرض 300 ثانیه (5 دقیقه) می باشد. max_entries: برای cache های locmem، filesystem و پایگاه داده می باشد، حداکثر تعداد از ورودی های مجاز در cache قبل از مقادیر قدیمی که حذف شده اند. این آرگومان به صورت پیشفرض 300 می باشد. cull_percentage: زمانی که max_entries برسد، درصد ورودی که جمع آوری شده اند می باشد. (در دست ترجمه ...). یک مقدار از 0 برای cull_percentage بدین معنی است که تمام cache زمانی که max_entries برسد خالی شده خواهد بود. (در دست ترجمه ...). در مثال زیر، timeout مقدار 60 می باشد: CACHE_BACKEND = "memcached://127.0.0.1:11211/?timeout=60" در مثال زیر، timeout مقدار 30 بوده و max_entires مقدار 400 می باشد: CACHE_BACKEND = "locmem:///?timeout=30&max_entries=400" آرگومان های نا معتبر بدون هیچ خطایی رد می شوند، به طوری که مقادیر نا معتبر آرگومان های شناخته شده رد می شوند. Cache در هر سایت هنگامی که cache راه اندازی شده است، ساده ترین روش جهت استفاده از cache، cache کردن کل سایت می باشد. نیاز به اضافه کردن 'django.middleware.cache.UpdateCacheMiddleware' و 'django.middleware.cache.FetchFromCacheMiddleware' به تنظیم مورد نظر یعنی MIDDLEWARE_CLASSES خواهید داشت، مانند مثال زیر: MIDDLEWARE_CLASSES = ( 'django.middleware.cache.UpdateCacheMiddleware', 'django.middleware.common.CommonMiddleware', 'django.middleware.cache.FetchFromCacheMiddleware', ) نکته نه، این اشتباه تایپ نیست: middleware مربوط به "update" باید در ابتدای لیست باشد، و middleware مربوط به "fetch" باید آخرین باشد. جزئیات کمی مبهم می باشند، ولی در صورتی که می خواهید داستان کامل را بدانید ترتیب MIDDLEWARE_CLASSES زیر را ببینید. سپس، نیازمندی های زیر را به فایل تنظیمات جنگو خود اضافه کنید: CACHE_MIDDLEWARE_SECONDS – تعداد ثانیه هایی که هر صفحه باید cache شده باشد. CACHE_MIDDLEWARE_KEY_PREFIX – در صورتی که cache در میان چندین سایت با استفاده از نصب جنگو یکسان به اشتراک گذاشته شده باشد. این تنظیم برای نام سایت قرار دهید، یا برخی رشته های دیگر که برای این نمونه جنگو منحصر به فرد می باشند، جهت جلوگیری برخوردهای کلید. در صورتی که اهمیتی نمی دهید از یک رشته ی خالی استفاده کنید. middleware مربوط به cache، هر صفحه ای که دارای پارامتر GET یا POST نباشد را cache می کند. به طور اختیاری، در صورتی که تنظیم CACHE_MIDDLEWARE_ANONYMOUS_ONLY مقدار True را داشته باشد، تنها درخواست های anonymous (نه آن هایی که توسط یک کاربر وارد شده ساخته شده باشند) cache شده خواهند بود. این یک روش ساده و موثر از از کار انداختن عمل cache برای صفحات هر کاربر خاص (شمال رابط مدیر جنگو) می باشند. دقت داشته باشید، اگر از CACHE_MIDDLEWARE_ANONYMOUS_ONLY استفاده می کنید، باید اطمینان حاصل کنید AuthenticationMiddleware فعال کرده اید. علاوه بر این، cache middleware به طور خودکار تعدادی header در هر HttpResponse قرار می دهد: یک header به نام last-Modified برای تاریخ/زمان فعلی هنگامی که یک نسخه ی cache نشده از صفحه درخواست شده است قرار می دهد. header ای با نام Expires برای تاریخ/زمان فعلی به علاوه ی CACHE_MIDDLEWARE_SECONDS تعریف شده قرار می دهد. header ای با نام Cache-Control جهت دادن یک حداکثر عمر برای صفحه – بار دیگر، از تنظیم CACHE_MIDDLEWARE_SECONDS. برای اطلاعات بیشتر در مورد middleware