Ehsan

عزیزانی که فقط میایین توی پروفایل یک شکلک گل یا عکس گل میذارین. مگه اومدین سر مزار. یک فاتحه ای ، حرفی چیزی. نا سلامتی آدم هستیم. نذارین شکلک ها و عکس ها، جای اون خط ارزشمندی که توسط ذهن یک موجود هوشمند خلق میشه رو بگیره. یک خط زیبا،میتونه بهترین یاد باشه.

سر مزار گاندی ایستاده بودیم. گروهی توریستی از انگلستان آمدند، با کلاه هایی بر سر و لباس هایی گران. اونور مزار هندوان پا برهنه بودند و التماس غذا میکردند و از دیدن انگلیسی های شیک و تمیز لذت میبردند. هر دو فقط میدانستند باید به آتش روی قبر گاندی ادای احترام کنند. اما دانستن این کجا و دانستن آن کجا.......

درود بر حاج ابوالفضل قهرمان. اما بدون مقدمه میریم سر اصل مطلب. 1- چرا در جلساتی که بچه ها جمع میشن نمیایی ببینیمت؟ وجدانا راستش رو بگو،مهمترین علت نیومدنت چیه؟ 2- اگر در یکی از روستاهای عقب افتاده هندوستان به دنیا میومدی در قبیله موش پرست ها. چند درصد امکان داشت به اونیکه امروز به عنوان آفریدگار جهان باورش داری برسی؟ اونوقت اگه به کمال نمیرسیدی،اون دنیا یقه کی رو میگرفتی؟ 3- اگه قرار بود تو هرکشوری غیر از ایران زندگی کنی،اون کشور کجا بود و چرا؟ 4- به نظرت دست دادن دختر به پسر خیلی چیز عجیبیه که یک عده ازش وحشت دارن؟ چرا اینقدر توی جامعه ما تابو هست؟ 5- اگر عاشق یک دختر مسیحی بشی که اصلا نتونی حتی یک لحظه فراموشش کنی و اون دختر هم متقابلا عاشق تو باشه و عاشق مسیح هم باشه و حاضر نشه به خاطرت مسلمان بشه،چرا که مسیح بهش امید و انگیزه و نشاط میده،چه میکنی؟ باهاش ازدواج میکنی یا میگی اگه اسلام نیاوردی منو نمیبینی؟ فعلا همین 5 تا باشه،بعدا اگر عمری برای ما و فرصتی برای شما بود به خدمتتان میرسیم.

من صندلیم چرخ داره. اما بعضی وقت ها پاهام رو میارم هوا میذارم روی میز کامپیوتر و کیبورد بین دوپام قرار میگیره و تایپ میکنم !!! :icon_pf (34): ولی فاصله چشم هایم از مونیتور خوبه، این رو رعایت میکنم.

این مطلب جالب و آموزنده هستشا. نه گفتگوی آزاد. به جان خود خرم که میخوام من نباشم اما خرم باشه.

تعدادشون از یکی گویا خیلی بیشتره، اما با عرض معذرت دو نفر که جورابشون بو بده توی مسجد، همه نمازگزارها فرار میکنند. چند روزی هست میرم مهندسان، گفگتگوی آزادش به شدت وحشتناکی اسپم کده شده، چون خلاقیت خواستند، چون دست بچه ها افتاد. به نظرم بهتره اجازه بدیم اینجا هم مدتی دست منتقدین و معترضین بیوفته، شاید من کلا اشتباه میکردم و وضعش بهتر هم شد.

مثل چی پخش زمین شدی؟

نماز عمود (ستون) دین هست. ببین من نمیتونم وارد جزئیات بشم، ای کاش توی انجمن همه باجنبه بودند،حرف دلم را درباره این عمود میزدم.

مطمئنی چپ کردن؟ به نظر میاد ......... هیچی بگذریم، ادب اسی به ز دولت اوست.

چرا باید اتفاق خاصی میافتاده؟ ابراهیم به نماز شب ایستاده و پریسا هم بهش اقتدا کرده. ذهن ما منحرف است........:icon_razz:

تو هر سنی آدم یک انگیزه ای داره. بچه بودم انگیزه ام زدن گل با یک برگردون بود،مدرسه بودم انگیزه ام نمره 20 بود،بعد کنکور و بعد دانشگاه و بعد آشنایی با آدم ها و..... چیزی که باعث میشه انگیزه خودم رو حفظ کنم، اعتماد و پایبندی به ارزش های آدمیه، چیزی که خیلی مواقع انگیزه منو برای ادامه سست میکنه، نامردی ها و بی معرفتی های آدمهاست که باعث میشه بگی به درک. توی عکس زیر الان در مرحله کار خوب هستم. گویا دو تا خونه تا آخر کار من نمونده، زود پیر شدم. ولی هنوز انگیزه دارم........

وودی آلن : (کمدین، ‌کارگردان و ‌نویسنده آمریکایی ) فردی می‌رود پیش روانکاو و می‌گوید: «برادرم دیوانه‌ است، فکر می‌کند مرغ است»‌ روانکاو به او می‌گوید «خوب چرا پیش من نمی‌آوریش». جواب می‌گیرد: «چون تخم‌مرغ‌هایش را نیاز داریم». خوب فکر کنم این خیلی شبیه نظر من درباره روابط انسانی است. این روابط کاملا غیر منطقی و احمقانه‌اند ولی فکر می‌کنم که ما آنها را ادامه می‌دهیم چون به تخم‌مرغ‌ها احتیاج داریم....

