FrnzT

بهترین نرم افزار ریکاوری همین EasyRecovery هست. من خیلی از ریکاوری ها رو امتحان کردم ولی هیچکدوم به قدرتمندی و راحتی این نرم افزار نیست.

برای دانلود روی لینک مورد نظر راست کلیک کرده و لینک رو کپی کنید و در دانلود منیجر دستی وارد کنید و دانلود کنید.

نه بابا اینجا آخر پنجشنبه بسته میشه تازه من تو اتاقم که بودم فکر میکردم مهلت اتاق سه روزه برای همین خواستم که تمدیدش کنن. اگه میدونستم یه هفته ست با خیال راحت جواب میدادم تازه بعضیها هم دچار توهمات شدید نمیشدن

سلام پیمان جان :flowerysmile: میبینم هنوز بیشتر سوالات مونده دلم نمیاد اضافه کنم.

دوست عزیز ممنونم از لطفتون ولی مهلت این مسابقه تموم شد و نظر سنجی هم برگزار شد و بسته شد. ولی در آینده حتما مسابقات جدیدتر با موضوعات جدیدتر برگزار خواهیم کرد که ان شالله طی اطلاع رسانی متوجه خواهید شد. این هم لینک نظر سنجی نهایی: [Hidden Content]

۵ نکته دربارهٔ پرورش خلاقیت کودکان پرورش خلاقیت یك شخص در واقع خیلی جالب و ساده است باید سعی كنید : ۱- بچه ها را به سمت دو چیز تشویق كنید ، یكی از طرح ریزی برای برنامه ها مهارتهای - هنری و ادبی در مورد خود جوش بودن و داشتن انگیزه از طرف آنها ، كار هنری یك كشف و خلاقیت فردی است كه هر كدام از كودكان باید خودشان این كار را انجام دهند . مكانی را به عنوان مركز فعالیت هنری در آشپزخانه یا اتاق نشیمن خود در نظر بگیرید . به این ترتیب كودكان می توانند این خلاقیت ها را تخلیه كنند . ۲- كودكان را به خلق آثاری كه به روش های جدید و ابتكاری به وجود می آیند ، تشویق كنید . و انتظار نداشته باشید كارهای هنری آنها شبیه نمونه هایی باشد كه دیگران انجام داده اند . آنها را تشویق كنید تا به روشهای جدید خودشان این مهارتها را به دست آورند . به آنها بگویید (‌من منتظرم ببینم ، چه اتفاقی می افتد اگر ... ) این جمله را آنها با توجه به تخیلاتشان می سازند . ۳- به كودكان اعتماد به نفس بدهید تا بتوانند ، توانایی های خود را بروز دهند . اگر از شما خواستید كه ( با هم كار كنیم ) به آنها بگویید كه دوست دارید ببینید كه خودشان چه كار می كنند . اما انتظار نداشته باشید كاری كه كودكان خلق می كنند شبیه به كار بزرگسالان باشد . بچه های كوچك دارای تازگی و خلاقیتهای خاص و مخصوص به خود هستند . ۴- در لذت بردن و پردازش بر روی خلاقیتهای هنری بیشتر از نتیجهٔ‌ آنها تاكید كنید . خصوصیات زیباشناسی و هنری كار كودكان مهمتر از بیان و ابراز خلاقیتهای آنها نمی باشد . ۵- با به نمایش گذاردن كارهای هنری كودكان می توان در پرورش خلاقیت و استعداد آنها موثر بود و با ابراز عقیده در مورد آن ها سطح كارهایشان را بالا ببرد . شمیم

۱۰ روش برای داشتن فرزندانی مسؤلیت پذیر همه ی ما دوست داریم فرزندانی مسئولیت پذیر داشته باشیم. اما چطور می توانیم اطمینان یابیم که فرزندانمان این درس ها را به خوبی آموزش می بینند؟ در این مقاله چند راه برای مسئولیت پذیر کردن فرزندانتان به شما نشان می دهیم. ۱) از همان بچگی بعضی از کارها را به آنها واگذار کنید. بچه های کوچک، حتی بچه های دو ساله، علاقه ی خیلی زیادی به کمک کردن دارند. اگر صبور و خلاق باشید، مطمئن باشید خیلی بیشتر از آنچه شما فکر می کنید از دستشان برمی آید. اینکار باعث می شود وقتی بزرگتر شدند، در کارهایشان اعتماد به نفس و شور و اشتیاق داشته باشند. ۲) برای کارهایشان پاداش نگذارید. اگر می خواهید حس مسئولیت پذیری به صورت طبیعی و عمقی در وجود فرزندانتان شکل گیرد، باید بتوانند ارزش واقعی کارهایشان را درک کنند. اگر فقط روی چیزی که به عنوان پاداش خواهند گرفت متمرکز شوند، این را یاد نخواهند گرفت. ۳) وقتی اشتباه میکنند، عواقبی طبیعی برای آنها در نظر بگیرید. اگر عادت کرده اند که همیشه وسایل بازیشان را جایی جا بگذارند، باید بگذارید با نتایج و عواقب کارهایشان هم روبه رو شوند. شاید لازم باشد که برای بازی بعدیشان از کسی دستکش قرض بگیرند، یا شاید هم اگر گم شده باشد، مجبور شوند یک دستکش نو بخرند. اگر هر وقت که چیزی را گم می کنند شما کمکشان کنید، هیچوقت در زندگی مسئولیت پذیر نخواهند شد. ۴) وقتی می بینید جایی احساس مسئولیت کرده اند، آن را بر زبان بیاورید. هر رفتاری که از آنها می بینید و خوشتان می آید را جلوی خودشان به زبان بیاورید. اینکار باعث می شود با شور و شوق بیشتری باز آن کار را تکرار کنند. ۵) هر از گاهی درمورد مسئولیت پذیری با آنها صحبت کنید. مسئولیت پذیری را به عنوان یک ارزش خانوادگی به آنها معرفی کنید و اهمیت آن را برایشان توضیح دهید. ۶) خودتان الگوی مسئولیت پذیری برای فرزندانتان باشید. آنها همه چیز را از شما یاد می گیرند، پس مراقب رفتارهایتان باشید. سعی کنید همیشه خوش قول باشید. مطمئن باشید که آنها همه ی کارهایتان را زیر ذره بین دارند. ۷) از همان کودکی به آنها پول توجیبی بدهید. بگذارید از همان دوران کودکی، تصمیمات مربوط به امور مالیشان را خودشان بگیرند. با این روش خیلی زود چم و خم پول خرج کردن دستشان می آید. اما اگر زود پولشان را تمام کردند، تنبیهشان نکنید. ۸) باور داشته باشید که کودکانتان مسئولیت پذیر هستند. باور شما به مسئولیت پذیری آنها، خیلی زود به خودشان منتقل خواهد شد و سطح توقعاتشان را بالاتر خواهند برد. حتی وقتی خرابکاری می کنند هم این باور را از دست ندهید. ۹) به آنها یاد بدهید که مسئولیت پذیر باشند. با آنها صحبت کنید و بگویید که توقع چه رفتاری از آنها را دارید. وقتی آنها ندانند که مسئولیت پذیری چیست، چطور می توانند مسئولیت پذیر باشند؟ ۱۰) از دیگران هم راهنمایی و کمک بگیرید. بعضی وقت ها خیلی سخت است که خودتان بفهمید در برخورد با فرزندتان خیلی سخت گیرید یا آسان گیر. می توانید با پدر و مادرهای دیگر صحبت کنید، کتاب بخوانید، به مشاوران مخصوص مراجعه کنید، هر کاری از دستتان برمی آید انجام دهید تا احساس کنید که برای بار آوردن فرندتان تنها نیستید.

۱۰ نکته درباره ارتباط با کودکان ● اگر به رفتارهای نامطلوب کودکان حتی به شکل سرزنش ،‌داد و فریاد توجه کنیم ، باعث تقویت اینگونه رفتارها می گردیم . ● توجه به رفتارهای مثبت کودکمان و تمجید از رفتارهای خوب او از اهمیت خاصی برخوردار است . مثلا از اینکه او بدون سروصدا بازی می کند ،‌مسواک می زند ، به دستورات ما گوش می کند ، تشکر کنیم . ● والدین باید بدانند که تشویق همواره جایزه دادن نیست بلکه لبخند زدن ، حرف زدن ، بازی کردن با او نوعی تشویق است . ● در بعضی موارد رفتارهای منفی خفیفی ( مثلا دهن کجی ، ناله کردن ، پرت کردن اسباب بازی ... ) را باید نایده بگیریم . ● فعایتهایی را با انتخاب فرزندمان ( مثلا قدم زدن ، بازی کردن ، پارک رفتن ... ) انجام دهیم . ● اگر فرزندمان در حین فعالیت خوشحال است یا به نظر می رسد که در فکری – پنهان شده است از او بپرسیم . ● در طی فعالیت ، او را بغل کنیم ،‌ببوسیم ، شانه اش را لمس کنیم ... ● در طی این فعالیتها ( بازی کردن ، قدم زدن ... ) از فرزندمان نپرسیم که چرا این کار را می کنی ؟ دستور ندهیم که چه کار بکند ( مثلا اسباب بازیهایت را در این خانه بگذار ،‌بیا برویم و با هم قدم بزنیم ) از انتقاد کردن بپرهیزیم ( مثلا نگوییم : تو فکر می کنی این کار را درست انجام داده ای ، تو باید بیشتر سعی می کردی ... ) ● سعی کنیم در طول روز از فرزندمان در مورد تجربیات روزانه ، علائق و مشکلات او سئوال کنیم . ● نکته مهم در آموزش مهارتها « ایفای نقش » است . مثلا برای دستور دادن به فرزند خود ابتدا یکی از والدین ( ما ) نقش منفی را بازی کنیم و مثلا با فریاد به فرزند خود دستور دهیم و بعد نقش مثبت را بازی کنیم و با لحنی آرام و شمرده دستور دهیم. وطن دوستان ایرانی