به مبحث middleware مراجعه کنید. در صورتی که یک view زمان انقضای (به عنوان مثال دارای یک بخش max-age در هدر Cache-Control خود باشد) خود را قرار دهد، سپس صفحه تا زمان انقضا cache شده خواهد بود، به جای CACHE_MIDDLEWARE_SECONDS. استفاده از decorator ها در django.views.decorators.cache می توان به سادگی یک زمان انقضای view (با استفاده از decorator، cache_control) قرار داد یا cache برای یک view را غیر فعال کرد (با استفاده از decorator، never_cache). برای اطلاعات بیشتر در مورد این decorator ها به بخش "استفاده از header های دیگر مراجعه کنید. Cache در ازای هر View یک روش cache در مقیاس کوچک تر برای استفاده از فریم ورک یا چارچوب cache به شکل cache کردن خروجی view های منحصر به فرد می باشد. django.views.decorators.cache یک decorator با نام cache_page تعریف می کند که به طور خودکار پاسخ view را برای شما cache می کند. این روش برای استفاده ساده می باشد: from django.views.decorators.cache import cache_page def my_view(request): # ... my_view = cache_page(my_view, 60 * 15) همچنین می توانید از دستور زبان پایتون 2.4 به بالا استفاده کنید: @cache_page(60 * 15) def my_view(request): # ... cache_page یک آرگومان تنها دریافت می کند: timeout مربوط به cache، بر حسب ثاینه. در مثال بالا، نتیجه view مورد نظر یعنی my_view() برای 15 دقیقه cache شده خواهد بود. (توجه داشته باشید که جهت خوانایی بیشتر به صورت 60 * 15 نوشته شده است. 60 * 15 به صورت 900 ارزیابی خواهد شد – این بدان معنی است که، 15 دقیقه توسط ضرب 60 ثانیه در هر دقیقه بدست می آید.) cache به ازای هر view، مانند cache به ازای هر سایت، (در دست ترجمه ...). در صورتی که چندین URL به یک view همسان اشاره کنند، هر URL به صورت جداگانه cache خواهد شد. در ادامه مثال my_view، در صورتی که URLconf شما مانند زیر باشد: urlpatterns = ('', (r'^foo/(\d{1,2})/$', my_view), ) سپس درخواست های به /foo/1/ و /foo/23/ به طور جداگانه cache خواهند شد، به صورتی که ممکن است انتظار داشته باشید. ولی هنگامی که یک URL خاص (مانند /foo/23/) درخواست شده باشد، درخواست های بعدی به آن URL از cache استفاده خواهند کرد. تعیین به ازای هر Cache View در URLconf مثال های بخش قبلی دارای کد مسقیم زده شده در view ای که مورد cache قرار می گرفت بودند، زیرا cache_page تابع my_view را در محل تغییر می دهد. این رویکرد view شما را به سیستم cache جفت می کند، که به دلایلی ایده آل نمی باشد. به عنوان مثال، ممکن است بخواهید از توابع view در جایی دیگر، سایت بدون cache استفاده کنید، یا ممکن است view ها را به افرادی توزیع کنید که ممکن است بخواهند از آن ها بدون cache شدن استفاده کنند. راهکار برای این مشکلات، تعیین cache به ازای هر view به جای قرار گرفتن در خود توابع view درون URLconf می باشد. انجام این کار ساده می باشد: به سادگی عبارت cache_page که درون تابع view قرار گرفته است را درون URLconf اشاره کننده به این تابع view قرار دهید. در زیر URLconf قبلی را مشاهده می کنید: urlpatterns = ('', (r'^foo/(\d{1,2})/$', my_view), ) در زیر کدی همسان وجود دارد، با این تفاوت که cache_page درون URLconf قرار گرفته است: from django.views.decorators.cache import cache_page urlpatterns = ('', (r'^foo/(\d{1,2})/$', cache_page(my_view, 60 * 15)), ) در