برای مدتی دیگه نه در تالار آزاد تاپیکی میزنم، نه تاپیک های خودم رو آپ میکنم. تالار رو میسپاریم به اهلش ببینیم چه جوری ترقی میکنه. به جوانان میدان میدیم،ببینیم تئوری ما درباره ...... بودن نسل جدید درسته یا غلطه. خواهشا تاپیک های منو تو آزاد نذارین آپ بشه و همه را قفل کنین. ممنون.

آره میشه، اتفاقا یک دوبار این ارزیابی رو انجام دادم، بدتر خراب کردم. :icon_pf (34): هیچی نمیگفتم،اقلا همون موقعیت قبلیم رو داشتم.

موریس مترلینک: (نویسنده و شاعر بلژیکی، برنده جایزهٔ نوبل در ادبیات) هیچ چیز مانند خوشبختی در مسیر زندگی دام نمی‌نهد. و چه زود شکوفه‌های سپید دوستی به ‌برگ‌های زرد دشمنی بدل می‌شوند......

امروز از ظهر تا عصر به باشگاه مهندسان وصل شدم لحظاتی و به تاریخچه نوشته هایم رجوع کردم. متاسفانه چیزهایی رو فهمیدم که ای کاش هیچ وقت نمیفهمیدم. خواستم شب بیام اسامی یک عده رو توی انجمن بیارم و ........ نزدیک 1.5 ساعت پیاده روی کردم و با خودم فکر کردم چه کنم. تنها به این نتیجه رسیدم: امشب برای همیشه بیخیال گذشته بشم،بیخیال همه اون آدم هایی که در نقاب دوستان صمیمی، کمر من رو شکستند. عطای همشون رو به لقایشون میبخشم و فقط به حرمت دوستی دور به روی اونها نمیارم، اما کلا از حافظه تصویری و شنیداری پاک پاک............... در پناه حق.

دوست عزیز،بردار خواهر، مادر، پدر، جان همه کست. اینقدر منو به تاپیک های خبری دعوت نکنین. بنده در جریان خبرهای سیاسی و مذهبی هستم، اصلا هم خوشم نمیاد مدام دعوت بشم. بذار تاپیک هایی که حاصل دسترنج خود دوستام هست یا مناسبتی هست رو ببینم. به چه زبونی بگم اسمم رو از توی اون لیست دعوتت بردار. عجب حکایتی داریم. باور کن دفعه بعدی تاپیک میزنم و اسمتون رو میارم. بس کنین دیگه. عجیبه مدیر به چنین کاربرانی اخطار نمیده . خوب من نمیخوام این دعوت رو از تنظیماتم بردارم،میخوام اگه موضوع جذابی بود بهش دعوت بشم.

معیار رو همیشه عزیزها تعیین میکنند، ما کی باشیم. ولی اون بنده خدا هم جوونه، مرا چه به ارشادش. خودم الان مثل خر تو گل موندم، به کارهای خودم هم نمیرسم.

خواستم جواب دندان شکن در مورد همین راست و هدایت شدن بدم، اسلام عزیز دستم رو بست. دهن منو باز نکنین کار دست خودم میدم :zadan:

ای بابا، پس چرا من اینهمه انتقاد میکردم همون موقع شفاف سازی نمیکردی. بی جهت گیر بهت داده بودم پس. شرمنده. گوشهایت را بیاور جلو . :boos:

مگه شما خودتون از گاه نوشته های هر فرد یکی رو انتخاب نمیکنین؟

این تحلیل رو تقریبا یک سال پیش براتون ارائه کرده بودم. اون نقدی که مطرح کرده بودم، امسال به نکات مثبتتون اضافه میشه، چون به نظرم خیلی از لحاظ اندیشه تفاوت کردین و سعی میکنین سایر باورهارو هم درک کنین. فقط یک سئوال داشتم، به نظرت آدم ساده ای هستی؟ یا دوست داری ساده باشی؟ منظورم از ساده بودن، راحت بودن و یکجور باور نسبت به همه هست. فکر میکنی اکثر آدم ها خوبند و کم ازشون بهت آسیب توی زندگی رسیده؟

هرمان هسه: ( نویسندهٔ آلمانی-سوییسی و برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات) اوج تمام شوخ‌طبعی‌ها به جایی ختم می‌شود که انسان خویشتن خویش را نیز به مسخره می‌گیرد......

وقتی 5 سالم بود چقدر سر باز کردن کمکی های دوچرخه بلبلی خودم گریه کردم که من میوفتم. اینقدر منو اذیت نکنین همینو میخوام. اما بازش کردند،چندین بار بر زمین افتادم،باز هم بلند شدم. اولین روزی که با سرعت بدون کمکی میراندم،چه لذت بخش بود. ای کاش یک دهم جرات کودکی را داشتم و این کمکی های لعنتی ذهنم رو دور میریختم.

چه زود پیر شده فامیلتون. البته راست گفته بنده خدا، سن معمولا از 28 که میزنه بالا، یک کم آدم از نظر جسمی تریپ خسته بر میداره. حالا بر فرض از 20 تا 25 ازدواج کردی و حال کردی. بعد از 25 چه میکنی،میشنی حسرت جوونی رو میخوری؟ زندگی همینه دیگه، به نظرم که حسرت هیچ لذتی رو نباید خورد،چون همه چیز ناپایداره. به قول ژول ورن: یک غم به تنهایی برای نابودی هزاران شادی کافیست. در هر سنی هستی دلت شاد باشه مشکلت حله.