۱۰گام برای تربیت کودک صبور کودک باید بداند، که به مردم تمامی نژادها و رنگ ها و عقاید افراد مختلف احترام بگذارد و به خاطر اتفاق های میان انسان ها، رفتار ناهنجار نداشته باشد. برای داشتن کودکان برد بار و شکیبا والدین باید حس همدردی و انسان دوستی را کم کم به کودک القا کنند. باید به کودک بفهمانند که به همه احترام بگذارد. مسئولیت پذیر باشد و این نکته را بداند که هر انسانی روی کره خاکی گنج گرانبهایی محسوب می شود. برای این کار، روش هایی وجود دارد. ۱) در مورد صبر و شکیبایی با کودک خود صحبت کنید. این مسأله ای نیست که یک شبه بتوان آن را برای کودک توضیح داد. باید در مورد تفاوت ها و اتفاقات روزهای مختلف، با آنها صحبت کنید. موضوع صحبت را از جایی آغاز و به مسائل اجتماعی ختم کنید. به کودک خود اجازه دهید که در خلال صحبت های شما به اهمیت موضوع پی ببرد. ۲) وقتی کودک شما در معرض حادثه یا موضوعی قرار می گیرد، درست در همان لحظه سعی کنید صبر و شکیبایی را به او بشناسانید. روزانه ممکن است برنامه های مختلفی از رادیو، تلویزیون و دیگر رسانه های پیرامون موضوع های مختلف نمایش داده شود، و وقتی چالش در خانواده، افراد فامیل و دوستان ایجاد می شود. درست در زمان بحث به کودک خود اجازه اظهار نظر، فکر و صبحت بدهید. ۳) با احساس بی صبری، عجز و ناتوانی که برای کودکان به وجود می آید، مبارزه کنید. برای مثال وقتی کودک از مسأله ای ناراحت می شود و احساس می کند قادر به تحمل آن نیست، سعی کنید با پیش کشیدن بحثی حس همدردی کودک را تحریک کنید. مثلاً به او بگویید: دوستت به تو توهین کرده، اما او باید همیشه با صندلی چرخ دار راه برود، چه احساسی نسبت به او داری با تحریک حس همدردی و احترام سعی کنید او را به سمت صبر و شکیبایی هدایت کنید. ۴) وقتی کودکان قربانیان عدم بردباری و عجز هستند، از آنها به بهترین شکل حمایت کنید: مشکلاتی را که برای کودکانتان به وجود آمده جدی بگیرید و سعی نکنید مشکلات آنها را کوچک جلوه دهید. حمایت عاطفی خود را از آنها دریغ نکنید و به آنها عکس العمل های مناسب را آموزش دهید. ۵) درک و فهم درست و سالمی از همسانی و همانندی گروه ها به کودک خود ارائه دهید. برای نوجوانان همسانی گروهی بسیار حیاتی است. به کودک خود یاد دهید که به گروه افتخار کند و به گروه های دیگر احترام بگذارد. دوست داشتن گروه خود بدین معنانیست که گروه های دیگر فاقد ارزش های انسانی هستند و آنان نباید هیچ وقت برای بالابردن جایگاه خود، گروه های دیگر را زیر سؤال ببرند. ۶) مواد و وسایل آموزش متنوع در منزل به کارگیری کتاب هایی شامل فرهنگ های مختلف با موضوع های مربوط به صبر و شکیبایی برای کودکان خود بخوانید، اسباب بازی های مربوط به فرهنگ ها و گروه های مختلف را برای کودکان خود خریداری کنید و به کودکان خود یادآور شوید که چگونه تنوع و گوناگونی فرهنگ ها می تواند در زندگی هنری، کاری، فردی، موسیقی و ادبیات افراد تأثیرگذار باشد. ۷) فرصت هایی را برای کودکان خود فراهم کنید که با افراد مختلف و متفاوت معاضدت کنند. کودکان خود را به گذراندن اوقاتی با افراد مسن، بخصوص پدربزرگ ها و مادربزرگ ها تشویق کنید. آنها را به مراکز و پارک های عمومی ببرید تا یاد بگیرند با افراد متفاوت رابطه دوستی برقرار کنند. حتی اگر برایتان مقدور است آنها را به مناطقی ببرید که با کودکان قوم ها و نژادهای دیگر دوست شوند و معاشرت کنند. ۸) کودکان خود را به همکاری با انجمن های مختلف تشویق کنید. برای مثال اطلاعاتی در مورد فقر و گرسنگی، بیماری و انجمن های حمایت افراد فقیر، بیمار و سالخوره بدهید و کودک خود را به همکاری با این انجمن ها و افراد تشویق کنید. ۹) در مورد اختلاف ها و تفاوت ها با کودک خود صادق باشید. به این معنی که هرگز به کودک خود نگویید همه افراد مثل هم هستند و یکسانند زیرا واقعاً این طور نیست. هر کسی دنیا را از یک طریق تجربه می کند و از یک پنجره می بیند. موضوع اصلی تفاوت ها این تجربه های مختلف است. ۱۰) با کودک خود طوری رفتار کنید که انتظار دارید او همان طور رفتار کند. سعی کنید مانند یک الگوی خوب رفتار کنید. باید بدانید والدین اصلی ترین و نخستین الگوی کودکان هستند و فرزندانتان نحوه رفتار با دیگران را از شما یاد می گیرند. برای مثال آنان از لحن شما هنگام برخورد با افراد مختلف و در شرایط گوناگون و از نحوه گفتار شما با افراد مختلف تقلید می کنند. واقعیت این است که در جهان امروزی که تنوع، گوناگونی و اتفاق های غیرمنتظره روز به روز در حال افزایش است، صبوربودن تنها یک خصلت خوب نیست، بلکه لازم و ضروری است. هلیا خرم روزنامه ایران

۱۰ قدم به‌سوی ایمنی کودکان تا حالا فکر کرده‌اید مراقبت و توجه به سلامت خودتان چقدر در افزایش ایمنی و سلامت بچه‌های دلبندتان تاثیر دارد؟ با رعایت یک‌سری نکات ایمنی و برنامه‌ریزی‌های بهداشتی می‌توانید یک عمر سلامت کودکان را تضمین کنید. این نکته‌ها می‌تواند پله‌پله از بدو تولد تا بزرگسالی یک زندگی ایمن و سالم را برای بچه‌ها رقم بزند... ۱) بارداری سالم برای پیشگیری از نقایص جنینی و ناتوانایی‌های تکاملی قبل از بارداری به پزشک مراجعه کنید. اسیدفولیک را فراموش نکنید. از سیگار کشیدن و مصرف الکل خودداری کنید. در صورتی که در خانواده شما بیماری خاصی وجود دارد حتما قبل از باردار شدن برای بررسی‌های بیشتر با پزشک مشورت کنید چون ممکن است کودک شما هم در معرض خطر بیماری باشد. مطمئن باشید که هر بیماری یا مشکل شما کاملا تحت کنترل پزشک است. ۲) عشق‌ورزی به کودک کودکان نیاز به حمایت و دوست داشتن والدین و دوستان دارند. استرس و اضطراب آنها را مستعد مشکلات جسمی و روانی می‌کند. استرس‌های کودکان را شناسایی کنید و اگر مربوط به مدرسه، تغییرات بدنی، احساسات و تفکر و یا ناشی از تغییر در امور روزمره است آنها را رفع کنید. ۳) آموزش عادات سالم کارها و عادات خوب را به کودکتان آموزش دهید. بستن کمربند ایمنی، استفاده از کلاه هنگام بازی‌های خطرناک، کرم ضدآفتاب، مسواک زدن و شستن دست‌ها به سلامت بیشتر آنها کمک می‌کند. خودتان هر روز این کارها را انجام دهید تا او هم به انجام این کارهای خوب عادت کند. ۴) حرف زدن با کودک صحبت کردن با کودکان به آنها کمک می‌کند تا بهتر بتوانند مفهوم سلامتی، ایمنی و شادابی را بفهمند. به آ‌نها کمک کنید تا بتوانند تصمیم درست بگیرند و مشکلات‌شان را خودشان حل کنند. وقتی از شما سوالی داشتند به خوبی و با آرامش پاسخ آنها را بدهید اگر در مورد آن سوال اطلاعات ندارید از کودک فرصت بخواهید و بعد از مطالعه پاسخ او را بدهید. ۵) تهیه غذای سالم خوردن غذاهای سالم هم مواد مقوی و مغذی را به بدنتان می‌رساند و هم به شما کمک می‌کند تا انرژی کافی داشته باشید. استخوان‌هایتان محکم‌تر شود و بتوانید در برابر بیماری‌ها مقاوم شوید. برای کودکان شیر مادر بهترین غذا است و همچنان که کودک رشد می‌کند، او را راهنمایی کنید تا غذاهای سالم را انتخاب و مصرف کند. به اندازه غذایی که می‌خورد توجه کنید. ۶) بدون دود سیگار قرارگیری در معرض دود سیگار همانند سیگار کشیدن برای سلامت ضرر دارد. در دوران بارداری از رفتن به جایی که افراد سیگاری در آنجا هستند، خودداری کنید تا کودک دلبندتان دچار مشکل نشود. خطر مرگ ناگهانی نوزادان افرادی که سیگار می‌کشند بسیار بیشتر است. حتی این بچه‌ها بیشتر به آسم، برونشیت و پنومونی مبتلا می‌شوند. ۷) کودک و فعالیت بچه‌ها باید حداقل ۶۰ دقیقه در روز فعالیت جسمی داشته باشند و تقریبا همه روزهای هفته به بازی و تحرک بپردازند. پس محلی ایمن، جالب و پر از هیجان برایشان در نظر بگیرید و حتی به همراه اعضای خانواده به گردش و تفریح بپردازید. ۸) محافظت از کودک از ایمنی خانه، ماشین، محیط مدرسه و سایر مکان‌هایی که کودکان در آنجا بازی می‌کنند مطمئن شوید. در داخل ماشین از صندلی مخصوص و کمربند مخصوص کودک مطابق سن و اندازه او استفاده کنید. اشیای خطرناک را دور از دسترس کودکان قرار دهید. اگر نیاز به استراحت دارید یا عصبانی هستید، عصبانیت خود را با فریاد زدن سر کودکان خاموش نکنید. از یک فرد قابل اطمینان بخواهید برای چند ساعت از کودکتان مراقبت کند و شما استراحت کنید. ۹) چکاپ و واکسیناسیون چکاپ روتین به یافتن هر چه سریع‌ بیماری در شما کمک می‌کند و شانس درمان بهتر می‌شود. انجام واکسیناسیون هم از ابتلا به بسیاری از بیماری‌ها پیشگیری می‌کند. پس به طور مرتب در مورد سلامت خود و فرزندتان با پزشک صحبت کنید. ۱۰) کنترل غیر‌مستقیم بچه‌ها از اعضای خانواده، دوستان، رادیو و تلویزیون رفتارهای مختلف را یاد می‌گیرند حتما باید بدانید که آنها با چه کسانی رفت و آمد می‌کنند، چه چیز را می‌بیند و چه موسیقی را می‌شنوند. فعالیت‌های متناسب با سن آنها را برایشان توضیح دهید و در انتخاب دوست به آنها کمک کنید. ترجمه: مژگان کریمی منبع: CDC روزنامه سلامت