صورتی که از این رویکرد استفاده می کنید، قرار داده cache_page را درون URLconf فراموش نکنید. Template Fragment Caching در صورتی که خواستار کنترل بیشتر می باشید، همچنین می توانید قطعه های template را با استفاده تگ template ای با نام cache، cache کنید. جهت دادن دسترسی templateبه این تگ، {% load cache %} را در بالای template خود قرار دهید. تگ {% cache %} محتویات بلاک برای مقدار زمان داده شده را cache می کند. این تگ حداقل دو آرگومان دریافت می کند: cache timeout بر حسب ثانیه، و نام برای دادن قطعه cache. برای مثال: {% load cache %} {% cache 500 sidebar %} .. sidebar .. {% endcache %} گاهی اوقات ممکن است بخواهید چندین کپی از یک قطعه را بسته به برخی داده های پویا که داخل قطعه ظاهر می شوند cache کنید. برای مثال، ممکن است یک کپی جدای cache شده از نوار کناری استفاده شده در مثال قبلی برای هر کاربر از سایت خود را بخواهید. توسط ارسال آرگومان های اضافه به تگ {% cache %} برای تشخیص قطعه cache به طور منحصر به فرد این کار را انجام دهید: {% load cache %} {% cache 500 sidebar request.user.username %} .. sidebar for logged in user .. {% endcache %} تعیین بیشتر از یک آرگومان برای تشخیص قطعه کاملا خوب می باشد. به سادگی برخی آرگومان ها را به {% cache %} همان طور که نیاز دارید ارسال کنید. cache timeout می تواند یک متغیر template باشد، تا زمانی که متغیر template یک مقدار integer باشد. برای مثال، در صورتی که متغیر my_timeout مقدار 600 برایش قرار گرفته باشد، سپس دو مثال زیر با هم برابر هستند: {% cache 600 sidebar %} ... {% endcache %} {% cache my_timeout sidebar %} ... {% endcache %} این خصوصیت برای اجتناب از تکرار در template ها مفید می باشد. می توان timeoutرا درون یک متغیر قرار داد، در یک جا، و تنها از آن مقدار دوباره استفاده کرد. API سطح پایین Cache گاهی اوقات، cache کردن تمام صفحه ی render شده فایده ی خیلی زیادی برای شما ندارد، در واقع بیش از حد نا مناسب می باشد. ممکن است، برای مثال، سایت شما حاوی یک view باشد که بسته به چندین کوئری پر خرج نتیجه دهد، نتایج از آن تغییر در فواصل مختلف. در این مورد، استفاده از cache تمام صفحه ایده آل نمی باشد که به ازای هر سایت یا هر view استراتژی های ارائه شده cache، زیرا شما نمی خواهید تمام نتیجه (از آنجایی که برخی از داده ها اغلب تغییر می کنند) را cache کنید، ولی همچنان می خواهید نتایجی که به ندرت تغییر می کنند را cache کنید. برای موارد شبیه به این، جنگو یک cache API سطح پایین ساده را ارائه می کند. می توان از این API جهت ذخیره ی شیء هایی در cache با هر سطحی که می خواهید استفاده کرد. می توان هر شیء پایتونی که می تواند به طور امن pickled باشد را cache کرد: رشته ها، دیکشنری ها، لیست شیء های مدل، و غیره ... (اغلب شیء های رایج پایتون می توانند pickled باشند؛ برای اطلاعات بیشتر درباره pickling به مستندات پایتون مراجعه کنید.) ماژول cache، django.core.cache دارای یک شیء cache می باشد که به طور خودکار از تنظیم CACHE_BACKEND ساخته شده است: >>> from django.core.cache import cache رابط اصلی set(key, value, timeout_seconds) و get(key): >>> cache.set('my_key', 'hello, world!', 30) >>> cache.get('my_key') 'hello, world!' آرگومان timeout_seconds اختیاری می باشد و به آرگومان timeout در تنظیم CACHE_BACKEND بر