-
تعداد ارسال ها
4984 -
تاریخ عضویت
-
آخرین بازدید
تمامی مطالب نوشته شده توسط afa
-
کودک خوبه
- 18 پاسخ
-
- 8
-
-
سری دوم میزگرد خانواده شماره 2 : « چرا ازدواج موقت؟ »
afa پاسخی ارسال کرد برای یک موضوع در میزگرد خانواده
سری دوم میزگرد خانواده شماره 2 : « چرا ازدواج موقت؟ » با سلام خدمت همه ی دوستان عزیز با موضوع «چرا ازدواج موقت » متظر حضور و ارسال نظرات دوستان عزیز هستیم آمارهای رسمی حاکی از کاهش ازدواج دائم و افزایش طلاق در جامعه است. از سوی دیگر سن ازدواج در ایران نیز افزایش یافته است. این در حالی است که به نظر می رسد در سال های اخیر ازدواج موقت از محبوبیت بیشتری نسبت به ازدواج دائم برخوردار شده است. کاهش ازدواج دائم و افزایش ازدواج موقت یعنی افزایش بهمریختگی خانوادگی که خبر خوشی نیست و در واقع خبری بدتر از افزایش طلاق است. فاصله گرفتنها و مراقبت نکردن از عشق و صمیمیت و صداقتی که باید در روابط همسران باشد، میتواند همسران را از هم جدا کند. آنها شاید طلاق نگیرند و حضور فیزیکی کنار هم داشته باشند اما در ابتدا طلاق عاطفی و بعدش طلاقهای بعدی آن قدر عرصه را تنگ میکند که تصمیم بگیرند جدا شوند. مسائل اقتصادی شامل مسکن، شغل و درآمد مناسب، هزینه های بالای ازدواج و مهریه های سنگین می شود و مسائل فرهنگی برخاسته از تهاجم برنامه های ماهواره ای است که راه باز را به مردم نشان می دهند و اینکه زیر بار مسئولیت نروند و تعهد نپذیرند. ........................ چه چیزی باعث میشه که افراد به دنبال ازدواج موقت پیش بروند ؟ فرزندان حاصل از اینگونه ازدواج ها چه سرنوشتی خواهند داشت ؟ روابط جنسی بی حد و مرز در اینگونه ازدواج ها رواج پیدا میکند ؟ ازدواج موقت برای همسران متاهل !!! -
سری دوم میزگرد خانواده شماره 1 : « تاثیر ماهواره بر روابط خانوادگی »
afa پاسخی برای afa ارسال کرد در موضوع : میزگرد خانواده
جمع بندی :icon_gol: با تشکر از حضور همه دوستان عزیزم موفق باشید -
مواد لازم : توت فرنگی ریز خرد شده : یک پیمانه شیر پاستوریزه یا جوشیده سرد : نصف پیمانه وانیل : کمی شکر : به اندازه کافی طرز تهیه : توت فرنگی، شیر، وانیل و شکر را در غذاساز هم بزنید و در قالب های انتخاب شده بریزید و در فریزر قرار دهید.
- 6 پاسخ
-
- 6
-
-
استفاده از گوشت شیوه های مختلفی دارد ولی در این بخش میخواهیم ببینیم کدامیک برای سلامتی خوب است . شیوه های مختلف گوشت بطور کلی شامل کباب کردن گوشت، آب پز و یا بخارپز کردن و سرخ کردن انواع گوشت است هنگام کباب کردن گوشت، اگر شیره گوشت در معرض تماس مستقیم شعله قرار گیرد و حالت سوختگی پیدا کند، مطلوب نیست چرا که در دراز مدت این نوع سوختگی در گوشت باعث بروز سرطان میشود. در حالتی که گوشت سرخ میشود، روغن زیادی جذب گوشت میشود و علاوه بر اینکه کالری بسیار بالایی پیدا میکند، نوع روغن و میزان روغن مصرفی هم در کاهش کیفیت و ارزش غذایی گوشت پخته شده تاثیرگذار است. روش پخت آبپز و بخارپز کالری کمتری نسبت به انواع دیگر دارد ضمن اینکه آهن و روی در گوشت با انواع پخت، تغییر زیادی نمیکنند و معمولا در انواع روشهای نام برده، محفوظ میمانند.
-
«آدمهای ضعیف هیچوقت نمیتوانند ببخشند. بخشش خصوصیت افراد قوی است.» -- گاندی کینه و تلخی مثل سم میمانند: اگر به آنها اجازه دهید، اسیرتان کرده و شما را به عقب میکشد تا جایی که دیگر حتی خودتان را هم نمیشناسید. انسانها موجودات پرغروری هستند، که این یکی از دلایلی است که نمیتوانند اشتباهات، ناراحتیها و طردشدگیهایشان را فراموش کنند. اما زمانی که اذیتها و ناراحتیها اسیرتان کرد، به محیط اجازه میدهید کنترل بیشتری نسبت به خودتان به شما پیدا کند. به همین دلیل همیشه باید بخشش را انتخاب کنید. در زیر به ۱۱ مورد از چیزهایی که باید خودتان را بخاطر آنها ببخشید اشاره میکنیم: 1 - بخاطر گذشتهتان، خودتان را ببخشید خیلی ساده است که اجازه دهید اشتباهات گذشته لحظه حالتان را نابود کند اما این سریعترین راه به سمت افسردگی و ناراحتی است. خیلی مهم است که به خاطر داشته باشید که همه انسانها اشتباه میکنند. مهم این است که از اشتباهاتتان درس بگیرید و خودتان را برای تجربیات آینده آماده کنید. 2 - بخاطر روابط شکستخوردهتان، خودتان را ببخشید مسائل احساسی مسائل سادهای نیستند. اگر بخواهید به احساساتتان اجازه دهید، شما را عقب کشیده و فرصتهای عشقی آینده را از شما میگیرند. باید سعی کنید روی زمان حال تمرکز کنید -- نه اشتباهات گذشتهتان -- تا بتوانید آیندهای بهتر برای خودتان بسازید. 3 - بخاطر ضعفهایتان، خودتان را ببخشید روز بدون شب نمیتواند وجود داشته باشد؛ همینطور روشنایی بدون تاریکی. درمورد ما هم همینطور است، بدون دانستن ضعفهایمان، نمی توانیم به نقاط قوتمان پی ببریم. باید نقصهایتان را در آغوش بکشید و یاد بگیرید خودتان را همانطور که هستید بپذیرید. 4 - بخاطر اشتباهات جزئیتان، خودتان را ببخشید در خیابان با کسی برخورد کردید؟ بند کفشتان زیر پایتان گیر کرد؟ هیچ اشکالی ندارد! اتفاقهایی بدتر از این هم ممکن است بیفتد پس سعی کنید به این اتفاقها از دید طنز نگاه کنید. 5 - بخاطر آدمهایی که قضاوتشان کردید، خودتان را ببخشید آدمها خیلی متفاوتند، از آدمهای درونگرا تا برونگرا، آدمهای هنری تا آدمهای بیزنسی. این تفاوتها ایجاد سوءتفاهم و قضاوت کردن درمورد رفتارهایی از دیگران که مطابق با هنجارهای ما نیست را راحتتر میکند. همه این کار را میکنند، پس نگران نباشید. 6 - بخاطر امیدها و آرزوهای نابودشدهتان، خودتان را ببخشید اگر تابحال اینکار را نکردید، همیشه زمانهایی برای سرمایهگذاری کردن در آرزوهایتان را دارید. پشیمانیها و افسوسهایتان درمورد چیزهایی که دوست داشتید داشته باشید را فراموش کنید و اولین قدمها برای رسیدن به هدفتان را بردارید. این قدمها هرچقدر هم که کوچک باشند مهم نیست، همین که کمی تلاش کنید، امیدها و آرزوهایتان هیچوقت نخواهند مرد. 7 - بخاطر انتقاداتی که از خودتان کردید، خودتان را ببخشید گاهی اوقات ما بدترین منتقد خودمان میشویم اما نترسید، همه ما اینطور هستیم. به جای اینکه فکرتان را صرف این مسئله کنید، سعی کنید زمزمههای منفی با خودتان را بشناسید و به محض اینکه به ذهنتان آمدند آن را متوقف کنید. 8 - بخاطر پلهایی که پشت سر خراب کردهاید، خودتان را ببخشید وقتی آدمها تغییر میکنند، روابط هم تغییر میکنند. گاهیاوقات خراب کردن پلها پشت سر برای سلامت فکریتان مفید است. اما اگر اینطور هم نباشند، همیشه راهی برای درست کردن روابط برهمخورده وجود دارد. 9 - بخاطر کاستیهایتان در محلکار، خودتان را ببخشید همه نمیتوانند در همه کار عالی باشند. این چیزی است که نه تنها در زندگی خصوصیتان بلکه در کارتان هم به خاطر داشته باشید. به جای اینکه روی چیزهایی که در آن خوب نیستید تمرکز کنید، توجهتان را به نقاط قوت خود در کار معطوف کنید. 10 - بخاطر زمانهایی که خودخواهی کردید، خودتان را ببخشید همه آدمها نیاز دارند که زمانهایی خودخواه باشند، چه در دنبال کردن آرزوهایتان باشد، چه در پیشرفت شخصی و چه در تغییرات کاری. این چیزی نیست که بخواهید بخاطر آن خجالت بکشید. 11 - بخاطر وقتهایی که تنبلی کردید، خودتان را ببخشید همه نمیتوانند همیشه فعال باشند. اگر زمانهایی بوده که دوست داشتهاید فقط استراحت کنید و دست به هیچ کاری نزنید، نیازی نیست بخاطر آن احساس گناه کنید.
-
- 2
-
-
در میان آرایشگران اصطلاحی وجود دارد كه میگویند « رنگ، رنگ را باز نمیكند » اما در صورتی كه آرایشگری توانایی و مهارت لازم را داشته باشد، میتواند بدون پودردكلره و با استفاده از اكسیدان و رنگ موی مناسب، رنگ موی تیرهای را به پایه روشن درآورد. نکته مهم این کار هم دقت در انتخاب رنگ و اكسیدان است... _ در بازار امروز رنگ موی ایران، اکسیدان شماره 1 یا 6 درصد، شماره 2 یا 9 درصد و شماره 3 یا 12 درصد وجود دارد كه باتوجه به رنگ دلخواه باید از اكسیدان مناسب آن استفاده كرد. _ در صورتی كه شخصی موهای نازك رنگنشده داشته باشد و بخواهد موی خود را 3 درجه روشن كند با استفاده از اكسیدان شماره 2 یا همان 9 درصد و تركیب آن با رنگ دلخواه میتواند مو را 3 درجه روشن کند هرچه مو ضخیمتر و تیرهتر باشد، باید از اكسیدان درصد بالایی استفاده شود. _ اكسیدان شماره یك یا 6 درصد برای موهایی كه میخواهند تنها یك درجه روشن شود، پیشنهاد میشود و اكسیدان 12 درصدی برای روشن كردن 4 تا 5 درجه مو كاربرد دارد. باید توجه داشت كه رنگ و اكسیدان به تنهایی هیچ تاثیری روی مو ندارند و باید از تركیب هر دو استفاده كرد. _ موهایی كه سفیدی آنها بیش از 50 درصد است، رنگ موی شماره 00 پیشنهاد میشود. _ در برخی از برندهای معروف، رنگ موهایی با نام اسپیشیال بلوند وجود دارد كه میتوان با استفاده از اكسیدان مناسب و بدون پودردكلره رنگ مو را تا پایه 6 درجه روشن كرد. _ در صورتی كه مو از قبل هایلایت شده باشد با استفاده رنگهای اسپیشیال میتوان مو را به رنگ دلخواه درآورد. _ باید به این نكته توجه داشت كه رنگ و اكسیدان مصرفی برای رنگ مو به جنس، پایه اصلی رنگ مو بستگی دارد. دقت در انتخاب اكسیدان و رنگ موی مناسب میتواند ما را به رنگ دلخواه نزدیك كند.