۱۵ روش برای کنترل کودکان بیش فعال اگر بیش فعالی تا سن خاصی ادامه یافته و درمان نشود، حتما کودک را در بزرگسالی به سمت رفتارهای پرخطر سوق می‌دهد. حتما دیگر همه می‌دانیم که بیش فعالی در کودکان چه بیماری‌‌ای است و کودکان بیش‌فعال چه علائمی را از خود نشان می‌دهند؛ بی‌قراری، کم توجهی، بی‌دقتی و خیلی از علائم مشابه که البته اگر تا سن خاصی ادامه یافته و درمان نشوند، حتما کودک را در بزرگسالی به سمت رفتارهای پرخطر سوق می‌دهند. البته شاید خیلی از والدینی که چنین فرزندانی دارند، هنوز نمی‌دانند که در برابر بیش‌فعالی کودک خود چه عکس‌العملی را باید نشان دهند. راهکارهای زیر ممکن است در این مورد به شما کمک کنند: ۱) فرزند شما همان کاری را انجام می‌دهد که شما انجام می‌دهید فرزندان شما برای این‌که چگونه در دنیای بیرون رفتار کنند، از رفتار شما الگو می‌گیرند. شما باید از رفتار خودتان برای راهنمایی فرزندتان کمک بگیرید. اگر می‌خواهید فرزندتان کلمه «لطفا» را به کار برد، خودتان نباید استفاده از این کلمه را فراموش کنید. اگر می‌خواهید فرزندتان با صدای بلند صحبت نکند، باید صدای خود را همیشه در حد معقول نگه دارید. فراموش نکنید آنچه که در عمل ثابت می‌کنید، بسیار مهم‌تر از آن است که حرفش را می‌زنید. ۲) احساستان را به فرزندتان نشان دهید صادقانه به فرزندتان نشان دهید که رفتار او چه تاثیری در شما می گذارد. احساسات فرزند شما از خود شما تاثیر می‌پذیرد. شما برای فرزندتان شبیه یک آینه هستید. او احساسات و رفتار شما را دریافت می‌کند و بازتاب می‌دهد. در سن ۳ سالگی کودک می‌تواند احساسات خود را به صورت واقعی نشان دهد. یک مثال ساده؛ وقتی شما می‌گویید: «من از این زندگی خسته شده‌ام» و با ضمیر«من» جمله را آغاز می‌کنید، به فرزندتان این امکان را می‌دهید که زندگی را از دیدگاه شما ببیند. بنابراین در انتخاب جملاتتان بسیار دقیق باشید. ۳) فرزندتان را به کار خوب تشویق کنید وقتی فرزندتان به گونه‌ای رفتار می‌کند که شما می‌پسندید، می‌توانید او را با جملاتی مثبت تشویق کنید. وقتی فرزندتان تکالیفش را به موقع انجام می‌دهد، به او بگویید: «من به داشتن پسر یا دختری مثل تو افتخار می‌کنم». ۴ ) دوستانه در مقابل فرزندتان زانو بزنید زانو زدن روی زمین به‌طوری‌که در مقابل فرزندتان قرار بگیرید، یکی از قوی‌ترین راه‌های ارتباط مثبت با او است. وقتی به فرزندتان نزدیک می‌شوید، به او اجازه می‌دهید تا از آهنگ صدای شما آنچه را که فکر می‌کنید، دریافت کند و بر آنچه مورد نظر شماست تمرکز کند. وقتی توجه او را به خود جلب کنید، دیگر لازم نیست با اجبار او را وادار به این کار کنید. ۵ ) برای فرزندتان یک شنونده خوب باشید گوش کردن به عقاید فرزندتان یکی از راه‌های کنترل کردن آنهاست. فرزند شما برای این‌که نمی‌تواند عقاید خود را خوب مطرح کند، دچار نا‌امیدی می‌شود. شما می‌توانید با یک جمله ساده از بروز این نا‌امیدی جلوگیری کنید؛ مثل «من می‌دونم تو چه احساسی داری و کاملا درکت می‌کنم». با این جلمه به او کمک می‌کنید که بر کشمکش‌های درونی خود غلبه کند. به او ثابت می‌کنید عقاید او مورد احترام شماست ۶) به قولتان عمل کنید زمانی‌که بر اساس قول‌هایی که داده‌اید عمل می‌کنید، چه خوب و چه بد، فرزندتان به شما اعتماد خواهد کرد و به شما احترام می‌گذارد. بنابراین وقتی به او قول می‌دهید پس از مرتب کردن اتاقش او را به پارک می‌برید، باید به قولتان عمل کنید. یا وقتی قول می‌دهید موقعی که با شما به کتابخانه می‌آید اگر آرام باشد او را به شهر بازی می‌برید، ولی او بر خلاف نظر شما عمل می‌کند، اصلا لازم نیست به او اعتراض کنید. فقط به آنچه که قول داده بودید، عمل نکنید. همیشه عمل کردن بسیار مهم‌تر از حرف زدن در مورد چیزی است. ۷) وسایل با ارزش را از دسترس فرزندتان دور نگه دارید وقتی عینک شما وسیله جالبی برای بازی در نظر فرزندتان است، فراموش نکنید که او نمی‌داند نباید با خیلی از وسایل ضروری بازی کند. کافی است این وسایل را از دسترس فرزندتان دور کنید. ۸) مرزهای مشخص بین خودتان و فرزندتان قرار دهید قبل از این‌که در امور شخصی فرزندتان دخالت کنید، بهتر است از خود بپرسید آیا این دخالت واقعا لازم است؟ بهتر است درخواست‌ها و دستورالعمل‌ها و پاسخ‌های منفی را به حداقل ممکن برسانید تا از بروز کشمکش‌های درونی و احساسات نا‌هنجار جلوگیری کنید. ۹) فرزند شما باید بداند که با داد و فریاد کاری از پیش نمی‌برد فرزند شما با داد و فریاد چیزی را از شما می‌خواهد ولی با توجه کردن به داد و فریادهایش او را بیشتر به این کار تشویق می‌کنید. در این مواقع به او بگویید نه! یعنی نه! و تحت هیچ شرایطی این کار را برای او انجام نمی‌دهید. اگر به او بگویید نه یعنی نه، ولی آن کا را برای او انجام دهید، او عادت می‌کند برای درخواست کوچک‌ترین چیزی ناله و شکایت کند و می‌داند در نهایت موفق می‌شود. باید از ایجاد این حس در فرزندتان جلوگیری کنید و به او یاد دهید که باید قوی باشد. ۱۰) خواسته‌هایتان را مثبت و آسان با فرزندتان مطرح کنید اگر خواسته‌ها‌یتان را واضح و ساده با فرزندتان در میان بگذارید، او می‌داند که شما از او چه انتظاراتی دارید و تفکر او را در یک مسیر مثبت قرار می دهید. برای مثال به جای استفاده از حالت منفی جمله «در را باز نگذار» از حالت مثبت«لطفا در را ببند» استفاده کنید. ۱۱) به فرزندتان مسئولیت و فرصت تجربه دهید وقتی فرزندتان رو به رشد می‌رود، مسئولیت رفتارش را به خود او واگذار کنید و به او اجازه دهید تا مراحل طبیعی رشد رفتاری را خودش تجربه کند. لازم نیست که همیشه شما مسئولیت‌هایش را به او گوشزد کنید. با توجه زیاد به فرزندتان حس مسئولیت‌پذیری را از او سلب می‌کنید. شما باید به فرزندتان فرصت دهید تا خودش به نتایج منطقی برسد. ۱۲) هر چیزی را یک بار به فرزندتان بگویید و به او فرصت حرکت دهید انتقاد دائم از فرزندتان نه تنها کاری از پیش نمی‌برد بلکه فقط باعث خستگی خود شما می‌شود. اگر می‌خواهید فرزندتان با شما همکاری کند، بهتر است با یک بازی ساده از او بخواهید کاری را که می‌خواهید، انجام دهد. در این بازی شما از فرزندتان در انجام کاری کمک می‌گیرید، از شماره یک تا شماره ۳ بشمارید، با توجه به کاری که به او سپرده‌اید زمان بین شماره یک تا۳ را در نظر بگیرید. اهمیت بازی را به او یادآوری کنید و شروع به شمارش کنید. در این فاصله او باید آن کا را انجام دهد. ۱۳) به فرزندتان ارزش دهید و به او نشان دهید که فرد مهمی است فرزند شما دوست دارد که در امور خانواده سهیم باشد. شما می‌توانید با واگذار کردن کارهای خیلی ساده منزل یا کارهایی که فرزندتان می‌تواند به سادگی از پس آنها بر بیاید، به او فرصت دهید تا نقش خود را به‌عنوان یک فرد مهم در امور خانه بازی کند. این باعث می‌شود که فرزندتان اهمیت نقش خود را در خانه احساس کند. هر چه کارهای بیشتری به او بسپارید، او بیشتر تلاش می‌کند. سپردن کارهای بی‌خطر منزل به فرزندتان باعث می‌شود؛ ۱ ) او تبدیل به فردی مسئول شود ۲ ) اعتماد به نفس در او به وجود آید ۳ ) به خود شما هم کمک کند. ۱۴ ) به فرزندتان فرصت دهید خودش از حقوقش دفاع کند در زندگی فرزند شما موقعیت‌هایی پیش می‌آید که او باید بتواند از حقوق خود دفاع کند. شما باید این موقعیت‌ها را به صورت ساده برای او فراهم کنید تا درصورت لزوم خود او بتواند از حقوقش بدون کمک شما دفاع کند. ۱۵) لبخند را به چهره فرزندتان هدیه دهید یکی دیگر از راه‌های کاهش تنش روانی و کشمکش‌های درونی فرزندتان این است که با او شوخی کنید. می‌توانید وانمود کنید که یک هیولای ضعیف هستید که او می‌تواند شما را شکست دهد یا صدای حیوانات را تقلید کنید. یک شوخی ساده لبخند را برای شما و فرزندتان به ارمغان می‌آورد. بیرتک