می گردد. در صورتی که شیء در cache مورد نظر یعنی cache.get() وجود نداشته باشد None بر می گرداند: # Wait 30 seconds for 'my_key' to expire... >>> cache.get('my_key') None توصیه می شود مقدار واقعی None را در cache ذخیره نکنید، چرا که قادر به تشخیص مقدار ذخیره کرده ی None خود و دیگر مقادیر None نخواهید بود. cache.get() می تواند یک آرگومان default دریافت کند. این آرگومان مقدار برگشت داده شده، در صورت عدم وجود شیء در cache را تعیین می کند: >>> cache.get('my_key', 'has expired') 'has expired' جهت اضافه کردن یک کلید تنها در صورتی که وجود نداشته باشد، از متد add() استفاده کنید. این متد پارامترهایی همانند set() دریافت می کند، ولی این متد در صورتی که کلید تعیین شده حاضر باشد (وجود داشته باشد) تلاشی برای به روز رسانی نخواهد کرد: >>> cache.set('add_key', 'Initial value') >>> cache.add('add_key', 'New value') >>> cache.get('add_key') 'Initial value' در صورتی که نیاز به دانستن این موضوع دارید که آیا add() یک مقدار در cache ذخیره کرده است، می توانید مقدار برگشتی را بررسی کنید. این مقدار در صورتی که مقدار ذخیره شده باشد True و در غیر این صورت مقدار False بر می گرداند. همچنین یک رابط بانام get_many() وجود دارد که تنها یک بار (در دست ترجمه ...). get_many() یک دیکشنری با تمام کلیدهایی که خواسته اید و در واقع در cache وجود داشته باشد بر می گرداند. >>> cache.set('a', 1) >>> cache.set('b', 2) >>> cache.set('c', 3) >>> cache.get_many(['a', 'b', 'c']) {'a': 1, 'b': 2, 'c': 3} در پایان، می توان به طور واضح با delete() کلیدها را حذف کرد. این یک روش ساده از حذف cache برای یک شیء خاص می باشد: >>> cache.delete('a') همچنین می توان با استفاده از متدهای incr() و decr() یک کلید موجود را به ترتیب افزایش و کاهش داد. به طور پیشفرض، مقدار cache موجود توسط مقدار 1، افزایش یا کاهش داده خواهد شد. مقادیر دیگر افزایش/کاهش می توانند توسط تهیه ی یک آرگومان برای فراخوانی افزایش/کاهش تعیین شده باشند. در صورتی که تلاش کنید یک کلید cache ای که وجود ندارد را افزایش یا کاهش دهید یک خطا ایجاد خواهد شد.: >>> cache.set('num', 1) >>> cache.incr('num') 2 >>> cache.incr('num', 10) 12 >>> cache.decr('num') 11 >>> cache.decr('num', 5) 6 نکته متدهای incr()/decr() برای atomic بودن تضمین نشده اند. در آن cache ها که افزایش/کاهش atomic را پشتیبانی می کنند (که مهمترین آن ها، memcached می باشد)، اعمال افزایش و کاهش atomic خواهند بود. هر چند، در صورتی که cache یک عمل افزایش/کاهش را ذاتا تهیه نکند، با استفاده از یک پروسه ی دو مرحله ای بازیابی/به روز رسانی انجام شده خواهد بود. Cache های بالا دست تا کنون این آموزش از کتاب، بر روی cache داده های خودتان تمرکز داشته است. ولی نوع دیگری از cache، مربوط به توسعه ی وب می باشد که توسط cache های "بالا دست" انجام می شود. این ها سیستم هایی هستند که صفحات را برای کاربران حتی قبل از رسیدن درخواست به وب سایت شما، cache می کنند. در اینجا مثال از cache های بالا دست وجود دارد: ISP شما ممکن است بعضی صفحات را cache کند، بنابراین اگر یک صفحه را از [Hidden Content] درخواست کرده باشید، ISP شما صفحه را بدون داشتن دسترسی مستقیم به example.com به شما ارسال می کند. maintainer های example.com دارای هیچ دانشی از این cache نمی باشند؛ ISP بین