-
ثبت لحظه های زندگی یکی از لذت بخش ترین قسمت های زندگی است. فقط کافی ست کمی سلیقه به خرج دهیم تا به بهترین شکل لحظات مان را نگه داریم. همه ی شما به دوربین دسترسی دارید، دوربین گوشی های موبایل یا تبلت ، دوربین های کوچک و جیبی و… پس زودتر دست به کار شوید. برای شروع به چند چیز نیاز دارید: دوربین نور پشت صحنه سوژه ابتدا نور را تنظیم کنید ، برای این کار از نور خورشید یا چراغ مطالعه استفاده کنید. سپس پشت صحنه ی زیبایی را فراهم کنید، کافی ست کمی کاغذ رنگی یا کاغذ کادو یا ریسه ی پارچه ای یا یک ملحفه داشته باشید .حتی اتاق و یا تخت بچه ها می تواند پشت صحنه زیبایی را بسازد. حالا سوژه را در جای مناسب بگذارید ، چه سوژه ای بهتر از فرزند دلبندتان ؟؟ اکنون نوبت عکاسی ست. دوربینتان را اماده کنید و … چیلیک ! برای ارتقای دوربین هم راههای خلاقانه ای وجود دارد. اگر دوربین شما لنز خوبی ندارد و فعلا توان خرید آنرا هم ندارید با چند راه ساده میتوانید دوربینتان را متحول کنید ! ته قوطی چیپس را ببرید و از آن به جای لنز دوربین استفاده کنید. بطری خالی شده ی شیر یا هر چیز دیگر را نصف کنید و از آن به عنوان یک پردازنده عالی روی دوربین استفاده کنید.
-
- 1
-
-
موش کوچولو و بوی شیر و بیسکویت یکی بود یکی نبود. در یک خانه قدیمی، دختر کوچولویی همراه خانوادهاش زندگی میکرد. مادر دختر کوچولو، هر روز صبح، یک لیوان شیر و چند بیسکوییت برای او، کنار تختش میگذاشت، اما وقتی بیدار میشد که آنها را بخورد، میدید که ظرف، خالی است. او، همیشه با خود فکر میکرد که فرشته خواب، به جای او، شیر و بیسکوییتاش را خورده است. یک روز، فکری به ذهنش رسید. تصمیم گرفت در تختش بماند تا وقتی فرشته خواب، برای خوردن شیر و بیسکوییت بیاید. دخترک منتظر بود که یکدفعه دید صدای جویدن میآید. آرام نگاه کرد و دید یک موش کوچولو، یواشکی آمده و خوراکیهایش را میخورد. موش کوچولو، متوجه دخترک شد، ترسید و پشت لیوان شیر، قایم شد. دخترک، باتعجب پرسید: "پس، تو هستی که هر روز، شیر و بیسکوییت من رو میخوری؟!" موش، آرام، سرش را بیرون آورد و گفت: "آره، من بودم. ببخشید. آخه صبحها، بوی اینها به دماغم میخوره و من هم میام میخورم، ولی من فکر میکردم که این ظرف خوراکی، برای منه." دخترک، با صدای بلند خندید و گفت: "پس تو بودی؟" موش کوچولو، غمگین شد و گفت: "من نمیدونستم این ظرف رو برای تو میارن. من رو ببخش. دیگه این کار رو نمیکنم." دخترک، با مهربانی، به موش کوچولو گفت: "حالا که فهمیدم تو هم دوست داری صبحها، از این خوراکیهای خوشمزه بخوری، هر روز با هم اینها رو تقسیم میکنیم؛ اینطوری خوشمزهتره." تو خوراکی ها تو با دوستات تقسیم می کنی؟
-
یک روانشناس خانواده با بیان اینکه والدین در پاسخ به پرسش های کودکان در مورد مرگ دروغ نگویند، گفت: لازم نیست که همه واقعیت را بگوییم اما باید حتما واقعیت را بگوییم و همیشه با کودکان روراست باشیم. روانشناس خانواده در مورد چگونگی رفتار والدین در مورد سوال های بیشمار کودکان گفت: پرسیدن سوال هایی همچون مرده یعنی چه، من کی می میرم، یکی به من بگه کسی که می میره کجا می ره کاملا طبیعی است و نیازی به دروغ گفتن یا جواب سربالا دادن ندارد. چرا که با دروغ گفتن به کودکان، فقط باعث سردرگمی آنها می شویم و شاید حتی کودک را مجبور کنیم برای رفع عطش کنجکاویش به دیگران متوسل شود. این روانشناس خانواده افزود: البته با این که هرگز نباید به فرزندانمان دروغ بگوییم، اما این اصلا به این معنا نیست که همیشه راستگو بودن سهل و آسان است، بی تردید لحظاتی پیش می آید که یافتن واژه مناسب، درست و قابل فهم برای کودک بسیار دشوار است. روانشناس تاکید کرد: توجه داشته باشید که باید در مورد موضوعی مثل مرگ، صریح و شفاف صحبت کنید. هرگز از تعابیر استعاری مثل "پدر بزرگ فقط به خواب رفته است" استفاده نکنید. این حرف که به طور شایع توسط والدین بکار می رود باعث می شود که کودک از خوابیدن بترسد یا دچار کابوس شبانه شود. همچنین نباید بگویید که "پدر بزرگ به مسافرت رفته است". چون اگر پدر بزرگ برنگردد، کودک اعتمادش را به شما از دست خواهد داد. بهترین کار این است که بر اساس اعتقاداتتان از توضیحات مذهبی استفاده کنید. وی تصریح کرد: توجه داشته باشید ساده صحبت کنید و از گیج کردن او بپرهیزید. هنگام پاسخ دادن، سن و میزان و درک او را در نظر داشته باشید؛ مثلا به یک کودک دو تا چهار ساله کافی است بگویید: وقتی انسان یا حیوانی نتواند نفس بکشد و بدنش حرکت کند مرده است. اما به کودک چهار تا 6 ساله لازم است علاوه بر آن توضیح دهید که کسی که مرده، قلبش نمی زند و چیزهایی که می میرند دیگر هرگز بر نمی گردند. سعی کنید هنگام صحبت کردن با کودک احساساتتان را کنترل کنید، زیرا ممکن است که کودک بترسد، البته این بدان معنا نیست که غم و اندوه خود را کاملا از کودک پنهان کنید. مثال هایی برای درک بیشتر کودکان رضایی افزود: می توانید از مثال هایی که کودک تجربه کرده است برای توضیح مرگ استفاده کنید. مثلا در مورد ماهی ای که از تنگ آب بیرون افتاده بود یا مرگ حیوان خانگی همسایه تان صحبت کنید. همچنین می توانید از مرگ برگ های درختان در زمستان بگویید تا مفهوم مرگ برایش قابل درک تر شود و به این نتیجه برسد که این موضوع یک اتفاق طبیعی است نه یک مسئله ترسناک. اگر فرزندتان بالای 6 سال دارد، لازم است برای او توضیح بدهید که "هیچ کس به طور دقیق نمی داند که چه زمانی می میرد، اما مرگ برای همه اتفاق می افتد و موضوعی کاملا طبیعی است." وی بیان داشت: ممکن است کودک از تصور این که شما نیز ممکن است روزی بمیرید نگران شود و در این مورد سوالاتی بپرسد. متاسفانه اغلب والدین فکر می کنند اگر در مورد موضوعی که کودک را نگران کرده صحبت نکنند و سئوالات کودک را نشنیده بگیرند، به کاهش اضطراب او کمک کرده اند در صورتی که این فکر اشتباه است، زیرا این کار به جای از بین بردن اضطراب، به ترس و اضطراب بیشتر کودک دامن می زند. بهتر است به جای این کار به او بگویید که "خیلی بعید است که من قبل از پیر شدن بمیرم پس لازم نیست که در مورد این موضوع نگران باشی زیرا تا آن زمان تو دیگر بزرگ شده ای."
