Ehsan

شما؟ همون عکس زن سبیلو هستید؟ :JC_thinking:

منظورش از معین این است که برای به دست آوردنش، نیازی به حل هایی که در مسائل نامعین استفاده میکردیم، مثل جمع آثار و.... نیست. عملکرد عضو مستقل از نامعینی کل سیستم است.

هرکس از من عکسی داره جان ناصر و سرسره اش، به ایمیلم بده وگرنه من عکس های دسته جمعی خودشون در صفحه اول این تاپیک را در تیراژ وسیع در جامعه پخش میکنم.

قدیس های بُت نشان، من در حال رفتن به کُما هستند. تقصیر من هم نبود، خودشان زیادی در اثبات قداست خودشان عاجز بودند. البته هنوز اخلاق در ذهن من به عنوان یک قدیس بزرگ هست. فکر نکنم به این زودی ها دورش بیاندازم،مگر چرخ دنیا بر پاشنه ای دیگر بچرخد و همان عامل تصادف وارد زندگی شود.

در حالت مستی بهتر میشه نوشت.... حیف که میترسیم مارا در خیابان در حالت مستی بگیرند وگرنه یکبار مست میامدیم تور. البته نه مست می، بلکه مست چیز دیگری. صفحه اول تاپیک را تکمیل کردیم، دوران مستی به سر رسید، غلظت طنزش کم شد.

کجا بوده این جمله؟ احتمالا منظورش سازه های مرکبه که از ترکیب سازه ای نامعین و سازه ای معین به وجود میان.

اون خانم ها برای رضایت ناصر مدام از سرسره بالا و پایین میرفتند. چه کسی امروز سرسره بازی میکند، آقایون برایش سرویس الماس میگیرند. :icon_pf (34): (پینوشت = من مستم دست خودم نیست)

برای اینکه زودتر برسم، یک تیکه باید از وسط باغ رد بشم،هوا هم سرد بود، همه سگ ها چپیده بودن لای درخت ها..... از دهانشون هم همینطور بخار میزد. وقتی سگ دنبالت کنه،چنان فرار میکنی که زمین نمیخوری،فقط هی میوفتی تو چاله آب.

همون، خودم هم الان احساس خطر کردم، این نوترون وسوسه میکنه مارو، هی +23 حرف بزنیم. باید در برم، که اوضاع مغزمان خراب است،مخصوصا اینکه در بازگشت به منزل از ترس پارس سگ ها تو چاله آب هم افتادم....

من سریعا رفتم پشت بوم و یک طرح شماتیکی قلم زدم. البته برای رعایت جو اخلاقی، طرح خود را با سانسور ارائه میدهم. باشد که شبهات مومنین و مومنات برطرف شود،خدایا خودت مارو عفو کن....... :icon_pf (34): توضیحات تکمیلی درباره سرسره ناصری هم در تاپیک زیر هست: [Hidden Content]=

اتفاقا لطیفه قابل توجهی در این رابطه هست: از نواندیشی پرسیدند: تفاوت رد شدن اسی و جماعت نواندیش از خیابان چیست؟ نواندیش گفت، اسی وقتی میخواهد از خیابان رد شود، اینطرف و آنطرف را مینگرد، اما جماعت نواندیش کلشونو مثل اسی میندازن پایین و از خیابان رد میشوند.

من سانسور کردم عکستو ناسلامتی. :icon_razz: حالا که اینجور شد عکس واقعیتو میذاریم برای استفاده دوستان.:zadan: محمدرضای بیچاره اون گوشه پیش زنان گیر افتاده......

فعلا پرده اول سفرنامه را ببینید تا ادامه اش را در بعد بگیم. [Hidden Content]