۱۷راهکار برای مشکلات نوجوانان در برخورد با مسائل نوجوان بهتر است از خودش کمک بگیریم یعنی این واقعیت را بداند که نخستین مسئول حلّ مشکل او، خودش است و برای حل آن باید اقدام نماید و ما والدین فقط وظیفه ی راهنمایی او را داریم که از عواقب تصمیم خودش مطلع شود. حال به۱۷مورد که والدین برای مقابله با مشکلات نوجوانان باید مورد توجه قرار دهند می پردازیم. ۱) شناخت شخصیت نوجوان: ما والدین با شناخت ویژگی‌های دوره نوجوانی بسیاری از رفتارهای ناخوشایند آنان را غیرطبیعی نپنداریم که موجب بروز عکس‌العمل در ما شود و به تیرگی روابط با نوجوان نیانجامد. ۲) استفاده از روش تغافل (نادیده گرفتن): از موثرترین روش‌های تربیتی در این دوره «روش تغافل» است. یعنی مسائل و مشکلات نوجوان را بزرگ نشان ندهیم که در او ایجاد وحشت نماید و یا او را به لحاظ رفتارهایش دائم باز خواست ننمائیم بلکه نوجوان بایستی همواره در حالت خوف و رجاء باشد. ۳) ایفای نقش راهنمایی بجای دستوری: در برخورد با مسائل نوجوان بهتر است از خودش کمک بگیریم یعنی این واقعیت را بداند که نخستین مسئول حلّ مشکل او، خودش است و برای حل آن باید اقدام نماید و ما والدین فقط وظیفه ی راهنمایی او را داریم که از عواقب تصمیم خودش مطلع شود. ۴) آموزش: مهمترین دلیل ترس و اضطراب از هر موضوعی جهل و ناآگاهی نسبت به آن موضوع می‌باشد که ضروری است برای کاهش ترس و اضطراب‌های نوجوانی آموزش‌های لازم در مورد بلوغ، دوست‌یابی، حل مساله، گذراندن اوقات فراغت، برنامه‌ریزی درسی و مواردی از این قبیل به نوجوان آموزش داده شود. ۵) برقراری رابطه دوستانه و عاقلانه: ما والدین با مراقبت دوستانه و عاقلانه خود احساس ایمنی و اطمینان را در وجود نوجوان ایجاد می‌کنیم. ۶) اعتماد سازی: باید بیاموزیم که چگونه حس اعتماد نوجوان را نسبت به خودمان جلب و جذب کنیم، چنانچه اعتماد میان نوجوان و والدین کمرنگ شود او برای حل مسائل خود به دیگران مراجعه می‌کند. ۷) ارتباط کلامی مقدمه ارتباط عاطفی: ما والدین با تنظیم ساعات کار خود و بسترسازی مناسب در منزل بایستی فرصت کافی برای «ارتباط‌های کلامی» با اعضای خانواده به ویژه نوجوان را فراهم آوریم چرا که ارتباط کلامی خود مقدمه «ارتباط عاطفی» است که نوجوان سخت به آن نیازمند است. ۸) تاکید بر محبت و پرهیز از خشونت: ارتباط با نوجوان اگر بر اساس عشق و علاقه و صمیمیت استوار باشد اعتماد به نفس را در او تامین و تضمین می‌نماید و اگر بافشار و خشونت همراه باشد ممکن است موجب اختلال عصبی و دشواری‌های روانی در او شود. ۹) الگوهای رفتاری والدین: نوجوان علاقمند است که والدین دارای شخصیتی مستحکم و با ثبات و پایدار باشند چون به اتکاء شخصیت و همانند سازی آنان نیازمند است و توجه والدین به الگوهای رفتاری خود مورد تاکید است. ۱۰) پرهیز از مناقشات خانوادگی: خانه بایستی محل آرامش و امن و مستحکمی برای اعضاء خانواده به ویژه نوجوان باشد و مناقشات و جرو بحث‌ها و دعواهای علنی والدین به آن لطمه نزند و بهانه گریز نوجوان از خانواده را فراهم نیاورد. ۱۱) گوش دادن: با نوجوان صحبت کنیم و به سخنان او با علاقه گوش فرا دهیم و بدانیم که خوب گوش کردن به حرف‌های نوجوان رمز ارتباط موثر با اوست. ۱۲) تکیه بر نقاط قوت: با مشاهده ی برخی ضعف‌ها، نوجوان را تحقیر و سرزنش و یا با دیگران مقایسه‌اش نکنیم بلکه بیشتر سعی نمائیم برای از بین بردن ضعف‌هایش قوتش را تجلی بخشیم. ۱۳) انتظار به اندازه: با کسب شناخت همه جانبه از نوجوان به اندازه ی توان و ظرفیت وجودیش از وی انتظار داشته باشیم. ۱۴) اجازه خطا کردن به‌ نوجوان بدهیم: نوجوان بایستی بیاموزد که از مشکلات گریزان نباشد بلکه برای حل مشکلاتش به دنبال کشف راه حل باشد و این زمانی است که اجازه خطا کردن را به او بدهیم تا از خطا کردن احساس گناه نکند و بتواند فرصت یافتن راه حل را بیابد. ۱۵) مشورت با نوجوان: نوجوان در اندیشه ی مستقل شدن است بنابراین نبایستی عقاید خود را بر او تحمیل کنیم بلکه بایستی او را تحمل کرد و با مشورت گرفتن از او در امور خانه در کسب استقلال یاریش کنیم. ۱۶) فعال بودن نقش پدر در تربیت نوجوان: همان‌گونه که «مادر» نخستین گذرگاه کودک و نوجوان به زندگی اجتماعی است آنچه که بسیار مورد نیاز یک نوجوان است وجود «پدری» است که خانواه بتواند بر او تکیه کند. «پدری» که گرم، مهربان و پرشور باشد. ۱۷) پذیرش بدون قید و شرط نوجوان: نوجوان را همانطور که نشان می‌‌دهد بپذیریم نه ‌آن‌طور که در رویا و تخیل خود تصور می‌کنیم و بدانیم اگر نوجوان در خانواده مورد احترام قرار گیرد، یاد می‌گیرد خودش را آن‌طور که هست بپذیرد. ترانه ها

۲۰ راه ساده برای افزایش ضریب هوش در کودکان بدون مقدمه سراغ راهكارهایی می رویم كه در افزایش ضریب هوش كودكان نقش دارد. در زمان حاملگی:۱- هورمون های تیروئیدتان را كنترل كنید: كم كاری تیروئید در خانم های باردار سبب كاهش معنی داری در هوش كودكان می شود.۲- ویتامین هایی را كه پزشك در زمان حاملگی برای شما تجویز می كند مصرف كنید.۳- با جنین حرف بزنید و او را صدا كنید.۴- از خوردن قهوه، الكل و داروها اجتناب كنید. ▪ شش ماهه اول پس از تولد:۵- فرزندتان را با شیر مادر تغذیه كنید.۶- از افسردگی مادر بعد از زایمان جلوگیری كنید. كودكان مادران افسرده در تست های تكلم ضعف نشان می دهند.۷- به موسیقی گوش دهید:بسیاری از كارشناسان در مورد مزایای موسیقی كلاسیك بر افزایش بهره هوشی كودكان اتفاق نظر دارند.۸- كودكتان را ماساژ بدهید. ▪ ۶ تا ۱۲ ماهگی: ۹- با كودكتان به طور مستقیم حرف بزنید.۱۰- لغات را با اشیا ارتباط دهید.۱۱- اجازه آزادی حركت به كودكتان بدهید.۱۲- كودكان از آموزش اجباری خوششان نمی آید. یك تا دو سالگی: ۱۳- در حضور او مطالعه كنید.۱۴- برای كودكتان كتاب بخوانید:خواندن كتاب علاوه بر یاد دادن صدای كلمات به كودكان به آنها لذت كتاب خواندن را نیز می آموزد.۱۵- هرگز به كودكتان نگویید كه تو چیزی نمی‌فهمی: اگر كودك آن را باور كند این حرف تحقق می یابد.۱۶- وقتی كودك نوپای شما اشاره به چیزی می‌كند و نامش را می پرسد در جوابش به او اطلاعات اضافی نیز بدهید:مثلاً آن یك توپ است، یك توپ آبی با خط های قرمز.۱۷- وقتی با كودكتان بازی یا صحبت می كنید صداهای اضافی نظیر رادیو و تلویزیون را خاموش كنید و نور را در حد متوسط نگه دارید. محرك های اضافی و آشفتگی ها تمركز كودك را به هم می زند.۱۸- شركت در بازی های دسته جمعی مهارت های هوش اجتماعی كودك را كه در صحبت كردن و برقراری ارتباط مهم است افزایش می دهد.۱۹- به كودكتان میان وعده های غذایی سالم و مقوی بدهید.۲۰- به كودكتان اجازه ابراز وجود بدهید: این كار سبب افزایش اعتماد به نفس در كودكان می شود. دكتر كیومرث كاظمی روزنامه شرق

۲۲ رفتار طلائی در مورد فرزندان برخی از رفتارهایی که والدین باید در مورد فرزندان خود به آن‌ها توجه ویژه‌ای داشته باشند: ۱) به کودک خود برچسب نزنند. ۲) او را با کودکان دیگر مقایسه نکنند. ۳) بیش از حد توان او از او انتظار نداشته باشند. ۴) طبیعت کودک خود را (درون‌گرا و برون‌گرا) ، نفی نکنند. ۵) از حمایت بیش ازحد کودک خود بپرهیزند. ۶) به جای او تصمیم نگیرند و به جای او مشکلاتش را حل نکنند. ۷) از احساس دل‌سوزی، ترحم و مداخله‌ی حمایت‌گرانه پرهیز کنند. ۸) از محکوم کردن او در نزد دیگران به ویژه همسالان اجتناب کنند. ۹) همه‌ی خواسته‌ها و توقعات فرزند خود را برآورده نکنند. ۱۰) تا حد امکان او را تنبیه بدنی نکنند. ۱۱) از کلمات توهین‌آمیز و سبک پرهیز کنند. ۱۲) حس انتقام و کینه‌توزی را به او القا نکنند. ۱۳) قوانین و مقررات مدرسه را در نزد کودک به تمسخر نگیرند. ۱۴) مشکلات عاطفی کودک را در نزد او بیان نکنند. ۱۵) از پاداش‌هایی که جنبه‌ی رشوه و باج‌خواهی دارد، پرهیز کنند. ۱۶) از آموزش‌های زودرس و یا دیررس، به ویژه در مسائل جنسی، به کودکان پرهیز کنند. ۱۷) از سرکوب نیازهای کودکان خودداری کنند. ۱۸) با همه‌ی فرزندان خود با روش یکسان برخورد نکنند و انتظار یکسان نیز نداشته باشند. ۱۹) در برابر کودک از نزاع و درگیری بین خود و همسرشان خودداری کنند. ۲۰) از یاری کردن دائمی کودک در انجام تکالیف درسی او خودداری کنند. ۲۱) از جهت دادن و برجسته کردن استعدادهای خاص او زودتر از موعد خودداری کنند. ۲۲) سوالات و کنجکاوی‌های مربوط به مسائل جنسی او را سرکوب نکنند بیا تو جوان