-
- 1
-
-
در زندگی روزمره برخی نکات آنقدر بدیهی به نظر میرسند که شاید والدین بیتوجه از کنار آنها عبور کنند، غافل از اینکه همین نکات بدیهی، اصلیترین آموزههایی است که باید توجه ویژهای به آنها داشت. در این قسمت تلاش میکنیم این نکات را به والدین معرفی کنیم و فعالیتها و بازیهایی را آموزش دهیم که بتوانند مهارت یاد شده را بهتر به کودکانشان آموزش دهند. در واقع کودکان کارهایی را انجام میدهند که از آن لذت ببرند، بنابراین بازیهایی که در این بخش در نظر گرفته میشود، غالبا بازیهایی لذتبخش و سرگرمکننده برای کودکان هستند. یکی از مهمترین مهارتهایی که کودکان لازم است از 2 سالگی به بعد بهتر بیاموزند، گوش دادن است. برای آموزش گوش دادن، بازیهای جذاب بسیاری مثل شعر خواندن و گوش دادن به صداهای طبیعت وجود دارد، فقط چگونگی انجام آن مهم است؛ به صورتی که بچهها از این بازی لذت ببرند. بازیهای زیر را با کودکانتان انجام دهید و تاثیر آنها را بر رشد مهارت خوب شنیدنشان مشاهده کنید. ۱- یک روز کامل را با فرزندتان بگذرانیدیکی از راههای جالب برای "گوش دادن" این است که از فرزندتان بخواهید صداهایی که در طول روز میشنود برایتان بگوید. پیش از شروع این بازی یک کاغذ و چند مداد رنگی کنار دستتان بگذارید. 2 مداد با رنگهای مختلف به فرزندتان بدهید و از او بخواهید هر صدایی که میشنود، یک خط روی کاغذ بکشد. اما صداهای واضح را با مداد آبی و صداهای مبهم را با مداد قرمز مشخص کند. میتوانید برای کودکانی که کمی بزرگتر هستند بازی را اینگونه تغییر دهید: چند صدا را که مطمئن هستید در طول روز اطراف خانهتان شنیده میشود، برای کودک مشخص کنید، مثلا صدای بوق ماشین، صدای پرندهها، صدای گریه بچه همسایه و صدای زنگ تلفن. حالا از کودک بخواهید هر کدام از این صداها را که میشنود، یک خط روی کاغذ بکشد و هر صدا را هم با یک رنگ مشخص کند. وقتی شب شد میتوانید با هم این کاغذها را نگاه کنید و از کودکتان سوالاتی بپرسید، مثلا "به نظرت کدوم یکی از صداها رو بیشتر شنیدی؟" یا اینکه "چه صداهای دیگهای شنیدی که توی این لیست نبودن؟" ۲- زمانی را به داستانخوانی اختصاص دهیدحتما درباره داستان کتابی که برای کودکتان میخوانید با او صحبت کنید و سوالاتی درباره داستان از او بپرسید تا وادارش کنید درباره آنچه شنیده است، فکر کند. مثلا میتوانید بپرسید: "یادت میاد آخر داستان چی شد؟" یا "به نظرت بعدش چی میشه؟" یا اینکه "اگر اینجا این اتفاق نمیافتاد به نظرت ممکن بود چه اتفاق دیگهای بیفته؟" این سوالات موجب میشوند تا فرزند شما درباره آنچه شنیده است، صحبت کند.همچنین وقتی کودکتان را تشویق میکنید تا بقیه داستان را پیشبینی کند، در واقع در حال رشد مهارت تفکر و نتیجهگیری او درباره داستانی هستید که برایش خواندهاید و او تنها به شما گوش داده است. این بازی موجب میشود کودک با دقت بیشتری به شما گوش کند و درباره آنچه میشنود فکر کند. ۳- داستانهای قافیهدار بخوانیدبهتر است برای کودکانتان داستانهای شعرگونه بخوانید. در این داستانها یک قافیه در هر صفحه بارها و بارها تکرار شده است. سعی کنید هر بیت را چند بار بخوانید، گاهی پیش از آنکه به کلمه قافیه برسید صبر کنید و اجازه دهید کلمه قافیه را کودکتان بگوید. اگر گاهی میبینید کودک کلمه قافیه را فراموش کرده است، بدون آنکه متعجب شوید یا او را ناراحت کنید، با لبخند خودتان آن کلمه را بگویید. خواهید دید دفعه بعدی که این بازی را تکرار میکنید کودک کلمهای را که فراموش کرده، به سرعت به شما میگوید. همیشه سعی کنید نشان دهید از کتاب خواندن لذت میبرید و زمان کتاب خواندن را برای کودک خود نیز لذتبخش کنید. به این شکل علاقه به کتاب را در کودک خود افزایش میدهید. ۴- یک پوستر صدا بسازیدبه کمک فرزندتان یک پوستر برای نمایش صداها بسازید. برای این کار تنها به یک کاغذ، چند مداد رنگی، ماژیک یا مداد شمعی نیاز دارید. در این بازی میتوانید مهارتهای بسیاری را به فرزندتان آموزش دهید؛ غیر از آموزش خوب گوش کردن، میتوانید رنگها، نقاشی کردن و نوشتن کلمات و حروف را نیز تا حدودی به کودکتان آموزش دهید. اول باید مکانی را مشخص کنید که کودک بتواند در آنجا صدایی خاص را بشنود، مثل فرودگاه، پارک، ساحل دریا و.... یا اگر قبلا در چنین مکانی بودهاید از فرزندتان بخواهید صداهایی را که در آنجا شنیده است به خاطر آورد. حالا از او بپرسید: "چه صدایی میشنوی؟ (شنیدهای)" از کودک بخواهید چیزی که این صدا را تولید کرده نقاشی کند و اگر کودکتان به مدرسه میرود، از او بخواهید اسم آن را هم بالای صفحه بنویسد. حالا نقاشیاش را به دیوار اتاقش بچسبانید و اگر دوباره به جایی رفتید که صدایی مشابه را شنید، از او بخواهید صدای قبلی را دوباره تکرار کند و بگوید به نظرش این دو صدا با هم تفاوت داشته یا نه. با این بازی میتوانید کودک را به فکر کردن وادار کنید و در مواردی حتی قوه تخیل او را نیز فعال کنید.
-
حتما توجه كردهايد كه كودك در يك لحظه با خوشحالي ميخندد و چند دقيقه بعد چنان عصباني شده كه فقط جيغ ميزند. در واقع او دارد رشد فرايند عاطفياش را سپري ميكند. اين مواقع بهترين فرصتهايي هستند كه شما ميتوانيد از آنها استفاده كرده و به كودك خود آموزش دهيد كه چگونه احساسات قدرتمند خود را مديريت كرده و خود را آرام كند. محيط امن خانواده بهترين جايي است كه ميتوان در آن به تبادل عاطفي پرداخت و كودك محبت و صميميت و همدلي را ياد بگيرد. كودكي كه بهره هوش عاطفي او بالاتر باشد قادر است ارتباط بهتري با احساسات خود برقرار كند؛ در هنگام اوج هيجانهاي عاطفي خود را آرامتر كند. ديگران را بهتر درك كرده و با آنها بهتر ارتباط برقرار كند. و ايجاد روابط دوستانه محكمتر براي او آسانتر است. در واقع شما ميتوانيد با استفاده از آن به كودك خود آموزش دهيد كه احساساتش را تجزيه و تحليل كرده و در هنگام برخورد با مشكلات روحي و عاطفي آنها را مديريت كند. به حرفهاي او گوش بدهيد. هنگامي كه كودك از احساسات خودش براي شما ميگويد با دقت به حرفهاي او گوش بدهيد سپس همه آنچه را با شما در ميان گذاشته است مجددا برايش بازگو كنيد. مثلا اگر فكر ميكنيد كه بواسطه اينكه شما زمان زيادي را به مراقبت از نوزاد جديد خود اختصاص ميدهيد كودك شما احساس ميكند ترك و رها شده است همين مطلب را با او در ميان گذاشته و بپرسيد كه آيا واقعا چنين احساسي دارد؟ در صورتي كه پاسخ او مثبت بود ميتوانيد بگوييد: درسته. كوچولوها نياز به مراقبت بيشتري دارند. آنگاه مثالهايي از زندگي خودتان را براي او بگوييد تا به او نشان دهيد كه حرفهاي او را ميفهميد. به او بگوييد كه زماني كه برادر يا خواهرتان با پدرتان به شهر بازي ميرفتند و شما نميتوانستيد برويد چه احساسي داشتيد. بگوييد كه مادر يا پدرتان چگونه به شما كمك ميكردند تا احساس بهتري پيدا كنيد. اين كار موجب ميشود كودك شما بفهمد كه همه افراد اينگونه احساسات را تجربه ميكنند و نهايتا هم از اين مرحله عبور ميكنند. همچنين ميتوانيد به او كمك كنيد تا بفهمد كه داشتن احساسات متضاد يا متعارض پيرامون يك چيز طبيعي است. مثلا او ميتواند در هفته اولي كه به مهدكودك ميرود هم هيجانزده باشد و هم كمي بترسد. اگر به نظر ميرسد كه كودك شما بدون دليل مشخصي ناراحت يا آشفته است سعي كنيد به اتفاقات اخير فكر كنيد و علت احتمالي مشكل او را پيدا كنيد. آيا اخيرا اتفاق خاصي در خانواده افتاده و يا اينكه در حضور او با همسرتان بحث كردهايد؟ اگر مطمئن نيستيد كه عامل ناراحتي او چيست هنگام بازي كردن حركات او را نگاه كرده و به حرفهايي كه ميزند گوش دهيد. اگر او در هنگام بازي با عروسكهايش عروسك مادر را مرتب در حال داد و فرياد بازي ميدهد مطمئنا ميتوانيد بفهميد كه علت ناراحتي او چيست. لازم به ذكر است كه بايد احساسات كودك را مهم محسوب كرده و آنها را تاييد كنيد. هرگز به او نگوييد كه دليلي براي ناراحتي وجود ندارد. در عوض به او بگوييد كه واكنش او كاملا طبيعي است. براي مثال بگوييد آدم وقتي هر چي نقاشي ميكنه خراب ميشه خيلي عصباني ميشه نه؟
-
بعضي از پدران و مادران نسبت به فرزندانشان فقط و فقط حقوق خودشان را مي نگرند و بر اين باورند که فرزند يعني خادم پدر و مادر و بس. اما آنان در قبال فرزندان شان چه مسئوليتي دارند. هيچ گونه توجه و دقتي در اين راستا ندارند. در كودكانی كه مورد تنبیه بدنی و سوء استفاده قرار گرفته اند موارد زیر دیده می شوند: - داشتن تصویر ضعیف و مبهم از شخصیت خودشان - ناتوانی در اطمینان یا محبت و عشق به دیگران - پرخاشگری ، آشوبگری و انجام رفتارها و اعمال غیرقانونی - خشم و عصبانیت - رفتارهایی در جهت نابود سازی خود و تفكراتی كه آنها را به سوی خودكشی سوق می دهد - بی تفاوتی ، بی ارادگی و كناره گیری - ترس از آغاز روابط جدید یا فعالیتهای تازه - ایجاد مشكل در مدرسه یا عدم موفقیت - احساس ناراحتی یا دیگر نشانه های افسردگی - دیدن كابوس و بازگشت به گذشته تنبیه بدنی به هر شکلی که باشد قطعا بین شما و فرزندتان دیوار و حائل ایجاد میکند. خود ما از کسانی که به نوعی سعی میکنند به ما آسیب برسانند نفرت داریم. به هر حال این طبیعت انسان است و پدر و مادر باید بدانند تاثیر انضباطی تنبیه بدنی، سطحی و موقتی است. برای ایجاد یک پیوند دائمی با فرزندتان باید در کنار آموزش نظم و انضباط، به او احترام هم بگذارید. تنبیه بدنی مولد احساس ترس است و برای همیشه بین والدین و فرزندان فاصله میاندازد. همواره به جای تنبیه و اعمال خشونت راه بهتری هم می توان پیدا كرد. چون تنبیه بدنی عوارض متعددی در رفتار و روحیه فرزند شما به جای خواهد گذاشت. اين روشها عبارتند از: - به او بیاموزید. به جای مجازات او به خاطر كار نادرستش، كار درست را به او یاد بدهید. مثلاً بگویید: "وقتی اسباب بازی هایت را در اتاق پذیرایی رها می كنی من این كارت را نمی پسندم. دوست دارم دفعه بعد آنها را در كمد بگذاری." - از عصبانیت دوری كنید. به جای تمركز روی اشتباه یا رفتار نادرست كودك، كه شما را برای هیجان و عكس العمل احساسی آماده می كند، از هر یك از موارد خطای فرزندتان به عنوان موقعیت خوبی جهت راهنمایی او و فراگیری استفاده كنید. - از لجبازی و زورآزمایی بپرهیزید. هیچ كاری مخربتر و بی فایده تر از زور آزمایی با فرزند نیست. او را به همكاری كردن تشویق كنید. مثلاً می توان گفت : "من مشكلی دارم. من دوست دارم تو پیراهن تمیزی بپوشی ولی می بینم كه تو بازهم همون قبلی رو می پوشی. به نظرت چطور می شه این مسئله رو رفع كرد؟". وقتی مشكل را با كودك در میان بگذارید احتمالاً بیشتر علاقه مند می شود كه در حل آن كمك كند و با شما همكاری كند. آکادمی طب کودکان آمریکا نیز به خانواده های امریکایی توصیه کرده است بجای تنبیه بدنی از روش موثر "راندن کودک به گوشه دیوار " استفاده کنند زیرا این شیوه به کودک فرصت می دهد به رفتار خود و عواقب آن فکر کند. کاترین تیلور پژوهشگر امریکایی معتقد است اگر والدین از تنبیه بدنی پرهیز و روش های غیربدنی استفاده کنند ، کودکان نیز در سنین بالاتر بهتر رفتار خواهند کرد.
