aghakbar

از ایجا مستقیم بگیر

به نظر من اینکه چرا صداوسیما سریال و برنامه خوبی تولید نمیکنه به خاطر اینه که حق شبکه های مخابراطی انحصاریه تو ایران و رقیبی برای خودشون نمیبینن، بودجه دولتی میگیرن، باید سلیقه و سیاست های بخش خاصی از جامعه رو درنظر بگیرن و...، اگر شبکه های خصوصی بودن و مثل اونا سیستم شبکه های کابلی رو داشتیم که بر حسب تعداد تماشاچی شبکه ها درامد داشتن مطمئن باشید این سریالای آبکی رو از شبکه های داخلی نمیدیدیم. پیشنهاد منم سریال The wire هست که حتما ببینید، یک اقتباس از مردم واقعی تو بالتیمور هست، بازیهای عالی، متن قوی، کارگردانی خوب و ... و همچنین Bands of Broders.

جون به این رژیم اعتقادی ندارم و به رژیم آینده هم امیدی ندارم( چیزی که این چند ساله زمزمه هاش بوده یا حتی دموکراسی کامل باشه) پس به گروهی ملحق میشم که چیز بیشتری بهم بماسه و اگر چیزی نمی ماسید د برو که رفتیم( از این ژست های میهن پرستانه هم برای من نگیرید که ما هم بچیگی ها از این چرت و پرتا زیاد میگفتیم).

البته اول لیلی کسری مرد بعد هایده.

جواب های خودم: 1. رییس دانشگاه: ما که ندیدیم، اصلا رئیس هم داره؟ 2. یک وعده غذای سلف: خدا نسیب هیچ کس نکنه 3. کارت دانشجویی: فقط بدرد فیلم کرایه کردن میخوره 4. خوابگاه: ما که نرفتیم 5. شب امتحان: خوندن تا صبح 6. جزوه خوش خط دختر ها: من بد خطم اما جزوم می ارزه به جزوه 100 تا دختر 7. تقلب: امتحان بی تقلب مثل آش کلم میمونه 8. مشروط شدن: تا نشی نمیفهمی چه عالمی داره 9. وام دانشجویی: گرفتنش مصییبتیه 10. ازدواج دانشجویی: نداشتم 11. حراست: :vahidrk: 12. دانشجو: کو، کجاست؟ زود تند سریع نشونم بدید.

اولین جمله ای که با شنیدن اسامی زیر به ذهنتون میرسه رو بگید؟ 1. رییس دانشگاه 2. یک وعده غذای سلف 3. کارت دانشجویی 4. خوابگاه 5. شب امتحان 6. جزوه خوش خط دختر ها 7. تقلب 8. مشروط شدن 9. وام دانشجویی 10. ازدواج دانشجویی 11. حراست 12. دانشجو

17.زنهای ایرانی فکر نکنند که مرد قاطر است و برای کار کردن آفریده شده است. 18.سعی کنید کاری را که بلد نیستید به دروغ نگویید بلدم بعد 4ساعت تو اینترنت سرچ بزنید و یک چیزی دربارش پیدا کنید تا ضایع نشید. 19. اگر روزنامه نمیگیرید روزی یک بار به اخبار شبکه ای که به درست بودن اخبار اون اعتقاد دارید گوش بدهید. یادم میاد تو دوران مدرسه تو یکی از درسهامون تو بحث ویژگی های کسی که میخواد رهبر یک جامعه باشه این بود که ظاهری آراسته، سخنرانی خوب و راستگویی و چندتا چیز دیگه بود که این هارو از نظر اسلام میگفت ، خوب وقتی تو مدرسه به ما یاد میدن که رهبر جامعه باید این ویژگی هارو داشته باشه و وقتی که من بزرگ میشم میبینم هیچ کدومشون این ویژگی هارو ندارن میخوای مسخرشون نکنم و به اونها اعتقاد و اطمینان داشته باشم؟

تا به حال تو همه جور حالتی تنهایی رو ترجیح دادم.