example.com و مرورگر وب شما نشسته و تمام cache را به طور روشن کنترل می کند. وب سایت جنگوی شما ممکن است، پشت یک cache پروکسی از قبیل وب پروکسی Squid ([Hidden Content]) نشسته و صفحات را برای نمایش cache نماید. در این مورد، هر درخواستی ابتدا توسط پروکسی کنترل می شده و تنها در صورت لزوم به برنامه ی شما ارسال می شود. مرورگر وب شما نیز همچنین صفحات را cache می کند. در صورتی که یک صفحه ی وب header های مناسب را ارسال کند، مرورگر شما، کپی cache های داخلی را برای درخواست های بعدی به آن صفحه استفاده می کند، بدون حتی اتصال دوباره به صفحه ی وب جهت دیدن این که آیا تغییر کرده است یا خیر. cache بالا دست یک افزایش بهره وری خوب می باشد، ولی یک خطر در آن وجود دارد: بسیاری از محتویات صفحات وب از لحاظ authentication و میزبانی از متغیرهای دیگر متفاوت می باشند، و سیستم های cache به طور کورکورانه صفحات مستقر در URL ها را می توانند به طور نادرس نشان دهند یا داده های حساس را به بازدیدکنندگان بعدی از آن صفحات نشان دهند. به عنوان مثال، تصور کنید یک سیستم وب پست الکترونیکی را اداره می کنید، و محتویات صفحه ی "inbox" واضح است که بسته به کاربر وارد شده می باشد. در صورتی که یک ISP کورکورانه سایت شما را cache کند، سپس اولین کاربری که از طریق آن ISP وارد شود صفحه ی inbox، cache شده برای بازدید کنندگان بعدی از آن سایت نمایش داده خواهد شد که این اصلا جالب نیست. خوشبختانه، HTTP یک راهکار برای این مشکل ارائه می کند. تعدادی از HTTP header ها برای راهنمایی کردن cache های بالا دست جهت متمایز کردن محتویات cache بسته به متغیرهای تعیین شده وجود دارند. و برای گفتن مکانیسم های cache که نباید صفحات خاصی را cache کنند. به برخی از این header ها در بخش های بعدی خواهیم پرداخت. Using Vary Headers (در دست ترجمه ...). برای مثال، در صورتی که محتویات یک صفحه ی به زبان مورد ترجیح کاربر وابستگی داشته باشد، صفحه "vary on language" گفته می شود. به طور پیشفرض، سیستم cache جنگو کلیدهای cache خود را با استفاده از مسیر درخواست شده (مانند "/stories/2005/jun/23/bank_robbed/") ایجاد می کنید. این یعنی هر درخواست به آن URL از یک نسخه cache همسان استفاده خواهد کرد، بدون در نظر گرفتن تفاوت های user-agent از قبیل کوکی ها یا تنظیمات زبان. هر چند، اگر این صفحه محتویات متفاوتی بر اساس آن تفاوت در header های درخواست تولید کند – از قبیل یک کوکی، یا یک زبان، یا یک user-agent – شما نیاز خواهید داشت جهت گفتن مکانیسم های cache که خروجی صفحه به آن چیزها بستگی دارد، از Vary header استفاده کنید. برای انجام این کار در جنگو، از decorator برای view با نام vary_on_headers مانند زیر استفاده کنید: from django.views.decorators.vary import vary_on_headers # Python 2.3 syntax. def my_view(request): # ... my_view = vary_on_headers(my_view, 'User-Agent') # Python 2.4 decorator syntax. @vary_on_headers('User-Agent') def my_view(request): # ... در این مورد، یک مکانیسم cache (مانند cache middleware خود جنگو) یک نسخه ی جدا از صفحه را برای هر user-agent منحصر به فرد cache خواهد کرد. مزیت استفاده از vary_on_headers به جای دستی قرار دادن Vary header (با استفاده از چیزی شبیه به response['Vary'] = 'user-agent') این است که decorator به Vary header اضافه می کند (که ممکن وجود داشته باشد)، به جای (در دست