- 1 پاسخ
-
- 1
-
-
بچه ها ممکن است به احمقانه ترین دلایلی که واقعاً غیرمنطقی به نظر می رسند با هم دعوا کنند "دلایلی که ممکن است حتی برای والدین خنده دار باشد" اما به نظر بچه ها دلایل خوبی برای دوست شدن یا دعوا کردن با همدیگر است. خواهر و برادرها ممکن است به خاطر ظاهری ترین مسائل با هم دعوا کنند: مثل اینکه کجا بنشینند، کی به کی دست می زنه، پدر کدامیک را بیشتر دوست داره… به نظرتان آشنا می رسد؟ بله چون دعوای بچه ها رفتاری است که بخشی از بزرگ شدن آنهاست. دعوا، یکی از مزایای داشتن خواهر یا برادر در خانه است. دعوای بین خواهر و برادرها به اندازه تغییر فصول سال طبیعی است. برخلاف آنچه بیشتر والدین تصور می کنند، دعوای میان فرزندان نشان دهنده سلامت روانی در خانواده است. چون چنین کودکی، قبل از ورود به جامعه، خواهر یا برادری داردکه با او اختلاف سلیقه و اختلاف نظر دارد و با درگیری هایی روبرو می شود که باید سعی کند آنها را حل کند. والدین باید به فرزندان خود اجازه رویارویی با چنین مشکلاتی را بدهند. اما در بعضی مواقع این مسأله طبیعی و سازنده تبدیل به مشکل می شود و نمی توانیم از عهده آن بر بیاییم. برای کنترل اوضاع در این طور مواقع و به حداقل رساندن دعوای بچه ها، به کاربردن هشت روش می تواند کارساز باشد. بچه ها از شما یاد می گیرند که چطور اختلافشان را با هم حل کنند. اگر این کار را به آنها آموزش نداده اید، انتظار نداشته باشید بلد باشند به خوبی از عهده این کار بربیایند. دعوای بچه ها را نادیده بگیرید: البته این توصیه باید با این احتیاط همراه باشد که در دعوای آنها با هیچ آسیبی -جسمی، احساسی یا فکری- همراه نباشد. در این موارد حتماً باید مداخله کنید. اما بیشتر دعواهای بچه ها فقط کل کل و مشاجره عادی است و مداخله والدین فقط حل کردن مشکل توسط خود بچه ها و آشتی کردنشان را کندتر می کند. خیلی وقت ها دعوا کردن راهی برای بچه ها برای جلب توجه است و برای بعضی از آنها، توجه منفی از توجه نکردن بهتر است. اگر والدین دعوای آنها را نادیده بگیرند و اجازه ندهند آن به مرکز خانه تبدیل شود، آنها دیگر دلیلی برای دعوا کردن نخواهند داشت. مادری بود که یکی از اتاق های خانه را اتاق دعوا نامیده بود و هروقت بچه ها می خواستند دعوا کنند او از آنها می خواست که به آن اتاق بروند و تا زمانیکه مشکلشان را حل نکرده اند از اتاق بیرون نیایند. تنها دلیلش هم این بود که دوست نداشت سروصدا و مشاجره بشنود. در برخورد با رفتارها و دعوای بچه ها، حفظ برابری دو طرف ضروری است: یکی از دام هایی که ممکن است والدین در آن گرفتار شوند این است که تلاش کنند بفهمند چه کسی دعوا را شروع کرده است، و کی چه گفته است و بعد چه چیز باعث بدتر شدن دعوا شده است. جانب گیری کردن یا تعیین مجازات های متفاوت زمینه را برای برچسب قربانی و قلدر زدن فراهم می کند. در اکثر موارد، مجازات بچه ها باید یکسان باشد: بدون هیچ استثنا. هدف باید این باشد که میل به برد و باخت را در دعواهای بچه ها از بین ببرید. تحسین و تمجید کمک بسیار زیادی به ایجاد رفتارهای مثبت در بچه ها دارد. رمز کار این است که دعوای آنها را نادیده گرفته و وقتی درست رفتار می کنند به آنها توجه کنید. بچه ها خیلی زود متوجه این موضوع می شوند. به بچه ها راه هایی آموزش دهید که با آرامش و همکاری برای مشکلاتشان راه حل پیدا کنند: حتی بچه های خیلی کوچک مسائل ابتدایی عدالت و جنگ نکردن را درک می کنند. در مورد دعوا کردن و راه های دیگر برای حل مشکلات با فرزندانتان صحبت کنید. همیشه قوانینی برای کارهایی که برای حل مشکلاتشان می توانند بکنند و نمی توانند بکنند تعیین کنید -مثلاً داد کشیدن، گریه کردن، زد و خورد-. از آنها بخواهید ایده های خود را مطرح کنند و بعد امتحانشان کنند. ممکن است از راهکارهایی که پیشنهاد می کنند متعجب شوید ولی آنها خودشان خوب می دانند که چه چیزی برایشان موثرتر است. بچه های یک خانواده همیشه سر اینکه شب چه فیلمی تماشا کنند دعوا داشتند. والدین گفتند که دخالتی در این قضیه نمی کنند اما هر فیلمی که هر دو بچه ها تمایلی به دیدن آن نداشتند را در لیست "ندیدنی ها" قرار می دادند. اگر بچه ها همه فیلم هایی که پیشنهاد می شد را رد می کردند، آنوقت آن شب بدون دیدن فیلم باید می خوابیدند. بعد از اینکه این اتفاق یکبار افتاد، خواهر و برادر تمایل بیشتری برای توافق کردن سر یک فیلم پیدا کردند. وقتی بچه ها با هم کنار می آیند، آنها را تشویق کنید. تحسین و تمجید کمک بسیار زیادی به ایجاد رفتارهای مثبت در بچه ها دارد. رمز کار این است که دعوای آنها را نادیده گرفته و وقتی درست رفتار می کنند به آنها توجه کنید. بچه ها خیلی زود متوجه این موضوع می شوند. الگوی خوبی باشید: وقتی خودتان مدام با هم دعوا کنید، نمی توانید انتظار داشته باشید که بچه هایتان اصلاً با هم دعوا نکرده و خوشرفتاری کنند. والدین باید الگوی بچه ها در طریقه برخورد و رفتار با هم باشند. در زمان های فشار هم آرامش خود را حفظ کنید: بچه ها با دقت می بینند که والدینشان چطور در زمان عصبانیت، مخالفت با چیزی یا بررسی مشکلات رفتار می کنند. در زمان هایی که تحت فشار هستید هم خوددار باشید و خونسردیتان را حفظ کنید تا الگوی خوبی برای فرزندانتان باشید. اگر بچه ها اینقدری بزرگ هستند که درک کنند، می توانید با آنها درمورد احساسی که در زمان عصبانیت در بعضی موقعیت ها دارند با آنها حرف بزنید. از بچه ها بخواهید که نمایشی بازی کنند که مثلاً عصبانی هستند و از آنها بخواهید ببینند به جز دعوا کردن و داد کشیدن چه رفتارهای دیگری می توانند از خود نشان دهند. بچه ها به دلایل مختلفی با هم دعوا می کنند و واکنش والدین به آنها در زمانیکه باید مداخله کنند به شکل دادن وضعیت دعوا کردن آنها در آینده کمک می کند: اگر والدین داد بزنند، دست پاچه شوند یا عصبانی شوند و از الفاظ زشت استفاده کنند، نتیجه این خواهد شد که آن رفتار آزاردهنده در دعواهای بچه ها دوباره تکرار خواهد شد. سعی کنید موقعیت های دعوا کردن را از بین برده یا به حداقل برسانید: همه دلایل دعوا کردن بچه ها را پیدا کنید و تلاش کنید آن دلایل را از میان بردارید. اگر هر شب سر اینکه چه کسی روی چه صندلی بنشیند دعوا می کنند، سعی کنید برای آنها سر میز جا مشخص کنید و بعد اگر لازم بود به صورت چرخشی جایشان را عوض کنید. آیا سر رنگ چیزهای مختلف دعوا می کنند؟ برای آنها رنگ ها ی مشابه بخرید. اگر سر اندازه تکه پیتزا یا دسری که به آنها داده اید این دعوا دارند، قانون بگذارید که کسی که به تکه کردن غذا کمک می کند می تواند خودش تکه موردعلاقه خودش را انتخاب کند. باید بدانید که چه زمان فرزندانتان در بدترین حالت خود هستند، مثلاً کی خسته یا گرسنه هستند یا روز بدی را پشت سر گذاشته اند، و تا جایی که ممکن است موقعیت دعوای آنها را از بین ببرید. بچه ها باید بدانند که آنها را به یک اندازه دوست دارید و صرفنظر از رفتارشان، به یک اندازه خاص هستند. گاهی اوقات یک آغوش و یک بوسه تنها چیزی است که فرزندتان به آن نیاز دارد.