اسی واقعا فکر میکنی تا وقتی خروس نپره رو مرغ تخم مرغ درست نمیشه؟

بله درسته وقتی میگن این همه لشگر آمده به عشق----- آمده فقط باید موقع بخور بخور به عشق ----- بیان؟

دوست ندارم برم برای اینا بمیرم اما چون معافی زمان صلح دارم به زور میان ببرنم و منم قبلش فرار کردم.

نذاشتن حافظه برای ما بمونه.

چه حافضه ای دارید، من که غیر از اسم دبیرستانم( اونم سال دوم و سوم) بقیشو یادم نیست.

حالا سربازی کلا به یک کار ما پسرا اومد شما حسودی کن. بابا 2 سال تو سربازی مفتی کار میکنیم خودش سابقه کاره دیگه، شما بگو کارفرمامون بیمم نمیکرد.

کی گفت شرکت ثبت کنید? با این چیزایی که گفتم یک سابقه کار الکی برای خودتون درست کنید، بهشون هم بگید سابقه بیمه به خاطر اینکه اون موقع سربازی نرفته بودم ندارم.

نیازی به اینکار نیست، یک مهر بسازید، با فتوشاپ هم یک نامه سربرگ دار بسازید برای خودتون شرکت دار میشید.

من خودم یکجا خوندم که قبل از مهرگان برگذار میشد.

سوال اینجاست که اصولا چرا انسان از ناشناخته ها میترسه؟ چرا به استقبال این ناشناخته ها نمیره؟ اگر این ترس نبود سرعت پیشرفت تمدن انسانی بیشتر بود یا کمتر؟

به نظر من ترس از مرگ همیشگیه، اتفاقا ترس از مرگ چیزیه که آدم هرچی بزرگتر میشه بیشتر حسش میکنه. قرار نیست چیزی که ازش میترسیم جلوی پیشرفت و زندگی رو ازمون بگیره.