۲۴ رهنمود جهت افزایش عزت نفس در کودکان و نوجوان مربیان، معلمان، والدین و کلیه دست اندرکاران تعلیم و تربیت برای بالا بردن میزان عزت نفس کودکان ونوجوانان باید به نکات و ظرایف زیر توجه کنند: ۱) در برخورد با کودکان و نوجوانان ملایم و منطقی باشید. ۲) اجازه ابراز وجود را به نوجوان خویش بدهید و به نظرات آنها احترام بگذارید. ۳) از مقایسه کردن فرزندان با هم یا با دیگران جدا بپرهیزید. ۴) هیچ گاه نظریات خویش را به کودکان و نوجوانان تحمیل نکنید. (تا حد امکان نظریه خود را ساده و عینی- قابل لمس و درک- برای دانش آموز توضیح دهید.) ۵) همواره سعی کنید توان مندی های کودکان و نوجوانان را مدنظر قرار دهید، نه ضعف ها و ناتوانایی های آنها را. ۶) به دانش آموزان در حد توانایی هایشان مسئولیت بدهید. ۷) تجارب موفقیت آمیز کودک و نوجوان را افزایش دهید. ۸) فرزند خود را محکم، مستدل و منضبط بارآورید (سعی کنید عصبانیت، شما را از حالت اعتدال خارج نکند.) ۹) به دانش آموز در حد نیاز اجازه فعالیت و بازی بدهید. ۱۰) مهارت های اجتماعی کودک و نوجوان کمرو و دارای عزت نفس پایین را تقویت کنید. ۱۱) همیشه در برخورد با نوجوان حالت پذیرندگی، و نه طردکنندگی، داشته باشید. ۱۲) سعی کنید بیش از حد آنها را به خود وابسته نکنید. ۱۳) کودک یا نوجوان خود را با الگوهای رفتاری مطلوب آشنا کنید. ۱۴) فرزندتان را هیچ گاه با موضوعات خراقی (دیو، لولو، غول و...) نترسانید. ۱۵) توجه داشتید باشید که محبت به یک دانش آموز موجب بی توجهی به دیگری نشود. ۱۶) تحمل کودک یا نوجوان را برای مواجه شدن با ناکامی های احتمالی افزایش دهید. ۱۷) با فرزندان خود مثل یک دوست صمیمی برخورد کنید. ۱۸) توقعات آنها را در حد معقول و درست برآورده سازید. ۱۹) در پرورش استعدادهای بالقوه ی فرزندان جدیت به خرج دهید. ۲۰) هیچ گاه فرزندان را با القاب نامناسب صدا نزنید و از تمسخر آنها جدا بپرهیزید. ۲۱) توجه داشته باشید که مشاجرات لفظی در خانه (میان پدر و مادر) در روحیه یا رفتار کودک یا نوجوان منعکس می شود. ۲۲) محبت شما نسبت به فرزندتان به صورت تظاهرات سطحی ابراز نشود. خالص ترین و سالم ترین محبت در تلاشی که به طور روزمره برای اعطای اعتماد به نفس و استقلال به فرزندتان به عمل می آورید، جلوه گر می شود. ۲۳) به سرگرمی ها و تفریحات مناسب در زندگی فرزندان اهمیت دهید و نسبت به آن بی تفاوت نباشید. ۲۴) در محبت کردن به فرزندان راه افراط یا تفریط (زیاد یا کم) را در پیش نگیرید، محبت متوسط توام با صمیمیت، اثر فراوانتری دارد. روزنامه کیهان

۵ قدم جلوتر از دختران والدین با خشمگین نشدن الگوی فرزندان خود خواهند شد ۱) کنترل خشم خشم چیز بدی است و نشانه ی رشد یک ویژگی نامناسب است.خود شما از آن اجتناب کنید. با دخترتان درباره آن حرف بزنید و هر جایی که می توانید الگوی او شوید. نشان دهید که شماهم از خشم پرهیز می کنید. به دختران،خویشتن داری و دوری جستن از خشم را آموزش دهید. آن قدر در توصیه ی" خشمگین نشدن" بکوشید که ملکه ی ذهن او شود. خود شما هم بی جهت و به دلایل بی مورد خشمگین نشوید. بر سر خدمتکارتان فریاد نکشید. بی جهت، به طرف اشخاص چیزی پرتاب نکنید. بگذارید که الگو و سرمشق شایسته فرزند خود باشید. ۲) مراقب حسادت باشید حسادت هم مثل خشم، بخشی از طبیعت انسان است. و در این میان بعضی فکر می کنند که بیشتر یک ویژگی زنانه است. خوشبختانه می توان با اندیشیدن، خواندن و نگاه کردن از شدت این صفت منفی کاست. درباره مشکلات ناشی از حسادت کتاب بخوانید. از تجربه های شخصی خود دلیل و مورد بیاورید. مراقب نشانه های حسادت باشید. اگر می بینید دختر شما به آن چه دوستانش دارند حسادت می کند، این احساس را در او نابود کنید. ۳) گفتن قصّه قصّه ی خوب می تواند سبب شود که دخترتان زندگی را با دیدی مثبت نگاه کند. قصّه می تواند بر شمار دوستان او بیفزاید. قصّه ها را مرتب برایش تکرار کنید. بسیاری از قصّه ها آموزنده اند و بیش از درس و دانشگاه به دختران ما مطلب یاد می دهند. ۴) نق نزنید به خصوص جلوی دخترتان به شوهرتان نق نزنید و غرولند نکنید. حتی اگر احساس کردید که باید غرولند کنید، در خلوت به دخترتان بگویید از این عادت بدی که دارید شرمنده اید و قصد دارید هرطور شده خودتان را از شرّ آن نجات دهید. این طوری در چشم دخترتان مانند یک قهرمان ظاهر می شوید. اذعان به اشتباه، از شما انسان عاقل تری می سازد. دخترتان هم از این رفتار شما سود می برد. غرولند کردن نشانه ی ذهن مغشوش است. علّتش این است که امور ساده و بی اهمیّت را بزرگ جلوه می دهید. موش را غول می کنید. درست بیندیشید. ۵) تصمیم گیری زندگی در مجموعه ای از تصمیم گیری ها خلاصه می شود. این که چه مواقع از خواب بیدار شویم. چه لباسی بپوشیم، چه بخوریم و ... بسیاری از ما وقتی دخترانمان را بیش از اندازه مورد حمایت قرار می دهیم به آن ها ظلم می کنیم. مادرها باید به این نتیجه برسند و تصمیم بگیرند که به دخترانشان تا چه اندازه آزادی عمل و پول بدهند. یک راه مشخص و یا یک راه ساده وجود ندارد. باید به کلیّت آن نگاه کرد. راهی برای این کار وجود دارد. وقتی دخترتان به اندازه کافی بزرگ شد، به او مسوولیّت هایی واگذار کنید. به او کارهایی در منزل بدهید. این روزها زن ها تصمیمات زیادی می گیرند. در گذشته تصمیم گیری زن ها مشمول امور جزیی و بی اهمیّت می شد، امّا امروزه باید تصمیمات مهم بگیرند. خرید لباس، خرید مواد ساختمانی، خرید اتومبیل، خرید خانه، یخچال و بسیاری از اقلام ریز و درشت نمونه هایی است که می توان به آن اشاره کرد. اگر در کودکی مسوولیّت هایی را به دخترتان واگذار کنید، به او در کار تصمیم گیری کمک می کنید و شرایطی فراهم می سازید که بعداً تصمیمات عاقلانه تری بگیرد بیا تو جوان

۱۷ توصیه صمیمانه به والدین نوجوان‌تان وقتی به خانه می‌رسد فورا به اتاقش می‌رود، در را می‌بندد و شروع به صحبت تلفنی با دوستانش می‌کند؟ از این موضوع ناراحت‌اید و نمی‌دانید چگونه می‌توانید رابطه‌ای صمیمی با فرزندتان ایجاد کنید؟ راهکارهایی به شما پیشنهاد می‌کنیم تا موفق‌تر از پیش باشید... ۱) شناخت شخصیت نوجوان: مشکل اغلب والدین آشنا نبودن با ویژگی‌های دوران نوجوانی است. به همین دلیل رفتارهای ناخوشایند نوجوان را غیرطبیعی می‌پندارند و همین امر سبب بروز عکس‌العمل‌های نادرست شده و به تیرگی روابط با نوجوان می‌انجامد. ۲) استفاده از روش تغافل: یکی از موثرترین روش‌های تربیتی در این دوره، روش تغافل یا نادیده گرفتن است یعنی باید مسایل و مشکلات نوجوان را بزرگ نشان ندهیم یا او را به لحاظ رفتارهایش دایم بازخواست نکنیم. ۳) راهنمایی به جای دستور دادن: در برخورد با مسایل نوجوان از خودش کمک بگیرید و به او نشان دهید که نخستین مسوول حل مشکل او، خودش است و باید برای حل آن اقدام کند. والدین تنها وظیفه راهنمایی دارند و باید او را از عواقب کارش باخبر کنند. ۴) آموزش: برای کاهش ترس و اضطراب‌های نوجوانتان، آموزش‌های لازم درباره بلوغ، دوست‌یابی، حل مساله، گذراندن اوقات فراغت، برنامه‌ریزی درسی و مواردی از این قبیل آموزش دهید. ۵) برقراری رابطه دوستانه و عاقلانه: والدین با مراقبت دوستانه و عاقلانه خود احساس ایمنی و اطمینان را در وجود نوجوان ایجاد می‌کنند. ۶) اعتمادسازی: والدین باید اعتماد نوجوان را نسبت به خودشان جلب کنند. در غیر این صورت نوجوان برای حل مسایل خود به دیگران مراجعه می‌کند. ۷) ارتباط کلامی، مقدمه ارتباط عاطفی: نوجوانان به ارتباطات عاطفی سخت نیازمندند. ارتباط کلامی مقدمه ایجاد ارتباط عاطفی است. به همین دلیل والدین باید با تنظیم ساعات کاری و بسترسازی مناسب در منزل این فرصت را ایجاد کنند. ۸) تاکید بر محبت و پرهیز از خشونت: ارتباط با نوجوان اگر بر پایه محبت و عشق باشد، سبب تامین اعتماد به نفس در او می‌شود اما اگر با فشار و خشونت همراه شود موجب اختلالات و دشواری‌های عصبی می‌شود. ۹) الگوهای رفتاری والدین: نوجوانان نیاز دارند به شخصیت والدین خود تکیه کرده و از ‌آنان الگوبرداری کنند. به همین دلیل والدین باید سعی کنند شخصیتی مستحکم و باثبات داشته باشند. ۱۰) پرهیز از مناقشات خانوادگی: نوجوانان به محلی برای ‌آرامش نیاز دارند. محلی امن و مستحکم. در صورتی که خانه محل مناقشات و جر و بحث‌های خانوادگی شود بهانه گریز نوجوان از خانه را فراهم می‌آورد. ۱۱) گوش دادن: رمز ارتباط موثر با نوجوان خوب گوش دادن به حرف‌های اوست، پس به سخنان او با علاقه گوش فرا دهید. ۱۲) تکیه بر نقاط قوت: با مشاهده برخی ضعف‌ها، نوجوان را تحقیر و سرزنش یا با دیگران مقایسه‌اش نکنید. سعی کنید برای از میان بردن ضعف‌ها، بر نقاط قوت تکیه کنید. ۱۳) انتظار به اندازه: فراموش نکنید همیشه باید به اندازه توان و ظرفیت وجودی از نوجوان انتظار داشت. ۱۴) اجازه خطا کردن به نوجوان بدهید: کاری نکنید که نوجوان به دلیل خطا کردن احساس گناه کند . فرصت یافتن راه‌حل را به او بدهید تا او در آینده از مشکلات گریزان نباشد. ۱۵) مشورت با نوجوان: نوجوانان می‌خواهند مستقل باشند. پس عقاید خود را بر آ‌نان تحمیل نکنید. باید آنها را تحمل کرد و با مشورت گرفتن از آنها در امور خانه در کسب استقلال یاری‌شان کرد. ۱۶) فعال بودن نقش پدر در تربیت نوجوان: نوجوانان به پدر بیش از هر چیز دیگری نیاز دارند. می‌خواهند که در خانواده بر او تکیه کنند و او را الگوی خود قرار دهند. ۱۷) پذیرش بدون قید و شرط: نوجوان را همان‌طور که هست بپذیرید نه آن طور که در رویا تصور می‌کنید. اگر نوجوان در خانواده مورد احترام قرار بگیرد، یاد می‌گیرد خودش را همان‌طور که هست، بپذیرد. منبع: La Croix ترجمه: سمیه مقصودعلی روزنامه سلامت

