رفتن به مطلب

ماجراهاي ابراهيم‌بيگ و نوانديشان!!


پست های پیشنهاد شده

مرا در سه حال از نوانديشان ياد است :

 

 

اولين آن، روزگاري است بسيار دور، كه در اين مملكت از نعمت وجود برخوردار گشته، قدم به انجمن گذاشتم. و در آن زمان براي رونق كار آن بسيار مرارت‌ها كشيده سعي‌ها نموده و خيال‌ها در سر مي‌پروراندم.

 

دويم، آن است كه من در عنفوان جواني بودم، ولي او را در ميانه‌ي جنگ و غارت مي‌ديدم. و هرزمان شعله‌ي حريق از گوشه‌اي بر مي‌تافت و مي‌ديدم كه ملك و مالك و مملوك را در خود فرو مي‌پيچد و مي‌بلعد. پس من نيز از اين ميانه بي‌نصيب نماندم و آتش جنگ به خانمانم افتاد. ناچار با اشك در چشم و خار در گلو، رحل سفر بسته و جان خود برداشته به سياحت در ممالك بيگانه پرداختم. و با خود گفتم مرا مقرر است تا هر زمان كه بوي بهبود از اوضاع آن مملكت به مشامم رسد، توشه بگذاشته و راه وطن از پيش گيرم. چرا كه بقول شاعر عليه رحمة :

ما را سر سوزني اگر ايمان است

آبادي‌مان ز آبادي نوانديشان است

 

و بالاخره سومين آن، ديرزماني است كه از سياحت در اكناف جهان بازگشته و به مملكت خويش باز آمده‌ام. اما نه به موجب آن عهد ديرين، بلكه چون ديدم اكنون كه من در طواف جهانم، نوانديشان به آهستگي در كار زوال است. و اگرچه كه ديگر از آن آتش مهيب خبري نيست، اما به دردي وخيم‌تر و بلايي عظيم‌تر از آن، يعني فراموشي مبتلا گشته، پس بار ديگر با اشك در چشم و قلبي فشرده در سينه به موطن خود بازگشتم. و با خود چنين عهد كردم :

كه گرم سر برود، ور دل و ور تن برود

هرگزم پاي ز خاك وطنم در نرود

 

 

امضا : ابراهيم‌بيگ (به كتابت مشهدي ايليا) :mpr:

 

آنچه در اينجا خواهيد خواند، ماجراهاي ابراهيم‌بيگ و نوانديشان در هريك از اين سه دوره است. كه اين بنده‌ي كمترين، مشهدي ايليا، آن را عيناً به كتابت درخواهم آورد. و اميد كه خداوند در اين راه به چشمانم سوي و به قلبم قوت و به دستم نيرو دهد تا براي‌ هم‌وطنان، از گذشته و آينده و حال ابراهيم‌ خان و از آنچه كه او در ممالك مترقي دنيا ديده‌ و شنيده بنويسم. و تنها خداوند در انجام اين كار براي من بس است.

 

artg8n4wegew5llp9j53.jpg

لینک ارسال

روزي در انجمن چرخ مي‌زدم، كه به درگاه محمد ادمين رسيدم. پيش شتافته پس از عرض سلام و احوال‌پرسي گفتم: ادمينا! تو را چه مي‌شود كه با اين همه مكنت و ثروت، كه از آن چنين مملكت رفيع بنا نموده،‌ فخر جهان و اسوه‌ي زمان گشته‌اي، در صدا و سيما بر سر زبان‌ها افتاده‌اي و در جشنواره‌ وب سيمرغ‌ها برده‌اي،‌ ليكن از براي خود حتي پرايدي نيز ثبت نام ننموده و جز يك جفت گيوه چيزي به زير پاي مبارك نداري، و در انجمن نيز از بدو وجود تا اين زمان تو را جز به همين يك دست آواتار مندرس به هيچ پيرايه‌اي نديده‌ايم و جز خالي نمودن كش، حرفي از تو نشنيده‌ايم!