یاداشتی از پروفسور بیات استاد بخش جامعه شناسی در دانشگاه تهران چرا به جوک رشتی می خندیم؟ "یه روز یه رشتی وارد خونه میشه، می بینه زنش لخت روی تخت خوابیده ..." "یه روز یه رشتی در کمد را باز می کنه، می بینه حسن آقا ..." چه چیزی درباره لطیفه های رشتی خنده آور است؟ هنگامی که یک ماجرایی تعریف می شود که در آن فردی از میان ما بر خلاف همه آن انتظارات عمومی رفتار می کند، ما آن را بانمک و خنده دار می یابیم. حالا بیایید ببینیم آن بخش از فرهنگ ما که در لطیفه های رشتی پنهان شده چیست. در مورد لطیفه های رشتی، معمولا محور لطیفه یک مرد رشتی است که مرد دیگری با زنش خوابیده است. آنچه لطیفه رشتی را برای ما خنده دار می سازد معمولا دو حالت دارد. حالت یک اینست که مرد رشتی هالو است و متوجه نمی شود که مرد دیگری با زنش خوابیده است، و ما به حماقت او می خندیم. در این حالت به حماقت کاراکتر لطیفه می خندیم. حالت دو اینست که مرد رشتی متوجه این رابطه جنسی می شود، اما واکنشی از خود نشان نمی دهد و به سادگی از کنار آن می گذرد. یعنی وضعیت تعریف شده در لطیفه با انتظارات ما بر اساس تربیت و جامعه پذیری و شناخت ما تناقض دارد و از این روست که وضعیت به نظر ما خنده دار می آید. حالا بیایید حالت دو را در نظر بگیریم و نگاهی عمیق تر به دلیل خنده داربودن جوک های رشتی بیاندازیم. مگر نه اینکه انتظار داریم که هر مردی وقتی که مرد دیگری را با زنش می بیند، عصبانی شده، غیرتش به جوش بیاید و بزند یکی از آن دو یا هر دو را بکشد؟ و واکنش خونسرد و عاری از خشونت مرد رشتی ما را به خنده می اندازد! در فرهنگ ما، ناموس و غیرت ، متاسفانه چنان ریشه دوانده که بدون آنکه آگاهانه بدان بیاندیشیم، در ذهنیت ما همواره جاری است. اول از همه اینکه ما زن را ناموس مرد می دانیم و هنوز باور نداریم که زن هم یک انسان است که اختیار خود را دارد. یک دلیل خنده دار بدون جوک رشتی اینست که زن را هنوز ابزار جنسی برای استفاده مرد می دانیم. هر مردی که دستش برسد، به زن مرد رشتی تجاوز می کند و کنار او می خوابد. زن اعتراضی نمی کند، چیزی نمی گوید، و اصولا در همه جوک های رشتی کاراکتری ندارد، و هنگامی که مردی به سراغ او نمی آید هیچ اعتراضی نمی کند. زن رشتی انتخابی ندارد، اعتراضی ندارد، صدایی ندارد، فقط یا لخت روی تخت خوابیده، یا مورد تجاوز مرد همسایه و بقال و حسن آقا قرار می گیرد. زن رشتی در همه ی این لطیفه ها فقط "ناموس" مرد رشتی است! مرد رشتی هم که به ناموس اهمیتی نمی دهد، پس هر مردی می تواند به زنش دست درازی کند. دوم اینکه مرد باید "غیرت" داشته باشد، یعنی اینکه از "ناموس" خود دفاع کند و اگر مرد دیگری را با زن خود دید، از خود خشونت نشان دهد** و خون بریزد!اینکه مرد رشتی بدون ارتکاب خشونت از کنار ماجرا رد می شود، برای ما بشدت خنده دار است. آخرین جوک رشتی را که شنیده اید به خاطر بیاورید و به جای "مرد رشتی" یک "مرد سوئدی" را در آن قرار دهید. آیا بازهم بانمک و خنده دار است؟ طبیعی است که از مرد سوئدی انتظار نمی رود که دست به چاقو بزند و زن خود یا مرد دیگر را بکشد! فرهنگ و قانون کشور سوئد متفاوت است. این وضعیت رقت بار فرهنگی ماست! به عنوان روشنفکر به نقد حکومت جمهوری اسلامی می پردازیم که چرا دست به سنگسار می زند، ولی کمتر به نقد فرهنگ ناموسی و غیرت پرستی خودمان می پردازیم که مسبب قتل زنان و دختران بسیاری در این مملکت بوده و هست. برای اینکه عمق این وضعیت رقت بار روشن تر شود، اجازه دهید چند خطی از کتاب «فاجعه خاموش (قتل های ناموسی)» به قلم پروین بختیار نژاد *** را در اینجا نقل کنم. *** "شیدا زن 16 ساله مریوانی که یک کودک 2 ساله نیز داشت ... در حال حرف زدن با مردی در خیابان توسط برادرش به قتل رسید. مردی به علت سوءظن به همسرش او را پس از 29سال زندگی مشترک در برابر دیدگان فرزندانش به قتل رساند. خانواده‌ای در خوزستان در کیف دختر خود کارت تبریکی بدون امضاء یافتند. دختر توسط عمویش به قتل رسید و خانواده آن دختر قاتل را بخشیدند. سعیده دختر 14 ساله بلوچستانی به دلیل شک پدر به او، به وسیله پدر، برادر و دوستان برادرش سنگسار شد و به قتل رسید. دلبر خسروی، دختر 17 ساله‌ای در دهی نزدیکی مریوان، به دلیل داشتن قصد طلاق از همسر ناخواسته و اجباری خود، توسط پدرش سر بریده شد. مردی 46 ساله‌ای همسر صیغه‌ای و نوجوانش را که 15 سال بیشتر نداشت به دلیل سوءظن با ضربات چاقو مجروح کرد و مردی که در خیابان در حال حرف‌زدن با او بود را با ضربات چاقو به قتل رساند. در دزفول، جاسم که خود دارای سه زن بوده دختر 15 ساله‌اش را به دلیل اینکه فکر می‌کرد عمویش به او تجاوز کرده، سر برید. باز در دزفول، مردی با سوءظن به همسر دومش و با ادعای اینکه پسرش متعلق به او نیست، سر وی و فرزند 7 ساله‌اش را برید. زهرا دختر 7 ساله اهوازی زمانی که مادرش بر سر اختلافی با شوهرش (پدر زهرا)، به همراه وی به منزل پدری‌اش می‌رود، پس از بازگشت مورد سوءظن پدر خود قرار می‌گیرد. پدر به زهرای 7 ساله شک می‌کند که شاید زمانی که او در منزل پدربزرگش بوده، مورد تجاوز دایی‌اش قرار گرفته باشد. وی با این سوءظن به دست پدر کشته می‌شود." *** پروین بختیارنژاد در این کتاب تلاش کرده نمایی از فاجعه خاموش را به ما نشان دهد. مردهایی که او به ما نشان می دهد، مردهایی که سر دختر 7 ساله، خواهر 17 ساله و زن 15 ساله خود را می برند، مردهایی که هیچکدام "مرد رشتی" نیستند. اینان همه مردان باغیرتی هستند که از ناموس خود دفاع می کنند و واکنش آنها همخوان با انتظارات فرهنگی ماست، و از این رو برای ما خنده دار نیست! ولی آیا واقعا اینطور است؟ آیا ماجرای قتل های ناموسی گریه آور نیست؟ اگر ما واقعا از هر مردی که زن یا دختر یا خواهر خود را با مرد دیگری می بیند انتظار نداریم که دست به جنایت بزند، چرا به جوک های رشتی می خندیم؟ وقت آن نرسیده که از خود بپرسیم فرهنگ خشونت ناموسی را چرا پذیرفته ایم؟ آیا بهتر نیست آرزو کنیم .. هیچ زن و دختری قربانی خشونت ناموسی نشود؟