-
4اشتباه شايع والدين در برقراري ارتباط با کودکان
afa پاسخی ارسال کرد برای یک موضوع در کودکان و نوجوانان
در حوزه تربيت سوءتفاهم ها درباره شيوه هاي تربيتي بسيار پردامنه است. گاهي والدين از شيوه هاي سرکوبگرانه براي تربيت فرزندان خود استفاده مي کنند و اجازه کسب استقلال و افزايش آگاهي به آن ها نمي دهند. در مقابل برخي والدين بسيار آسان گير هستند و محدوديت ها و حد و مرز مشخصي براي فرزندان خود قائل نمي شوند. نتايج تحقيقات نشان مي دهد که بهترين شيوه تربيت، دوري از افراط و تفريط و در پيش گرفتن روشي متعادل، انعطاف پذير و توأم با احترام متقابل است. پذيرش و بيان احساسات، حق انتخاب و مشخص کردن حد و مرزها از ديگر اقداماتي است که والدين آگاه در قبال فرزندان خود انجام مي دهند. طبيعي است که مهم ترين بخش تربيت يعني برقراري رابطه با کودک، بايد سالم و منطقي باشد تا بتوان به اهداف مهم تربيتي دست يافت. اما والدين در برقراري ارتباط نيز دچار خطاهاي زيادي مي شوند که در اين مطلب به نقل ازمجله "روان شناسي امروز" به آن ها پرداخته شده است. توضيحات اضافه ندهيد شفاف و کوتاه صحبت کنيد. به عنوان مثال به جاي اين که درباره کلاس هاي فوق برنامه و تداخل زماني آن ها توضيح بدهيد و جزء به جزء مشکلات مربوط به تداخل زماني را براي کودک شرح دهيد، فقط بگوييد امکان اين که او بتواند از هر ۲ کلاس استفاده کند، بسيار کم است و بايد با هم در اين باره به نتيجه برسيد. اگر اطلاعات را فقط در ۲ جمله بيان کنيد، او قادر است اطلاعات آن ۲ جمله را به خاطر بسپارد. اما اگر همين اطلاعات را در ۱۰ جمله بگوييد و از افعال منفي استفاده کنيد، در او شک و اضطراب ايجاد مي کنيد. پس از ارائه شفاف و ساده مهم ترين اطلاعات، او تمايل پيدا مي کند که به همکاري براي حل مشکل بپردازد. غرزدن و هشدارهاي چندباره بيشتر والدين با عجله صبحگاهي براي فرستادن کودکانشان به مدرسه آشنا هستند. آيا وسايلش را کاملاً برداشته، آيا تکاليفش را انجام داده، آيا وسايل ورزشي اش را جا نگذاشته است و... وقتي ديگر اعضاي خانواده به دليل مدرسه رفتن او، ديرشان مي شود اغلب به شکايت کردن و نق زدن روي مي آورند؛ هشدارهاي چند باره به بچه ها ياد مي دهد که منتظر يادآوري والدين باشند زيرا هنوز چيزهايي هست که در ادامه به آن ها گفته شود. بچه هاي کوچک تر به کمک و راهنمايي بيشتري نياز دارند، اما والدين آگاه به کودکان خود ياد مي دهند که بايد به تدريج مسئوليت کارهايشان را به عهده بگيرند. به عنوان مثال والدين مي گويند يک ساعت زودتر بيدارش کرده اند که کارهايش را بکند و بعد شروع به يادآوري کارهايش مي کنند. طي نيم ساعت بعد، اين وظايف بارها و بارها مرور مي شود و کودک بارها آن را مي شنود. نکته اين جاست که اين شيوه باعث مي شود در نهايت والدين به کمک کودک بيايند و کارهايش را انجام دهند. در اين شيوه والدين دايم در حال سرويس دهي به بچه ها هستند و با اين کار اعتماد به نفس آن ها را تضعيف مي کنند. بهتر اين است که به جاي غر زدن صريح بگوييد که فقط ۴۵ دقيقه وقت دارد تا خودش را براي مدرسه آماده کند و اگر چيزي را جا گذاشت بايد پاسخگوي معلم باشد. اين دستور ساده و شفاف به کودک نشان مي دهد که بايد خودش مسئوليت کارهايش را بپذيرد. در اين روش کودک مورد قضاوت قرار نمي گيرد، مضطرب نمي شود و تلاشي براي کنترلش صورت نمي گيرد، زيرا والدين به کودک ياد داده اند که بايد نتيجه عملکردش را بپذيرد. برانگيختن حس شرم يا گناه براي تسليم شدن کودک يکي از مهم ترين درس هايي که والدين بايد بياموزند اين است که کودکان به طور ذاتي همدلي کردن را بلد نيستند و در طول دوره رشد و تکامل خود آن را فرامي گيرند. به همين علت است که کودکان نمي توانند خودشان را جاي والدين بگذارند. کودکان به دنبال دست يافتن به شادماني در لحظه هستند و همواره حد و مرزهاي خود را در تعامل با والدين ارزيابي مي کنند. بيشتر والدين تصور مي کنند بچه ها عادت دارند حرف هاي آن ها را جدي نگيرند، درصورتي که ذهن کودکان معطوف به لحظه است و به چند ساعت قبل يا بعد از آن فکر نمي کنند. بنابراين وقتي از آن ها چيزي مي خواهيد، اين نکته را مدنظر قرار دهيد. وقتي از او مي خواهيد اسباب بازي هايش را جمع کند، او را سرزنش يا تحقير نکنيد و او را بابت گرفتاري و مشغله اي که به عنوان پدر يا مادر داريد، توبيخ نکنيد. کودکان احساسات منفي شما را به خودشان نسبت مي دهند و احساس نامناسبي پيدا مي کنند. تحقير يا سرزنش کودک در درازمدت از او شخصيتي منفعل و ناکارآمد مي سازد. هميشه رفتار بد او را غيرقابل قبول توصيف کنيد نه شخصيتش را و در نظر داشته باشيد که شما آينه اي هستيد که کودک خودش را در آن مي بيند. بنابراين بهتر است بگوييد از اين که اسباب بازي هايش را جمع نکرده است، ناراحت هستيد زيرا از او توقع داريد تا جايي که مي تواند اتاقش را مرتب کند و به نظم و ترتيب خانه که قانون است، احترام بگذارد. با اين شيوه شما احساسات خود را بيان کرده ايد و نياز و توقع تان از کودک را به او گفته ايد و بدون اين که کودک احساس گناه يا سرزنش يا خشم داشته باشد، کاري را که از او خواسته ايد، انجام مي دهد. در واقع به او فرصت ديگري مي دهيد که يک بار ديگر تلاش کند تا نتيجه دلخواه را به دست آورد. گوش نکردن همه ما دوست داريم کودکان مطيع و به اصطلاح حرف گوش کني داشته باشيم. راهش اين است که خودمان بلد باشيم به حرف کودکان گوش کنيم. تعجبي ندارد که والدين بايد شنوندگان خوبي باشند. زيرا بيشتر بچه ها عادت دارند، حرف ما را قطع کنند. بنابراين گاهي بهتر اين است که به کودک بگوييم «الان نمي توانم به حرف تو گوش کنم، بهتر است ۱۰ دقيقه ديگر با هم صحبت کنيم.» گوش کردن فعالانه به کودک يعني توجه کامل به گفته هاي او همراه با تماس چشمي، تکرار يک کلمه يا عبارت از گفته هاي کودک و گفتن کلماتي حاکي از اين که موضوع را فهميده ايد. به اين ترتيب علاقه و اشتياق خود را به کودک ابراز کرده ايد. کودک، در اين صورت احساس مي کند مهم است و احساس ارزشمندي پيدا مي کند. وقتي کودک احساس کند احساسات و نيازهايش اهميت دارد، همدلي کردن را ياد مي گيرد و در طول دوره رشد و تکامل خود راه هاي برقراري ارتباط، احساس همدلي و ارزشمندي نسبت به ديگران را فرامي گيرد. برقراري ارتباط صحيح با کودکان، کار چندان آساني نيست و والدين آگاه با شناسايي و کنترل دقيق هيجانات، احساسات، رفتار و گفتار خود مي توانند تربيت صحيح و اصولي را اعمال کنند. روبه رو کردن کودک با عواقب و پيامد رفتارهايش، رفتار توأم با احترام با کودک، شنيدن فعالانه خواسته ها و نيازهاي او، صرف وقت و انرژي و بازنگري دائمي اولويت ها در تربيت فرزندان طي دوره رشد و تکامل باعث مي شود فرزنداني مسئول و باثبات رفتاري و هيجاني مناسب تربيت کنيم. -
همه ما دوست داریم که فرزندانمان خوب یا بد بودن رفتار دیگران را تشخیص دهند و به راحتی در مقابل خواسته های نامعقول دوستان، اطرافیان و... تسلیم نشوند و این امر میسر نمی شود مگر این که زمینه های پرورش خردورزی، نقادی و اندیشیدن را برایشان فراهم کرده باشیم. فرزندان ما باید بتوانند با کمک گرفتن از نیروی عقل، موضوعات دریافتی را پردازش کنند و سره را از ناسره تشخیص دهند و راه صحیح را برگزینند. روان شناس تربیتی و مشاور درباره تربیت فرزندان خردورز می گوید: همانطور که قبلا گفته شد "تربیت شدن" با "تربیت کردن" متفاوت است. در تربیت شدن با احترام گذاشتن به شخصیت فرد، توانمندی های عاطفی و روانی وی شکوفا می شود و بدون استفاده از کنترل های بیرونی مانند تذکر، تهدید، تشویق، تنبیه و...، زمینه رشد فرد در ابعاد مختلف فراهم می شود. آنچه دانستن آن ضروری است این که پرورش خردورزی در فرآیند "تربیت شدن" میسر است؛ خردورزی یعنی تفکر، تعقل، اندیشیدن و پردازش صحیح و موضوعاتی که از طریق حواس مختلف دریافت می شود. در فرآیند تربیت شدن برای این که یک کودک بتواند تمام دریافت های بیرونی را از کانال منطق، تفکر و اندیشه بگذراند، باید به قول شهید مطهری به جای اندیشه اندیشیدن را به او بیاموزیم. به عنوان مثال از زمانی که از سال اول دبستان کنار کودک می نشینیم و در انجام تکالیف پا به پای او هستیم، اگر کودک بد خط بنویسد پاک می کنیم، تا دوباره بنویسد، سوالات کودک را می نویسیم تا او جواب دهد، دائم به او می گوییم که درس بخواند و تکالیفش را انجام دهد یا زمانی که امتحان دارد اضطراب ما بیشتر است، همه این ها به این معناست که ما والدین به جای کودک فکر می کنیم و در این شرایط او را فردی وابسته بار می آوریم که همواره از ما کمک می خواهد. ما ناخواسته به او القا می کنیم که نمی تواند، یاد ندارد و... . در چنین وضعیتی کودک به جای کمک گرفتن از قدرت تفکر و تعقل خود، جواب آماده می خواهد اما اگر به کودک اجازه دهیم تکالیفش را خود انجام دهد، خودش مطالعه کند، سوال کند و جواب سوالاتش را بیابد و ما تنها نظارت داشته باشیم، بی گمان به او کمک بزرگی کرده ایم. نکته دیگر این که انسان خردورز تمامی اطلاعاتی را که دریافت می کند بدون چون و چرا نمی پذیرد، بلکه آن ها را با بهره گیری از مهارت تفکر نقاد بررسی می کند و به نقد می کشد. به عنوان مثال کودک در مواجهه با سوالات، پیشنهاد و نظرهای دیگران سریع تسلیم نمی شود، بلکه آن ها را نقد می کند و درباره این که کدام را بپذیرد و کدام را رد کند، می اندیشد. بی گمان کودکی دارای چنین مهارتی می شود که فرصت پیشنهاد و اظهارنظر -هر چند اشتباه- را در خانواده داشته باشد. کودکان و نوجوانانی که در خانواده فرصت بیان احساسات مثبت و منفی، نقد رفتارهای درست یا نادرست والدین، فرصت مطالعه، تحقیق و افزایش دامنه لغات و اطلاعات را ندارند و هر چه بگوییم قبول می کنند، مهارت "نه گفتن" ندارند و در تصمیم گیری های خود به والدین بسیار وابسته اند.
