جستجو در تالارهای گفتگو
در حال نمایش نتایج برای برچسب های 'اندود کاری'.
1 نتیجه پیدا شد
-
712-1 كلیاتحالت خمیری ملات تأثیر زیادی در سهولت كاربرد و راحتی اجرای اندودكاری دارد. حالت خمیری ملات باید به اندازهای باشد كه در كمچه و ماله گیر كرده و با كمچه و ماله به راحتی پخش شود، لذا مقدار ماده چسباننده همچون سیمان، آهك و گچ باید حدوداً (15%) بیشتر از فضای خالی بین ذرات ماسه باشد. فضای خالی بین ذرات ماسه حدوداً (30%) تا (40%) حجم ماسه را تشكیل میدهد. از طرفی برای صرفهجویی در میزان ماده چسباننده، ماسه باید دارای منحنی دانهبندی مناسب باشد تا حداقل فضای خالی بین سنگدانهها حاصل آید. با توجه به طبقهبندی شن و ماسه كه در بند 12-1-1 ذكر گردیده، برای مخلوط حاصل از 4 حجم ماسه درشت و 2 حجم ماسه متوسط و 1 حجم ماسه ریز حداقل فضای خالی تأمین خواهد شد. در ملات معمولی حجم ماده چسباننده برابر فضای خالی بین ذرات ماسه میباشد. در ملات پرمایه حجم ماده چسباننده بیشتر از فضای خالی بین ذرات ماسهای و در ملات كممایه از این حد كمتر است. ملات پرمایه هنگام سفت شدن انقباض یافته و در قشرهای ضخیم ترك میخورد. ملات معمولی دارای انقباض ناچیز بوده و به ندرت در قشرهای ضخیم ترك میخورد. ملات كممایه عملاً منقبض نمیشود یا انقباض آن ناچیز است، از این رو ضخامت قشرها و تعداد آنها باید مطابق حدودی باشد كه تعیین شده است. 312-1-1 مصالح 12-1-1-1 شن و ماسه ماسهها به سه دسته طبقهبندی میشوند: ماسه ریز به قطر 15/0 تا 2/1 میلیمتر و ماسه متوسط به قطر 6/0 تا 5/2 میلیمتر و ماسه درشت به قطر 2/1 تا 5 میلیمتر. قطر ماسه برای استفاده در قشر رویه، نباید از 2/1 میلیمتر و برای مصرف در قشرهای آستر و میانی، نباید از 5/2 میلیمتر بیشتر باشد. ماسه درشت برای قشرهای ضخیم كه دارای شبكه فلزی و تور سیمی هستند، به كار میرود. در مواردی كه اندود با كیفیت ممتاز موردنیاز باشد، برای ایجاد چسبندگی بیشتر بین ماسه و سیمان و جلوگیری از لغزش ماسه بین ماله و قشر زیرین و پیشگیری از خراشهای لانه كرمی بهتر است از ماسه شكسته بخصوص در قشر رویه استفاده شود. میزان خاك و مواد مضر، نباید از حدود تعیین شده تجاوز كند. ماسه باید با دست یا ماسهشور شسته شود. شنهای مورد مصرف در نماسازیهای تزئینی به دو دسته تقسیم میشوند. شن ریز به قطر 5 تا 10 میلیمتر و شن درشت به قطر 10 تا 20 میلیمتر. برای سنجش میزان خاك ماسه به آزمایش مقرر در فصل به فصل مصالح مراجعه شود. 12-1-1-2 آب آب باید خالص، شفاف، عاری از مواد نفتی، اسید، روغن، نمكهای محلول، مواد آلی و فضولات باشد. از به كار بردن آب دریا یا آب رودخانه گلآلود، باید خودداری شود. آب چاه باید به نحوی بالا كشیده شود كه عاری از ذرات كوچك گل و لای باشد. آب قابل شرب برای اندودكاری مناسب است، به هر حال ویژگیهای آب باید با مندرجات فصل مصالح مطابقت داشته باشد. 12-1-1-3 پودر رنگ پودر رنگ باید در مقابل قلیا مقاوم بوده و در برابر نور تغییر رنگ ندهد. آزمایش باید بر اساس استاندارد BS 1014 صورت گیرد. برای آزمایش مقدماتی در كارگاه میتوان 2 تا 3 گرم پودر رنگ را به هریك از دو لیوان، یكی محتوی دوغاب آهك و دیگری محتوی دوغاب گل سفید (سنگ آهك) اضافه نمود و هم زد. پس از 3 تا 4 روز كه عمل تهنشینی صورت میپذیرد، رنگ آنها در مقایسه با هم نباید متفاوت باشد. تفاوت رنگ نشان میدهد كه پودر رنگ در مقابل آهك و قلیا تأثیرپذیر است. پودر رنگ در آب حل نمیشود، بلكه به صورت ذرات معلق در میآید (سوسپانسیون). از آنجا كه مصرف پودر رنگ به میزانی بیش از 10 درصد وزنی مواد چسباننده موجب كاهش مقاومت ملات خواهد شد، قابلیت پودر رنگ باید چنان باشد كه با درصدهای كمتر از آنچه ذكر شد، رنگ مطلوب حاصل آید. برای انجام آزمایش كارگاهی باید 10 گرم گل سفید را با 10 گرم پودر رنگ و آب، مخلوط و دوغاب كرمگونهای ساخت و با آن روی كاغذ رنگآمیزی نمود. با افزودن 10 گرم دیگر گل سفید به دوغاب قبلی ملاحظه میشود كه نمونه رنگ بر روی كاغذ كم رنگتر از حالت اول میشود. با تكرار این عمل پودر با كیفیت مناسب در نوبت سی و یكم و بیشتر كاملاً بیرنگ میشود، در حالی كه پودرهای نامناسب در نوبت پانزدهم بیرنگ میشوند. اهم پودرهای رنگ معمول و متداول برای مصرف در ملاتها و اندودهای رنگی سیمانی و آهكی عبارتند از: الف-پودرهای سیاه: دوده، گرافیت، زغال استخوان، دی اكسید منیزیم[1] ب- پودرهای قرمز: گل اخری، خاك از تركیبات سرب و كرم، مومیا[2] پ- پودرهای زرد: گل زرد، خاك از تركیبات اكسیدهای آهن و منگنز[3] ت- پودرهای آبی: لاجورد و خاك از تركیبات كبالت و آلومینا[4] ث- پودرهای قهوهای: خاك از اكسیدهای آهن و منگنز[5] ج- پودرهای سبز: خاك اكسید كرم[6] چ- پودرهای سفید: گل سفید، سیمان سفید، مرمر سفید[7] 12-1-1-4 شبكه فلزی، تور سیمی و میلگرد آویز برای اجرای سقفهای كاذب، كتیبهها و مانند آنها باید شبكه فلزی با چشمه كمتر از 20 سانتیمتر ساخته و بر روی آن تور سیمی گالوانیزه یا رابیتس نصب شود. تور سیمی گالوانیزه و قطر آن 7/0 تا 4/1 میلیمتر باشد. ابعاد چشمههای آن برای پوشش زیر بال تیرآهن و تیرهای حمال كمتر از 5 سانتیمتر و برای پوشش سطوحی كه از مصالح مختلف مانند مصالح بنایی و ستونهای فلزی ساخته شدهاند، كمتر از 3 سانتیمتر و برای زیرسازی اندودهای ضخیم، كمتر از 4 سانتیمتر باشد. شبكه بر حسب مورد باید به وسیله دوغاب سیمان، رنگ روغنی، لعاب تینر و سلولز یا تركیبات قیری پوشیده شود. قطر میلگردهای آویز سقف كاذب در صورتی كه به فاصله 50 سانتیمتر در هر جهت نصب شود، 10 میلیمتر خواهد بود، در صورتی كه برای عبور كانال فاصله آویزها در یك جهت اضافه گردد، باید قطر میلگرد شبكه افزایش یابد و یا از نبشی استفاده شود. 12-1-1-5 سایر مصالح مشخصات سیمان، آهك، گچ و خاك رس، باید مطابق با استاندارد و مندرجات فصل مصالح ساختمانی باشد. [1]. Black Pigments: Carbon black, graphile, boneblack, and magnesion dioxia [2]. Red Pigments: Iron minium (redocher), mummy, and chrome red [3]. Yellow Pigments: Ocher and sienna [4]. Blue Pigments: Ultramarine blue and cobalt blue [5]. Brown Pigments: Raw and burnt umber [6]. Green Pigments: Chrome green (chromiumoxide) [7]. White Pigments: Calcium carbonate (chalk). white cement, and white marble dust 312-1-2 آماده كردن كار قبل از آماده كردن كار، سطوح قطعات ساختمانی از نظر ترازهای قائم و افقی، باید كنترل شوند. دیوار بنایی نباید بیش از 10 میلیمتر از حالت شاقولی در یك طبقه خارج باشد و میزان انحراف در ارتفاع كل ساختمان، نباید از 30 میلیمتر بیشتر شود. برآمدگی و فرورفتگی در بدنه دیوار بنایی، باید از 10 میلیمتر كمتر باشد. انحراف از وضعیت تراز افقی، نباید از 20 میلیمتر در 10 متر طول بیشتر باشد. برای تیغهها میزان رواداری، 3 میلیمتر در متر ارتفاع و 10 میلیمتر در كل طول قطعه میباشد. بندها باید تا عمق 15 میلیمتر خالی و سطح دیوار با برسی سیمی تمیز شود. بلوكهای مسطح باید