 

پس چون تمام اين‌ها را شنيد، دست بر شانه‌ي من گذاشت و سر پيش آورد گفت، ديگر نگو ابراهيم كه تاب شنيدن نماند. از اين انجمن كه فخر جهان و اسوه‌ي زمان‌ش خواندي نه براي من دودي خاست و نه ثروتي برپاست. تنها حجمي از فضاي سايبري برداشت و دهه‌اي از عمر من كاست..

 

 

چون به اينجا رسيد گريه امانمان نداد، پس پيشاني به پيشاني هم چسبانده و هاااار هااار گريستيم :4564::4564::w821::w821:

لینک ارسال

در همان زمان (زمان خاطره پست قبل) يكي از جماعت نسوان كه تازه به انجمن آمده و بَر و رويي نيز مي‌داشت، در همان نزديكي ما ايستاده بود. وقتي تعاريف من از محمد را شنيد، گوش تيز كرده و اندكي جلو آمده، اما چون نتوانسته بود سخنان محمد (كه آهسته سر پيش من آورده بود و مي‌گريست) را بشنود، ندانست اوضاع از چه قرار است.

 

 

روزي براي كاري نزد محمد مي‌رفتم كه بار ديگر آن عفيفه مخدره را ديدم كه گريان و نالان، لب برچيده و چادر به دندان گزيده، افتان و خيزان گام از سراي محمد بر مي كشيد و زيرلب چيزهايي مي‌گفت كه از واگويشان مرا شرم مي‌آيد. پس با حالي از اعجاب نزد محمد شدم، و در همان حال او را خندان و قهقه‌زنان يافتم! آنگاه بر شدت اعجابم افزوده شد و طاقت نياورده گفتم يا ادمين! اين ديگر چه هنگامه بود كه امروز در اينجا گذشت؟ :w58: گفت ابراهيم بيگ! بنشين تا برايت بگويم. و چون نقل او به پايان رسيد، به همان حالت چهارزانو كه نشسته بوديم، ده مرتبه پيشاني‌ام بر خاك رفت و از شدت خنده بر كف حجره دچار رعشه گشتم.

 

 

و آن حكايت اين بود كه آن اعليا مخدره نزد محمد رفته و گفته بود: اي آنكه در اين مملكت تو را هزار چاكر است كه صبح تا شام سجده‌ات برده و فخر جهان و اسوه‌ي زمان مي‌خوانندت و براي آنها از مزاياي خالي كردن كش مي‌گويي! اگرچه كه عفتم مانع است و شرم راه گلويم را بسته، اما گمان كن اگر مرا به همسري خويش اختيار نمايي، چون از دامنم فرزنداني به معراج برآيند، آنگاه چه شكوهي از ما در جهان بجاي خواهد ماند: فرزنداني به ملاحت من، و به ذكاوت تو. پس چون محمد اين سخن بشنيده، لحظه‌اي سر در جيب مراقبت فرو برده و دانه‌هاي تسبيح برانداخته، پس چنين گفته كه: اي زن! تو راست مي‌گويي و از آنچه گفتي بسيار دلخوش خواهم شد. اما لحظه‌اي گمان كن اگر آنچه گفتي برعكس شود، و از ما فرزنداني به ملاحت من! و به ذكاوت تو! برجاي مانند،‌ براستي كه عجيب رسوايي‌اي به بار خواهد آمد!!! :loudlaff:

لینک ارسال

در آن اوايل كه تازه به كار دولت در اين مملكت داخل گشته بودم، روزي به همراه هيئت دولت كه متشكل از پيمان و سجاد و فرناز بود، براي سركشي به كار مملكت، از تالاري به تالار ديگر مي‌رفتيم. و آنها در هر تالار مرا حكايتي مي‌گفتند و آمار و ارقامي نشانم مي‌دادند از تعداد ساكنان و اصل و نسب واليان و تعداد مستشاران مي‌گفتند. چون ساعتي گذشت و كار سركشي به پايان رسيد گفتند براي صرف نهار و اداي فريضه به محل مناسبي برويم كه خود مي‌َشناختند. پس من نيز در معيت ايشان براه افتاده اندكي رفتيم، تا به محلي رسيديم كه من تا به آن روز هرگز آنرا نديده و راهش را نمي‌شناختم.