ترجمه ...) و به طور بالقوه هر چیزی که در آن جا وجود داشته باشد را override می کند. می توان چندین header را به vary_on_headers() ارسال کرد: @vary_on_headers('User-Agent', 'Cookie') def my_view(request): # ... این به cache های بالا دست تغییر کردن هر دو را می گوید، که یعنی ترکیب user-agent و cookie مقدار cache خود را بدست خواهند آورد. برای مثال، یک درخواست با user-agent ای مانند Mozilla و مقدار کوکی foo=bar از یک درخواست با user-agent ای با نام Mozilla و مقدار کوکی foo=ham متفاوت در نظر گرفته خواهند شد. به این دلیل که vary در کوکی بسیار رایج می باشد، یک decorator با نام vary_on_cookie وجود دارد. این دو view برابر می باشند: @vary_on_cookie def my_view(request): # ... @vary_on_headers('Cookie') def my_view(request): # ... header هایی که به vary_on_header ارسال می شوند به حروف بزرگ و کوچک حساس نیستند؛ "User‑gent" هیچ فرقی با "user-agent" نخواهد داشت. همچنین می توان از یک تابع کمکی با نام django.utils.cache.patch_var_headers به طور مستقیم استفاده کرد. این تابع Vary header را قرار داده یا اضافه می کند. برای مثال: from django.utils.cache import patch_vary_headers def my_view(request): # ... response = render_to_response('template_name', context) patch_vary_headers(response, ['Cookie']) return response patch_vary_headers یک نمون ی HttpResponse به صورت اولین آرگومان و یک لیست/تاپل از نام های header حساس به حروف بزرگ و کوچک به عنوان آرگومان دوم دریافت می کند. کنترل Cache: با استفاده از Header ها مشکلات دیگر cache حریم شخصی داده و سوال از جایی که داده باید در یک آبشاری از cache ها در آن ذخیره شده باشد. یک کاربر معمولا با دو نوع از cache ها رو به رو می باشد: cache مرورگر خود کاربر (cache خصوصی) و ارائه دهنده ی cache کاربر (یک cache عمومی). cache عمومی توسط چندین کاربر و استفاده می شود و توسط برخی دیگر کنترل می شود. (در دست ترجمه ...). بنابراین برنامه های وب نیاز به یک روش برای گفتن cache ها دارند که کدام داده خصوصی و بوده و کدام عمومی می باشد. راهکار، نشان دادن cache صفحه باید "خصوصی" باشد. برای انجام این کار در جنگو، از decorator مورد نظر برای view با نام cache_control استفاه کنید: from django.views.decorators.cache import cache_control @cache_control(private=True) def my_view(request): # ... این decorator مراقب فرستادن HTTP header مناسب در پشت صحنه می باشد. چند روش دیگر برای کنترل پارامترهای cache وجود دارد. برای مثال، HTTP به برنامه ها اجازه ی انجام کارهای زیر را می دهد: تعریف حداکثر زمانی که یک صفحه باید cache شده باشد. تعیین اینکه یک cache باید همواره برای نسخه های جدیدتر بررسی شود، تنها تحویل محتوای cache شده هنگامی که هیچ تغییری وجود ندارد. (برخی cache ها ممکن است محتوای cache شده را حتی اگر صفحه ی سرور تغییر کرده باشد تحویل دهند، فقط به خاطر این که کپی cache هنوز منقضی نشده است.) در جنگو، از decorator، cache_control برای تعیین این پارامترهای cache استفاده کنید. در این مثال، cache_control جهت دوباره معتبر ساختن cache در هر دسترسی و جهت ذخیره ی نسخه های cache برای حداکثر 3600 ثانیه به cache ها می گوید: from django.views.decorators.cache import cache_control @cache_control(must_revalidate=True, max_age=3600) def