دارای شیار باشد وگرنه باید سطح آنها تیشهداری شود و با دریل در سطح آن سوراخهایی تا قطر یك سانتیمتر و عمق 2 سانتیمتر به فاصله 7 سانتیمتر ایجاد گردد. زدودن زیرسازی از رنگ و روغن و زبر كردن زیرسازی برای ایجاد چسبندگی بیشتر و آبپاشی بدنه كار، قبل از اجرای اندود لازم است. 312-1-3 حفظ مصالح و محوطه كار هنگام اندود برای حفظ خواص مصالح چسباننده باید آنها را در محلی نگهداری نمود كه رطوبت موجب خرابی آنها نشود. آهك زنده در اسرع وقت باید به كار برده شود، زیرا در طول زمان جذب رطوبت كرده و فاسد میشود. محل نگهداری آهك باید خشك باشد. آب و مصالح سنگی باید از آلودگی با خاك و مواد مضر حفظ شوند. مواد افزودنی باید از تغییر درجه حرارت و یخزدگی كه باعث تغییر خواص آنها میگردد، محفوظ باشند. شبكه فلزی زیرسازی باید در نقاط خشك و بدون رطوبت نگهداری شود تا زنگ نزند. پوسته خارجی قطعات گالوانیزه نباید زخمی شوند. سیمان پرتلند و گچ، نباید با یكدیگر مخلوط شوند. سطوح نمای مجاور، كفسازیهای تمام شده، تابلوهای نقاشی، پنجرههای آلومینیومی و تمام قسمتها و لوازمی كه در اثر آلوده شدن به سیمان ممكن است، آسیب ببینند، باید قبل از اندودكاری پوشیده شود. 312-2-1 رواداری رواداری همواری سطوح برای اندود با كیفیت عالی تا 2 میلیمتر، برای اندود با كیفیت خوب 2 تا 3 میلیمتر و برای اندود با كیفیتی قابل قبول 3 تا 5 میلیمتر در طول شمشه 3 متری در جهات مختلف خواهد بود. انحراف از امتداد قائم برای اندود با كیفیت عالی 1 میلیمتر در یك متر ارتفاع و كمتر از 5 میلیمتر در كل ارتفاع قطعه میباشد. برای اندود با كیفیت خوب این ارقام به 2 میلیمتر در هر متر ارتفاع و كمتر از 10 میلیمتر در كل ارتفاع قطعه میرسد. برای اندود با كیفیتی قابل قبول میزان انحراف از امتداد قائم در ارتفاع قطعه باید از 15 میلیمتر كمتر باشد. انحراف از تراز افقی برای اندود با كیفیت عالی باید 1 میلیمتر در یك متر و كمتر از 7 میلیمتر در طول قطعه باشد. این ارقام برای اندود با كیفیت خوب 2 میلیمتر در متر و كمتر از 10 میلیمتر در كل طول قطعه است. برای اندود با كیفیتی قابل قبول باید میزان انحراف از تراز افقی از 15 میلیمتر در طول قطعه كمتر باشد. كنترل رواداریها باید بر روی قشر میانی صورت گیرد. در مورد رواداری بستر اندودكاری به قسمت آمادهسازی كار مراجعه شود. 312-2-2 حداقل دوره مراقبت دوره مراقبت و فاصله زمانی بین اجرای قشرها بستگی به نوع ملات دارد. حداقل دوره مراقبت و نگهداری رطوبت برای هر قشر، 2 روز است. فاصله زمانی اجرا بین قشر آستر و میانی، نباید از 2 روز كمتر باشد. فاصله زمانی اجرا بین قشر میانی و رویه، باید از 7 روز بیشتر باشد. 312-2-3 ضخامت و تعداد قشرهای اندودكاری ضخامت كاهگل برای پشت بام حدود 5 سانتیمتر و برای داخل شیروانی 3 سانتیمتر است. كاهگل به عنوان قشر زیرین اندود گچ نباید به كار رود، زیرا آب مكیده، باد كرده، پس از خشك شدن قشر رویه به حالت اولیه برنمیگردد و طبله میكند. ضخامت اندود گچكاری، حداقل 5/2 سانتیمتر است و نباید از 3 قشر كمتر باشد. ضخامت قشر گچ و خاك 5/1 سانتیمتر و اندود گچ 1 سانتیمتر و گچ كشته پرداختی 2 میلیمتر است. زمان شروع و ختم گیرش به ترتیب برای گچ زودگیر 2 و 15، برای گچ معمولی 6 و 30 و شروع گرفتن برای گچ كندگیر نباید از 20 دقیقه بیشتر باشد، لذا در صورت استفاده از آهك شكفته برای كندگیر كردن تا 10 درصد وزن گچ، زمان شروع گرفتن به 12 دقیقه افزایش مییابد، برای این كار دوغاب آهك باید از الك با چشمه كمتر از 1 میلیمتر گذشته باشد. ضخامت اندودهای ماسه آهك، باتارد و ماسه سیمان حداقل 5/2 سانتیمتر است و نباید در كمتر از 3 قشر اجرا شود. ضخامت قشر آستر از 5/1 سانتیمتر، قشر میانی از 1 سانتیمتر و قشر رویه نباید از 3 میلیمتر كمتر باشد. این ارقام بیانگر حداقل ضخامت در مورد سطوح ناهموار در چهارچوب رواداریها هستند، به عبارت دیگر برای سطوح كاملاً هموار ارقام مذكور بیانگر حداكثر ضخامتها میباشند. 