این خودش به نوعی ترس از مرگه. البته آدم بیشتر از همه به خودش تکیه میکنه.

من موافقم، فقر اقتصادی فقر فرهنگی رو به دنبال خودش داره و وای به حال وقتی که این قشر بزرگ شن و اکثریت جامعه رو تشکیل بدن اون وقته که عاقل های جامعه جاشون یا تو زندانه و خونه نشینن و بعضی هاشونم فراری. در ضمن ممکنه اون بچه بزرگتر که شد از پدر و مادرش شاکی بشه. این شعر کارو هم مناسب حال این آدمه: پدر آن شب اگر خوش خلوتی پیدا نمی کردی تو ای مادر اگر شوخ چشمی ها نمی کردی تو هم ای آتش شهوت شرر بر پا نمی کردی کنون من هم به دنیا بی نشان بودم پدر آن شب جنایت کرده ای شاید نمی دانی به دنیایم هدایت کرده ای شاید نمی دانی از این بایت خیانت کرده ای شاید نمی دانی

خشک سالی عواقبی داره که از اونها باید ترسید مثل قحطی و گرانی و... ، من خشک سالی رو فقط باریدن یا نیاریدن بارون نمیبینم، البته قدیم ترس از خشک سالی معنی داشت اما الان خیلی این ترس کم رنگتر شده. یعنی ترس از مرگ نداری چون تجربش نکردی؟

تمام ترس ها دوره ایه؟ به نظر من بعضی از ترسها مختص تمام زمانها هستم، نه برای من بلکه برای همه و کسی که این ترس رو انکار کنه داره ازش فرار میکنه.

کشور ما الان دچار خشک سالی هست. منظورت رو از بی تفاوت تر بودن نفهمیدم میشه بیشتر توضیح بدی؟ آخه اگر آدم میتونه نسبت به خودش بی تفاوت باشه؟