-
کودک را به اتاق خوابش میبرید. چراغ خوابش را روشن میکنید، کمی با هم حرف میزنید، کتاب میخوانید، به همه بهانههای کودک جواب میدهید، برایش آب میآورید. بالشاش را مرتب میکنید و بالاخره با کلنجار بسیار کودکتان میخوابد. هنوز مدت زیادی نگذشته است که در اتاق خودتان صدای پاهایش را میشنوید و در خواب و بیداری متوجه میشوید مثل همیشه او، خودش را به تخت خواب شما دعوت کرده است. آنقدر خسته هستید که نتوانید واکنشی نشان بدهید و تا صبح کودکتان که پاهایش لای موهایتان فرورفته است را تحمل میکنید. شما تنها نیستید. بسیاری از پدر و مادرها همین مشکل را با کودکان خردسال و حتی دبستانی شان دارند. در واقع بسیاری از پدر و مادرها بدون توجه به تنظیم عادت خواب نوزاد و با سهلانگاری درباره خواب کودک و به امید اینکه وقتی بزرگتر شود، مشکلات خواب حل میشوند این بحران را ایجاد میکنند. کودک سه ساله تان به اتاق شما میآید و میگوید: "تشنمه"، "دلم برات تنگ شده"، "میشه امشب پیشت بخوابم؟"، "من میترسم"، "تو اتاقم صدا میاد"، "من مریضم"، "خوابم نمیبره"، "من تو اتاقم تنهام"... واکنش شما در نیمههای شب وقتی غرق خواب هستید چه میتواند باشد جز اینکه او را به آغوش بگیرید و بخوابید؟ حالا باید در این شرایط چه کنید؟ چگونه میتوانید به کودکتان بیاموزید بدون ترس و اضطراب در اتاق خواب خودش بخوابد و هر شب با بهانههای متفاوت به اتاق خواب شما نیاید؟ این نکات آموزشی به شما کمک میکنند تا به کودکتان یاد بدهید بدون ترس در اتاق خوابش بخوابد: ـ چیدمان اتاق خواب کودک را با سلیقه کودک و متناسب با سن و سالش طراحی کنید. از کودک برای چیدمان اتاق خواب کمک بگیرید. اجازه بدهید خودش مدل تخت خواب، پرده و فرش را انتخاب کند و یا محل قرار گرفتن تخت و اسباب بازیها را تعیین کند. ممکن است بعضی از خواستههای کودک نامعقول یا غیرعادی باشند. مهم نیست که چیدمان اتاق از نظر شما خوب نباشد. حداقل برای مدت کوتاهی اجازه بدهید اتاق خواب کودکتان آنطوری باشد که خودش علاقه دارد. هدف اصلی شما باید این باشد که کودکتان عاشق اتاق خودش بشود و از ماندن در اتاق لذت ببرد. ـ به اندازه تخت خواب دقت کنید. بعضی از پدر و مادرها بدون توجه به نیاز کودک، او را در تخت خوابی بزرگ یا بسیار کوچک قرار میدهند. شاید بعضی از کودکان از داشتن تخت خواب بزرگ لذت ببرند. اما ممکن است تخت خواب بزرگ، کودک را بترساند. مناسب ترین تخت خواب برای کودکان خردسال و دبستانی، تختی است مابین تخت نوزادی و تخت نوجوان. تخت خوابهای کودکان معمولا طراحیهای متفاوتی مثل ماشین یا قصر دارند. مطمئن شوید که تخت خواب کودک راحت باشد. تشک مناسبی دارد و کودک دوستش داشته باشد. ـ عادتهای خواب جالب بسازید. نیازی نیست که عادتهای خواب خیلی خاص و جزیی باشند اما باید برای کودک جالب و دوست داشتنی باشند. کودکتان باید مشتاق انجام دادن آنها باشد و شبهایش خاطرهانگیز و متفاوت باشند. مثلا ممکن است خواندن یک کتاب مورد علاقه در محل خاصی از اتاق خواب برای کودکتان بسیار جالب باشد یا دوش گرفتن، گوش کردن به یک موزیک و خوردن یک خوراکی موردعلاقه و سپس مسواک زدن به همراه آواز خواندن، دعا کردن، حرف زدن درباره اتفاقات روزانه و آداب بوسیدن و به آغوش گرفتن همگی میتوانند بخشی از عادات خواب کودک شما باشند. حتما آداب خوابیدن را رعایت کنید زیرا این آداب برای کودکتان قوانین نانوشتهای خواهند بود که هم او را برای یک خواب آرام و بدون ترس آماده میکند و هم او را کودکی قانونمدار میکند. ـ به طور معمول یک دوش آب گرم، کودک را برای خواب آرام آماده میکند. اما اگر احساس میکنید بعد از دوش گرفتن کودکتان پرانرژی و هشیار میشود این عادت خاص را کنار بگذارید. ـ در اتاق خواب کودک نخوابید و اگر کنارش دراز میکشید بعد از مدت کوتاهی بلند شوید. کودک نباید تصور کند که همیشه یک نفر باید در کنار او خوابیده باشد. یکی از دلایل ترسهای شبانه کودکان این است که آنها ابتدا در آغوش پدر یا مادر به خواب میروند اما بعد در خواب احساس میکنند تنها ماندهاند. ـ برای کودک قانون تعیین کنید و انتظارات معقول داشته باشید. به او بگویید "امشب تو اتاقت میخوابی و هیچ عذر و بهانهای قبول نیست". این روش بسیار کمک کننده است. مثلا یادآوری کنید که او دیگر به مهد کودک میرود و شما از او توقع دارید تا هر شب در اتاق خوابش بخوابد زیرا همه کودکان در این سن از پدر و مادر شان جدا میشوند و تنهایی میخوابند. بگویید"برای یک کودک چهار ساله این یک امتیاز خاصه که خودش تنهایی بخوابه و حالا که اینقدر بزرگ شدی میتونی به یکی از عروسکات اجازه بدی تا کنارت بخوابه و تو مراقبش باشی." ـ در برابر گریه و زاری کودک تسلیم نشوید. اگر کودکتان گریه یا التماس کند و شما هم تسلیم شوید او برنده میشود. به او بگویید شما برای بوسیدن، به آغوش گرفتن و بحث و خواهش تمنای بیشتر بیحوصله و خسته هستید. اگر کودکتان به اتاقش بر نگشت بدون بحث او را به اتاقش ببرید. ضعف نشان ندهید و تسلیم نشوید. مطمئن باشید هر بار که تسلیم شوید او را برای حربههای بعدی آماده میکنید. ـ حتی اگر خسته هستید و یا غرق خوابید، بلند شوید و کودک را به اتاق خودش بازگردانید. قانون را یادآوری کنید "تو باید تو اتاق خودت بخوابی". باید به خودتان، همسرتان و کودک کمی سختی بدهید. اگر چند شب روی قواعد خواب پافشاری کنید خواهید دید کودکتان چگونه برای خوابیدن استقلال پیدا میکند. جذابیت و آرامش فراهم کنید ـ میتوانید یک ماهی قرمز در اتاق کودک بگذارید و به او تلقین کنید در اتاقش تنها نیست. ـ یک عروسک خرسی "مامان" یا "بابا" تهیه کنید و به او بگویید آنها مراقبش هستند. ـ پتو و ملحفههای زیبا تهیه کنید. اجازه بدهید کودک خودش پتویش را انتخاب کند. ـ برای شروع یک هدیه در نظر بگیرید. مثلا برایش یک مسواک جدید بخرید. اگر او توانست یک شب را تنها در اتاقش بخوابد صبح روز بعد یک جایزه کوچک به او بدهید. ـ یک مهمانی خواب برگزار کنید. به اتاق خواب کودک بروید و در اتاقش قبل از خواب همگی یک خوراکی خوشمزه بخورید یا باهم آواز بخوانید. اجازه بدهید تا کودک در شب با اتاقش آشنا شود. ـ حتما قبل از خواب کودک را کمی به آغوش بگیرید و با جملات مثبت و تأکیدی آرامش کنید. ترسها را از کودک دور کنید و یادآوری کنید که پدر و مادرش مراقب و محافظ او هستند و شبها به اندازه روزها خوب و آرامش بخش هستند. نکات بیشتر ـ ریشه ترسها و نگرانیهای کودک از تنها خوابیدن در اتاقش را جستجو کنید. از او بپرسید آیا از چیزی میترسد؟ چه احساسی در اتاق خوابش دارد؟ ترس کودکان از موجودات خیالی مثل هیولای شب میتواند یکی از دلایل ترس از تنها ماندن در اتاق خواب باشد. حتی کودکتان از تخیل آنچه در کتابها خوانده است، حیوانات جنگل مثل شیر و ببر و گرگ و شنیدن قصههای معمولی مثل شنگول و منگول و از دست دادن پدر و مادر دچار اضطراب شبانه و بدخوابی شود. همچنین سایه اشیا میتوانند او را بترسانند. به همین دلیل شما باید دلایل ترس کودک از تاریکی و خواب را بفهمید و در گام بعدی ترسها را از او دور کنید. ـ به او بگویید که حیوانات جنگل هرگز نمیتوانند وارد اتاق خوابش شوند. هیولا واقعی نیست و اگر فکر میکنید بعضی از قصههای خیالی میتوانند برداشت غلطی برای کودکتان ایجاد کنند آنها را نخوانید. شبها قبل از خواب برای کودکتان شعر و ترانه بخوانید و یا اگر کودکتان قوه تخیل بالایی دارد و تحت تاثیر خیالاتش است از موجودات خیالی دوست داشتنی مثل ستاره یا پرنده و فرشته نگهبان حرف بزنید. آسمان پرستاره شب و نور ماه را نشانش بدهید و فانتزیهای مثبت و خوب کودک را تقویت کنید و از غلبه خیر بر شر و پیروزی فرشته بر دیو داستان بگویید. ـ اگر کودک از تاریکی شب میترسد یک چراغ خواب روشن کنید و یک بار اشیا را در تاریکی نشانش بدهید تا او مطمئن شود در تاریکی اشیا تغییر نمیکنند یا چیزی کم یا اضافه نمیشود. ـ یک رایحه خوش میتواند برای کودک آرامش بخش باشد. از اسپریهای خوش بو کننده هوا یا عودهای خوشبو استفاده کنید. ـ اگر کودکتان اسباب بازی خاصی دارد که دوستش ندارد و یا حتی از آن میترسد، آن را کنار بگذارید. برای اینکه مطمئن شوید میتوانید از کودک بپرسید از کدام اسباب بازی یا عروسکش میترسد یا دوستش ندارد. ـ یک لیوان آب در کنار تخت کودک بگذارید یکی از بهانههای کودک برای بیرون امدن از اتاق خواب تشنگی است. ـ قبل از خواب کودک را به ستشویی ببرید تا با آرامش بخوابد. ـ ممکن است در پروژه جداسازی، کودک دچار شب ادراری نیز بشود. هرگز با عتاب و تحقیر واکنش نشان ندهید و این شرایط را تحمل کنید. حتما از او بپرسید که چرا شب جایش را خیس کرده است. ـ اگر کودکتان به مهدکودک میرود، میتوانید برای تشویق بیشتر از مربیهای مهد کودک کمک بگیرید. آنها معمولا میتوانند با تشویق و آموزش کودک را ترغیب کنند تا برای استقلال خودش تلاش کند. یک هدیه کوچک و مورد علاقه تهیه کنید و بعد از اولین شب موفقیت آمیز در مهدکودک و در حضور دوستانش به کودک هدیه بدهید. تاثیر این روش بی نظیر است. ـ اگر ترسهای کودک اغراق آمیز و نامعقول است پیش از برنامه ریزی برای جدا سازی با کمک یک روان پزشک و روانکاو کودک، ابتدا دلایل ترس را بشناسید و درمانش کنید. ـ هرگز دو مورد خاص که میتوانند برای کودک بحران ساز باشند را همزمان اجرا نکنید. مثلا اگر میخواهید کودک را از پوشک بگیرید یا وقتی او به تازگی به مهد یا مدرسه میرود نباید به فکر جداکردن اتاق خواب کودک باشید. ابتدا باید از آرامش روحی و حساسیتهای عاطفی کودک مطمئن شوید و سپس قدمهای بزرگ و تاثیرگذار را بردارید.