امروز همه چیز بارانی بود، هوا، قیافه ها، کاخ ها، غذاها، دستشویی ها، مترو، میوه و...... برای اولین بار ما زودتر از دوستان به محل قرار رسیدیم، welcome (w.c بسیار شدیدی احوال مارا بارانی کرده بود. از همان ابتدا چتر خود را گشودیم، حسودان میگفتند باران که قطره ای بیش نیست،چرا چتر میگشایی، اما قطره قطره جمع گردد وانگهی دریا شود..... به هر حال باران که شدید شد،هرکس فراخور اخلاصش مدت زمانی را زیر سایه چتر اسلام میامد تا نور الهی نصیبش شود. در اولین فرصت که به welcome رسیدیم، در ان جهیدیم، بغلی ما هم یک پیرمرد بدبخت خارجی بود که به توالت اسلامی عادت نداشت و مدام میگفت gad dam the toilet و fuck this (یعنی دستشویی لعنتی فکر منحرف نکنید) به هر حال راحت شدیم و رفتیم به سمت کاخ های ناصر و باباش و جدش و بچه هاش. پر از درس و عبرت بود،که در این مقال اشاره به آن نمیگنجد. برای صرف ناهار به سفره خانه ای سنتی رفتیم، دیزی خوران بسیار اندک بودند و این یعنی نابودی سنت گرایان و گسترش مدرن گراها یا همان جوجه خوران و کشک و بادمجان خوران (گرفتار بین سنت و مدرنیته). دیزی ما بسیار جا افتاده بود،چون معلوم بود، یک هفته ای قشنگ مرتبا گرم و سرد شده. :icon_razz: به هر حال گرسنگی به شدتی بود که خوردمیش، مهندس خوش فکر هم چنان مست غذا شد که جلوی همه دراز کشید و با واکنش سریع مسئول تور مواجه شد. :zadan: همه چیز خوب بود که پس از اتمام غذا سه فتنه گر به نام های codeplus , neutron , negari یک وسیله ای که ذغال رویش بود و در آن فوت میکردی و دود بلند میشد را سفارش دادند و مدام هم میخواستند ما را قاطی این بازی کنند که توانستیم جلوی این فاجعه را بگیریم. البته کاربری بود فروغ نام،آمد کمی از این وسیله کذایی بزند،چنان به سرفه افتاد که پشیمان گشت. :biggrin: خلاصه چون باران زیاد بود، نشد سوژه های زیادی از دوستان بگیریم. چون همش مجبور بودیم زیر چتر باشیم. . . . . البته یه چیزی یادم رفت: صمد آقا فرزند ننه آقا، بچه ده بالا با انگشتش همه را کور میکرد. من امروز با میله های چترم نصف بچه های انجمن را کور کردم !!! هرکس دیه خواست در خدمتیم.

این تاپیک تقدیم میشود به پیشگاه مقدس السلطان بن السلطان بن سلطان، ناصر الدین شاه قاجار. افتخار کائنات و بهانه خلقت جدنا آدم و امنا الحوا...... همچنین تشکر فراوان از زحمات آغا بتول خانم همشیره محترمه اعتماد السلطنه فرزند مظفر الدین شاه. با یادی از کلیه کودکان فرو دست و فرادست و زنان کرد و لر و بلوچ و گیلکی و مردان لر و کرد ترک و قزوینی. قصاب و کفاش و عکاس دربار،روحانی دربار و روحانی مردمی و ساکنین قورخانه و شمس العماره و همه میزبانان ما در این تور تاریخی. در این تاپیک ابتدا همه عزیزانی که همراه ما بودند، به صورت تصویری خدمت شما معرفی میگردند. اگر چهره دوستان نامفهوم است، روی عکس ها کلیک کنید تا بزرگ شوند. هرکس از من عکسی داره جان ناصر و سرسره اش، به ایمیلم بده وگرنه من عکس های خودشون در زیر را در تیراژ وسیع در جامعه پخش میکنم.

من طراح سوال ماهانم شاید.....

فقط من که کار داشتم زود پیچوندم اومدم. به زودی تاپیکی در اینباره خواهم زد. منتظر باشید. :icon_pf (44):

به علت تقارن در هندسه و همچنین بارگذاری، تنش در قسمت بالا و پایین یکسان است. وقتی نیم حلقه هم تحلیل شود،همان جواب به دست میاد.

روان اتکینسون (مستر بین) : اندوه، فرزند ترس است و شباهت زیادی به پدرش دارد.... با خانواده ترس همانطور رفتار کنید که با حشرات مضر، و برای اینکه امکان رشد به آنها ندهید، پیش از همه بزرگتر ها را از میان بردارید.

یکی از مواقعی که خیلی احساس سبکی کردم در زندگی، قدم زدن روی قبرها در زمستان بود. در حالیکه هوا سرد بود و آماده بارش برف، یک شالی به گردنم و صورتم بسته بودم و شعرهای روی قبرها را میخواندم. قطعه هنرمندان، جایی که اکنون چه هنرمند باشی چه بی هنر فرقی نمیکند، اما همان هنرشان در دنیا مرا مجبور میکرد بایستم و به قبرشان بنگرم. در آینده آیا کسی هم به قبر من خواهد نگریست، اصلا اهمیتی دارد یا نه، هیچ نمیدانم ....... هرگز باور نکردم این شعر را : از دل برود هر آنکه از دیده برفت.... هنوزم که هنوزه یک عده در دید نیستند،اما گوشه ای از دل میتپند.... برای منوچهر نوذری،چندین بار در فیلم هایش گریه کردم و همچنین برای یکسری دوبله های فوق العاده اش. نوشته ی روی سنگ قبر(منوچهر نوذری): ز حق توفیق خدمت خواستم دل گفت پناهی چه توفیقی از این بهتر که خلقی را بخندانی

فکور یک سر پاشو بیا حوزه کارت دارم. بچه سفید و تپل مپلی به نظر میایی.

خیلی دوست داشتم الان پشت پیانویی چوبی در زیر باران آهنگی غمناک میزدم و میگریستم. اما نه نواختن پیانو بلدم، نه جرات خیس شدن دارم و نه اشکی مانده. قلبم سنگ شده ......

لا اله الا الله....... انجمن را مکان کرده اند این جماعت ....