312-2-4 ملاتهای مورد مصرف ملاتهای مناسب برای اندودكاری شامل ملات كاهگل، گچ و خاك، گچ، ماسه آهك، باتارد و ماسه سیمان است. برای جزئیات تهیه ملاتها به فصل مربوطه مراجعه شود. 312-2-5 اجرا سطح نما باید فاقد موج، ناهمواری، ترك، لك و جداشدگی باشد. در مورد رویههای صیقلی كه نور را منعكس كرده و ناهمواری را با شدت بیشتری آشكار میسازند، اجرا باید با دقت بیشتری توأم باشد. اندودهای ضخیم نباید در یك دست اجرا شوند، در غیر این صورت در اندود ترك ایجاد خواهد شد. همچنین برای جلوگیری از ایجاد ترك لازم است قبل از اجرای قشر رویه از سفت شدن قشر آستر اطمینان حاصل شود. برای داشتن اندود خوب باید: الف: اندود ضخیم در یك دست اجرا نشود. ب: قشر اندود بخصوص قشر رویه بر روی آستری كه كاملاً سفت نشده اجرا نگردد، زمان لازم برای خشك شدن و افت لایهها در بخش اندودكاری سطوح داخلی ذكر شده است. پ: نسبت بین مواد چسباننده و سنگدانهها به طور صحیح انتخاب شود و ماسه فاقد مواد چسباننده یا برعكس مواد چسباننده فاقد ماسه نباشد. ت: از خشك كردن اندود در فضای آزاد (در برابر وزش باد یا تابش خورشید) یا حرارت مصنوعی خودداری شود. برای سطوح داخلی باید پنجرهها بسته باشند و برای سطوح خارجی باید از آبپاشی مداوم یا پوشش برای حفظ رطوبت استفاده شود. ث: از مصرف دوباره ملات خودداری شود و در هر صورت كاربرد ضایعات ملات در ملات تازه از 10 درصد تجاوز نكند. ج: برای جلوگیری از تركهایی كه در اثر جذب آب قشر زیرین در سطح اندود ظاهر میشود، باید زیرسازی یا قشر زیرین قبل از شروع قشر بعدی آبپاشی شود. چ: برای جلوگیری از تركهایی كه در اثر نامتجانس بودن زیرسازی (مانند تركهای ایجاد شده در فصل مشترك دیوار آجری و ستون فلزی) در سطح اندود ظاهر میشوند، باید از تور سیمی استفاده شود. ح: از اجرای اندود روی زیرسازی خیلی خشك و یا اجرای قشرهای رویه و میانی بر روی قشر آستری كه خیلی خشك باشد، خودداری شود، زیرا این امر باعث جداشدگی لایههای مختلف خواهد شد. خ: قشر زیرین باید به وسیله خراش دادن به اندازه كافی زبر شود تا جداشدگی ناشی از عدم چسبندگی به وجود نیاید. د: از اجرای قشر با مقاومت زیاد بر روی قشر با مقاومت كم خودداری شود. عكس این موضوع نیز اشكالاتی را ایجاد خواهد كرد. برای مثال از مجاورت اندود سیمانی و آهكی، باید پرهیز شود. اجرای اندود با آستر سیمانی و قشرهای میانی از باتارد و رویه با ماسه آهك، بهترین حالت و كمترین احتمال جداشدگی را دارا است. ذ: برای جلوگیری از بروز لكههای نم و عرق، باید از اجرای اندود روی آستر نمدار خودداری شود، قشر آستر باید كاملاً خشك شود. ر: آبپاشی باید بلافاصله بعد از گرفتن ملات، شروع و اندود سیمانی یك هفته به حالت مرطوب نگهداری شود. ز: قسمت طبله كرده و جدا شده كه به وسیله ضربات چكش چوبی با تولید صدای توخالی مشخص میشود، باید برداشته شود. ژ: از كاربرد و مصرف ماسه حاوی املاح دریایی كه باعث زنگ در شبكه فولادی و ایجاد لك در نما میشوند، خودداری شود. منبع:[Hidden Content]