-
مهمترین و اصلی ترین کار برای خانومها خانه داری است .... خواه ناخواه اکثرا با این کار در ارتباط هستن... هر چند که هیچکس خانه داری را شغل نمیداند .... در صورتی که شغل سختی ست. من با اشتغال زن در جامعه مخالف نیستم ، موجب رشد و پیشرفت و حضور در اجتماع می شود و کمک خرجی برای زندگیست ، ولی کاری باشه که در حد توانایی یک خانوم باشه و وقت استراحت و رسیدگی به کارهای منزل و مراقبت فرزندان هم وجود داشته باشه. من خودم به شخصه تا وقتی که فرزندی ندارم کار میکنم نه اینکه در برخی شغل ها خانوم از آقا زودتر از خونه بیرون میره و شب هم دیر میاد خونه :icon_pf (34):
- 20 پاسخ
-
- 7
-
-
باید این اصل را بپذیریم که بچه ها دیدگاه های ما را یاد می گیرند و از طریق دیدگاه های ما زندگی می کنند. آنها متوجه می شوند ما چه تصوری نسبت به خود و چه تصوری نسبت به همسرمان داریم. اگر این تصوری که از همسرمان داریم حاکی از رفتار و احساساتی معطوف به احترام باشد، آنها نیز می آموزند که به ما و پدرشان و همه ی افراد جامعه در سطح دنیا احترام بگذارند. حتی اگر آن فرد افکار و رفتارش مطابق میل او نباشد. زیرا بچه ها عشق را از نگاه والدین می آموزند.
- 8 پاسخ
-
- 4
-
-
تاپيك مخصوص شكم پرستان نوانديشاني
afa پاسخی برای Mr. Specific ارسال کرد در موضوع : آشپزخونه نواندیشان
بفرمایید عصرونه- 44 پاسخ
-
- 2
-
-
نقد و بررسی :::::::خاطرات روزخواستگاری::::::
afa پاسخی برای peyman sadeghian ارسال کرد در موضوع : حیاط خلوت
اولین بار قرار بود برام خواستگار بیاد .... خیلی استرس داشتم !!! از بدشانسی دقیقا همون روز ساعت 6 عصر باید پروژه دانشگاه رو به استادم ارائه میدادم .... قرار خواستگار واسه ساعت 5 گذاشتن ... اما خواستگارا خیلی دیر اومدن .... بلاخره با اکراه ازشون پذیرایی کردم و با عجله آماده شدم که به محض اینکه اونا رفتن من برم دانشگاه دوستم دقیقه به دقیقه میزنگید که چرا دیر کردی استاد منتظره،رفتم سرکوچه یک دربست بگیرم برم دانشگاه ساعت 6:40 شده بود. منتظر تاکسی بودم که یک ماشین جلو پام ترمز کرد چون شخصی بود سوار نشدم .... اما با تعجب دیدم یه خانوم ( همون خواستگاره ) همراه دخترش تو ماشین نشستن و اسم منو صدا زدن که : بفرمایید سوار بشین هر جا میخواین فرهادجان شما رو میرسونه از یه طرف دیرم شده بود :5c6ipag2mnshmsf5ju3، از طرفی هم روم نمیشد ،:icon_razz: بعدشم کلی راه رو مفت و مجانی میرفتم ....:hapydancsmil: دل رو به دریا زدم و نشستم ...وای خدا روز بد نبینید چه پسری بود !!!! از هر چی ازدواج بود پشیمون شدم اینقد .... :icon_pf (34): بیخیال ، بلاخره فرهادجان مارو تا در دانشگاه رسوند و دیگه جمال مبارک ایشون رو ندیدم یعنی نخواستم که ببینم -
دعوت به همكاري ( مجله خانواده )
afa پاسخی برای afa ارسال کرد در موضوع : خانه فیروزه ای(مجله خانواده)
ممنون دوست عزیز حتما منتظر همکاری پربار همیشه شما هستم.... انشااله واسه اول تیر شماره بعدی آماده باشه.... قبل شروع ماه مبارک -
وقتی در دوران نامزدی هستید و هنوز برای ازدواج تصمیم قطعی نگرفته اید، لازم است بدانید که زندگی شما در عشق خلاصه نمی شود و علاوه بر علاقه و محبت، موارد دیگری هم مهم هستند. ثروت و ازدواج ازدواج نباید برمبنای مادیات شکل بگیرد اما برای شروع ازدواج و زندگی مشترک وجود امکانات مالی برای برطرف کردن نیازهای اساسی لازم است. همچنین دو نفری که می خواهند با هم ازدواج کنند باید از نظر طبقه اقتصادی و اجتماعی متناسب باشد. چون نیازها و ضرور ت های فردی بسته به شرایط اقتصادی و اجتماعی که قبل از ازدواج داشته شکل می گیرد و در تعیین انتظارها و خواسته های فرد بعد از ازدواج نقش مهمی دارد. آشنایی پیش از ازدواج را زیاد طولانی نکنید اگر خواستگار دلخواهتان هنوز تحصیلات دانشگاهی اش را هم تمام نکرده و سربازی هم نرفته، او مدت زمان زیادی لازم دارد تا بتواند به رشد اقتصادی و پیشرفت شغلی دست پیدا کند. خانواده ها باید در زمینه ازدواج راهنمایی های لازم را هم به فرزندانشان ارائه کنند اما برای آنها تعیین تکلیف نکرده و نظرشان را به آنها تحمیل نکنند. شاید شما به او پیشنهاد داده اید که فعلا ازدواج را به تاخیر بیندازد اما با خود فکر کرده اید که چه مدتی می خواهید منتظر او بمانید تا او به شرایط اقتصادی لازم رسیده و روابط اجتماعی و شغلی اش توسعه یافته و پیشرفت کند؟ اگر مدت زمان آشنایی پیش از ازدواج طولانی بشود و طرفین برای ازدواج و شروع زندگی مشترک تلاش کنند و مدام به بن بست بخورند، دچار احساس سرخوردگی و نارضایتی شده و آسیب های زیادی به رابطه آنها وارد می شود؛ حتی ممکن است به علاقه ای که بین آنها وجود دارد هم لطمه وارد شود. نگرانی خانواده ها بجاست استفاده کردن از تجربه بزرگترها در تصمیم گیری درباره مسائل مهمی مثل انتخاب رشته تحصیلی، شغل و همسر می تواند خیلی کمک کننده باشد. با توجه به شرایط اقتصادی حاکم بر جامعه و موقعیت شغلی خواستگارها می شود پیش بینی کرد که در آینده ممکن است مشکلات اقتصادی و مالی برای شما ایجاد بشود و حتی سایر تبعات زندگی شما را هم تحت تاثیر قرار دهد؛ بنابراین نگرانی و هشدارهای پدر شما به جاست. قطعا شما در وجود یکی از خواستگارهایتان شایستگی هایی دیده اید که به او علاقه مند شده اید اما باید واقعیت ها را به ایده آل هایی که در ذهن تان وجود دارد نزدیک کنید. البته خانواده ها باید در زمینه ازدواج راهنمایی های لازم را هم به فرزندانشان ارائه کنند اما برای آنها تعیین تکلیف نکرده و نظرشان را به آنها تحمیل نکنند. باید به آنها فرصت دهند خوب فکر کنند و آنها را پشتیبانی کنند تا بتوانند آگاهانه تصمیم بگیرند. اگر والدین نتوانند در موقعیت ازدواج فرزندانشان را درک کنند و از نگاه آنها به مساله نگاه کنند ناخودآگاه فرزندان از آنها فاصله می گیرند و نتیجه خوشایندی حاصل نخواهد شد و مشکلاتی نیز به وجود خواهد آمد. اهمیت گذراندن دوره سربازی در صورتی که ازدواج صورت بگیرد و بعد از آن فرد بخواهد تازه دوره خدمت سربازی را بگذراند امکان ایجاد یک سری مشکلات و سختی ها در زندگی وجود دارد مخصوصا اگر مرد پشتوانه مالی خوبی نداشته باشد، زن شغل و درآمد نداشته باشد و حمایت های مالی لازم هم از طرف خانواده ها صورت نگیرد. واقع بینانه به مسائل بنگرید خودتان را فریب احساسی ندهید و گول نخورید. این به این معنا نیست که شما در تصمیم گیری هایتان احساس و عواطف را اصلا دخیل نکنید بلکه به این معناست که تصمیمات قلبی عاقلانه بگیرید یعنی احساسات و عواطف تان را تنظمیم و آنها را به تفکرات منطقی و عاقلانه تان نزدیک کنید و بعد تصمیم گیری کنید. قطعا شما در وجود یکی از خواستگارهایتان شایستگی هایی دیده اید که به او علاقه مند شده اید اما باید واقعیت ها را به ایده آل هایی که در ذهن تان وجود دارد نزدیک کنید تا بتوانید بهترین و واقع بینانه ترین تصمیم گیری را داشته باشید. اهمیت مشاوره پیش از ازدواج در فرایند مشاوره پیش از ازدواج از طریق مشاهده اولیه و تعاملی که بین مراجعه کننده و درمانگر برقرار می شود و همچنین پاسخ هایی که دختر و پسر به سوالاتی که توسط مشاور مطرح می شود، می دهند نحوه تفکر، نوع نگرش ها، میزان اعتمادبه نفس، اهداف، میزان قدرت تصمیم گیری و مدیریت مشخص می شود. نحوه پاسخ دهی هم نشان دهنده میزان پختگی و تفکرات غالب شخص است. علاوه بر این مشترکات دو نفر، علایق، توافقات و برنامه ریزی هایی که برای زندگی مشترک کرده اند توسط مشاور مشخص و به آن پرداخته می شود. در صورت لزوم یک سری مهارت های ارتباطی به دو طرف آموزش داده می شود. از این رو توصیه می شود جوان ها مشاوره قبل از ازدواج را انجام بدهند.