 

 

پس پيمان كه براي صرف نهار بيش از همه‌ ما تعجيل داشت، بلند شد تا نزد شاگرد مطبخ رفته خوراكي سفارش دهد و به ما گفت چرخي بزنيد تا برگردم. ما نيز چنين كرديم. و يادم است كه سجاد چپقي بلند از آستين‌ خود درآورده، پر مي‌نمود و چون پياله‌ِ چپق بغايت بسيط بود، توتون بسيار برد و چون آنرا آتش زد، چنان دود مهيبي فضا را فرا گرفت كه ديگر چشم چشم را نمي‌ديد و مرا گيجي و دردسر عجيبي دست داد و نمي‌دانم او اين كار را از براي چه كرد؟ ولي مرا همين قدر ياد است كه در ميانه‌ي آن گيجي و دود، با خود گفتم كه اين عجبب تالاري است، به هر لحظه در آن تاپيكي ارسال شده و بروز مي‌گردد، آنچنان كه فرصت باز نمودن اين همه جستار در يك روز براي هيچ انساني مقدور نيست. پس دست بر شانه فرناز گذاشته گفتم: اي فرناز عزيز، من در دم اغما هستم و از اينكه دست خود بر شانه‌ي تو مي‌گذارم مرا حلال كرده ولي به من بگو اينجا كجاست كه مرا آورده‌ايد؟ و چرا هر زمان به پلك بر هم زدني بروز مي‌گردد؟؟ حال آنكه من هرگز آن‌را نديده و امروز نيز هيچ تالاري را نديدم مگر آنكه هر يك يا دو ساعت در آن پستي بروز گردد. او گفت: ابراهيم بيگ! دم فرو بند و بيش از اين مبين و مپرس كه تو را حال مساعد نيست، ترسم كه كار دست خود دهي. گفتم فرنازا! مرا چنان حالتي دست داده كه گمان مي‌كنم اين آخرين دم از زندگاني من است، و گمان ندارم كه عمري بيش از اين دست دهد، تنها از تو مي‌خواهم در اين لحظه‌ي آخر بمن بگويي اينجا كجا بود كه من بودم؟ و او در حالي كه نم اشكي مي‌فشاند كه نمي‌دانم بحال من بود، يا از اثرات دود چپق و يا چيزي ديگر گفت: ابراهيم بيگ بينوا! اين تالار كه ديدي تالار گزارشات بود!! :icon_pf (34)::4564:

 

 

پس ديگر هيچ نشنيده، و به مدت هفت شبانه‌روز در حالت اغما فرو رفته و بعدها شنيدم كه آن‌زمان به اهالي انجمن گفته بودند: ابراهيم بيگ، به زيارت خانه خدا رفته است!

لینک ارسال
  • 2 years later...

به گفتگو بپیوندید

هم اکنون می توانید مطلب خود را ارسال نمایید و بعداً ثبت نام کنید. اگر حساب کاربری دارید، برای ارسال با حساب کاربری خود اکنون وارد شوید .

مهمان
ارسال پاسخ به این موضوع ...

×   شما در حال چسباندن محتوایی با قالب بندی هستید.   حذف قالب بندی

  تنها استفاده از 75 اموجی مجاز می باشد.

×   لینک شما به صورت اتوماتیک جای گذاری شد.   نمایش به صورت لینک

×   محتوای قبلی شما بازگردانی شد.   پاک کردن محتوای ویرایشگر

×   شما مستقیما نمی توانید تصویر خود را قرار دهید. یا آن را اینجا بارگذاری کنید یا از یک URL قرار دهید.

×
×
  • اضافه کردن...