۵ روش ساده برای بالا بردن اعتماد به نفس کودکان شما می­توانید تنها با پنج روش ساده و قابل اجرا، غرور و اعتماد به نفسی سالم در فرزندانتان ایجاد کنید. برای این کار، گام به گام به دستورات زیر عمل کنید. ۱) استعدادها و توانایی­های کودکانتان را بازگو کنید و آنها را به خاطر داشتن این توانایی تشویق کنید. برای عمل کردن به این دستور باید از فرزندتان توقعات واقعی داشته باشید و ناتوانی­های او را در زمینه­های گوناگون بپذیرید. درواقع باید انتظارات­تان را به گونه­ای تنظیم کنید که باتوجه به توانایی­­های کودک، نه زیاد و نه کم باشد. همچنین این انتظارات باید براساس علایق و توانایی­های کودک تنظیم شود و نه توقع دیگران، در این میان، موفقیت­های کودک را نیز جشن بگیرید! در ضمن اینکه توانایی­های کودک­تان را نباید با سایر کودکان مقایسه کنید و همیشه نشان دهید که از یکتایی او در زمینه­های مختلف خوشحالید. ۲) فرزندتان را تشویق کنید تا احساساتش را بیان کند و به آن احساسات احترام بگذارید.اجازه دهید کودکتان همه احساسات از قبیل درد، ترس، عصبانیت، خوشحالی و هیجان را تجربه کند و درباره چگونگی به وجود آمدن آن حس با کودک صحبت کنید. بدون اعمال خشونت به فرزندتان بیاموزید که می­تواند خیلی از احساساتش مثل عصبانیت را کنترل کند. ۳) احترام و صداقت متقابل را به کودک نشان دهید. سعی کنید با مخالفت­ها موافق باشید، خواسته­های خود را برای صحبت کردن درباره موضوعات مختلف بیان کنید و همانطور که به صحبت کردن علاقه نشان می­دهید، سعی کنید شنونده خوبی باشید. کودک را به سؤال کردن تشویق کنید و از پرسش­هایش استقبال کنید و اگر جواب سؤالی را نمی­دانید، صادقانه اعتراف کنید. ۴) کودکتان را مستقل و وابسته به خودش تربیت کنید. به کودک بیاموزید که در زندگی با فراز و نشیب­های بسیاری روبرو خواهد شد. اعتماد به نفس را در توانایی فرزندتان برای حل مشکلات و مواجه شدن با تجربه­های جدید نشان دهید. ۵) تحت هر شرایطی به فرزندتان محبت کنید. رفتارهای مثبت را در کودک پرورش دهید. به فرزندتان کمک کنید از اشتباهاتش درس بگیرد. اگر خودتان اشتباهی می­کنید، حتماً عذرخواهی کنید و به فرزندتان ارزش بخشیدن، همکاری و شکیبایی را بیاموزید و در کنار آن انضباط، عدالت و ثابت قدمی را نیز به او نشان دهید. نازنین برادران ماهنامه شهرزاد

۷ روش برای ابراز علاقه به فرزندان فرزندان ما مهم‌ترین ارثیه در جهان هستند و عشق ما نسبت به کودکان‌مان با اهمیت‌ترین ارثیه ما برای آنها محسوب می‌شود. این هفت روش به فرزندان ما کمک می‌کند تا زندگی آینده خود را محکم‌تر بنا کنند. ۱) زمانی را با کودکان خود بگذرانید: زمان بهترین هدیه‌ای است که می‌توانیم به کودکان خود تقدیم کنیم. این با هم بودن موجب می‌شود احساسات، فعالیت‌ها و اعتقادات را با یکدیگر مبادله کنیم. با این کار فرزندان‌مان ارتباط برقرار کردن و گفتگو کردن با دیگران را می‌آموزند و به طور حتم از لحاظ ارتباطات اجتماعی پیشرفت می‌کنند. به کودکان خود کمک کنید تا روش‌های جدیدی خلق کرده و آنها را در کنار خانواده خود تجربه کنند و لذت ببرند. ۲) الگوی خوبی برای فرزندان خود باشید: رفتار ما بیش از گفتارمان فرزندان را تحت تاثیر قرار می‌دهد. ما قهرمان دنیای آنها هستیم. ۳) به حرف‌های فرزندان خود گوش دهید: پیغام‌های کودکان هدیه‌های با ارزشی هستند. زمانی که مشتاقانه به حرف‌های آنها گوش می‌دهیم اعتماد به نفس کودکان خود را تقویت می‌کنیم. هنگامی‌که با کودکان خود هستید، هم‌سطح آنها باشید و با تمام وجود به آنها گوش دهید.احساسات و حالات زیبای آنها از طریق چشم‌هایشان بیان می‌شود. اگر ما به حرف‌های آنها دقت کنیم. کودکان‌مان نیز به سخنان ما به طور عمیق و با تمام وجود، گوش می‌دهند. ۴) شیوه تربیتی مناسبی برای کودکان خود در نظر بگیرید: فرزندان ما باید بیاموزند که در مقابل کارها و انتخاب‌هایشان پاسخگو باشند. آنها باید بدانند که با کارهای آزاردهنده آنها مخالفت می‌شود اما والدین همیشه به آنها عشق می‌ورزند. ۵) کودکان خود را تشویق کنید: کلمه‌های امیدبخش و تشویق‌آمیز، اعتماد به نفس را به کودکان هدیه می‌دهد. موفقیت‌ها و استعدادهای کودکان خود را به زبان بیاورید. زمانی که فرزندان‌تان کار مهمی‌انجام می‌دهند حتماً به آنها بگویید که موفق بوده‌اند. کودکان ما احتیاج دارند بدانند که امیدها و آرزوهای آنها رادرک می‌کنیم و به طور حتم حامی‌آنها هستیم. فرزندان‌تان را تشویق کنید تا از لحاظ روانی و معنوی رشد کنند تا زندگی متعادلی داشته باشند. ۶) تجربه‌های خود را با کودکان‌تان تقسیم کنید: هر کدام از ما داستان‌های ارزشمندی برای گفتن داریم. این داستان‌ها مشخص می‌کنند که عکس‌العمل ما در مقابل این حوادث، زندگی کنونی ما را به وجود آورده است. با تجارب خود می‌توانیم کودکان‌مان را راهنمایی کنیم. شاید روزی فرزندان شما نیز با بعضی از شرایطی که برای شما پیش آمده، روبه‌رو شوند و به‌طور حتم از تجارب شما بهره می‌گیرند و از اشتباهات دوری می‌کنند. فرزندان ما در زندگی احتیاج به الگویی دارند تا آن را سرمشق خود قرار دهند. ارزش‌های وجودی را به‌طور عملی به فرزندان خود آموزش دهید. اشتباه‌های خود را قبول کرده و عذرخواهی کنید. ۷) به فرزندان خود بی‌قید و شرط عشق بورزید: عشق هدیه بی‌چون و چراست. به کودکان خود نشان دهید که آنها را در هر شرایطی دوست دارید و حمایت‌شان می‌کنید. در این صورت، آنها هنگام سختی‌ها و مشکلات با آرامش و احساس امنیت به شما پناه می‌آورند. فرزندان شما برای تصمیم‌گیری و تجربه موارد جدید نیاز دارند که آزاد باشند. آنها باید بیاموزند که در زندگی مسوولیت‌پذیر و مقاوم باشند. آنها اجازه دارند شکست بخورند و یا پیروز شوند، بدون اینکه قضاوتی درباره آنها صورت گیرد. اگر همه نیازها، امیدها و انتظارات فرزندان خود را در یک کلمه خلاصه کنیم، آن کلمه عشق است. روزنامه سلامت

۵ نکته برای وقتی که با کودک می‌روید خرید ۱) اسباب‌بازی‌هایش را همراه خودتان ببرید: موقع خرید، یکی از اسباب‌بازی‌های محبوب کودکتان را با خود همراه ببرید. هر وقت کودکتان احساس خستگی‌ یا بی‌قراری کرد اسباب‌بازی می‌تواند تا مدتی او را سرگرم کند. ۲) برایش خرید کنید: قبل از آنکه کودکتان شروع به بی‌قراری کند برایش خرید کنید. می‌توانید یکی از چیزهای مورد علاقه کودکتان را قبل از گریه کردن او برایش بخرید تا این خرید جنبه پاداش در برابر گریه کردن او نداشته باشد و بتواند او را مدتی بیشتر با شما همراه کند. ۳) به او توجه کنید: اگر کودکتان خسته و بی‌قرار شد به او بی‌توجهی نکنید. ۵ دقیقه خریدتان را متوقف کنید و با کودکتان حرف بزنید و به او توجه کنید. برایش توضیح دهید که باید چند چیز دیگر بخرید و برای او یک زمان خاص را مشخص کنید. حواستان به این زمان باشد و سر وقت مورد نظر برایش چیزی مثل بستنی یا شکلات بخرید. ۴) خرید را تبدیل به تفریح کنید: سعی کنید تمام ماجرای خرید کردن را برای کودک تبدیل به تفریح کنید. در سوپرمارکت‌ها او را داخل سبد بگذارید و مثل کالسکه‌ هُل بدهید. برایش داستان تعریف کنید. از او در مورد خرید نظر بخواهید. مثلا اینکه چه مارک صابونی دوست دارد و یا سوپ مورد علاقه‌اش چیست؟ این کار علاوه بر اینکه باعث سرگرم شدن او می‌شود به او اعتماد به نفس هم می‌دهد. ۵) از او کمک بخواهید: اگر فرزندتان می‌تواند در خرید کردن به شما کمک کند حتما اجازه بدهید این کار را انجام دهد. موقع حساب کردن کنار صندوق سوپرمارکت و یا فروشگاه هم اجازه بدهید کودک اجناس را به فروشنده بدهد. احساس اینکه کودک در حال کمک کردن به شماست باعث می‌شود او خود را جزیی از این کار بداند و دیرتر احساس بی‌قراری کند. روزنامه سلامت