- 1 پاسخ
-
- 3
-
-
ازدواج گاهی وقت ها شما را بر سر یک دو راهی بزرگ قرار می دهد: به احساستان توجه کنید یا خواسته خانواده تان؟ مخالفت خانواده در ازدواج بسیار پیش می آید که دختر و پسری قصد ازدواج با یکدیگر را دارند اما یکی از خانواده ها یا هر دو آنها مخالفت می کنند. دلیل مخالفت گاهی نپسندیدن فرد و گاهی هم کفو نبودن خانواده ها است. به عبارت دیگر، خانواده ها فکر می کنند برای هم مناسب نیستند و قواعد و چهارچوب هایشان با هم جور در نمی آید. در چنین شرایطی شما هر انتخابی داشته باشید، تبعاتی دارد. اگر با خانواده تان مخالفت کنید و به خواست خودتان عمل کنید، یک عمر تنش و نارضایتی خانواده ها را در پی خواهد داشت و اگر از عشقتان بگذرید ممکن است علاوه بر آن که شانس تجربه یک زندگی خوب را از دست داده اید، همیشه با خاطره این عشق و نارضایتی از خانواده تان سر کنید. بعد از ازدواج تغییر می کنیم؟ شاید فکر کنید که از او می خواهید بعد از ازدواج تغییر کند و شبیه خانواده شما شود. اما واقعیت این است که بسیاری از اوقات ناکامی در ازدواج به علت وجود تفاوت ها یا تضادها و مقررات رفتاری کاملاً متفاوت افراد و خانواده ها اتفاق می افتد. یعنی قواعد خانوادگی شما و همسرتان به حدی با هم متفاوت است که تحمل آن برای طرف مقابل امکان پذیر نیست. در هر ازدواجی هر یک از زوجین متعلق به خانواده ای هستند که فرهنگ، باور، نظام اخلاقی و تعاریف مخصوص به خود را دارد. بنابراین این تفاوت ها تا حد زیادی طبیعی است. در کنار این تضاد ها درجه انعطاف پذیری و سازگاری زوجین ممکن است بسیار متفاوت باشد. اگر به گونه ای باشد که در برابر تغییراتی که لازم است پس از ازدواج اعمال کنند بسیار خشک و مقاوم باشند، می توان انتظار داشت که زندگی مشترک شان بیشتر به سمت ناکامی پیش رود تا حل اختلافات و رسیدن به نقطه مشترک. بنابراین، می توان مشاهده کرد که به هم نزدیک بودن دو خانواده از نظر ویژگی های مختلف تا چه حد می تواند در موفقیت زندگی مشترک فرزندان تأثیر گذار باشد. قطع رابطه جواب نمی دهد خانواده یک سیستم عاطفی است و بخش مهمی از تعامل در آن متمرکز بر مسائل عاطفی است. اگر زوجین به این مسئله توجه لازم را نشان ندهند و زندگیشان را به واسطه روابط عاطفی بنا نکنند این امر موجب از خود بیگانگی آن ها و در نتیجه همدلی های غیر صادقانه در روابط بین آن ها می شود که در آخر یا به بروز طلاق عاطفی و یا از هم پاشیدگی بنیان خانواده تازه شکل گرفته شان منجر می شود. بی خیال دوست داشتن شویم؟ از سوی دیگر مسئله دوست داشتن و عشق و علاقه میان همسران را نیز نباید کم اهمیت پنداشت، با توجه به این که اولین نشانه های این علاقه از همان جلسات ابتدایی خواستگاری دیده می شود. بنابراین لازم است به هر دوی این نکات به دقت توجه کنید. لازم است فردی را که با او ازدواج می کنید یک بار از نظر منطقی و یک بار دیگر از لحاظ احساسی و عاطفی بررسی کنید. گاهی ممکن است آنچه احساستان به شما می گوید با آنچه عقلتان می گوید متفاوت باشد. ولی در نهایت اعتماد به هر دوی آنها لازم است. احساستان را تا جایی دنبال کنید که عقل و منطقتان آن را تأیید می کند. فراموش نکنید که ازدواج، تنها پیوند 2 نفر نیست بلکه پیوند دو خانواده است و اگر خانواده شما همسر آینده تان را نپذیرند به طور قطع حتی در صورت ازدواج با آن فرد روابط شما با خانواده تان دچار مشکلات اساسی خواهد شد.
- 8 پاسخ
-
- 8
-
-
به تازگی عقد کرده اید و متوجه می شوید همسرتان آن طور که باید و شاید به فکر شما نیست. هنوز خاطرات نامزدی قبلی اش در ذهنش مانده، گاهی شما را با او مقایسه می کند و حتی احتمال می دهید گهگاهی با او صحبت هم می کند. در چنین مواقعی چه کار باید بکنید؟ همیشه گفته ایم با کسانی که هنوز درگیر شکست عاطفی قبلی شان هستند ازدواج نکنید. ازدواج درمانگاه نیست و قرار نیست شما با جایگزین شدن به جای عشق به وصال نرسیده همسرتان، او را تسکین دهید. با ورود به چنین زندگی ای، احتمال خیانت یا خطا در انتخاب خود به خود بالا می رود. شاید فکر کنید این موقعیت خیلی خاص است و ممکن است برای شما اتفاق نیفتد. اما باید بدانید بیشتر کسانی که قبل از ازدواج فعلی شان تجربه یک نامزدی بهم خورده یا عشق به سرانجام نرسیده را داشته اند گهگاهی دچار بازگشت به گذشته می شوند و دوست دارند نامزد سابق شان را ببینند، ممکن است شما را با او مقایسه کنند یا اگر هنوز چیزی از احساساتشان به او باقی مانده باشد، در بحران های رابطه ای با شما، فکر کنند کاش با او ازدواج کرده بودند. در چنین شرایطی وظیفه شما چیست؟ آیا باید او را به جرم خیانت فکری ترک کنید؟ باید سعی کنید زندگی تان را از حضور رقیب تان حفظ کنید؟ درکش کنید منظورمان از درک کردن این نیست که به او حق بدهید. اما سعی کنید احساسش را بفهمید. همسرتان کسی را دوست داشته که به هر دلیلی نتوانسته به او برسد. حالا از او دور است و یکی از تراژدیهای عشق، بعد مسافت است. او را رویاییتر و دوست داشتنی تر از قبل می بیند و حس می کند باید به تمام عواملی که بین او و عشق سابقش فاصله انداخته غلبه کند و دوباره او را ببیند. این طبیعت عشق است. آرمانی ساختن معشوقی که دیگر نیست. حتی ممکن است همسرتان در دوره ای تصور کند نامزد سابقش از هر لحاظ بهتر از شما بود و دیگر کششی به شما نداشته باشد. آستین ها را بالا بزنید می دانیم، کاری که همسرتان می کند نه تنها غیراخلاقی است بلکه از نظر شرعی هم گناه است. اما قرار نیست شما همسرتان را به خاطر گناهانش تنبیه کنید. یاد نامزد سابق حتما آرامش همسر شما را بهم زده و بیشتر باعث آشفتگی روان او شده است. پس او را تنبیه نکنید و سعی کنید برای حفظ زندگی تان تلاش کنید. اولین و مهمترین توصیه این است : موضوع را با خانواده خود یا خانواده همسرتان درمیان نگذارید. اگر این ماجرا به بیرون از خانه شما کشیده شود، همسرتان احساس می کند دیگر جایی برای دفاع از خود ندارد. او در چنین شرایطی باید به آدم های مختلفی که درک متفاوتی از این موضوع دارند و آن را با زبان و رفتار متفاوتی بیان می کنند پاسخگو باشد. به همین دلیل بیرون آمدن این مشکل خصوصی از خانه شما اوضاع را وخیم تر و رابطه میان شما را سردتر می کند. تنها کسی که می توانید این مسئله را با او طرح کنید، یک مشاور کاردان و قابل اعتماد حرفه ای است. شاید عصبانیت یکی از اولین احساس هایی باشد که با دیدن این گفتگوها سراغ شما می آید. اما بعد از گذشت چند ساعت یا چند روز باید بتوانید بر این احساس غلبه کنید و حتی اگر در از بین بردنش ناکام باشید، تحقیر کردن شوهرتان در این شرایط فقط شما را از هم دورتر می کند. جنگ نکنید اگر می خواهید کنترل اوضاع را به دست بگیرید، وارد جنگ مستقیم با آن زن نشوید. ممکن است آن زن که خود را احتمالا بی تقصیر می داند، برای حمایت از همسرتان در برابر شما تلاش بیشتری کند و این رابطه به مرور جدی تر و عمیق تر شود. یادتان نرود که اگر این زن احساس کند مردی که در گذشته عاشقش بوده در رابطه ای آزاردهنده گرفتار شده، ممکن است برای نجات او از دست شما تلاش بیشتری به خرج دهد. صحبت کنید، صحبت کنید، صحبت کنید هیجان ها و افکارتان را مدیریت کنید و کاملا جدی به او بگویید که باید در مورد موضوعی جدی با او صحبت کنید. هنگام شروع این گفتگو به همسرتان بگویید موضوع را می دانید و از او بخواهید علت این کار را توضیح دهد. اگر گفت خیانتی مرتکب نشده و خواست موضوع را عادی و به شکل ارتباطی رسمی و بدون احساس توجیه کند، دلیل پنهانی بودن این ارتباط را بپرسید. به او توضیح دهید که هر ارتباط پنهانی با جنس مخالف به هر شکلی پیامکی اینترنتی و... از مصادیق خیانت محسوب می شود و می تواند آینده زندگی مشترک شما را تهدید کند. کاملا قاطعانه و جدی احساسات منفی خود از این موضوع را با او در میان بگذارید و بگویید که اعتمادتان خدشه دار شده است. بگویید خودش را جای شما بگذارد. به فکر مقابله به مثل نباشید و او را به چنین رفتاری تهدید نکنید اما به همسرتان بگویید که اگر بحث و اختلافی میان شما صورت گرفته، بر هر دوی شما تاثیر گذاشته و احساس تنهایی و آزردگی را در هر دو نفرتان ایجاد کرده. اگر توانستید وجدان او را قلقلک دهید و احساس ندامت را در چهره اش دیدید، مدتی او را در خلوتش تنها بگذارید تا نتیجه صحبت هایتان اثر بیشتری بر او بگذارد. کنترل گری ممنوع شاید تصور کنید گرفتن رمزهای عبوراز همسرتان و کنترل لپ تاپ و تلفن همراهش می تواند به استحکام این رابطه کمک کند اما باور کنید اگر در کنار نقش همسری نقش یک دوست صمیمی را برای همسر خود ایفا کنید، نتیجه به مراتب بهتر از کنترل کردن او خواهد بود. آدم ها وقتی کنترل می شوند، همیشه به دنبال فرصتی برای عبور از خط قرمزها و رفتن سراغ موضوعاتت منع شده می گردند. توجه به خواسته ها، نیازها و دلخوشی هایی که هر یک از همسران می تواند برای شریک زندگی اش ایفا کند مانع از شروع یا ادامه چنین رفتارهایی می شود. اگر می خواهید زندگی تان همیشه شاداب بماند، باید جنس مخالف، نیازها و نوع نگاهش به زندگی را بشناسید. زندگی را بسازید در صورت پشیمانی و تلاش همسرتان برای ساختن رابطه ای آرام، بهتر است شما هم برای بازسازی اعتمادتان تلاش کنید. ماجرا را کش ندهید. اگر در این مورد سنگ هایتان را واکنده اید و تصمیم گرفته اید زندگی تان را زیر یک سقف شروع کنید به هر بهانه ای پای این اشتباه را پیش نکشید و با هر بحث بی ربطی، همسرتان را به خاطر این رفتار تحقیر نکنید! مراقب رفتار خودتان باشید نمی توان به طور قطع گفت که آیا همسرتان هنوز عاشق آن زن است یا تنها برای درد دل کردن سراغش رفته است. شرایط پیش از ازدواج همسرتان قابل تامل است. او فردی را دوست داشته و مخالفت های بیرونی مانع رسیدنش به او بوده است. نمی توان گفت همه آدم ها در چنین شرایطی رفتار مشابهی را نشان می دهند اما عجیب نیست اگر در بحران های زندگی مشترکتان او شما را با نامزد قبلی اش مقایسه کند و با خود بگوید اگر با او ازدواج کرده بودم، کار به اینجا نمی کشید. مراقب باشید رفتارهای شما باعث گذشتن این فکرها از ذهن همسرتان نشود. گاهی رفتارهای ناخودآگاه ما باعث می شود بدون اینکه بخواهیم یا حواسمان باشد، نظر طرف مقابل مان را به موضوعی که دوست نداریم به آن توجه کند، متمرکز کنیم.
- 1 پاسخ
-
- 4
-