my_view(request): # ... هر رهنمود HTTP کنترل cache معتبری در cache_control() معتبر می باشد. در زیر لیست کامل وجود دارد: public=True private=True no_cache=True no_transform=True must_revalidate=True proxy_revalidate=True max_age=num_seconds s_maxage=num_seconds (توجه داشته باشید که caching middleware پیش از این cache هدر max-age را با مقدار تنظیم CACHE_MIDDLEWARE_SETTINGS قرار داده شده است. در صورتی که از یک max_age سفارشی در یک decorator، cache_control استفاده می کنید، decorator اولیت خواهد گرفت، و مقادیر header به درستی ادغام خواهند شد.) در صورتی که می خواهید جهت غیر فعال کردن الگوریتم cache کردن از هدرها استفاده کنید، django.view.decorators.cache.never_cache یک decorator برای view می باشد که جهت اطمینان از پاسخی که توسط مرورگر یا دیگر cache ها cache نخواهد شد هدرها را اضافه می کند. مثال: from django.views.decorators.cache import never_cache @never_cache def myview(request): # ... بهینه سازی های دیگر جنگو چند قسمت دیگر از middleware را که می تواند کارایی app های شما را بهینه کند ارائه می کند. django.middleware.http.ConditionalGetMiddleware مرورگرهای مدرن را برای پاسخ های GET بر پایه ی هدرهای ETag و Last-Modified پشتیبانی می کند. django.middleware.gzip.GZipMiddleware پاسخ های تمام مرورگرها را فشرده کرده و پنهای باند و زمان انتقال را ذخیره می کند. ترتیب MIDDLEWARE_CLASSES در صورتی که از cashing middleware استفاده می کنید، قرار دادن هر نیمه در جای راست داخل تنظیم MIDDLEWARE_CLASSES اهمیت دارد. چرا که cache middleware نیاز دارد بداند هدرها توسط کدام ذخیره سازی vary cache می شود. middleware همواره هنگامی که بتواند چیزی را به پاسخ هدر Vary اضافه می کند. UpdateCacheMiddleware فاز پاسخ را اجرا می کند، جایی که middleware به طور برعکس می باشد، بنابراین یک آیتم در بالای لیست آخرین فاز پاسخ را اجرا می کند. در نتیجه، نیاز می باشد اطمینان حاصل کنید که UpdateCacheMiddleware قبل از هر middleware دیگر ظاهر می شود که ممکن است چیزی را به هدر Vary اضافه کند. ماژول های middleware این کار را انجام می دهند: SessionMiddleware، Cookie اضافه می کند GZipMiddleware، Accept-Encoding اضافه می کند LocaleMiddleware، Accept-Language اضافه می کند FetchFromCacheMiddleware، از سوی دیگر فاز درخواست را اجرا می کند، جایی که middleware به صورت اول به آخر بکار برده شده است، بنابراین یک آیتم در بالای لیست اولی فاز درخواست را اجرا می کند. همچنین FetchFromCacheMiddleware لازم است بعد از به روز رسانی های هدر Vary، middleware دیگر اجرا شود، بنابراین FetchFromCacheMiddleware باید بعد از هر آیتمی باشد که این کار را انجام می دهد.
-
مقاله هنر مهندسی سازه دکتر گلابچی
Mohammad Aref پاسخی ارسال کرد برای یک موضوع در مقالات علمی و اجرایی مهندسی عمران
مقاله هنر مهندسی سازه نوشته دکتر محمود گلابچی که در شماره چهلم و چهل و یکم مجله آبادی منتشر شده است را به صورت PDF از پیوست می تونید دانلود کنید. هنر مهندسی سازه.pdf -
افزونه طراحی نقشه در ووردپرس
Mohammad Aref پاسخی برای itgirl70 ارسال کرد در موضوع : طراحی و توسعه وب
با کدهای CSS نمیشه جابجا کرد؟ -
پروژه های معماری معاصر کشورهای اسلامی
Mohammad Aref پاسخی برای Mohammad Aref ارسال کرد در موضوع : معماری اسلامی