آزادی تا مرز بی حرمتی کودکانی که کار‌های نادرست انجام می‌دهند ، آنهایی هستند که بیشتر از همه به دوست داشتن نیاز دارند. کودکی دوران کسب تجربه‌ها و احساسات گسترده است. کودکی، توپ بازی در پارک، دوچرخه سواری، بازی با دوستان و داشتن اوقات خوش است. کودکی یعنی داشتن یک زندگی بدون مسوولیت و کشف سرگرمی‌های تازه در هر روز. کودکی دورانی است که کودکان دنیای اطرافشان را با دقت مشاهده می‌کنند و بی‌اختیار ، نظرات و ایده‌هایشان براساس همین مشاهدات، شکل می‌گیرد. کودکی سن انعطاف‌پذیری است از این‌رو هر کودک به حداکثر توجه و عشق والدین، اعضای خانواده، معلم و دیگر افراد اطراف خود نیاز دارد. به هر حال، همه کس تصویر دلپذیری از کودکی خود ندارد. تجربیات ناراحت‌کننده مانند: از دست دادن یکی از والدین یا کسانی که دوستشان دارند ، آزار‌های خانگی، اعتیاد والدین یا بیماری‌های جدی، زخم بزرگی بر روح معصوم کودکان بر جای می‌گذارد. حتی توهین‌های کلامی یا رقابت بین فرزندان که برای برخی افراد مشکلاتی هستند که زود فراموش می‌شوند ، می‌تواند تاثیر منفی بر برخی دیگر بگذارد. در این زمان‌ها کنار آمدن با کودک برای والدین به شدت مشکل خواهد بود. کنار آمدن با کودکان در شرایط سخت شاید آسان نباشد ، اما این مرحله‌ای است که نیاز به صبر و توجه بیشتری دارد. اگر شما پدر و مادری هستید که تصور می‌کنند در مورد کنار آمدن با کودک مشکل‌سازشان نیاز دارند با کسی مشورت کنند ، اولین کاری که باید انجام دهید این است که به فرزند خود به چشم یک کودک مشکل‌ساز نگاه نکنید. اگر شما پدر و مادری هستید که تصور می‌کنند در مورد کنار آمدن با کودک مشکل‌سازشان نیاز دارند با کسی مشورت کنند ، اولین کاری که باید انجام دهید این است که به فرزند خود به چشم یک کودک مشکل‌ساز نگاه نکنید. یکی از نکات مهم در تربیت کودکان ، صبر والدین در مواردی است که کودک رفتارهای غیرمعمولی انجام می‌دهد. برای مثال رفتار‌های تهاجمی شدید از خود نشان می‌دهد یا به شدت گوشه‌گیر و منزوی می‌شود ، سعی کنید ریشه اصلی مشکل را در کودک شناسایی و تجزیه و تحلیل کنید. با کودک خود حرف بزنید، رفتارهای او را با دقت زیر نظر بگیرید، با دوستان فرزندتان صحبت کنید و این مشکل را با معلم او مطرح کنید. البته بهترین و مطمئن‌ترین کار در صورت بروز رفتار‌های بسیار غیرمعمول مشورت با یک مشاور یا روان‌شناس کودک است. اولین و مهم‌ترین قانون در تربیت کودکان این است که خود را درگیر مشکلات کودک کنید. البته شما نباید پدر و مادر آزاردهنده‌ای باشید که در همه مسائل فرزندشان دخالت (فضولی) می‌کنند ، بلکه فقط باید سعی کنید تا آنها از مسیر اصلی زندگی منحرف نشوند. همیشه یک رابطه سالم با فرزند خود داشته باشید و سعی کنید این ارتباط به نوعی باشد که هر وقت کودک به شما احتیاج داشت، شما در دسترس او باشید و راهکارهای مفید به او ارائه دهید ، نه این که یک دیوار سرد و سخت از قانون بین خود و فرزندتان بکشید. با احترام با کودکان رفتار کنید. به آنها اجازه دهید از خانه خارج شوند و دنیای بیرون را از دیدگاه خودشان تجربه کنند اما به قدری به آنها عشق بورزید که همیشه در آخر به سمت شما بازگردند. به عنوان پدر یا مادر همیشه سعی کنید فرق بین آزادی بیان و بی‌حرمتی را برای کودک توضیح دهید. آموزش آزادی به همراه احساس مسوولیت در کودک شاید یکی از بزرگترین دستاورد‌های والدین در یک تربیت خوب باشد. آموختن تفاوت بین سفید وسیاه به کودک بسیار آسان است یعنی خیلی راحت است که هرگاه از کودک اشتباهی سر زد سر او فریاد بکشید و او را توبیخ کنید و هرگاه کار خوبی انجام داد او را تشویق کنید ، اما هنر این است که والدین بتوانند مناطق خاکستری زندگی را به کودک نشان دهند. تبیان

۵جمله خوب،۵جمله بد ● پنج جمله ی خوب برای کودکان: ۱) خودت تصمیم بگیر کودک و دوستش در اتاق مشغول بازی هستند. سر و صدای آنها باعث اذیت و آزار شماست، بهتر است بگویید: «بچه‌ها تصمیم بگیرید یا بی‌سر و صدا بازی کنید، یا از اتاق خارج شوید.» اگر بعد از ۵ دقیقه هنوز سر و صدا ادامه داشت، بگوئید: «خوب می‌بینم تصمیم گرفتید که بروید بیرون از اتاق.» این جمله، شما را از داشتن نقش منفی نجات می‌دهد. زیرا آنها می‌دانند این تصمیم آنها بوده که منجر به این نتیجه شده است. به این ترتیب کودک مسئول عمل خودش است. ۲) من تو را دوست دارم ولی این کار تو را نمی‌پسندم. اگر می‌خواهید لفظی را به کودک بیاموزید، کار خوب و بد را برایش مشخص کنید. به او بیاموزید ما کار خوب و کار بد داریم ، نه بچه ی خوب و بچه ی بد. هدف از وضع قوانین، آموزش رفتارهای مناسب است نه تنبیه کودک. اگر چه به رفتار ناپسند او اعتراض می‌کنید ولی محبت خود را به او قطع نمی کنید. ۳) از تو می‌خواهم مشکل مرا حل کنی. اگر کودک کاری را انجام می‌دهد که باعث رنجش شماست، به او بگویید که دچار مشکل شده‌اید. ازاو بخواهید در حل مشکل به شما کمک کند. در این صورت او که خود را دشمن شما نمی‌بیند خود را موظف می‌داند کاری انجام ندهد که برای شما مشکل آفرین باشد. اگر به رضایت خاطر شما اهمیت دهد، رفتار بد را خاتمه خواهد داد: «صدای بلند تلویزیون باعث می ‌شود دچار سردرد شوم.» ۴) احساس تو را درک می‌کنم وقتی کودک عصبانی است جملاتی را به کار می‌برد تا دیگران را متوجه احساس خود کند. «از تو متنفرم» یا «خیلی بدی». این تنها جملاتی است که همه ذهن او را پرکرده. شما می‌توانید به او کمک کنید تا جمله مناسب را به کار ببرد. ۵) «آیا دوستت چیزی گفته که واقعیت ندارد و تو عصبانی شده‌ای؟» افراد متفاوت، نیازهای متفاوتی دارند. اغلب کودکان در اعتراض به والدین می‌گویند: «عدالت را رعایت کنید. منصف باشید.» و این جملات زمانی مطرح می‌شوند که کودک می‌خواهد وسیله ی خاصی برایش تهیه شود. صرفاً به این دلیل که برای برادرش تهیه شده است. باید به کودکان بیاموزیم: «انصاف و عدالت این است که هر فرد، هر چه را نیاز دارد تهیه کند. اگر شما به عینک نیاز داری و خواهرت به کفش، هر کدام وسایل مورد نیاز خود را خریداری خواهید کرد و این است اجرای عدالت. گمان نمی‌کنم زمانی که خواهر شما به عفونت گوش مبتلاست و آنتی‌بیوتیک مصرف می‌کند لازم باشد شما هم آنتی‌بیوتیک مصرف کنی!» ● پنج جمله بد برای کودکان : ۱) مناسب سن خودت رفتار کن!! گاه والدین به رفتار کودک انتقاد می‌کنند؛ زیرا آن رفتار تأثیر بدی بر بزرگترها داشته است. در صورتی که رفتار کودک، نشان‌دهنده ی احساس درونی اوست و والدین وظیفه دارند احساس کودک را درک کنند. کودک شش ساله‌ای که نمی‌داند چه می‌خواهد و گریه می‌کند ، یا کودک چهار ساله‌ای که از محدود شدن در صندلی اتومبیل ناراحت است و گریه می‌کند ، هر دو متناسب سنشان عمل می‌کنند اگر چه ما انتظار داریم رفتار آنها ما را آزار ندهد. به جای این که به کودک بگویید «مناسب سن خودت عمل کن.» بگویید: «به نظر می‌رسد واقعاً عصبانی هستی» می‌دانم وقتی چنین اتفاقی می‌افتد بسیار ناراحت‌کننده است.» این جملات به کودک آرامش می‌دهد و شرایط را قابل تحمل خواهد کرد. ۲) شوخی کردم. دست انداختن کودک اگر چه ظاهراً شرایط را شاد می‌کند ولی در واقع به شدت مخرب است. هنگامی که کودک عصبانی است، خندیدن به او باعث می‌شود احساس بدتری پیدا کند. شما به عنوان والدین کودک وظیفه دارید او را حمایت کنید نه این که باعث اذیت و آزار او شوید. اگر چنین منظوری ندارید هنگامی که کودک ناراحت است شاد نباشید. ۳)چرا مثل [...] نیستی؟ با مقایسه ی کودکان، آنها احساس می‌کنند در مرتبه ی پایین‌تری قرار گرفته‌اند و این راه مناسبی برای وا داشتن آنها به فعالیت نیست. زمانی که کودک خود را پایین‌تر از دیگری احساس کند ، روحیه ی خود را می‌بازد و دست از فعالیت خواهد کشید. شما باید ضعف و قوت کودکان را بپذیرید و آنها را تشویق کنید بر اصلاح رفتار خودشان. ۴) ندو و گرنه می‌افتی !! علی‌رغم تمام توجه شما به محافظت از کودک، به کار بردن این نوع جملات باعث می‌شود کودک بیافتد. زیرا به او القا می‌کنید منتظرید که او به زمین بخورد و این برای کودکی که تلاش می‌کند مستقل باشد بسیار مضر است. بهتر است در این موارد بگویید. «قبل از دویدن از محکم بودن بند کفش‌هایت مطمئن باش.» در این صورت شما در مورد اشکال کفش صحبت کرده‌اید نه ناتوانی کودک. ۵) چی بهت گفتم؟؟؟؟؟ چرا سوالی را می‌پرسید که خودتان جواب را می‌دانید؟ انتظار دارید کودک چه پاسخی بدهد؟ وقتی می‌پرسید: لباست را کجا پرتاب کردی؟ لبخندی موذیانه می‌زند و می‌گذرد. اگر از رفتار او رنجیده‌اید بگویید: «من متاسفم که مجبورم برای بار سوم تکرار کنم که لباست را روی چوب‌لباسی آویزان کن.» مریم قربان‌زاده

آشپزی با کودکان یکی از روش هایی که در تصمیم گیری به کودکان کمک می کند، دادن مسوولیت به آنهاست. آموزش آشپزی به کودکان نمونه ای از این مسوولیت ها به شمار می آید. چون به آنها کمک می کند تا تمام خلاقیت های خود را به کار گیرند و از مهارت های ریاضی و زبانی خود استفاده کنند. برای آشپزی با کودکان باید زمان مناسبی را تعیین کرد، در حین آشپزی باید با صبوری به کودکان خود اجازه دهیم تا با امتحان روش های مختلف هرچه را که لازم است یاد بگیرند. همیشه در هنگام آشپزی کنار فرزند خود باشیم بخصوص در مواقعی که او با وسایل تیز و وسایل برقی و اجاق گاز کار می کند. از او بخواهید هنگام کار پیشبند ببندد، موهای بلند او را پشت سرش جمع کنید، آستین هایش را بالا بزنید. پیش از شروع آشپزی دستور آن را مطالعه کنید و تمام ابزار یا مواد لازم را تهیه کرده و در کنار فرزند خود قرار دهید. مواظب باشید او به طرف ظروف داغی چون کتری آب جوش و... نزدیک نشود. برای برداشتن ظروف داغ از روی اجاق گاز از دستگیره های مخصوص این کار استفاده کنید. حتما در هنگام آشپزی فرزند خود را تشویق کنید.با این کار توانایی او برای انجام فعالیت های گوناگون را افزایش می دهید. روزنامه کارگزاران

۱۰ گام به سوی پرورش یک کودک بردبار و مقاوم برای پرورش روحیه استقامت در كودكان، والدین باید حس خوشبختی، احترام گذاشتن و مسوولیت‌پذیری نسبت به خود و دیگران را با تشخیص این موضوع كه وجود هر فردی در روی كره زمین یك نعمت است، در بچه‌ها تقویت كنند. والدین می‌توانند با به كار بستن راهكارهای ذیل روحیه استقامت در برابر حوادث را در میان كودكان خود بالا ببرند. ۱) در مورد استقامت صحبت كنید، تعلیم استقامت یك مرحله در حال اجراست و این كاری نیست كه در یك لحظه بتوان به آن دست یافت. ۲) نداشتن استقامت را در كودكان تشخیص دهید، در مورد تعصبات و پیش‌داوری‌هایی كه گاهی بین افراد خانواده پیش می‌آید بحث كنید. ۳) وقتی از جانب كودكتان بی‌استقامتی می‌بینید، درباره آن بحث كنید، به كودك تسلی‌خاطر دهید. ۴) به هنگام نابردباری و بی‌استقامتی كودكان خود از آنها حمایت كنید، با دانستن و تشخیص مسائل و مشكلاتی كه كودكان با آنها روبه‌رو هستند به آنها احترام بگذارید. ۵) در كودكان خود درك درست داشتن از هویت‌های گروهی و همسالان آنها را تشویق كنید، به آنها یادآور شوید كه داشتن غرور در گروه همسالان آنها نباید باعث بی‌احترامی و بی‌توجهی به گروه‌های دیگر شود. ۶) استقامت و بردباری در فرهنگ‌های مختلف را به كودك نشان دهید. ۷) فرصت‌هایی را برای كودكان ایجاد كنید تا به تفاوت‌های میان خود و دیگران پی ببرند. ۸) كودكان را تشویق كنید كه در اجتماع حضور بیشتری داشته باشند و به همنوعان خود كمك كنند. ۹) در مقابل تفاوت‌ها صادق باشید، به بچه‌ها نگویید ما همه مثل هم هستیم. ۱۰) نمونه رفتاری شوید كه انتظار دارد همان رفتار را از آنها ببینید. روزنامه تهران امروز

۵ اشتباه پدران اگر شما تازه پدر شده‌اید و یا منتظر تولد فرزندتان هستید شاید تصورات کمی‌‌از پدر بودن داشته باشید. این تصورات از تجربیات شما با پدرتان و توقعاتی که جامعه از یک پدر دارد منشا می‌گیرد. متاسفانه تعداد کمی‌منابع برای کمک به مردان آمده‌اند تا نظریه‌هایشان را عنوان کنند و یا داستان‌های عمومی ‌را بیازمایند. با این وجود هرچه بیشتر توقعات نگفته پدر بودن را بررسی کنید شانس بیشتری دارید تا پدری شوید که انتظارش را دارید... ۱) فقط احساسات مادران مهم است همسر شما از تغییرات جسمانی دوران بارداری شگفت‌زده می‌شود و توجه به جریان تولد باعث می‌شود که همه فکر کنند مادر تنها کسی است که احساساتش مهم است. آیا من هنگام تولد فرزندم ضعیف خواهم بود؟ آیا در کار دکتر مشکلی پیش خواهد آمد؟ روابط من و همسرم چه تفاوتی پیدا خواهد کرد؟ آیا من می‌توانم روال عادی زندگی را در پیش گرفته و پدری که می‌خواهم باشم؟ همسر شما نیاز دارد که احساسات شما را بشنود و شما نیاز دارید که احساسات‌تان را بیان کنید. بعضی از مردان ترس از بارداری همسر و پدر شدن را پنهان می‌کنند زیرا نمی‌خواهند نگرانی‌های همسرشان را بیشتر کنند. از تحت فشار بودن او نترسید. بیشتر زنان چنین عکس‌العملی را درک می‌کنند و می‌دانند پدر شدن باعث ایجاد نوعی تردید در مردان می‌شود. سهیم کردن همسر یا شریک زندگیتان در دلهره‌ای که دارید باعث نزدیک‌تر شدن شما به یکدیگر می‌شود. شما همچنین می‌توانید به سراغ پدرانی بروید که تازه صاحب فرزند شده‌اند یا کتابی در مورد پدر شدن مطالعه کنید یا در کلاس‌ها یا گروه‌هایی برای غلبه بر ترس از پدر شدن شرکت کنید. ۲) نوزادان نیازی به حضور پدران خود ندارند وابستگی شدید بین همسرتان و نوزاد به خصوص اگر به او شیر می‌دهد می‌تواند برای شما تعجب آور باشد که آیا فرزند شما نیازی به شما دارد یا نه. شما یک شخص بسیار مهم در زندگی او هستید و بودن با شما مایه راحتی و آرامش برای او است. برای نزدیک شدن به فرزندتان او را بغل کنید به پشت‌تان سوار کنید و برای او صدا در بیاورید اما صبر کنید تا شکمش سیر شود در این صورت تمام توجهش را جلب خواهید کرد. گرفتن او بعد از غذا به همسرتان نیز این فرصت را می‌دهد تا انرژی از دست رفته بعد از شیر دادن را جبران کند. می‌توانید با مشارکت در کارهای خانه با همسرتان به طور غیرمستقیم به فرزندتان کمک کنید. کم کردن حجم کار همسرتان باعث می‌شود که او زمان بیشتری را در اختیار فرزندتان باشد. به خاطر داشته باشید با تولد فرزندتان که شما یک تفاوت کلی با قبل پیدا کرده‌اید. ۳) پدران معمولا نمی‌دانند چگونه از کودکان خردسال مراقبت کنند این یک دروغ بزرگ است که پدران را از داشتن رابطه نزدیک با فرزندانشان دور می‌کند و باعث ایجاد نگرانی بیش از اندازه مادرانی می‌شود که بیم این دارند که مردان توانایی نگهداری از بچه‌ها را ندارند. ما می‌دانیم که پدر اکنون می‌تواند اولین پشتیبان کودک باشد. پدر و مادر بودن چیزی است که هر کسی از والدین خود می‌آموزد. اگر شما برای فرزند خود وقت بگذارید نسبت به نیازهای او حساس خواهید شد. برای رسیدن به این منظور گاهی وقت‌ها از همسرتان بخواهید که از اتاق خارج شود یا وظیفه بچه‌داری را به تنهایی به عهده بگیرید. اجازه دهید تا همسرتان بفهمد شما توانایی انجام کارها را دارید. ۴) پدرانی که کودکان خود را کانون توجه قرار می‌دهند، نمی‌توانند در محیط کار با آن کنار بیایند مردان کار را مهم‌ترین منبع ثروت و اعتبارخود می‌دانند. مردانی که نمی‌توانند در کار خود موفق شوند خانواده را قربانی کرده و یا در رده بعد از کار خود قرار می‌دهند. اما ما در آغاز راه یک تحول بزرگ فرهنگی قرار داریم. بعضی از مردان معنی والد بودن را می‌فهمند. به همین دلیل کیفیت پدر بودن آنها هم افزایش می‌یابد. بعضی از مردان بودن در کنار خانواده را به سودآوری در کسب و کار ترجیح می‌دهند زیرا آنها ارزش تکامل را در پدر بودن می‌دانند نه اینکه نمی‌توانند به سر کار خود بروند. بیشتر مردان احساس می‌کنند که پدر خوب بودن نشانه تکامل در زندگی است و سعی می‌کنند آن را بر هر کاری مقدم بشمارند. ۵) حالا که خودتان پدر شده‌اید، باید با تصورات غلط پدرتان مقابله کنید وقتی که شما خودتان پدر می‌شوید پدرتان به یک الگوی مهم برایتان تبدیل می‌شود. بسیار طبیعی است که به گذشته خود برگردید و جا پای پدرتان بگذارید. اما پدر شما نمی‌تواند به عنوان الگوی اولیه شما قلمداد شود بلکه می‌تواند بر روند پدر بودن شما تاثیر داشته باشد. به کسانی که در طی سال‌ها از آنها تاثیر پذیرفته‌اید از جمله معلمان، مربیان، دوستان، دایی، عمو، برادر و دیگران بنگرید و پس از آن شخصیت اصلی یک پدر را از خود نشان دهید. تحقیقات مختلف در جهان نشان داده است که الگوی مشخصی برای پدر بودن وجود ندارد. فرهنگ‌های مختلف پدر بودن را به روش‌های مختلفی تعریف می‌کنند. در بعضی فرهنگ‌های آفریقایی «پدر» یعنی یک گروه از مردان نه یک شخص خاص. در فرهنگ ما یک پدر خوب بودن یعنی حمایت از کودک در خانه، غذا و تحصیلات. شاید آن اندازه که ما برای فرزندانمان وقت می‌گذاریم، پدران ما برایمان وقت صرف نکرده باشند اما به هر حال آنها هم همان کاری را که فکر می‌کردند، بهترین است در حق ما کرده‌اند و در یک زمان هم به خانواده رسیده‌اند و هم در جامعه فعالیت کرده‌اند. منبع: parent.com ترجمه: دکتر سیداحسان بیکایی روزنامه سلامت