بخش چهارم از معرفی پروژه های معماری معاصر کشورهای اسلامی ترجمه و تدوین حمید حسینمردی که در شماره چهلم و چهل و یکم مجله آبادی منتشر شده است را به صورت PDF از پیوست می تونید دانلود کنید. معرفی پروژه های معماری معاصر اسلامی.pdf- 4 پاسخ
-
- 1
-
-
مقاله میدان فدراسیون (واقع در ملبورن استرالیا) ترجمه و تدوین وحید تقی یاری و پیوند فیروزه که در شماره چهلم و چهل و یکم مجله آبادی منتشر شده است را به صورت PDF از پیوست می تونید دانلود کنید. میدان فدراسیون.pdf
-
مقاله اسکان موقت ؛ رویکردها و سیستم ها
Mohammad Aref پاسخی ارسال کرد برای یک موضوع در مقالات برنامه ریزی مسکن و بافت های مسئله دار شهری
مقاله اسکان موقت ؛ رویکردها و سیستم ها نوشته حمیدرضا انصاری که در شماره چهلم و چهل و یکم مجله آبادی منتشر شده است را به صورت PDF از پیوست می تونید دانلود کنید. اسکان موقت.pdf -
مقاله مدیریت بحران و زمین لرزه بم
Mohammad Aref پاسخی ارسال کرد برای یک موضوع در مقالات مدیریت شهری و تأسیسات و تجهیزات
مقاله مدیریت بحران و زمین لرزه بم نوشته سید بهشید حسینی که در شماره چهلم و چهل و یکم مجله آبادی منتشر شده است را به صورت PDF از پیوست می تونید دانلود کنید. مدیریت بحران و زمین لرزه بم.pdf -
دانلود رایگان آرشیو کامل مجله آبادی
Mohammad Aref پاسخی برای Neutron ارسال کرد در موضوع : مجلات شهرسازی
سلام. متأسفانه شماره 67 رو نداریم ?- 86 پاسخ
-
- 2
-
-
- مقالات معماری
- مقالات شهرسازی
-
(و 6 مورد دیگر)
برچسب زده شده با :
-
تبریک سال نو به همه نواندیشانی های عزیز
Mohammad Aref پاسخی برای Mehdi.Aref ارسال کرد در موضوع : اطلاعیه ها و اخبار انجمن
منم سال نو رو به همه دوستان عزیز تبریک میگم امیدوارم سالی باشه پر از شادی و موفقیت برای همه عزیزان و سالی بهتر از سال 98 و کلاً سالهای اخیر و همه حال خوب داشته باشن- 17 پاسخ
-
- 5
-
-
دانلود نقشه gis شهر رشت
Mohammad Aref پاسخی برای Mohammad Aref ارسال کرد در موضوع : نقشه های شهرسازی
سلام. بله این نقشه متأسفانه ژئورفرنس نیست و باید ژئورفرنس بشه.- 6 پاسخ
-
- نقشه gis
- نقشه gis رشت
-
(و 2 مورد دیگر)
برچسب زده شده با :
-
پاسخگویی به سوالات کاربران انجمن
Mohammad Aref پاسخی برای pianist ارسال کرد در موضوع : ارتباط با مدیریت
سلام. روی موضوعی هوشمندسازی کار نکردم تا حالا. ولی در کل تو این موضوعات، شما باید از روی منابع مختلفی که کار شده، عوامل مختلف رو استخراج کنید. ممکنه تو یه منبع 4 تا عامل رو نام ببره و یه منبع 6 تا یکی 9 تا و ... باید منابع و مقالات این موضوع رو مطالعه کنید و به یه جمع بندی برای کار خودتون برسید. -
افزونه طراحی نقشه در ووردپرس
Mohammad Aref پاسخی برای itgirl70 ارسال کرد در موضوع : طراحی و توسعه وب
سلام. با این افزونه کار نکردم. ولی این راهنمای کار باهاش هست: [Hidden Content] اینطور که گفته فعلا این نقشه ها رو پشتیبانی میکنه: World Continents Europe United States (USA) Canada Australia France Germany United Kingdom (UK) Italy Netherlands Switzerland Russia China Brazil -
دانلود نقشه gis کاربری اراضی تهران (به تفکیک مناطق)
Mohammad Aref پاسخی برای Mohammad Aref ارسال کرد در موضوع : نقشه های شهرسازی
برای این نقشه های منطقه ای باید اون قطعاتی که کاربریشون رو میدونید چک کنید و کدش رو در بیارید تا مشخص بشه هر کد چی هست. چون کدهای مربوط به نقشه های طرح تفصیلی و جامع متفاوت هستش
